Lexicon technologiae graecorum rhetoricae

Google

This is a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project
to make the world's books discoverable online.

It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject
to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books
are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover.

Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the
publisher to a library and finally to you.

Usage guidelines

Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the
public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work 15 expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to
prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying.

We also ask that you:

- Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for
personal, non-commercial purposes.

- Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine
translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the
use of public domain materials for these purposes and may be able to help.

- Maintain attribution The Google *watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find
additional materials through Google Book Search. Please do not remove it.

- Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just
because we believe a book is in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other
countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of
any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner
anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe.

About Google Book Search

Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers
discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web

alhttb://books.;coodle.comj

^ aJ.
CQ &* 2T! τυ.

TN

HARVARD
COLLEGE
LIBRARY

zi

"LEXICON
TECHNOLOGIAE

GRAECORVM

RHETORICAE

CONGESSIT
ET ANIMADVERSIONIBVS
ILLVSTRAVIT

IO. CHRIST. THEOPH. ERNESTI

PHILOS. PROF. LIPS.

————— DD npo ad 9 est^ ^,^ oem Ὁ. qiero —
. b

LIPSIAE

g&vMT1iBVS CASPARI FRITSCH
MDCCXCYV. ZEE

HARVARD
UNIVERSITY
LIBRARY

σπασαφασα“α΄Ὅὐσασσᾳ΄Θ ΚΟ ΟΣ — Gnd €

PRAEFATIO

mnium artium ac difciplinarum, quae magnis
Graecorum veterum ftudiis viguerunt, ne-

fcio an nulla maiore, quam ars oratoria, inge-
niorum contentione tractata atque exculta fuerit.
Nam cum ceterarum ftudium in vitae maxime
privatae umbra et otio fe contineret, tantumque -
in iis homines docti elaborarent, quantum fui
quemque ingenii ftimulus excitaret , vel veritatis
inquirendae propria et domeftica quaedam cupi-
ditas vel ambitio impelleret; una eloquentia, in.
ipfis reipublicae incunabulis nata, in fori, iudi-
ciorum, omnisque civitatis luce verfabatur, eam-
que cum fumma re publica neceffitudinem habuit;
ut, quo quis eloquentior effet, eo idem dignior,
qui ad fummos honores accederet, et civitati
adminiftrandae iuvandaeque aptior exiftimaretur.
Itaque non folum fummos oratores Graecia ha-
buit, fed illico etiam artis oratoriae doctores.
praeceptoresque extiterunt. Nempe, qui primi
facultate dicendi pollebant, non quidem praece-
ptis, quae tum, ut fit, nulla erant, fed ingenii
beneficio confequebantur, ut eleganter et gravi-
ter et copiofe dicerent. Enimvero, quod in non-
nullis natura exferuerat, in omnibus non poterat.
^82 : Erant,

Ν

IV. PRAEFATIO

Erant, a quibus officii munerisque ratio poftula-
bat, quod natura negarat. Itaque aemulandi imi -
tandique neceffitas artis ftudium peperit, doceri-
que et difci eloquentia coepta eft, quam antea
indocta vis ingenii exprefferat. "Vt paucis multa
complectar, diia funt omnia, Quintilianus ait
Inftitt. orat. Lib. V, to. antequam praeciperentur :
sux ea fcriptores ob[ervata εἰ colleta | ediderunt.

Artifices illi, qui dixerunt: [ed habenda. iis quoque

gratia efl, ger quos labor nobis detra&us efl. Nam,
quae priores beneficio ingenii fingula invenerunt , nobis

et non funt. requirenda , e£ nota omnia. Hinc five

a Corace Siculo, a quo artem rhetoricam primum
in Sicilia inventam commemorat Auctor. Prole-

gom. ad Schol. Hermog. apud Aldum Tom. II.

p. 5 fqq. coll. Quintilian. II, 17. 7. five a 71/ia illo,
quem Cicero principem et inventorem artis rhe-
toricae appellat, tantus in Graecia Rhetorum
numerus extitit, ut quorum nomina a veteribus
mermorata aegre memoria complectimur, eorum
fcripta, fi haberemus, dubitandum fit, an domus
ampliffima caperet. Vtinam vero ex tanto nume-
ro; in quo haud dubie bona malis mixta fuerunt,
pauca optimorum, utinam Ariftotelis illa faltem
τεχνῶν συναγωγὴ. quam Diogenes Laertius com-
memorat, et Cicero Invent. II, 2. in mente ha-
buiífe videtur, utinam Theophrafti, 'T'heodectis,
Hermagorae, fimiliumque elegantiffima acutiffi-
maque fcripta temporis iniuriam effugiffent. Sed,

| ut

-

PRAEFATIO v
ut humanum eft, ea optare, quae inviti defide-
ramus, ita haud paullo utilius et fapientius, iis
uti; quae habemus, nec anxie requirere, quae
habere non poffumus: nifi forte talia etiamnum
requirendi fperandique venia nobis facta fit libe-
raliffimo ftudio Italorum, qui in explicandis Vo- -
luminibus graecis ex agro Herculanenfi erutis
elaborant, et iam id agunt, ut mox Hermarchi.
libros Rhetoricos typis expreffos habeamus.

Me quidem haud poenituit eius operae, quam
Rhetorum graecorum, quos temporis clementia
reliquiffet, fcriptis perlegendis navaram. Neque
enim illud folüm confecutus fum, cuius caufa
inprimis animum adpuleram ad legendum, ut
eloquentiae graecae indolem, faciem, ambitum
cognofcerem, et, quomodo prifca obfervandi
praecipiendique frugalitas caftitasque locum fub-
tilitati, argutiis, ineptiis etiam, fecerit, quid
. porro ex fingulis illis (fcriptoribus ad rationem
eius eloquentiae, quam noflra aetas poftulat vel
admittit, definiendam iuvandamque praefidii peti
poffit, denique, quam novum aut bonum effet,
quicquid ad eloquentiam iudicandam noftro aevo
homines acuti contulerint, accuratius intellige.
rem; verum etiam, fi quid vel ad graecae lin-
guae plenius ftudium, vel ad omnis artis rheto-
ricae ambitum, ingeniorumque, quibus exculta
elt, acumen, doctrinam, elegantiam, cogno-
fcendam utilitatis capi ex hoc noflro libello pof-

83 | fit,

ΕΣ PRAEFATIO

fit, id legendi-operae illi noftrae tribuendum vi-

| deatur. Memini me faepe mirari, cum Rhetori-

bus illis legendis animadverterem, quam parum
in quamplurimis locis mea me linguae graecae
intelligentia iuvaret, quae tamen ceteris fcripto-
ribus graecis bene intelligendis fufficere poflet.
In his enim cum ita comparata ratio fit, ut, qui
graecam linquam fatis callent, recte affequi fen-
fum fcriptoris poffint: Rhetores legenti idém
fere accidit, quod illis, qui artifices vulgares;
fabros, textores aliosque eius generis, de arte
fua disferentes audiunt, ut, quamvis communi et
vernacula lingua ufos, tamen vix intelligant, nifi
antea verborum a vulgari fignificatione ad res
τεχνικας defignandas translatorum peculiarem
vim et ufum cognoverint. Nam quaecunque ars
iis demum temporibus coepta eít excoli et prae-
ceptis illuftrari, cum iam lingua ad abfolutam
formam definitumque ambitum perfecta effet; in
eius inflitutione verba fingula, quae quidem ad
artem ipfam illuftrandam pertinent, hoc eft, rey.

yix& , eadem etiam μεταφορικα,, translataque fint,

neceffe eft. Diferte quidem Dionyfius Hal. de
Compof. p. 1 46. cum tres elocutionis characteres
generales definire vellet, ἐγα μέντοι, inquit, xv.
οἷοις ὀνόμασιν ἐκ ἔχων αὐταὶς προσαγορεῦσαι, ὡς
οὐκατονομώξες, μεταφορικοῖς ὀνόμασι καλῶ, τὴν

. μὲν αὐφηραὰν, τὴν δὲ γλαφιραν, ἢ ἀνθηραν, τὴν δὲ

τοίτην κοινήν. Quo maior autem vel illorum ver-
. borum,

. PRAEFATIO "NIE
borum; ex artis ambitu, copia, vel, ex eiusdem
indole, translationis fubtilitas eft, eo maior in-
telligendi difficultas nafcitur. Vnde paffim anim-
adverti viros docliffimos eo, quod elocutionis
ilius rhetoricae rationem ex communi linguae
graecae confuetudine metiebantur, faepenumero
án errorem interpretandi adductos, neque tutum
ad Lexica refugium effe, quorum auctores uni-
verfis linguae copiis addicti, ad illas dicendi for-.
. mas, quas certi fcriptores ad ufum artis fuae ac-
commodafífent, vel non defcenderant, vel tam
leviter eas attigerant, ut nihil, aut certe non
multum inde peti ad intelligendum adiument :
poffit. : Vnus Henricus Stephanus hos etiam Rhe-
torum angulos excuffit. Sed primum, quotus-
quisque eft, qui illo 'Thefauro uti queat? deinde
fumma viri immortalis diligentia, cum in res
paene infinitas effet diffufa et disfipata; totum-
que linguae graecae corpus complecteretur, non -
poterat in fingulis membris et partibus tantum
praeftare, quantum vel a mediocri ftudio, in his
foluminodo partibus collocato, expectari poteft.
Mea igitur in hoc laboris genere commodior fa-
ciliorque ratio fuit. Nam cum et fola Rhetorum
antiquorum fcripta, et hoc certo confilio excu-
terem, ut, quibus quisque modis et formis artis
fuae elementa, partes, praecepta, enunciaverit,
viderem notaremque, ea re factum eft, vt non
folum diligentius et plenius omnem technologiae

à 4 varie-

-- PRAEFATIO.
varietatem deprehendere ; fed et fingulorum ver-
borum ac formarum dicendi, quae ad illam per-
tinerent, vim fenfumque accuratius definire pof-
fem. In utroque genere ftudium certe meum
non defuit. Sed minus, quid potuerim, volue-
rimve, quam quid effecerim quaeritur; cuius
quidem omne penes eruditos harum literarum
arbitros iudicium efto. Venio ad alia, quae pro-
pius ad hoc praefandi inítitutum pertinere vi-
dentur. |
.. In deligendis, adícifcendisque verbis et for-
mis dicendi iis, quae hoc libello continentur,
hanc mihi legem fcribendam duxi, ut, quibus
verbis formisque loquendi Rhetores ad orationis
varias partes, artificia, virtutes, vitia, adfectio-
pnesque fignificandas, ac demonftrandas in infti-
tutione oratoria ufi effent, ea omnia iudicarem
. χεχνικαὶ efle non alio fenfu, quam quo in cete-
rarum artium inflitutione ufum verborum fen-
tentiarumque τεχνικὸν, a communi loquendi con-
fuetudine diftinguere folemus. Quodfi quis au-
tem artis oratoriae fummam fubtilitatem cum
ceterarum artium fíimplicitate contenderit, is
tum illius -delectus difficultatem intelliget, tum
ingentem technologiae ambitum, quem libellus
declarat, non valde mirabitur. Vt alia multa
taceam, illud unum quanti momenti eít, quod
ars dicendi non modo in rerum fumma varietate
verfatur, fed in verborum etiam et elocutionis,
culus

PRAEFATIO IX -
cuius.tot membris articulisque connexum cor-
pus eft, explicatione occupata effe debet. Ne.
que intra tam anguítos docendi praecipiendique
terminos illi Rhetores fe continebant, ut, quid
fummi oratores eleganter, graviter, copiofe,
concinne dixerint, univerfe commendarent, at-
que imitandum proponerent: fed ita omnium
rerum, quae ad eloquentiam pertinere videren.
tur, elementa, caufas, indolem, rationemque
exquifiverunt, ut qui eos reprehendere velint,
eorum non negligentiam vel inertiam , fed potius
nimiam diligentiam moleltamque fedulitatem vi.
tuperare debeant. Praeterea ad omnem techno-
logiae rhetoricae ambitum, ipfamque adeo ver-
borum artis copiam augendam, vel propria non-
nullorum ingenii indoles, vel vanitas etiam mul-
tum contuli. Nunquam difciplinae- rhetoricae
tam certi circumferiptique fines, fuerunt, extra
quos evagari nemini liceret. Omnes in eo fibi
placebant, ut alius alium fübtilitate praecipiendi
obfervandique vinceret. Itaque cum, ut iam
fupra diximus, ad fignificandas notiones illas,
quas eloquentiae inftitutio poftulabat, verba for-
sasque dicendi ex alienis locis, ubi propriae
erant, transferri neceffe effet; quo quis ad re-
rum fimilitudines videndas acutior, vel pronior
ad captandas erat, eo plus ad verborum artis
multitudinem augendam conferebat. Longinus,
acrioris vir ingenii, et poeticae ornafaeque,

ἃ 5 quam

x — PRÁEFATIO

quam vulgaris e£ communis elocutionis, aman-
tior, cum omnem fere de Sublimitate libellum
metaphoris contexuiffet, magnum nobis illorum
verborum numerum a nullo alio Rhetore adhi.
bitorum reliquit, quibus careremus, fi non illo, -
quo diximus, ingenio fuiffet. Cuius ceteri libri,
quos de arte rhetorica fcripfit (v. Fabric. Bibl.
Gr. Lib. IV. Cap. 3 1. p. 445.) fi aetatem tuliflent,
dubitari non poteft, quin magnus verborum fen-
tentiarumque τεχνικῶν ad. libellum noftrum cu-

» mulus accefífiffet. Dionyfius Hialicarnaffenfis,

valde Longino, ubertate quidem explicandi, iu-
dicandique fübtilitate, fimilis, quamvis modera-
tior et venuflior in ornando, multa ex eo genere
nobis fuppeditavit, quae foli eius ingenio deben-

— tur. Vanitatis autem, quam diximus ad verbo-

rum artis copiam multum contuliffe, cum vario-
rum Rhetorum exempla reperiebamus, tum in-
primis luculenta Demetrii Phalerei, qui ita in
mnultis Ariftotelem fecutus eft, ut, rebus ferva-
tis, verba tamen immutaret.

Sed iam liceat fingulorum Rhetorum grae-
corum, quibus in hoc omni opere adornando ufi
fumus, brevem recenfum facere, partim, ut labo-

ris: noftri ratio et ambitus conftet, partim ut,
quoniam nonnüllorum et fcripta et nomina ob-

fcura funt, tirones certe habeant, unde illa dilu-
cidius cognofcant.

e

7

PRAEFATIO κε.

- " Primum appello, qui. inter Rhetores noftros |

non ordine et numero folum, fed et dignitate
princeps recte cenfétur, Zfrifloteem; cuius ex
multis operibus Rhetoricis, a Buhlio, V. C. ad
Ariítotel. edit. Vol. IV. p. 4. ex Diogene Laertio
aliisque nominatis, fola Τέχνη ῥητορικὴ, tribus
libris comprehenfa, nobis relicta eft. ^ Quod
opus, quamvis abfolutam fere partibus fuis de
arte dicendi inftitutionem continet, qualem cete-
rorum Rhetorum nullam habemus, tamen exinde

multo exiliorem, quam ex quovis alio, verbo- :

rum τεχνικὼν meffem fecimuS. - Mirum hoc for-
taffe multis videbitur: fed eft ita profecto :. ne-

᾿ que eius rei probabilis ratio réddi non poteft.

Omnino Ariftoteles, quemadmodum omnia eius
(cripta declarant, ita fe comparaverat, ut maio-
rem rerum quam verborum curam gereret, non
quidem abiiciens et afpernans elocutionis ftu-
dium, at ab ornandae concinnandaeque oratio-
nis cupiditate abhorrens, et ad argumenti, quod
tractabat, meditationem ita animo defixus, ut
rerum ubertati, fubtilitati, veritati, verborum
omnisque dictionis curam dele&umque poftpo-
neret. Singulatim in Arte Rhetorica, fummam
oratoris virtutem in eo ponit, ut fit ἐνθυμηματε
xos, hoc eft, rebus et argumentis valeat, Lib.I.
Cap. τ. Saepenumero magnam Rhetorices cum
Dialectica coniunctionem et neceffitudinem in-
culcat, et alio loco, Lib. III, 1. ubi de elocutio-

ne

N 4
"A

XH "PRAEFAT'IÓ
. ne et actione oratoria disputat, fententiam fuam
- his fere declarat: τὸ πορὶ τὴν λέξιν ὀψὲ προῆλθε,
καὶ δοκῶ φορτικὸν ἄνα καλῶς ὑπολαμβανόμενον,
UA ὅλης Bons πρὸς δόξαν τῆς πραγματείας, τῆς
στερὶ ῥητορικὴν, 8X ὀρϑὼς ἔχοντος, oM ὡς ἀναγκαίδ'
τὴν ἐπιμέλειαν ποιητέον. Ἐπεὶ τό γε δίκαιον, μηδὲν
gres Cnreiy περὶ τὸν λόγον, ἢ ὡς μήτε λυπῶν, μήτ᾽
εὐφραίνειν. δίκαιον γὰρ, αὐτοῖς αἰγωνίξεϑαι τοῖς
πρώγμασιν. “Ὡς τε τάλα, ἔξω TB ἀποδέξξωι περί-
«ργώ is* eA. ὅμως μέγα δύναται, καϑάπερ een
φαρ διὸ τὴν T8 ἀκροατᾷ μοχϑηρίαν, h. e. ἀοξίγίπα
de di&lione fero γγουεξία efl, εἰ fane, fi quis rette re-
putet, [levis et importuna res videtur : veruntamen cum
omnis ars dicendi ab hominum opinione pendeat , non
ianquam iuflae rei, fed tanquam neceffariae curam ei
impendere debemus: — fiquidem. certe aequum eft, nihil
aliud in oratione quaerere, quam μὲ audientibus suc
molefliam nec laetitiam afferamus : iuflum enim efi, ipfis
rebus in iudicio contendere: quare alia praeter. pro-
. bationes adhibita, fupervatanea funt: fed tamen plu-
rimum valent , μὲ dium eft, propter auditoris vitium. -
Itaque, cum de rebus ad fidem faciendam necef-
fariis duobus integris libris expofuiffet, de elo-
cutione praecepta paucis tertii libri capitibus ab-
folvit. Hanc autem Ariftotelici ingenii, quam
diximus, indolem, multum eo quoque valuiffe,
ut in ufu verborum artis ipfe fe abstinentiorem
praeftaret, quis negaverit? Qui enim in arte
dicendi explicanda philofophi magis quam Sophi-
: | [tae

PRAEFATIO. xm.

ftae aut Rhetoris partes agebat: qui in omni
ceterarum difciplinarum inflitutione ita verfaba-
tur, ut neglectis elocutionis luminibus, oratio-
nisque lenociniis et ornamentis, rerum fignifi-
candarum nomina non longius arcefferet, trans-
ferretque, fed propriis maxime uteretur, atque
ex communi loquendi confüetudine petitis: qui
denique de elocutione oratoria, unde alii Rheto-
res longe uberrimam verborum artis fegetem
produxerunt, ita fentiebat, ut eius explicandae
neceffitatem magis vitio auditorum, quam utt-
litate factam ftatueret, is igitur, cur pauciora,
quam alii, verba artis in difciplinae fuae inftitu-
tionem induxerit, difficile intellectu effe non pot-
eft. Si qui autem ita disputent, ut dicant, quo
tempore Ariftoteles fcriphiffet, vix fieri potuiffe,
ut magna verborum artis copia extaret: audirem,
fi de Corace vel Tifia, vel alio- vetuftiore Rhe-
tore fermo effet non multum autem illa ratio
valere in Ariítotele poteft, quem Dionyfius Hal.
Ep. I. ad Ammaeum evicit tum demum fcribere
Artem Rhetoricam coepiffe, cum iam 'Theodo-
rus, Thrafymachus, Antiphon, Ifocrates, Anaxi-

menes, Alcidamas, Theodectes, Philiftus, Ifaeus, .

Cephifodorus, Hyperides, Lycurgus, Aefchines,
ipfeque Demofthenes, et praeceptis et orationi-

bus publicis artem dicendi illuftraffent, quemque

Cicero quoque de Invent. II, a. veteres fcriptores
artis unum in locum conduxiffe, et nominatitn
| cuius-

Li
1

xv — PRAEFATIO

cuiusque praecepta magna conquifita cura perfpi-
cue confcripfiffe, atque enodata diligenter expo-
fuiffe, memoria prodidit.

δ ΤΟ Ef liber fingularis de Arte Rhetorica ad

c

Alexandrum, cui Aldus Manütius, qui primus:

edidit inter Rhetores graecos 1508. Tom. I. p.

255. Ariftotelis nomen infcripfit. Praemiffa eít

' Ariftotelis ad Alexandrum epiftola, in qua pri-

mum inftituti rationem exponit , deinde nonnulla
in univerfum de orationis omnisque facultatis di-
eendi praeftantia commemorat, poltremo duas
operis partes promittit, quarum una 'T'heodecteo-
rum Epitomen, altera Coracis Rhetoris libellum

exhibeat. In ipfa autem illa Epitome (nam Cora-

ν

cis libellus periit) de tribus dicendi generibus,
deliberativo, iudiciali et demonítrativo ita disfe-
ritur, ut uniuscuiusque tractandi modus, artifi-
cia, variique loci fubtilius exponantur. Sed ma-
ture de vero huius libelli auctore dubitatum eft.
Petrus Victorius eum non folum Ariftoteli abiu--
dicabat, fed evincere adeo conabatur, Anaxime-
ni Lampfaceno deberi, fretus potiffimum loco:
Quintiliani Lib. lII, 4. ubi is diviftonem artis di-
cendi, quam Anaximenes feciffet, tradens, hanc
ipfam adfert, quam Auctor libri de Rhetorica ad
Alexandrum probavit. Hoc quidem aliaque non-
nulla argumenta a Victorio adhibita Buhlius V.C.
in Addendis ad edit. Ariftot. Vol. IV. fatis confu- -
tavit, ipfe tamen, defendere fe malle fententiam

con-

PRAEFATIO XV
contrariam, librum vere Ariítoteli deberi, pro-
feffus. Mihi a lectione librorum vere Ariítote-
licorum recenti, omnemque eius tum argument
tractandi, tum elocutionis formam rationemque
animo contuenti et comparanti, fenfus quidàm

. meus perfuadebat, ut. librum ex "Theodeécteis .
Ariftotelicis . excerptum ab incerto o compllatore !

ftatuerem. .

Plurimas technologiae rhetoricae partes 7 Her-. be

mogenes Tarfenlis fcriptis illuftravit, quae primum

ab Aldo edita, deinde.a Ioh. Sturmio repetita et.

doctiffimo fubtiliffimoque Commentario inftructa
-habemus. Qui περὶ τῶν sacewv infcribitur libel-
lus, omnem de ftatibus doctrinam complectitur,
totus ad eloquentiam forenfem pertinet, eítque
omnium fubtiliffimus. Itaque varios interpretes
na(ctus eít, qui breviora Hermogenis praecepta
diftinctius explicarent, exemplisque illuftrarent.

Hi funt, qui Scholiaftae Hermogenis dicuntur, :

Syrianus, Sopater, Marcellinus, quorum Com-
mentaria Aldus in "Tom. II. Rhett. gr. 1509. edi-

dit, praemiffa eicayoryg σχολιὼν ἐκ διαφόρων TEX-

νογράφων eic τοὺ προλεγόμενω τῆς Egucyéves ónroei-
xn. In binis περὶ εὐρέσεων libris hoc inprimis

agitur, ut et prooemii varia genera, et ceterae -

orationis iuftae partes recenfeantur atque expli-
centur. Anonymi in hos libros Commentaria
graeca extant apud Aldum Tom. IL. p. 352. Ele-

gantillimi autem illius Rhetoris libri funt, quos |

περὶ

4

XVI PRAEFATIO

reel ἰδεῶν, hoc eft, de elocutionis varlis characte-
ribus et virtutibus fcripfit, In his ita fere totus -
e Demofthene pendet, ut omnium virtutum elo-
cutionis, quae in Demofthenis orationibus repe-
riri poffint, velut indicem quendam dediffe, exi-
füimandus fit. Neque alia ratio eit libri fingula-
ris, quem περὶ μεϑόδῳ δωνότητος infcripfit. Nam
omnium formarum dicendi (σχήμωτα Tis ἐννοίας
alii appellant) quibus Demofthenes inprimis ufus
eft, vis et indoles explicatur. Vtriusque operis
interpretatio graeca Anonymi apud Aldum |l. c.
p. 376. expreífa reperitur. In pofterlus autem
fingularem Commentarium Gregorii Corinthil a
Reiskio ex MS. in Orator. graec. Vol. VIII. graece
editum non fine utilitate ufurpavi, --- Ad haec
Hermogenis fcripta nuper accefíerunt eiusdem
Progymnafmata, quae Heeren V. C. ex MSto
'Taurinenfi in Biblioth. Art. et Liter. Gotting.
Part. 5. et (14 graece cum adnotationibus edidit:
unde, quae prodeífe inftituto mco poffent, ftu-
diofe in ufum meum converti.

Neque etiam defuerunt, qui Hermogenis di-
fciplinam rhetoricam brevibus ἐπιτομοῶς, com-
pendilsque traderent. Ex co genere cít, quae
Cue TixM παωροίδοσις τῆς ῥητορικῆς infcribitur, edi-
ta primum ab Hoefchelio 1597. qui fictum libelli
auctorem, JMatthatwn Camariotan, ἃ Mangurio
primum inductum co:tenidit. Eundem libellum
poftea lo. Sehetferus ad calcem Lectionum Aca-

demi-

PRAEFATIO . xx

Acioy , “τερὶ πάϑες. - 8) Eiusdem Apfinis libellus
“περὶ τῶν ἐσχηματισμένων “προβλημάτων, h..e. de
controverfiis figuratis. 9) JMinuciani Lib. aeg
ἐπιχαφημώτων.

Neque tamen intra horum Rhetorum, quos
adhuc nominavi, terminos legendi anquirendi-
que ftudium meum, quamvis iam paene faíti-
4ientis, fefe continere poterat; in latiores etiam
fcriptorum Graecorum campos éxcurrendum
erat Nam cum ufu cognoveram, nullum fere
ilorum effe, quin, vel.aliud agens, rerum ad
eloquentiam artemque dicendi pertinentium ali-
quami mentionem iniecifíet, tum omnes. illi in-
primis adeundi atque excutiendi erant, qui vel
Oratorum, Rhetorum, Philofophorum, alio-
zumque fummorum virorum vitas fcripfiffent,
vel:poetarum, aut Oratorum interpretes extitif-
fent. Itaque qui hoc opus noftrum infpicere
volent, fingulis fere paginis reperient, nec pau-
€a nec contemnenda effe, quae lectio Plutarchs,
Diogenis Laertii, Philofirati , Sexti Empirii, Ew-
napi, Libani, Synefü, Marcellini, Photii, alio-
rumque ad technologiam rhetoricam illuflran-
. dam nobts fuppeditaret. Quod ad interpretes
. Graecos attinet, ex uno Zípiano, cuius Com-
ientariorum in Orationes Demofthenis editio-
nem Bafileenfem 1532. ufurpavimus, tantum
profecimus, ut certe nos eum legiffe haud poe-

b 3 mite

xz — PRAEFATIO

niteret. ^ Ceterorum lectio; quos Scholiaftas
vulgo dicunt, quosque artis rhetoricae veftigia —
paffim in poetis monflraffe fecimus, maiorem -
moleftiam, quam utilitatem habuit. Nam lio-
trum omnis propemodum doctrina intra rerum
grammaticarum aut metricarum, paucarurüque
figurarum: commemorationem fubftitit. Neque
siagnum eventum illa quidem fpes habuit, quam
de Eu/lathii eruditiffiImo in Homerum Commen-
tario conceperam. Ipfe in Prooem. ad. Odyff.
e 1579. Homerum appellat τὸν πώσης τῆς ἐν λό-
Yos τέχνης καϑηγητὴν. ἐξ ou οἷα τινος ὠκεανᾷ
πάντες ποταμοὶ Wgj πᾶσαι Acyixay μεϑόδων πηγαν —
Idem ad Iliad. β΄. p. 3231. ita Homerum explicat, -
Ὧι omnium generum dicendi, συμβωλευτικῦ, ὃ»
. «mwxü, σανηγυρικὃ, tractationem ex eo diíck .
poffe contendat. Et in Praefat. ad lliadem,
. Odyfleae πολλὰς ὠφορμὸς eis ῥητορείας doe Ψιλοίαν
tribuit. Itaque totum, Euftathium perlegi. Sed
praeter explicationem paucarum figurarum; quas
ubique inculcat, non reperi, quibus tantum le- -

gendi laborem fatis confolati. poffem. |

Reftat; ut illius quoque operae, quam Rhe-
torum Latinorum lectioni impendendam duxi,
brevem rationem reddam, , Quamvis enim in .
illorum, principum inprimis, Ciceronis et Quin-
tiliani, technologia Rhetorica, multa funt, quae

propriae horum doctrinae, elegantiae, acumini,
| deben-

PRAEFATIO xxu.

debentur, tamen in univerfum, difciplinam La-
tinorum rhetoricam e Graecorum maxime infti-
tutione expreffam effe, negari non poteft. Ci-
cero quidem ipfe, de Invent. Lib. IJ, 2. fe, ut
artem. dicendi. per/criberet, omnibur unum in. locum
coactis fcriptoribus, quodcunque quisque commodi/fime
graecipere videretur , excerpfiffe, eb ex varüs ingenii -
excellenti/fima. quaeque libaffe, profitetur. Quinti-
lianum e Graecis profeciffe, ἄς pependiffe, fin-
gulae Inflitutionum oratoriarum paginae fignifi-
canty de ceteris, quorum fcripta minora Fran-
cifcus Pithoeus coniunctim edidit, illud etiam
minus dubitari debet. Quum autem hoc, quod
dixi, Latinorum obfequium non in rebus modo
transferendis, et in artis Graecae forma imitanda
acquiefceret, fed eo etiam pertineret, ut verba
artis maxime ad formam fenfumque Graecorum
efficta, et paene e Graecis verfa, referrent, fa.
cile intelligi poteft, quantopere Rhetorum illo-
rum u(íus et comparatio technologiae Graecae
illuftrandae ftudium adiuverit.

Quo confilio inffitutum, quibusque ftudiis
et praefidiis peractum hoc opus a me fuerit, ex-
pofui. Ego quidem, qui omni diligentia mea
mihi ipfe non fatisfacio, adeo levis et arrogans
effe non poffum, ut omnibus, qui hunc libel-
lum legere et iudicare poffunt, fatisfacturum me
efie arbitrer. Sed in promtu folatium eft. Quos

34d mE mihi

xuv — PRAEFATIO

mihi libelli iudices fingo et opto, fcient, quan-
tas hoc genus literarum difficultates habeat; in-
telligent, cum talis libelli fumma perfectio ab in-
finito propemodum lectionis obfervationisque
labore pendeat, quam humanum fit, quaedam
non obfervare , omnia legere non poffe; ftudium
certe fcribentis agnofcent. . Ceterorum, qui ifto-
eum nibil fciunt; intelligunt, agnofcunt, levita-
tem contemno. Sor. in Acad. Lt d. xiv, Apr.
MDGCXCV. |

| LEXI-

LEXICON.

TECHNOLOGIAE GRAECORVM :

RHETORICAE.

K.
A s. βασάνιφο y; quod non arte et ftudio elaboratum et
in oratione, fed naturali fimplicitate gaudet. Ergo dici.

tur ro ἀφελὲς, αὐτοφυὲς, καὶ ἀβασανιςον ap. Dionyf. Hal.
Cenf. 5, 1. p. 425. vid. voc. βασανίζεϑαι. :

"AB ates, χαρις, venuftas quaedatn non quaefi ta
ftudio, fed fponte irrepens, eim ungeziwngener natürli
cher Reitz, Dionyf. in lud. Demofth. 38. P. 1071.

'ABpór 36; λόγου. fuavitas , dulcedo quaedam elocu.
fionis. Hermog. ij. lib. 11, p. 254. Non multum ab illa
differt ἡ j| γλυκήτης, et ὥρα τοῦ λέγου, fed videtur de ea ora-
tione inprimis dici, quae in his fere modum excedit. ΜΗ
que cnm Menander Rhetor περὶ dicup. éd. p. 5706.
Ald. ὥραν et κόσμον iis commendaffet, qui hymnis et in«
vocationibus Deorum uti velint, hoc praereptum, tan-
quam cautionem quandam , addit: prs ἡ περὶ τὴν κατα-
σκευὴν aBporgc ὑπερῷϑέγγοιτο τὴν συγγραφὴν, h. e. non
adAttantus ornatus, quantus non deceat Jtriptionem pro-
Jaicam,. Alio loco, ubi de λαλιᾷ προπεμπτιπῆ exponit,
ait: xeiger d βρότητι καταποικίλλεαϑαι » χαίρει διηγημάτων
ἤϑέων. χάρισι. E£uftath. ad Hom. Il. o P. 1035. ἐν σπυϑρω. c
Toig is ἰβρὼς λαλῶν Homerum dicit, ubi is fententiam, τίν

A em

2 | . ATA

ftem et gravem, figuris quibusdam fuavitatem habenti.
bus, v. c. παρισώσησι, velut.exhilarat: quae ibidem (pa-
«ixj χάρις appellatur. cf. quae di&a funt ad voc. ἱλαρόν.
Porro ἀβρότης dicebatur Sophiftis, quaedam pronuntiandi
mollities, et grata dulcedo; vid. Philoftr. in Scopel, et .
Hemfterh. Praef. ad Polluc. p. 28. — Apud Philoftr. Vit.
Aefch. I. p. 509. «ps9 σεμνολογία Aefchini tribuitur, h.e.
dictio fonora et gravis, in qua tarpen fuerit quaedam dul.
cedo, et amoenitas. Mox idem appellat τὸ ἐπίχαρι σὺν
δεινότητι, Schol. in. Aphth. Progymn. in ἐξηγήσοι τοῦ
ψόγου Rhet. Ald. T.2. /séov ὡς dy τοῖς ἐγκωμίοις ἐπιτηδεύξφιν
δέ γλαφυράν τε xa) ἀβρωτέραν καὶ ϑεατρικὴν Φράσιν pera

j
τινὸς σεμνότητος.

'Ayxya XT3716; indignatio , quae fit maxime prov
nunciatione. lul, Rufin. de Fig. Cap. 11. Zracundia Cicer.
de Orat. 3, 52.

᾿Αγκύλως, abrupte, contorte. Dionyf. Iud. Ifaei
13. βραχέως καὶ ἀγκύλως καὶ ἐκ παραδόξου συντίϑεοθαι.
Lucianus de Confcr, Hift. 43. ἀγκύλην ταῖς ἐπιχειρήσασι,
fcil. λέξιν vel Φωνὴν, vocat di&'ionem argumentis Jentfn-.
tisque contórtam, mágis oratoribus quam hiftoricis 'aptame
Sic et Dionyf. in lud. Thuc. Cap. 25. p. 873. periodum
Thucydidi$ variis parenthefibus et incifis perplexam et
intricatam Φρασιν d'yxvAwrépxy καὶ δεινοτέραν, cui vero
pérfpicuitas δὲ [πανία defit; eim £ünflliches Labyrinth
᾿υδὴ I'orten und Gedanken auf. Koflen der. Deutlichkeit und
' des Gefülligen angelegt. vid. voc. σκολιά. ZEE

o» AwvAsuxjc, dicitur fcriptor, qui eo fcribendi ge.
nere utitur, ut non infit in oratione γλυκήτης, üt non .
valde teneat, et deleCtet leCtores, fed magis'docendo,
et perfüadendo. operam det, eim trockmer, nicht genug an-
2iehender und unterhaltender Schrififleller. Sic de Thucy-
dide Hermog. περὶ ἰδ. ll. p. 392. ede Sturm,

οτος "Ayópoeov, τῆς ῥητὸρικῆς μέρος, circulatoria et. is«
dolia ratio rhetorices exercendae Dionyf. Compof. 25. p.

206. —- ἀγοραίως Aéveiv , protritis, vulgaribus verbis wii.
14, Art. Rhet. 10. 11. — «'yogcix καὶ καπηλικὰ ὀνόματα
apud Lucian. de Hift. Confer. 44. de media turba et dé cau-
gona fumta vockbula. v. in πεπατημένος. | Deinde: éyogdzea
λόγοι, iidem αὐλ. ὡκανικοὶ, forem/es, iuridiciales oratio»
ον - .ne&

ATX — EE
nes, et controverfiae, Philoftr. Vit, Soph. IL. p. 570. in

vita Alexandri:

'Avxivein, ῥητορικὴ, ingenii quaedam penerofitas,
ἃ venuitate et acumine exquilito, Zeinheit, gebildetes
JPefen im | Betragen. und. Ausdruck... Hic vocis fenfus. .
apud Dionyf. Iud; Lyf. 12. patet Inprimis éx contrario
vitio," quod opponit τὴν φρατιωτιπὴν αὐϑαδειαν καὶ xXxqos
yetxy;, 88 gemiffes derbes, vauhes. dir, welches einem noch
vom Soldaten her. anhüngt. — Eodenr modo üfürpatur α΄
Plutarche Solon. 5. qui-locus eft. ad conftituendum eius
verbi fenfum claíficas. cf. etiam Plut. in. Lucull. 16. ubi
Olthaci cuiusdam mores ita defcribuntur, ut.eorutg fums
ma ineffet in ἀγχινοίᾳ illa. vid. et in Alexand. Cap. 23. p.
284. Suidas ἀγχίνοια, σύνεσις, ἢ ἕξις εὑρετιπὴ τοῦ καϑή:,
κοντὸς ἐκ τοῦ καραχρῆμα, ἢ εὐτοχία τις ἐν ἀσκέπτῳ ?6p9»
ye. cf. id.in μνήμη. Apud Longinum $4. 4. Morus ver-
tit animi prae/eutiam. — Addam locum Cicerobis, qui mi:
hi videtur cuncta exhibere; quae latiffimo. fenfu ad illam
uyxíveixy pertineant, ; Is cutn docuiffet, quantae et quam
variae rerum copiae eflent,. quarüm feientiam oratoris
facultas poftularet; haec quoque definit: zfcéedut eodem
oportet iepos quidam facetiaeque , et. eruditio libero: digna,
celeritasque et brevitas et. refpondendi et. lace[fendi , fubtils
venu/iate et urbanitate coniuntla ; de Orat, 1, 4, Quinti ^
liàn. Vl, 4. p. 306. ed, Gefn, ,, valet in. altercatione pluris '-
mum acumen , quod fine dubio ex arte non venit; natutà -
enim non docetur, arte tamen adiuvatur, ' ΚΤ
. AC.
᾿Αγχίφροφον, τὸ, proptie, propingkum converftos- -
Ai, quod celeriter convertitur. Hinc Longinus 9; 13;
. iHud Homero tribuit, quatenus perpetuo confüeverit ab
alio ad aliud repente trarisire; ut femper aliud, fempef '-
improvifo occurrat lectori, et femper videatur epéQa9ap ἢ
. h. e. in omnes partes verti. - Ita Morüs ad h. 1. cf. Cap. :
. 27, 3. ubi iungitur τὸ ἐμπαϑὲς et ἄγχίξῥοφον. — Nam illa-
celeritas in convertendo ad'ectum et vim adiüvéát dicem:
tis. Deinde τὸ ἀγχίσροφον érixeipyiia dixit Hermog; In-
vent. Lib. I; rà ἐκ τοῦ σύνεγγυς ἔχον τὴν ««bdeiii; expli:
cante fic Scholiafte Anon, ad h; 1; p; 357; Tom. 2. [δῷ
Ald. ubi hoc exemplo utitur: ax ἂν εἰ λέγοιμεν ἀδεβῶζςε ^ -
καὶ εὐθὺς ἐκάγοιμεν οἷς οὐδὲ oj 'y Τοὺς καρποὺς. ἀνῆκε. --
Porro zpeeí/ua ἀγχίφροφα, exordia, quae quali 4nte ocu:
los veríantur, ditta lunt Rhetoribus ea; quae (àmta funt
Aa εἴ

Tr

4 | AIX

ex rebus praefentibus v.'c. a loco, perfonis, tefnpore,
aliisque περιφάσεσι praefentibus, vulgo nominata προοίμιον.
ἐκ τοῦ καιροῦ, apud Hermog. de Invent. I. p. 24. vid. in
xoupoc. Latini appellant exordium ex ip/a cau/a natum,
quod et feparatum vocatur Au&. ad Herenn. ], 7. — ἐκ.
τῶν παρὰ πόδας πραγμάτων τὸ προοίμιον πορίζειν dixit Eu-
ftath. ad Hom. τ΄ p. 1171. 1486. |

oCAYyX duae, infirma argumenta, adsydsspx. Dio-
nyf. Art. Rhet. 10, 4. |

Ἀγῶν ὃ «95 αἱ. fimpl. contendere aliquid oratione, pro-
prie tamen de oratoribus. v. Hermog. Part, p. 60. &qoví-
«9a λόγον. | habere orationem, | dicere orationem. Plot.
Vit. Demofth. i5. Vnde ipfa declamatio diCta ἀγών,σωμα.
vid. Himerii Orat. XXI. S. 11. p. 749. ed. Wernsdorf.

"Ay rac, orationes forenfes , ut εἰρηκέναι ἀγῶνας ap.
Dionyf. ad Amm. 1, 2. Quae funt in a&u εἰ contentione,
ait Quintil. XI, 1. 48. /wa/oriae, et iwdiciales. ΑὉ his
eximendae fünt demon/irativae materiae, ad voluptatem
aydientiutn compofitae. — Longin. 15. τὸν ἀγῶνα dixit
vim, velementiam , iunxitque τῷ ὄγκῳ et μεγαληγορίᾳ. vid.
in ἐναγώγιος, Eidem Cap. 26. ἀγῶνος &kmAswc auditor eft,
cum veluti occupatur oratione ita ut in focietatem adfe.
'&us et aCtionis eius, qui dicit, adducatur. Hoc fit Xv.
-Tuuara-Jécet de qua fuo loco. — Deinde ἀγῶνας etiam di-
cuntur cosfirmatioues , vel is locus orationis, ubi orator
cum adveríario contendit de caufa, δίς Photius Bibl.
Cod. 165. ubi cum Himerium dixiffet fubinde uti exemplis
ex hiftoria et mythologia petitis, iisque orationes fuas
varie ornare, addit : τὰ προόΐμια δὲ xoj οἱ ἐπίλογοι καὶ ol
οἷον ἀγῶνας ἀπὸ τούτων αὐτῷ διασκευάῶντες. Vnde fimul -
Ῥαΐϊοῖ, improprie ἀγῶνες et veluti tropice Photium dixiffe
de contentionibus et confirmationibus caufae, quatenus
ea peculiaris orationis pars eft, — Sed et ceteris Rhetori« Ὁ
bus folennis hic vocis ufüs fuit. ^ AuGtor συνοπτικῆς. πα-
pajos. óyr. quae vulgo Matthaeo Camatiotae tribuitur,
Ῥ. 4. éxasq τῶν φάσεων ἐκ τεσσάρων μερῶν σύγκειται. προο᾿
οἰμίων, διηγήσεων, ἀγώνων, κοὴ ἐπιλόγων. Τινὲς δὲ πέν.
T& ταῦτα Φασὶν ἀγῶνας μὴ ὀνομαζοντες, ἀντὶ ἀγώνων ἀντι.
ϑέσοις καὶ λύσεις εἴς. Ét mox: οἱ ἀγῶνες δὰ διαιροῦνται εἰς.
ἄντιϑέσοις καὶ λύσεις. Definit autem hoc modo: ἀγον £s?
τίσις xo] -Xmodet£ig τῶν οἰκείων κεφαλαίων. vid. Schol. ad
Aphth. Prog. in Tom. 2. Rh. Ald. ubi tertiam partem ora-
tionis,

ἈἉΤΩ | y

tionis, quae in argumentatione, vonfirmatione, tefüta-
tione verfatur, definit τῷ πρὸς πίξιν ἀγωνίζεαϑα!. cf.
"Tzetz. Chil. VI, 79. Hinc etiam ὁ ἀγὼν fimpliciter dicitur

ipfüm aput rerum dicendarum, quod in cauía primarium
eft. vilis. Orat. J. δ, 14. et ibi Wernsdorf. Omni.

no ad fenfüm vocis ἀγὼν declarandum pertinet locus So-
patri Rhetoris in Prolegom. ad Ariftidem , ubi inter alia
φιυρίως, inquit, TO τῶν αὐγώνων ὄνομα ὑπὸ δικανιιῆς ὑποϑέ.
σεως τέτακται, ἐπειδὴ πρὸς ἀλλήλους ἀγωνίζονται. περὶ τῆς
X víxys ἀμφότεροι. cf. Crefoil; Theatr. 111,17. p. 256. fqq.

"Ayevisdc, qui ougtione decertat in iudicio, vel con.
cione. Dionyf. lud. Ifaei. 20. ad Amm. T, 2. Sie Plutarch,
Cat. 1. de Catone: πρῶτον μὲν ὃ ἀὠγωνιφὴς ἄναι δοκῶν πράᾷ-
ϑυμος, éra καὶ ῥήτωρ ἱκανός. vid. in ἀϑλῃητῆς.

᾿Αγωνιςικὴ, λέξις, genus dicendi | contentifum,
quo utuntur oratores in concionibus et caufis publicis:
quare eadem dicitur ὑποκριτικὴ» quia cum aCtione coniun.
a eft. — Contraria eft γραφικὴ Ariftot, Rhet. III, 12.

Hinc τὸ ἀγωνιξιπὸν idein, quod παϑητικὸν Longin. 22. cf.
18. a. et inf. in ἐναγώνιον. it. Cap. 23. 1. ubi , quae ἄγωνεν
ex dicuntur, eadem. etiam fünt πάϑους καὶ ὕψους συνερ-
yX. Porro τὸ &*yarisix0y | etiam opponitur τῷ σοφιφικῷ.
Et hoc quidem cernitur in nimio et inani figurarum qua-
ruudam, ornatusque oratorii ufü, qui nihil.nifi artis
oftentationem et auditorum lenocinia quaserit. Sed τὰ
&yw»is. dicitur, cum illi ornatus re&te, modefte et in Op-
portuno loco adhibentur. Gregor. ad. Hermog. περὶ der-
vór. Cap. 14. Δημοωϑένης καὶ Ὅμηρος T τὰ δοκοῦντα σοφιτ
καὶ καὶ κατ᾽ ἐπ τήθευσιν yeysygo3o ,' ἐποίησαν μὴ ταῦτα ἄνα
doxeiy , αλλ᾽ ἐγωνιφικαὶ , ὥς ἄλλο xo) ἄλλο σημαίνοντα. δίηπ-
, seither Schmuck im Gegenjatz des. blofen Fiitterflaates.

᾿Αδιανό JT TX, Graecis diCta fant, qwae verbis aper-
1a occultos Jen/us habent , fecundum Quintil; VIII, 2. 20.

A διάρϑρωτον. σῶμα, corpus artubus fuis. wondum
diflint?um , vocat Lucianus de Coníc. Hift. 48. rudem con-
eriem rerum et materiarum, ex quibus opus biftoricum
conflandum erat. Antea dixit ὑπόμνημα, commentarium
dam. Ein rohes Chaos von Materialien ew einem Ge-

uen
Jeticiswrko, sime Oriusng « und Poliwr.

6 : AAI |
(0 SAdíd spo oc, ad/irif'us. Longin. 34. 3. de Demo-
fene, Ea orationis virtus quam vim habeat, pluribug
ipfe Longinus Cep, 12. 4. explicat, | |
'Adokea 8v, oratio dicitur, cum nimimiftoquax
eft; in quod quidem vitium incurrunt, qui multis, verbis
perfpicuitatem captant. Ariftot, II, 12, Contrarium vi-
tium eft τὸ eóyrouoy, nimia brevitas, quae in obfcurita,
tem degenerat. Sed vid. inf. in φύντομος, et πλεονασμὸς
et cf. not. Wernsdorf. ad Himer, Or, XIV. p. 647.

"Ade£ec ἄδοξοι droSécei funt Rhetoribus, smate
fige inhoneflae, perniciofae, infames, quales faepe a So.
phiftis tractari folebant, exercitationis atque oftentationis
gratia, eaedemque ἄτοποι et παράδοξοι. δὶς Hermoge.
nes περὶ $xa. p. 20. ed. Ald. inter varia genera caufarum
ἰσυςάτων, quae in iudicio non confiftunt, pec admittun- -
tur, numerat etiam τὸ ἄδοξον, ἢ. e. wexqdofov, αἰσχρὸν,
ἀσελγές. cf, ad ἢ. 1, Schol. Marcellin. in Tém, 2. Rh, Ald,
p..63. Auft, euvor. wap. p. 4. Gell. N. A. XVII, 12. et
Crefoll. Theatr. 111, 9. Inter quinque genera caufarum,
quorum mentionem facit Quintil, IV, 1. p. 172, eft etiam
&dofov, humile, nempe quoad argumentum, et materiam,
ef. Cic. Invent. I, 13. et Fortupat, Rhet. p. 6o. ed. Pith.

'A0pav3oÀo y, vid. inf, in μεγαλοφυὲς.

'Adpóy, τὸ, amplum, id. quod τὸ περιττὸν, der vol. —
le, Rarke Ausdruck, praefertim ob numeri quandam am»
. plitudinem. Longin. 40, 3. Proclus in Chreftom, apud Pho-
tium Ced. 139. tria dicendi genera ftatuit, τὸ σχκὸν, τὰ
«dpóv, rd μέσον. τὸ ὠδρὸν μὲν ἐκπληκτικώτατόν det καὶ
ψατεακευααμένον. μαλισα: καὶ ποιητικὸν ἐμφαΐνον κάλλορ,

Contrarium τῷ, οἐδρῷ vitium eft τὸ σκληρὸν καὶ ἐπηρμένοι,
Haerte, Bombafl. Δυξζον. συνοπτ. παρ. p. 4. qui tria ge-
nera fcribendi appellat. χαλαρὸν, ἀδρὰν καὶ μέσον, mox
ita: edd δὲ καὶ σύντοχας, à éyxgraoxsuac, καὶ πυκνοτέ-
pee κεχρημένος ταῖς οἰποδείξεσιν, προσφυὴς τῷ δικανικῷ
ἄδει τελῶν, Eodem modo Fortunat. Rhet, p. 13. Pith.

'A eii ey lo, τὸ ἀεὶ λέγον καὶ εὐϑύνας ὑπέχειν, fem-

"m rationes et argumenta in promtu habere. Suid. et.
arpocrat. ex Demofthene et 1faeo, — Vilpianus ad De.
mofth. περὶ rapuvgecp. p. 204. ἀφλογίᾳ ivi, τὸ ἀεὶ wpo-.
veivediog λόγον, xa) Aéyenr τὶς ὑμᾶψ κατηγορᾶ; Τοῦτο δὲ

Ἰγοιοῦσι,

Ae. EE
“χοιοῦσι, συνειδότες ὅτι ὁσάκις κρίνονται καϑαροὶ, τοσαῦτά.
xi καὶ ϑαυμαφόνται.. Φησὶ δὲ ὁ Γενέϑλιος, ὅτι πεποίηται
ἢ λέξις τῷ ῥήτορι, τῆς ἀειλογίας. σπανίως yxp εὑρίσκετο
παρ᾽ ἄλλῳ. Ἐπ paullo poft: τῷ μηδὲν ἑαυτοῖς συνε; δέναι
καπὸν, ἀεὶ ϑέλουσι xaj ὑποωένουσι δοῦναι λόγον. τοῦτο yap
ésiy ἀειλογίχκ. — Hefych. xeiAoyís. πολυλογία, τὸ Sxxcora
διδόναι λόγον xa) ἀπολογίαν. cf. Budaei Comment.gr. p. 233.

'"ASA»T43c, κατὰσκευῆς, auCtore quidem Wolfio,
dicitur lfocrates Dionyfio Hal, in Iud, Ifocr. Cap. 11..qua-
tenus magnis viribus in id incumbat, quod tractandum
fufceperit, animofeque perficiat, et ita quidem, ut tota
eius ratio non tam ad feriam pugnam, quam ad pompam
et fpeCtatorum voluptatem referatur. Vnde fup. Cap. 2.
dixerat compofitionem lfocrateam. effe πδποημένην μᾶλ-
λον εἰς σεμνότητα πομπικὴν καὶ ποικίλην. Haec Wolfius ad
h, 1. Dionyfii. Sed poteft hic modus loquendi fimplicius
explicari. Nempe Lyfiam moderatiorem et fimpliclbrem
dixerat Dionyfius, eixxcy»v, veluti pictorem, qui ih fola
veritate exprimenda elaborat, et tranquille res fuas agit.
Eo autem lfocrates vehementior eft, tanquam athleta qui^

dam, qui vires fuas experitur, et maiore motu incedit:
quamobrem huic κατασκευὴν tribuit, illi ἀλήϑειαν. Dein-
de alio loco in lud. Demofih. 18. p. 1007. ἀϑλητὰς τῆς
αληϑινὴς λέξεως vocat eos, qui oratione fimplici et vera
utuntur; ut ἀϑλητὴς videatur fere idem effe qui ἀγωνιφής,
Nam ἀϑλητὴς graece etiam dicitur, qui alicuius rei ftu.-
diofus eft, in aliqua re elaborat, Sic, Diod. Sic. Tom. II,
p. 531. et alibi v. c. ἀϑλητὴς πάσης ἀρετῆς, Omnis virtu.
tis ftudiofus. Ergo αϑλητὴς παρασκευῆς dicitur orator,
qui artificiofa et elaborata, operofaque elocutione utitéi;
Wolfiana autem interpretatio plus infert illis : verbis,
quam revera ineft. Eodem modo l'lutarcho de aud. Poet, -
Cap. 2. Socrates dicitur γεγονὼς ἀληϑείας ἀγωνικὴς TOV
Κπαντα βίον, qui per omnem vitam veritali fe confecrqut-
rat, et pro ea veluti pugnabat. | Lucian. Rhet, praec. 20:
δεινόν riyg ἐν τοῖς λόγοις ἀγωνισὴν, infuparábilem dicendi
artificem, dicit. Libanius in Vit. Demofth, ad Moniuga
Proconf. de Demo(thene: &xgec ἀγωνισὴς γέγονᾳ τοῦ τὰ
δικανικοῦ xoj αυμβουλευτικεῦ, in. genere iudiciali et. delibe-
s'ativo magnam vim et artem declaravit. — 7^ —— ἢ

"AO poícic, Hermogenl περὶ )δ, l.p. 128. elt re

rum diverfarum «onglobatio, eaque per partes varias

& AP

elata, ut in oratione Cic, pro Claent. ,Ahimadverti iu-
dices, ómnem accufationem adverfarii in düas divifam
effe partes “ etc. ! :

;

(074 ϑροισμὸς, fig. orationis, congeries, — Longin.
23. 1. v. in συναϑροισμὸς.

᾿Αϑρόως λέγοιν, pro parte totum ponere, vt ΤΙ έρ-
, ὅαιῥτὸ τὰ τῶν Περσῶν. v. Ariftid. περὶ ἀῷ. Aoy. p. 678.

Haec forma etiam συλλογισμὸς dicitur. v. Schol. "Thucyd.
Lib. I, 9. p. 9. ed. Duk. | |

. AiyujÀosc, εἰπᾶν,. copia dicendi infiru£fus, Plut.
praec. polit. T. !X. Reisk. p. 199. Eunap. ín vita Aedef.
P* 44. τὸ ἐπὶ τῇ γλώττῃ καὶ τοῖς χείλεσιν αἱμύλον οὐκ ἔξω
γοητείας ἐδόκει, linguae facundia, labiisque infidens lepor
quiddam v» magitis pr acftigis fimile obtinebant. ,' Vnde αἱμὸ-

ἀ xci] χάρις coniunctim dicitur faepe apud Plutarch. ut
jn Numa Cap. 8. De voce ipfa vid. Euftath. ad Hom.
Odyff. «. p. 1391.

) Afviy puo, allegoria obfcuri ior Rhetoribus dicitur.
Sic Quintil, ΝΠ], 6. — Clearchus Solenfis apud Athe.
máeum Lib. 10. definit: πρόβλημα ποισικὸν, προσταντικὸν
soU dix ὠγτήσεως δὑρέϊν τῇ διανοίᾳ τὸ προβληϑὲν, τιμῆς, ἢ
ἐπιζημίου χάριν εἰρημένον. Quae tamen. definitio non ad
vim vocis rhetoricam pertinet. Ariftot. de oet. c. 22. euví-
Ῥατος ἰδέα αὕτη ἐς), τὸ; λέγοντα τὰ ὑπάρχοντα, ἀδύνατα συν-
wo. Fufe hunc locum tractavit Volfius Inft. Rhet. Lib.
4 pe 202. fqq.

* Αἡτήματα, Ariftot. Rhet. ad Alexandr. P. 252.
Ald. οὐτήματα ἐν τοῖς λόγοις ἐσὶν, ἃ παρὰ τῶν ἐἰκουόνταν
οἱ λέγοντες οἰτοῦνται.

Αὔτησις. Suidas i in h. v. ὔτησις παρὰ ᾿Αριφοτέλει
ἐςὶ τοῦ ἐναντίου ἡ ἐν λόγοις παραγωγὴ, τὸ λαμβάνειν τι
παρὰ τοῦ ἀποκρινομένου, καὴ μετὰ ταῦτα meia τὸ ἀν-
| Suxeiuavoy αὐτῷ ap αὐτοῦ λαμβάνειν, καὶ διαὶ τούτου τοῦ
rim δέιξαι τὴν ἐναντιολογίαν τῶν ἀποκῤίσεων. Nifi for.
te haec definitio magis ad Dialecticam, quam ad Rheto-
ficàm pertinet.

ΑἸτιολογία, fig. qua (ententiae alicuius . comme-
fnoratae caufam apponimus. v. Alexand. rep! σχῆμ. p. 577.
Ald. Rhet. T. 1, Rui Lup. Π, 19. Hoc fchnma, inquit,

effici-

a

AIT. 000. 9
efficitur ratione brevi εἰ fententiofa , ita ut, quod dubium.
eft vijum, ad certam fidem adduci videatur. v. Quintil. IX,

5. v. 456. Cicero de Orat. 11L, 52. ad propofitum. fubictta
ratio. Quintil. Vl, 3. cau/aruvs relationes vocat. |

Arioy, caufa, propter quim accufatio imflituitor.
vid. Anonymus de Rhetor. ed. Fifch. Fortunatianus p. 39.
aetion e(t, caufativum litis, propter quod res in iudicium
vocatur. "Nempe omnem ὑπόϑεσιν, feu argumentutn
controverfiae Rhetores conftare dicunt ἐξ αἰτίου, evvé-
«ovroc, et κρινομένου. De his vid. Sturm. ad Hermog.
Parti, p. 35. ubi τὸ &rioy explicat, defen/oris rationem
fa&i. Sic Oreftis defenfio fuit: Clytemneftra patreri
meum occidit.. Sopater ad Hermog. p. $3. in Tom. 2.
AM. Rh. dirioy μὲν καὶ τοῦ κατηγόρου Φωνὴ, ὃ καὶ οὕτω λέ-
γεται!. διὰ τὸ τὴν αἰτίαν τῆς κρίσεως μηνύειν. cf. AuCt. ad
. Herenn. 1, 16. ubi rationem vocat. Quintil. 111, 11. p.
162. ,,ratio elt, qua id, quod factum effe conftat defen.
ditur; hoc οὕτιον dicitur. ^ Quidam diviferunt rio» et
eTrÍay, ut effet altera, propter quam iudicium conftitu-
tum eft, altera qua factum defenditur. *

VAxc pog, dy πράγμασι dicitur fcriptor, qui ad res
non neceflarias evagatur, adeoque etiam μακρὸς, aiffufus
oratione, τὰ οὐκ ἀναγκαία λέγων. Diony(. Hal. Lyf. Cap.
S. — ἄκαιρον ποίγμα Demetrio de, Eloc. 118. eft carmen
jntempeftive et inepte orationi folutae immixtum , ex ni«
, mia numeri poetici cura, qua fubinde fit, ut in medio fer-

mone veríus five dimidiatus five integer alicui excidat.
vid. in συνεχής. | |

᾿Ακαταάλληλον, ἐνθύμημα, fententia inconcinnd.
Dionyf. lud. Demoffh. 27. p. 1038. ubi hoc Platonis ex-
emplo utitur: γένεσιν αὐτόχϑονα, καὶ ἐπηήλυδα. Nam
hoc eft accidens, ut quis fit indigena, vel externus, non'
autem ad γένεσιν pertinet.

ar&v δύγωτο Dionyf. lud. I(aei, 7. vid. κατασκευάζειν. 6.
. yrander etiam in &joup. ἐπτδ. p. 624. iungit haec fyrienyma
doc ἀπαγγελίας ἐπκλοῦν, ἀφελὲς, καὶ ἀκατάσκευδν,

᾿Ακατασπευον, inornatum, ὡς ἂν s re δ.»

Ax aTX φροῷο e. vid. in dxápuQec.
'Axurépyasoc. Longit. t5, 5. Aefchylo tribuft in.
yoíag ἀκατεργάφους,. nondum tra&latas, vel mollitas, ei. ᾿
| À 5 E demque

ΤΌ AKE

demque ποκοειδέῖς, fimiles πόκῳ, velleri nondm fuba&o,
et ἀἐμαλάκτους, impexas, et rudes, metaphoris de lana
impexa et rudi fümtis, quibus omnino crudam quandam
Aefchyli duritiem dellgnat. .

"Axsyrpov, quod nullam vim habet. Longin. 21.

'Axgy, vigor orationis ,. oritur auctore Hermogene
id. T. p. 8o. ex λαμπρότητι et τραχύτητι, /plendore et afpe-
rilate; quae tamen origo et coniunctio non in omnibus
generibus et partibus orationis valet: id quod 1. 1. fubtili-
ter docetur. Sed ex inftituto ἀκμὴν λόγου explicat alio
loco p. 108. ubi mox pag. 118. ita ftatuit : ἀκμὴ δὲ οὐκ
ἔχει γενέσεως ὑπόςασιν καϑ' ἑαυτὴν, ἀλλ᾽ Ji μίξις τῶν ἀπὸ
τραχύτητος, ἢ σφοδρότητος, κ καὶ τῶν ἀπὸ τῆς λαμπρότητος
70:6 τὴν ἀκμήν. διὸ, ὅπερ μὲν οὐκ ριρίέον , πάντως καὶ
πρὸν ἐφι, καὶ ἐξ τι σφοδρόν γε, ἤ τραχὺ, ἤ. τὸ συναμ-
" τερον. οὐ μὴν. vis ἂν Ἃ τραχύ γε ἥ σφοδρὸν, ἢ 7 καὶ λαμ:
pov, ἀνάγκη τὸ αὐτὸ καὶ ἀκμαῖον ἄνα. — Vnde ἀκμοίος Aó-
γος eidem dicitur oratio virilis, quae valet robore, quae
eft veluti lacertofa, quae premit adverfarium, eumque in
omnes partes, ficut et ipfos iudices, impellit .cf. Her-
mog. de Inv. T. p. 66. et DV- Pe 9.190. ubi ἀκμὴν λόγου et
VOX LX TV diftinguit , et delinit τῶν πνευμάτων συνϑήκην,
h. e. continuationem earum. ormarum dicendi, quae fpi-
ritum oratorium habent, etadiuvant. Quae quales fint, .
dictum eít ad voc. πνδῦμία. Aptüd Philoftr. in Vita Sco-
pelian. p. $19. «xucuorépa τῶν ὑποϑέσξεων funt argumen.
ta, quae multum va377:x00 admittunt, et frequentem in
dicendo vim. cf. in Vit. Polem. $537. ubi ἀπμαὴ ὑποϑέσεων
eodem fenfu dicuntur, et commemoratur ὁρμὴ, iinpetus,
quo declamabat in his argumentis orator. Synefius in
Dione p. 40. ὁ Δίων ἢ ἤκμασε ἀάλιφα ἐν τῷ κατὰ τῶν Φιλο-
σόφων, ἥντινα καλοῦσιν ἀκμὴν οἱ νεώτεροι" τρουτέζιν ἡριμά.
σατο πανηγυρικώτερον xvdpo; ἀσφαλοῦς, ἢ. e. ambitiofiori,
quam gravem folidumque hominem deceat, ufüs eft ora-
tionis ftruCtura. cf. Crefoll, Theatr. ΠῚ, 17.

- "'Ax( λλητα; φοιίχοια, literae, quae inter fe mi(ceri
et coniungi non debent, ut v cum fequenti x, in his ver-
bis: dv χορὸν, quae et ἀσύμμικτα. Dionyf. de Compof. .
22. p. 156. Contrarius eft ἤχος συνῳϑὸς et εὐκέρατος, cum
bene coeunt literae; ut p, 158.

| ^Axe-

AKO olt

'AunoAouS n, τὸ κατ᾽ ἀκολουϑίαν, ufitata.et natu
ralis verborum compofitio. Longin. 22. A qua qpicquid
.recedit, ἀνακόλουϑον dicitur, Mox etiam τὸν κατ Φύ-
σιν εἱρμὸν. et τὸ κατὰ τα Ziy appellat, ]

᾿Ακόμψευτος, dpuovíx, compofitio orationis in--
Comta. Dionyf. Comp. 22. p, 150. cf, Cic. Orat. 25.

'Axepu(pec Dionyfio Compof. 23. p. 168. dicitur
περίοδος, quae non habet idoneam rotunditatem, ita ut
videatur initie et fine carere, unde idem eft ἀκαταθρο-
Qoc, finis et idonei exitus expers. Addit explicandi cau-
fa haec: ὥσπερ μέρος οὖσα τῆς δευτέρας, ἀλλ᾽ οὐχὶ τῆς
πρώτης γέλος,᾿ | |

ἌΑκρα, τὰ, quae maxime eminent. Longin. 10, t.
quae etiam Tx ὑπερτεταμένα δεινὰ, vocat. Requirit hoc
Longinus ad füblimitatem, ut fi, qua fint in aliqua ww,
quae ei tribui poffint, exinde colligamus maxime notabi.
lia et aptiffima, eaque confertim proponamus, et con-
deénfemus : die concentrirte. Darflellung von Eigen]chaften,
JVirkungen, etc, Eam λῆψιν τῶν ἄκρων, σύνοδον zov,
et συναίρεσιν appellat, |

᾿Ακρίβεια, ὡρμονιῶμ, h, .e, elegantia et delectus
jn ftrücCtura verborum et compofitione, ad venuftatem et
erfeCtionem orationi conciliandam , Dionyf. de Comp.
23. p. 171. vid. in ἀκριβολογία, | Deinde καὶ ἀκρίβεια etiam
opponitur τῷ σχεδιάζειν. Philoftr, Vit. Soph. Il. p. 58r.
ἐπὶ τὸ σχεδιάζειν μὴ ἑπομένης αὐτῷ τῆς Φύσεως, ἀκριβείας
ἐπεμελήϑη, cum addicendum ex tempore naturam minus
ob/equentem haberet, elaborangdis.cum cuya orationibus ani-
gnum applicuit, v. in voc, due. Accuratas et meditatas
commentationes Cicero dicit de Orat. T, 6o.

ἸΑκριβς, λόγοι, orationes accurato ftudio elabo-
ratae, caftigataeque, in quibus nihil effet luxurians, ni.
hil hiftrionicum, fed ad veritatem et ueceffitatem ufus
Draefentis exacta effent omnia, Ita Reisk. in Aunott. ad

ionyf. Hal. Iud. Ifaei 20.

᾿Αχκριβελᾳγία, accurata rerum traftatio, ut cum
partes et fpecies recenfentur, et in fua elementa res dis-
' folvitur, Ariftot, Rhet. 1, 5. Sed 3 ἐν τοῖς óvópaat axgufoe
λογία eft accuratus verborum delectus, v, Marcellin, ig

.Vita Thucyd, p. 6,

v

'Axvpím.

τ ΑΚΥ͂ |
PA κυρία, improprietas: Verfloff gege den. Sprach-
gebróteh bey. I ürtern, older. deren Verbindung: ut íi quis
utatur verbo δέομαι, ubi debebat ati τῷ £pwrzv, aut vice
verfa. v. Hermog. περὶ deior. p. 4. Gregor. ad ἢ. 1, defi-
' nit: dxopíx λέξεώς ési, ὅταν μὴ ἐφ᾽ qc xeiray σημασίας
. φυρίως ἡ λέξις, ταύτην ϑήσομεν. Eandem ἀκυρολογίαν di-
xit. Dionyf. Lyf: 4. ubi vid. nott, Matth. in ed. Reisk. p.
"462. it. τὸ ἄκυρον v. Quintil. VIII, 2. | |

| ᾿Ακχκώλιςος, περίοδος. periodus fine membris. Dio-
'nyf. Compof. 23. p. 172. Haec proríüs illa eft, quam alii
&psÀyv et uovóxwAoy dixerunt, non quafi poffit unum
idemque et totum effe et membrum, .ratione eiusdem,
fed quia, quod ratione füi non nifi totum elt, id ratione
alterius, periodi fcil. πολυκώλου, membrum fit, non re
ipfa, fed duyX Le. Haec funt verba Voffii Inft. Rhet. IV.
]» 63. vid. quae dicta funt in voc. περίοδος.

᾿Δληήϑεια, veritas, qualem obfequium naturae do.
cet, fimplicitas quaedam naturalis. Dionyf. Iud. Lyf. 8.
Contraria illi eft τέχνῃ id. in Tad. Ifaei 18. Vnde αἀληϑινὴ
λέξις dicta in Iud, Demofth. 18. p. 1007. — Inter formas.
orationis.varias, quas ὀδέας appellat Hermogenes, refert
etiam λόγον ἀληϑῆ et ἐνδιάϑετον, Lib. Il. περὶ id. in Cap.
περὶ ἀληϑινοῦ Aóyov. . Ad hunc locum Scholiattes anonym,
"Tom. 2. Ald. Rh. p. 429. /séov δὲ, ὅτι ἀληϑινὸς μὲν A&vys-
mu λόγος, ὅτι ὁποῖα ἐςί τε παάϑη τῆς ψυχῆς. τοιαῦτα xa)
ἐπιφαΐνει αὐτά. Deinde τὰ ἀληϑῆ, vel ἀληϑεύσεις notant
veras et ferias caufas, quatenus oppofitae funt declama-
tionibus fictis, quae πλάσματα dici folent. v. Dionyf. de
«i Demoíth. Cap. 33. pag. 1056.

"AAA ga vopíx, is modus dicendi, quo aliud dicimus,
aliud innuimus, Vnde Demetr. El. 100. ὥσπερ συγκάλυμε:
μὰ τοῦ λόγου appellat, qwoddam operimentum. orationis :
διὸ καὶ, inquit, τοὶ posypix ἐν ἀλληγορίαις λέγεται πρὸς Eu-
φλχέιν καὶ φρίκην, ὥσπερ ἐν σκότῳ καὶ νυκτί, Heraclid.
Pont. in . Alleg. Hom. Cap. 5. ὁ γὰρ ἄλλα μὲν ὠγορδύων
τρόπος, ἕτερα dà ὧν λέγει σημαίνων, ἐπωνόμως ἀλλγγορία
xxAéroj. Cicero Orat. 27. Graecos dicit vocare ἀλληγος
βίαν. quae latinis fit tratsiátio, et immutatio ea, quae

t tropis et catachrefi et hypallage. Quintil. VIII, 6. 44.
étverftonem,, interpretatur, qua aliud verbis, aliud fen/u
offenüimus , interim etiani cottrarinm. Deinde non mul.
toipoft has fpecies allegoriae numerat: σαρκασμὸν, ἀφεὶσο

| pov,

ΑΔΔ t3

póv,. αἀντίθρασιν; taporulay , μοκτηριδμόν. Sunt tdfnen,
inquit, qui haec non fpecies allégoriae , fed tropos dicunt δ.

acri quidem ratione , quod ila ob/curior. fit, et in his. ommi-

bus aperte appareat , quid velimus. - Cui accedit hoc qua-

que , quod genus, cum dividitur in fpecies, niliil habet pro-

prium, allegoria vero habeat aliquid proprium , quod, quo-

modo fieri potefl , nifi /pecies ipfa εβ.3 Idem 1X, 2. 46. alie- .
goríam , continuatam metuphoram appellat. s.

ehe. COT

᾿Αλληγορικὸς, μέϑοδος, Hermogeni περὶ 74. T, p.:
64. dicitur is modus dicendi, quo alienam auctoritatem.
adhibemus ad aliquid coufirtosndum, ut cum verba et fen-
tentiae virorum fapientium do&torumque allegantur. Er..
go ἀλληγορία Hermogeni eft allnfio quaedam, et provo-
catio ad alienum teftimonium, . fortafle etymon. vocis.fe-
cuto ilii magis, quam coinmunem Rhetorum confuetu--

dinem. |
EDEN Q .7 tt et .

"A XA«A0c. TX πρὸς ἄλληλα di&a Graecis argumen-

ta, quae ex rébus mutuam confirtrationempraeftantibus

ducuntur. vid; Quintil. V, 10. p. 227. Cicero "Invent. I,

30. dixit res, quae fub eandem cüduftit rationem. . ^-^ — c

᾿Αλλοίωσις;, vid. Ammon. p. r$. et Suid. ΤΙ T. p..
126. Alexander Rhet. περὶ σχημ. p. 584. ubi et ἀλλαγὴ
dicitur. Locum babet in multis rebus, ut in numero, ca-
fibus, temporibus etc. uc fi dicitur ἡ "EAÀ«c pro “Ἕλληνες,
Quam vero hic ἀλλαγὴν ἀρυϑιμοῦ, γένους, xgóvou ,. πτώ-᾿
σεως etc. appellat, Phoebammon in Schol. novis figura--
rum nominibus. infignit,. nt ἑτεραριϑμον, ἑτερόπτωτον,
ἑτεροσχημάτιξον, érspóx;povoy, érspompóawmoy.. Rutiling
Lup. 11, 3, in ἀλλοιώσει docet effe divifionem et feparatia-
nem perfonarum aut rerum, et demon(trationem, quags-
tum interfit. cf. Quintil. IX, 3. p. 456. |

᾿Αλλόκοτα, ὀνόματα, abfurda, tmonftrofa verba,
€t plane abfona. à confuetudine^ linguae , eiusque indole.
ν id. Lucian. Rhet. praec. 17. Aefcehines cum in Demofthe- :
X1 € nonnulla verba reprehenderet, dira et intolerabilia, ea
«9 αὐματα dixit, portentà, ut Cicéro vertit Orat. Cap: 8.

᾿Αλλότριας. μετάφορα ἀλλ. metaphora aliena, lots
£e petita. Ariítot. Ill, το. Huic contraria eft 3 xaT. &YX-
| ογίαν. vid. voc. σκληρός. - S4

"A koyos,

-

14 ἌΔΟ

*AXoyoc, ἀϊοῖεαν in da&ylo- fyllabz pHma longi, |

quia! veluti iuftam proportionem non habeat. | Dionyf.
Hal. Compof. 16. p. 109. cf. p. 143: Deinde ἄλογος τριβὴ
— graecis diCta ille w/us veluti érrationdlis, quo mauus in
Jeribendo decurrit, oculi totos fimul in. leGtione verfus , fles
&usque eorum et trausitus iniumntur , δὲ ante fequentia vi-
dent , quam priora dixerunt. — Die Routine im. Lofen und
Schreiben, die von. langer. Uebung entfleht. Tta Quintil,
X, 7. 1 1. ἄτεχνον τριβὴν Plato appellat in Phaedro p. 351.
Bip. ubi rj τέχνῃ opponitur. — τίξοις ἀλόγους commetno.«
rat Synefius in Dion. p. 60. ἐν rci; ἀλόγοις s píS'ugrag πῇ
$87/3 , 0, τι μὴ παρὸ τὴν orerJo) τοῦ Aéyeurog, xÀAd παραὶ
τὴν πολιτείαν ἰσχύει, quae non perfüafione dicentis, fed

reipublicae au&oritate nituntur; — Nempe eaedem viden« .

tur notati ἢ, 1, quae vulgo πίφοις ἄτεχνοι, vocantur, vid,
in v/ec 6 ΄ | τ' ΝΕ
᾿Αμάλακτοι, dyyolay, vid. in ἀκαγέργαξος,
ΟΥΆμετρος, λέξις, oratio foluta, profaica. Dionyf;
de Comp. 3. οὗ in voc. μέτρον, et Kupsrpoc, Demetrio
de Eloc. 4. ἄμετρος δύνϑεσις eft oratio iuíto longior, dva»

παρακολούϑητος, quae modum ambitus excedit, smüber»
. fehbareo — | 0.

"Aper olor, dicitur Thucydides Marcellino in eius
Vita p. 8. quatenus in concionibus hiftoriae intertextisg

faepe dialogica forma, more philofophorum, utitur. Ta.

lis δημηγορίας διαλογιπῆς exemplum eft Lib. V, 85. ubi-

Melii et Athenienfes in confeffu fecum disputant. | Nec

oblitus eft Scholiaftes. huius formae raritatem adnotare :.
dy πᾶσι 0 Θουκυδίδης ἔφυγε τὴν συνηϑειὰαν, οὐχ puso δὰ

ἐνταῦϑα, ἀντὶ γὰρ δημηγορίας διάλογόν τινα τῶν Μηλίων
καὶ ᾿Αϑηναίων ἐτόλμησε" avv éivaj. |

JAum oO T:dsQ, τοῦ μεγέϑους. Longinus IX, 15. dixit
veluti refiuxus magnitudinis, quatenus ea decrefcit, jme:
χωρᾶ, ut Oceanus ad litora fua recedens, et decreícenst
Zdbnehmende Stürke des Tons und des. /fusdruks. ín. der
Ody[Jée, im Gegen/atze der fich immer gleich bleibenden
Grüjje, die i& der. Iliade herr/cht. Haec dixerat ἐξωμα-
λισμένα ὕψη, et ὁμοίαν πῤόχυσιν τῶν παϑῶν.. Mox ean:
dem ἐπακμὴν κάϑους appellat, cum adfectus imminuitue
et decrefcit.

Aa.

TN

ΑΜΦ | 1$

"AubiBeXa, smbiguitas. fenfus alicuius feüten-
tiae ex vitiotfa verbórum collocatione; ut in ebliqua ftru-
Cura, ubi dubium eft, utrum verbum fübie&to, aut prae-:
dicato tribuas. Hermog. παρὶ dewór. p. 72. ubi hoc ex.
emplum ponit ex Homer. liad. f. ϑεοῖσι δὲ ; Usa, ἀνώγει,
ΤΙάτρωκλον ov ér&ipoy, in quo loco ambiguum eft, utruth
Patroclus focium fuum, an hic Patrocluth facrificare ju-
beat. Deinde etiam οἰαΦιβολία dicitur flatus ambigui in
quaeftionibus iudicialibus h. e, controverfia fcripti, quae
áut accentu, àut fyllabarum fit diftinctione, unde aliquis
defenfionis materiem haurire poffit. v. Herrmog. Partit. p.
46. et 116. cf. Cicer, Itivent. Π 40. de Orat. 1T, 26. Quin-
til. VII, Ὁ. Quod fi fit ambiguitas propter fyllabarum va-
riam diftipctionem, dicitur ἡὶ κατὰ διάφασιν ἐμφιβολία,.
de quo genere vid. in voc. διάφασις. Sin fit ex accentu,
dicitur.» χαροὶ τὸν τόνον, vel ἐκ προσωδίας ἀμφιβολία, de
qua agit Hermog. ἷ. c. p. 116. hoc exemplo legis ufus 2
ἑταίρα χρυσία εἰ Φοροίη, δημοσία ἔξω. Ambiguitas et fta."
tus ambigui naícitur, prouti accentum ponas, δημόσια».
an δημοσίχ legas, Si illud, referendum elt; ad χρυσία, fi
hoc, ad*érciga. cf, Schol. ad Hermog. p. 339. ed. Ald.
"Tom. 2. et Suidas in b. v. p. 149. Kuft. Vfüus.eft eodetn
exemplo Cicero de Invent. 11, 40. cf. Voff..Inftit. Rhet.
p. 167. |

᾿ἈΑμφιδιόρϑωσις, fig. mixta wgodiop9ecer εἰ ét»
diop3oiaer, ex difciplina Alexandri Rhet. περὶ &3yu. page.
511- Ald. T7 . ' mE

᾿ΑμΦιλαφὴς, ἐμπρησμὸς , late fufum incéndium.
Xo Longinus Xll], 4. comparat vim Ciceronianae oratio-
nis, quae ubique adiunCtam habeat ubertatem et latitudi-
nem, diverfa a Demofthenica, quae fulmidis ritü feratur.
non itntnorans, fed celeri impetu omnia disfipans.

"Aui λαβὴς, λόγος ; copiofa oratio, ex multitudi.-
me rerum traCtandarum et commermorandsrum. Dionyt,
AArt. Rhet. Cap. 5. p. 246. MEM

᾿Αμφισβητᾶν, controverfari, | adverfarii partes -
agere in iudicio; valetque de utraque perfona eorum,
qui litigant. Ariftot. Rhet. I, 1. Vnde ὠἀμφισβητήματα.
«ontroverfiae, in quibus eloquentia civilis locum habet,
ap. Dionyf. in lud. Lyf. 16. eademque ἀμφισβήτησις. vid...
Hermog. Invent. 1V. p. 236. -

A iA q-

ΞΕ AMQ

pei.2.p. ἍἋδι.. . ee

᾿Αναβεβλημένοι, χρόνοι, remiffa, tarda fyllaba-
rum et. rhytlimi intervalla. Dionyf. de Comp. 18. p. 116.
vid. χρόνος et xyxoXaf. . Idem ἀναβεβλημόνας ἀρβῥὀνίας,
dicit; orationem dilatatis periodis faCtam , et djsséac, in
Iud. Demofth. 43. p. 1089.. Vnde ἀγάβεβλημένως ety,
lenta voce et remilfa loqui. v. Dionyf. Demofth. 54. p.
1121. Apud Hetmogenem haec forma dicendi vocatur
τὸ ἀνειμένον, καὶ ὕπτιον, περὶ id. 1T. p. 192. cf. p. 364. ubi
. et ἀναβεβλὴμένον et ὕπτιον iungitur, contrarium τῷ *oepyd.

'AyaBoXo, χρόνων, Dionyf. Compof 16, 'p..99;
Dicuntur fio ihtervalla.et morae, quas rhythmus facit, v.
c. cum pedibus longis oratio procedit. — Nam ivfra Cap."
18. dicit ἀγαβεβλημόνους et βραδέὶς χρόνους eodem fenfu. -
. "AvaYxój, τοῦ πράγματος, quaecunque in canfa
aliqua fummum momertumi faciunt, die. teich .
fchibierigflon Seiten eines. gerichtlichen Gegenflandes. Dio-
nyf: Cent. 5: 0. p. 435. de Hyperide, τῶς ἀνάγκαις τοῦ
πράγματος ἀ έφυκέ,.- 0. 7o MM ΤΣ

᾿Αναγκαῖος. Diouyf. in Cenf. 5. 3. de Lycurgo: οὗ
μὴν ἀσδίος, οὐδὲ: ἡδὺρ, ἀλλ᾽ ἀναγκαῖος, non urbanus, nec.
fuavis, fed. in neccJaríis. Jolummodo occupatus. . Nempe
qui urbano et füavi dicendi genere utuntur, orationeux
ornant, habentque quandam abundantiam et copiam, Ly-
curgus autem non ultra neceffarla procedit, magis rebua
quam verbis intentus. vid. àd. calcem edit. Reisk. p. 624,
ubi Reiskíüs in hanc vocern ita commentatur, ut intelli.
gatur eum vim vocis non adfecutum effe. — Porro ἀναγ.
καίας ἀρετὰς τῆς λέξεως Dionyf. Iud. Tliuc. 22. p. 862.
appellat eas elocutionis virtutes, quas in omhibus fermo-
nibus adhiberi oportet, quales funt, puritas, perípicuitas;
brevitas. His contrariae funt ἀρεταὶ ἐπίϑετοι, adiectitiae;
in quibus cernitur artificium et vis oratoria, ut fuüblimitas,
elegantia, gravitàs, magnificentia, adfeCtuum notatio etc,
quas enumerat ipfe Cap. 23. p. 865. Sic Plut. in Cat. 18.
τοῖς περιττοῖς TX ἀναγκοία opponit. Alio loco Cap. 29.
p. 883. Dionyfius etiam τοὺς πρωτὰς καὶ κοινοτάτας ορεταὶς
easdem appellare videtur. Deinde τὸ ἀναγκοῶον cou
λέξεως opponitur τῷ ϑεατρικῷ in Iud; Thucyd. 29. p.

. ] 839.

ANA 1?

888. ubi figrificat eam dictionis concinnitatem, quam ne-
eeífitas fententiae ipfius attulit, et excufat: it. lud. De-
molth. 3. τὰ ἀναγκαία καὶ χρήσιμα opponuntur τῇ καλλιλο»
vía et ἐπιϑέτοις κατασκευῶς. Vlpianus Prolegom. ad De.
mofth, in huius cam Thucydide comparatione: τὸ &vay-
- Y “- e “ σὼω ^ .

«oiov δὲ zÀeisov , ᾧπερ éxeivoc χρῆσθαι Φιλέ. — Antea etiam
τοῦ συντόμου τῶν λόγων mentionem fecerat, quod maxime
ad illud &»ayxoiey pertibet, in quo ett quaedam feveritas
argumentandi et dicendi fine ubertatis et elegantiae cura
in iis rebus; quae non neceflario ad rem praefentem per-
tinent, Similis metaphora eft Longini 22, 2. cum dicit
τὰ yvaynaspépyx λέγειν. de eo, qui ita dicit; ut tion me«
ditatio et ftudium appareat, fed ipfa res et opportunitag
attuliffe orationem videatur, ὃ ὃ καιρὸς γεννᾷ Cap. 18, à;
Ergo opponit τὰ ἐσπεμμένα λέγειν, eX meditato dicere,
Sic Boilavius iu iudicando Taffono eadein metaphora ufus
eít, cum dicit Taffonum in plerisque haggationibus, quas
poemati fuo (Getufal. liberat.) immifcuef]t, magis fuavi
tatem fequi, quam neceffitatem , eodem fenfü, quo Graeci
ili Rhetores verba fimilia ufürparunt, ἢ. e. Jeden &nnít-
tzen Umland, der blos zur eitlen Zierde dient, Jedes ge-
singfüpige Detail, jede übertriebene ]Virkung, jeden
Jchiechtevdings. auferiwefentlichen | Umfland, .— ἘΦ quibus,
qualis illa seceffitas efle debeat, facile patet. (vid. Guin-
guené Traité lur Tatfo: überelzt in der Bibl. der f/chünen
JViffenfch. B. 41. p. 198). Ariftot. Rhet. L1, 13. ἀναγκαῖα
μόρια λόγου dicit, πρόϑεσιν, κἀὶ mísiv, h. e. propofitionem
fei de qua agitur, et eius rei probationem, —— Hae fcilicet
partes in unoquoque orationum genere neceffariae funt,
Sie fere Cicero Orat. 21. éum tria oratoris rbunera coms
memorat, .ut probet, ut delectet; ut fleCtat, haec addit:
probare, meceffitatis eft, delectare; fuavitatis, fleCtere,
viCtoriae. Arittides πολ." λογ. p. 658. ἀναγκαῖα τῶν πραγ.
μάτων dicic, quae neceffario ad rem pertinent, fine qui.
bus argumentum, quod traétas, intelligi non poteft. Haec
ad συντομίαν et βραχύτητα orationis requirit. Alio loco
“τερὶ aps. p. Ogc« τὸ avayxuodey opponit Τῷ. περιεργασμένψ,
'et veteribus, qui illud fecuti fuerint, tribuit ἐγκράτειοιν,
h. e. moderationem quandam et frugalitatem , qua verba
non temere profutiderent, fed veluti parcentes verbis non
nifi neceffaria ad fenfüni et ad rem declarandam adferrent,
At in περιεργόίᾳ elt temerarius verborum apparatus et pro-
fufio ad res alienas evagans ; et loquacitas. Photius Bibl.
Cod. 61. de Aeíchine oratore 3 σχήματι κέχρηται διανοίας

| ' τε

18 ANA

T6 καὶ λέξεως, oU πρὸς τὸ δοκέϊν τι σὺν τέχνῃ λέγειν, xÀAZ
πρὸς τὸ ἀναγκαίοτατον τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασι. διὸ καὶ
πανοῦργος πὼς ὁ λόγος εἰναι dox& , καὶ ταῖς ἰδιωτικοῖς λό-
«oic μάᾶλιφα ἐμπρέπων. ---- ἘΠῚ etiam figura, quae dicitur
ἀναγκαῖον, cuius utilitas tum apparet, cum volumus often.
dere neceffitudinem aut naturae aut teroporis aut alicuius
perfonae,. De ea Rutil. Lup. 1, 20. .cf. Quintil. IX, 5. p.
456. Denique τὸ ἀναγκαῖον Rhetoribus dicitur de iis re-
bus, quae ad adverfarium, contra quem dicitnus, perti-
nent, ut ἀναγκαία quaeftio, quae ab adverfariis inducitur,
ut refellatur, cui oppofita eft ἡ προηγουμένη, quae indu.
citur ab altera parte, ut confirmetur. "Talis etiam eft
ἰᾳναγκαῖα δικίρδδις. v. Fortunat. Rh. p. 64. ed. Pith.

᾿Αναγωγία. Demetr. de Eloc. 171.5 ἀντίϑεσις, in-
' . ε ΝΣ ἡ M c 1
quit, 7 περὶ τὰ ὀνόματα, καὶ ἡ Φῥοντὶς ἐμφαίνει τινά ψυ-
χρότητα ἤϑους χρὴ ἀνωγωγίαν. X Notat autem vox rudita-
.tem quaudam 7t veluti importunitatem ex defectu venu-
ftatis et elegantiae. .Sic beftiae nondum condocefa&tae
dicuntur ἄναγωγοι Xenoph. Mem. S. 11], 5. 4. et IV, r. 3.
Suidas explicat «zoudeveixy. . Et Longinus 34. σκώμματα
.&yxywyox dicit, nimis effrenes et petulantes iocos.

᾿Αναδίπλωσις. fig. Demetr. de Eloc, 66. et 140.
repetitio verbi ab initio, quae fit partim gravitatis caufa,
«ρὸς δεινότητας, partim etiam fübinde ad iuvandatn venu-
ftatem, ἐπὶ χάριτος. cf. fet. 267. ubi διλογηϑὲν ὄνομα ea
figura reddi dicit. Eandem ab aliis ἐπανάληψιν dici, ait
Alexander περὶ ex». p. 582. f |

᾿Ανάϑημα, proprie dicitur de iis rebus, quae in
"perpetuum ufum affervantur. Itaque Dionyfius Hal. Iud,
Demofth. cap. 10. p. 982. dicit Demofthenis elocutionem
non faCam effe eic ἀανάϑημα καὶ κτῆμα, won ad perpetuam
veluti po/fe(fionem et vnemoriam, fed eic χρῆσιν. ad prae-
fentem τοῖα. — Locutionis occafionem petiit a Thucydide,
qui in Prooemio ipfe hiftoriam dixit e contrario effe κτῆμα
"ἐς ἀεὶ μᾶλλον, ἢ ἀγώνισμα eic τὸ παραχρῆμα», ad pofteri-
tatem fempiternam potius valet, quam ad fpeCtaculum,
, Quod in praefens tantum oblectet, Dionyíius autem vo-
eabulo xrj&« non contentus, appofuit tanquam fynony-
mum τὸ ἀνώϑημα. cf. Interp. ad Lucian. de GConfcr. Hift.
42. ed. Reitz. Quintil. I, το. ubi fenfum Thucydidis ele-
ganter expreffit, et Lib. X, 1. 31. it. Plin, Ep. V, 8. 1r.
et ibi not. Gef. | | |

A]

'Ayexa

ANA 19

'"AvaxexAQgd oy, To; χρόνοις, dicitur Dionyfio
Comp, 22. p. 154. lorus Pindari, quoniam rhythmi mora
impedit, ne feítinanter procurrat oratio, fed ut veluti re-
vocetur, εἴ deíinat currere, Ponuntur ibi fynonyma,
quae hanc fignificationem defendunt, ut τὸ αὐφηρὸν ἔχειν,
τραχύνειν τὸς ἀκοὺς, διαβαίνειν vaio ἀῤμονίαες.

᾿ΑνακεΦολαίωσιὰ, recapitulatio. v. Hermog. πε.
οἱ dewór. p. 26. übi ait veteres hanc vocaífe émavodov,
Gregor, Corinth. ad h. l. Hermog. cvxxsQaAodociy ἐκάλε.
es τὴν ἀνάμνησιν, διότι ἐν κεφαλαίοις, Tovrési, dv ἐπιτομῇ
ἐναλαμβάνο; τὰ ῥηθέντα 509; καὶ ἐξ ἀρχῆς λέγει αὐτά,
ἐπανοδον dà, διότι ἐπάνειειν ἐπὶ τὰ ἐξ ἀρχῆς (ποϑδεδοιγμένα,,
Αρῆηῃ. Art. Khei. p. γο6. Aid. ἀνακεφαλαίωσίς ἐξι ἀϑρόᾳ
ἀνάμνησις τῶν διὰ πολλῶν εἰρημένων. Luc et pertinet,
quae Graecis συναγωγὴ dicitur, Latinis zo/fedío, ἢ quis enu-
merat, quae contra diCta fünt, et quae ipfe dixit. cf. Cic,
Brut. 88. Quintil. VI, 1. p. 267. Cicero de Invent. I, $3,
enuwmerationem vocat, — Vipianus ad Demofth, adverfus
Timocr. p. 507. mentionem facit peculiáris generis ἄνακα.
Φαλωιώσεως, quam appellat &sgix» — Nempe cum pro:
prie omnis avaxe(Q ad epilogum pertineat, fit tamen fub.
inde, ut orator in media oratione; et finita argumenti
alicuius traCtatione , recapitulationem inftituat earum re»
rum, quae illi argumento propriae fuerant. Hanc igitur
appellat. ἀναμκεφαλαίωσιν μαριμὴν évog &xxsoU κεφαλαίου,
οὐ τελέως αὐτοῦ TOU λόγου καὶ τῶν ἀγώνων. Sic Marcellin,
ad Hermog. dio4g. $xc. p. 175. tradit ἀνακεφαλαίωσιν ἃ ves
teribus non folum ἐπὶ τέλους ufürpatam, fed etiam ἐν μέ.
cw, vel μεταξὺ τῶν προηγουμένων καὶ ἀναγκαίων πίξδων
vel ἐπὶ ἑνὶ κεφαλαίῳ. | ldem in boc loco p. 174. in quo
fufius omhem «v«xs(. difciplinam tractat, methodos il.
Jius tractandae has .fere ab antiquis adhibitas docet: 1)
ἀπὸ πλάσματος, quod et appellat ἐν πλάσματι εἰσάγειν τὴν
ἀνακεφαλαίωσιν, de 08 forma vid. iu νος. πλάσμα. .2)
ἀπὸ τῆς αἰτίας 1) ἀπὸ τῆς ἐπαγγελίας 4) ἀπὸ τῆς Tp06 -
- ἅτερον ἀντεξετάσεως 5) κατ᾽ ἐρώτησιν 6) ἀπὸ συγχωρῆ-
σεως ἐπὶ τῷ κατὰ διορισμὸν σχήματι. '
—— ᾿Ανακχκεχωρηκὸς; ovoua, vegbum obfoletum. Dio-
nyf. Art. Rher. 16, 7. - -

᾿Δνάκλασις, quafi refratfio, reflexio, figura, qua
id, quod ab altero dictum eít, non in eam mentem, quae

intelligitur, fed ià aliam &ut contrariam, excipitur." Sic
B 3 Ruil.

-«

20 . | ANA
Rutil. Lup. I, 5. p. 18. Quintil. IX, 3. 68. eodem exem.

plo Proculeii, quo Rutilius utitur, ἀντανάκλασιν illuftrat,
pro quo vocabulo in Cod. Goth. ἀντεπίδοσις legitur, quod
Gefínero placebat. — De ἀντανακλάσει et διλογίᾳ, quam
nonnulli vocant, vid. Voff. Inft. Rhet. Lib. IV. p. 270.

'Avaxolvecic, communicatio, fig. fent. qua aut
ipfos adverfarios confülimus, aut cum iudicibus delibera-

mus. Rufinian. Fig. 10. p. 203. cf. Cic. de Orat. IIl, 52,

Quintil. 1X, 2. 20.

᾿Ανάμνησιξς, enumeratio rerum in antecedentibus
tra&atarum, vulgo recapitulatio. Ariftot. Rhet. III, 19.
vid. in voc. ἐπίλογος et, ἀνακεφαλαίωσις.

᾿Αγανταπόδοτον, fententia, in qua apodofis omif-

fa eft, et fübintelligenda. Schol. Thucyd. III, p. 170. ad
haec Verba: ἢν μὲν συμβῇ ἡ πᾶρα, fi conatus ille refte fuc.
ce[ferit , fcil. bene eft: led haec αἰποδοσις tacetur.

"Aya moie. ῥυϑμοὶ ἀναπαΐοντες, de anspaeftis, qui-
bus aliquis in oratione utitur, quibus iunguntur ἔμμετροι,
catmini magis quam folutae orationi convenientes. v. Phi-
loftrat. Vit. Sophift. II. p. 60t. Eosdem mox ἀκοόλαφους
ῥυθμοὺς vocat, iisque opponit τοὺς σωφρονεφέρους; caffe
gatos, temperalos.

᾿Ανάπαυλαι, ἀρμονίας, intermiffiones et veluti vi»
ciffitudines$ orationis, quae oriuntur ex varietate ftruCtu-
rae, periodorum, membrorum, Dionyf. Compof 19.
P 133.

᾿Ἀνάπαυσις, claufula, h. e. modus ille, quo ora.
tio in fine definit, ἱσξᾶσα τὸν λόγον, inquit Hermog. κερὶ
id. l. p. 40. quia fpiritus et impetus animi oratoris tum
quiefcit, Ariftoteles paffim τελευτὴν vocat, magis pro»
prio, ut affolet, nomine ufüs.

'AyamréTTOxéTX, σχήματα Áriftides περὶ ἀφ. .
οἰ p. 664. dicit formas loquendi fimpliciores, remiffas, in
quibus non eft vis quaedam ex adfectu oratoris et conten-
tione confpicua. Had tribuit λόγῳ ἀφελᾶ, quatenus op-
ponitur τῷ πολιτικῷ et xywvisixo , ubi otnnia funt vehe-
mentiora, elatiora, vividiora. Simili metaphora ufi funt
alii Rhetores in eadem re, dum τὸ ὕπτιον, τὸ ἀναβεβλη-
μόνον, τὸ ἀνειμόνον commemoraat, (vid. in his vocc.) atque
etiam

ANA ο΄ τς

etiam τὸ ἀποτεῤαμένον, ut Arifid. Ll e, p. 673. ' Sic et
Gregor. ad Hermog. Cap. 18. τοὺς δικαςὰς dicit ὑπτιωτάς
ρους xa] ἀναπεπτωκάτας, CUm reniffius et negligentius
nonnulla audiunt. |

"Avapd poc, ἁρμονία, compofitio articulis carens.
Ad characterem orationis aufterum et rudem illa pertinet,
v. Dionyf. Compof. 22. p. 150.

᾿Ανασκευάςειν, vefellere. Ariftot. IT, 24. 10. vid.
in κατασκευάζειν. Vnde ἀνασκευὴ et κατασκευὴ, de qui.
bus Hermog. Progymnafm. Cap. 5. Quintil. IT, 4. 18. de-
firusve eb confirmare. cf. Theon. Progymn. p. 64. Camer.
Et Schol. . Aphthon. in T, 3. Ald. Rhet. ἀνασχδυὴ ὠνόμα-
so απὸ τῶν. ἀναφκδυαζομένων καὶ. ἀπολυομένων οἰκοδομημά-
ταῖν, οὗπερ ἐναντίον τὸ κατασκευάςειγ.

Ἀνάςημα, λαμβάνειν Eongin. 7. pro fimplici ἐπαΐς
gec?aj, attolli, fublimitatis fenfu et. admiratione.

AvaspéQev, ra πράγματα, rerum geftarum ordi-
nem invertere, vel turbare. Contrarium eft τὸ x«9' ἣν
ἐπράχϑη τάξιν, κατὰ ταύτην διεξιέναι, apud Ariftid. oA, .
À. p.659. lllud quidem i inimicum eft 77 σαφηναᾳ, et x«Ja-
ρότητι, Vnde ἀναφροφὴ dicta genus quoddam τοῦ ὑπερβαά. -
TOU, €um in duobus verbis ordo ufitatus mutatur et con-
vertitur, ut in mecum, tecum, quibus de vebus. τὰ eit
ap. Quintil. VIII, 6. 65. Scholiaftes Thucydidis ὕπερβι-
βαφςμὲν paflim vocat. ἀναφρέφεωθαι τὰ κεφάλαια, quo
fenfu dicatur ,, expofüimus in voc. κεῷαάλαια.

"Ay x Teo, eft modus refutandi per fimplicem ne-
gationem, ut? occidifti, nan occidi, vid. Apfin. Art. Rhet.
p- 097. Intentionem et depulfionem Latini vocant. Vipia-
nus ad Demofth. περὶ τῶν uevyaXor. p. 132. λύειν. καὶ αἀνα-
τροπὴν, ubi haec adnotat: ἐγγὺς ἡ ἀνατροπὴ τῆς μεταλή-
Apewc. vid. voc. μετάληψις.

᾿ΑναΦορὰ;, relatio, fig. qua verbum in fingulis
membris repetitur. In ea Demetrius de Eloc. 141. docet
ineffe etiam alias figuras, ut ἐπαναφορὰν, quatenus idem
verbum referatur ad idem principium; ὠσύνδετοῳμ, quate-
nus membra nullo συνδέσμῳ iunCta fint, et ὁμοιοτέλευταν,
ob fimilem terminationem, ut in hoc exemplo: ἐπὶ σαν...
τὸν καλῶς, ἐπὶ τοὺς νόμους καλᾶς, ἐπὶ τὴν δημοκρατίαν

καλέϊς. cf, id. 268. et Longim. 20, 1. it. Berger. de. nat,
B 5 pulcr,

22 ANE
pulcr: Orat, p, 161. Hermogeni περὶ δεινόν. p. 58. dvaifa-

px dicitur, cum orator alienam auctoritatem, vel opinio:
nem vel famam adfert, quae forma inprimis in narratios-
nibus locum babet. Vnde Gregor. ad 1. l, Cap. 28. uxp«

, wupíxy τινὰ interpretatur,
?

'Avédpaeog, βάσιᾳ. perlodi et, quae non rette,
non rotunde definit, eis Period der-am Ende abfchnapypt,
ohne οἷα} er geendigt zu feyn /cheint. Dionyf. Comp. 22. p.

. 168. Eadem dicitur βάσις ἀπερίγραος et antea ἀκατάςφρο:

Φος. vid. inf. voc, ἕδραν.

* ᾿ἸΑνδρῶδες, σχῆμα, virilis forma dicendi, digni.
tatem habens, εἰς σεμνολογίχμ ἐπιτήδειον. Dionyf, Comp.
36. Ita et ονδρώδεις óuOiuol, numeri viriles, validi, e£
ματικοὶ, εὐγενές. Id. Demofth, 33. p. 1093. vid, Quinti:
lianus V, 12, p.. 244. in illa metaphora diutius immorans,

᾿Ανοιδωλοποισύμενχο, animo concepta, vid. Morus

&d Longin. 15, 1. | |

Ανειμένος. ἄναμ. περίοδος, periodus quae non ba.
bet perfectam rotunditatem, et abfolutum ambitum, 19;
λις ἐμφαίνουσα ὅτι mepíodóg à«i, Demetr, Eloc. 21. fic de-
fcribit περίοδον διαλογικήν. | Apud Hermog. ἐδ. 1L. p. 192.
τὸ ἀνειμένην et ὕπτιον notat genus dicendi remifJum, igsa-
Vu , cui contraria. fit ψοργότηρι 2 |

'"AvemTu s 93, σχήματα, figurae non turgidae, nee
que adeo molettae. Lucian. de Confer. Hift. 44. Hermoge-
nes περὶ δεινότ. p. 46. traCtat árgumentum περὶ τοῦ ἀγε-
wax Ju; ξαντὸν ἐπαινξϊν, h. e, de modo, quo quis fine

auditoruni offenfione et decenter fe ipfüm laudare poffit,

cf. ad l, , Gregor. Corithi. Cap. 35. in Oratt, Gr. Reisk, .—
Vol, 8 “ ᾿ . x NE

᾿Ανεπινήδευτος. σχήματα τὸ ἀνεπιτήδευτον μάλι-

*

45 ἔχοντα, figurae nos quaelitae fludio, ungefuchte, na-

m

türliche IP'vndungen und Manieven des Ausdrucks. Lucian.
Coníc. Hift. 44, vid. in νου, ἐπιτήδευφιρ.

Ανξεσιρ. vid. ἐπίπασις. .
PF Ayavog, λόγος, dicitur, fl iuftam menfüram habet;
quae characteri eius et rebus ipfis convenit. ' Sic Menanz
der dig, p. 639. ait: x μονῳδίᾳ ἀεὶ ἄνετος, orationés- fu:
" nebres,

--

ANE 23

nebres, vel lamehtationes femper ffolent effe breviores,
quia, ut antea monuerat, λύγων μῆκος dv συμφαραὶς non
locum habet, E ) ]

᾿Ανεύϑυνος, cuyyyoux , defenfio infia, vatio hone-
fla, propter quam reus eft ἀνεύϑυνος, et abfolvi debet,
ita tamen, ut fimul addat deprecationem: /i quid tame
peccavi, peto veniam. llermog. Partit. p. 88. Contraria eft
ἐπεύϑυνος συγγνώμη, ut fi quis fe ita defendat: accidi, fed
iratus occidi. Nam ira haec novum crimen eft, quod noü
excufat caedem, fed auget culpam.

᾿Ανηϑοποίητος, qui mores non exprimit dicendo.
Id certo modo Longinus Demoftheni tribuit Cap. 34; 3.
ideoque cum Dionyfio componendus eft, qui illum xexpx-
μένον τοῖς ἤϑεαι, item ϑολαγούμενον appellat, alio rurfus :
modo, qui bene iuxta Longini rationem non fatis ab eo '
explicstam conítare poteft. Dionyf. lud. Lyfiae ἂρ. 8.
huic oratori τὴν ἠϑοποιΐαν tribuens, ἁπλῶς, inquit, οὐδὲ
€Up&iy δύναμαι παρὰ τῷ ῥήτορι τούτῳ πρόσωπον οὔτε αἰνηϑο-
ποίητον, οὔτε ἄψυχον. Qui locus eft ad fenfum vocis de-
clarandum clafficus, Nam in feqq. omnia haec copiofius
explicat. |

"Av S (Qerv. ἀνϑίζυσα τὴν λέξιν χάρις, ornans et
£omans orationem venuftas Dionyf. lud. Ly(.a3. quod av-
“ϑηρογραφᾶθαι Cicero dixit ad Attic. 11, 6. ἀνϑέζοντες τὴψ
λέξιν ῥήτορες, veluti flo[culis ermantes orationem 4d. in lud.
Yfocr. t3. Eo valent inprimis nonnullae figurae, ut vr
ϑέσας, παρισώσεις, παρομοιώσεις, quae ibi laudantur. vid,
. jn voc. μειρακειῶδες. — Hinc.et ἀνϑηρο νοήματα et ἀγωνικὰ
iungit Sopater dig. Ῥ. 309. ubi dicuntur εὐφραίνοντα τοὺς
αἀκροατάς. Eodemque modo apud Phot. Bibl. Cod. 165.
τῶν νοημάτων τὸ ἀνϑηρὸν. intelligi debet. cf. Demetr. de .
Eloc. 128. Autt. vitae Hom. p. 315." Eodein fenfu Her.
mog. Progymnafm. Cap. 10. ἀνθηρὸν πρᾶγμα, καὶ λέξιν
commesmorat, id quod Demetrius ἱλαρὸν dixit. vid, in h.
voc. Non alio fenfu τὸ ἐπανϑίζοιν dixerunt, Longiu. 30.
Philoftr. Vit. Soph. 1, p. soo. de elocutione Antiphontis,
ἐπαγγελία ἐπηνϑισμένη ποιητικαῖς dviuaqi, cf. quae. dicta
funt ad voc. ἄνϑος..

᾿Ανϑδορισμός. vid. in voc. ogoc.
ΠΑ νϑος. χλοερὸν καὶ τεϑηλὸς καὶ μεσὸν ὥραρ de ora-

: tione Platonica , /uauitatis plena et florida Dionyf. Ep. ad
B 4 | Pomp.

-—.— ΠῚ

24 | ANS
Pomp. 2. p. 750. Vnde ἀνϑηρὰν καὶ ϑφατρικὴν διάλεκτον
appellat idem in Demofth. 18. p. 1607. vid: voc. &yJÁCew. ἡ
»— Longinus to, 4. de loco auétoris Arimafpiorum iudi-
gans: πλέρν ἄνϑος ἔχιει ἢ déouc, plus pigmenti inefl, quam

) horroris, Hoc autem pigmentum recte a Pearcio in anti»
.thetis, quae illo in loco occurrunt, poni, iutelligi potett
ex lis, quae ad voc. dyJ/zery dicta funt. — Verborum et
fententiarum flores, bono fenfu dixit Cic. de Orat, !II, 25.

cf. qui plura loca' veterum congeffit, Crefollius "T'heatr,
IIl, 21. p. 310. fqq.

"Av Sur o opa, peculiaris forma dicendi, qua ora.
tor fententiam adverfarii pràeoccupat.. ^ic ap. Anonym,
de Rhetor, in Collect, Fifch p. 202. Hermogeni Lib. lil.
de Invent, p. 84. etiam dvr/mpóragig dicitur, h. e, contra.
yia ratio, quam adverfario opponimus, lul. Rufin, Fig, -

— fent. p. 270, ed. Rulink. αἀνϑθυποφορὰ elt figura, qua ad.
verfariorum nobis fententias ac dicta proponimus, in hoc
tantum, ut illis refpondeamus. Vnde ap. Dionyf. De.
mofíth. 54. p, 1121. refponfignem fimpliciter notat. — Vlpias
nus ad Demofth, Or. Olynth. 1. p. 5. ἀγθυποφορὸ διαφέρει
ἀντιϑέσεως, καὶ ἀντιπίπξοντος. ἀντιπίπτον γάρ ἐᾳιν, ὅταν
οἶδεν ὡς μέλλει αὐτῷ Ti ἀντιπεσεν ὡς ἄτοπον Ti λέγοντι,
καὶ ἐπανορϑώσηται ἑαυτὸν ὠπροσποιήτως, καὶ ὥσπερ λελη-
ϑότως. ἀνθῳποφορὰ dà, ὅταν μέρος μὲν ὥσπερ καταδέχεται
φοῦ λεγομένου ὁ ἀκροατῆς, ἀμφιβλλει δὲ περὶ τὸ λοιπόν.
ἀἐντίϑεσις δὲ, ὅταν ἀπὸ τινος κεφαλαίου. ópuXroy. Et alio
loco ad Olynth. 2. p. 13. ἡ αἀνϑυποφορα οὐχ, ὁλόκληρός
dseiv ἀντίϑεσις, ἀλλὰ μέρος avr(iQéaewq, τὸ μὲν δεχομένη,
τὸ δὲ ἐνιφαμένη. Quintil, IX, 2, 15. hoc fchema per {μϑὲδε.
&ionem a nonnullis dici tradit, hoo exemplo addito: Do.
mus tibi deerat? at habebas: pecunia füperabst? at ege«

bas Budaeus Comment. gr. p. 377. τὸ ἀνθυποφέρειν La-
tinis dictum effe cenfet referre, ut a Cic. Or. pro Caecin,
ego tibi refero, h. e, contra refpondeo, replico, quod
vulgo recentiores dicunt, :

᾿Ανδϑδυπαλλαγὴ, fig, commulatio, quae fit in ca- .
fibus, ut, cum Homerus ait: οἱ dà du» σκόπελοι, ὃ μὲν
οὐρανὸν εὐρὺν lwxve. — Nam vulgaris et ufitatior dicendi
forma effet haec: τῶν dà δύω σκοπέλων, ὃ μὲν οὐρανὸν fua-

. «er. Demetr. de Eloc, S. 60. '

᾿᾿Ανφικονόμητα, Longino 33. $. dicuntur, quae
mon ad ipfam carminis defcriptionem ab initio pertinuiffe,
| nec

ANT. o a5

nec cogitato ,deftinata ei fuiffe, fed vi "fpiritus poetici re.
pente et acriter inter fcribendum illata: videntur. Ita be-:
ne Morus. us/chtweifungen des begeiflerten Genies, wa-
guit es oft aus der vorgezeichneten Bahn heraustritt. Haec
Longinus vocaverat πταίσματα, διημαρτημένα, ἐλαττώ-
ματα, (ρὰ quae maioris pretii effe folent, quam κατορϑώ-
ματα ingeniorum minorum, Uebereilungen des groffei Ge-
ties, im Gegenfatze des geraden fehlerfreyen IT'eges mit-
telmüfliger Küpfe. — Vnde et Phot. Bibl. Cad. 265. «voixo-
ψόμητον dicitur, quicquid peccatur contra artificium, et
leges oratorias, inprimis in traCtatione et dispofitione ar-
gumentorum, refutationum etc. ldem ibi vocatur τὸ
διεῤῥιμμένον. | i; MEE

"AvraTod/0od aj, σύνϑεσμοι dicuntur, cum duae
coniun&iones fibi in aliqua fententia refpondent, ut, fi in
protafi μὲν dixeris, in apodofi dà fequatur. Hoc poftulat
y ἀκρίβεια. Sed faepe reCtius eft, negligentius in his ver-
fari, v. Demetr; Eloc. $3. xvramodí/0oc9oJ etiam dicuntur
psr«Qopa], cum inverti poffunt, ut quemadmodum xv-
βερνήτην dicere poffum ἄρχοντα τῆς νηὸς, ita et vice ver-
fa τὸν ἄρχοντα vel φρατηγὸν appellare liceat τὸν κυβερνή-

y τῆς πόλεως. [τ Demetr. l. c. 79. Et fic plane Ariftot.
Rhet, IIl, 4. δῶ τὴν usraQopzv τὴν ἐκ τοῦ ἀναλόγου ἀντα-
“«οδιδόνα!, καὶ ἐπὶ ϑάτερα καὶ ἐπὶ τῶν ὁμογενῶν. Hinc qy-
ταπόδοσις dicitur in comparatione et fimilitudine, reddi- |
£io, h, e, altera illius pars, quae particulis ἐῶ, /ic in-
fignitur, De qua vid. Quintil. VIIL,.3. 78. fqq. —

᾿Αντέγκλημα, criminis relatio Vt cum Oreftes
dicit: Occidi matrem, et reCte feci, nam ea interfecit
patrem meum. [ἃ νόημα ἀντεγκλημιατικὲν vocat Sopater
dp. p. 280. Ald. et ipfam formam definit τῷ zepuegé(pew
τὸ ἔγκλημα, crimen veferre.. vid. Hermogenes in Partit,
ubi discrimen, quod inter ἀντίσασιν et ἀντέγλημα interce-
dat, ita conftituit, ut in αἰντιξάσρι reus male a fe factum
excufet rationibus a fe ipfo defumtis, iu ἀντεγκλήματι aus
tem rebus extrinfecus adductis, ἐπὶ μὲν τῆς &vrigdasog
arxp ἑαυτῷ TOV Φεύγαντα τὸ ἔγκλημα τίϑεοϑαι. ἐπὶ δὲ xvr-
αγκλήιατας τὸ ἔξωϑεν αἰτιἄϑω. Marcellinus etiam ad ἢ,
l. p. 97. hoc discriminis caufa addit: ὅτι dy τῇ ἀντισάσαι,
xo) τῷ ὠντεγκλήματι ἑκούσιόν ἐξὶ τὰ πραχϑὲν, ἐν δὲ μετα»
«exce καὶ συγγνώμῃ ἀκούσιον. cf, Cic. Invent. 1I, 26. Quin-
tilianus V1l, 4. ἀνγτέγκλημα dicitur, quia omuis noftra de-
! S Bg ΓΝ

46 | ANT

fetfio conflat eias accufatione , qui- vindicatur, h. e. pra
^ quo ultionem et poenas ab reo exigit accufator, ^ Quo.
mado illud ab ὠντικατηγορίᾳ differat, vid. in-hboc voc.

'AvrsQauquévov, iniuntium, fig. Aquil. Rom. p.

188. contrarium τῷ &iegsvynésg. In hoc enim copia vere
borum iaCtatur, in illo brevitas. Nam ut in illo fingulis.
membris fingula diverfa reddimus, ita hic plura in uno.
. coniungimus. v. c. Quorum ordo humilis, fortuna fordi-
da, natüra turpi oratione abhorret. Hoc'poftremum a5.
horret, ad tria refertur, — Haec figura dicitur ἐπιβολὴ,
cum duo aut plura membra coniungit tam in tedio,.tutm' -
in prímo, tum poftremo, Haec Aquila. vid. voc. ἐπιβολῆς

"Avreicayoyj, fig. cum alterum alteri opponitur,
ut: jd) τὸ ζῆν. ἀλλα τόγε ὑπὲρ πατρίδος ἀποϑανᾶν δόξαν '.
αἰώνιαν παρασκευάζει. Fit itaque, cum duo contraria
committuntur et alterum' alteti ptaéfertur, aut poítponi.
tur, vid. Alexandr. σχῆρμ. p. 581. Lat. compen[atio "A&quiL.
Rom. S, 14. efl. huiusmodi, inquit, ubi aliquid difficile: δὲ
contrarium confitendum eft , fed contra inducitur nom minus
firmum. vid. Capperon. ad Quintil. IX, 2: p. 549.

Αυτεναχτίωσις, fig. qua contrario: contráriuta
fignificamus, ut οὐκ éAexusx pro τοὶ μέγισα. Alexarid.
exq5.: p. 586. ΝΣ

᾿Αντεξέτασις, commemoratio eorum, quae ἣν
perioribus temporibus fatta fünt ab aliquo; eo quidem
confilio inftituta, ut poffis ea cum praefentibus conternide-
re. v. Apífin. Rhet. Art. p. 693. v

᾿Αντάρεισις, dicitur, cum membra orationis in pe.
. flodo ita inter fe iunCta fünt, ut a fe invicem dependeant,
feque mutuo adiuvent, βοηϑοῦντα ἀλλήλοις κῶλα Deme.
trio Eloc. 13. Vnde mox talia κῶλα comparantur ἃ (ϑοις
τοῖς ἀντερείδουσιν τὰς περιῷερᾶς σέγας καὶ ςφυνέχουσιν. Sci-
licet multis modis et variis metapharis periodicam rotun-
ditatem Demetrius expreffit. Hoc loco ergo e(vdsci», et

ἀντέρεισιν appellat; alio συφροφὴν etc, | |

᾿Αντιδιαφολὴ, differentia, feparatio, cum contra-
rla contrariis immutantur : Gegen/atz, Unter/chied des δὶ»
wen vos dem andern. v. Schol. ad Ariftoph. Nub. 324. ubi
supxylouc eode diCtos effe ait πρὸς ἀντιδιαφολὴν τῶν κατα-
ϑονίων, mE

"Avr

ANT. E.

ἸΑνφ , διήγησις. fpecies διηγήσεως, cum adverfarii
afferimus narrationem, converfo genere, Fortunat. Rhet.
p. 62..Pith,. |

᾿Αγτίϑεσις, Ηρ. qua in fingulis verbis, vel fen-
tentiis contraria iungimus, et fibi e regione ponimus.
De hoc genere, quod et ἀντίθετον vocatur, vid. Alexand,
περὶ σχημ- ἢ. 586. Deinde ἀντιϑέσεις etiam dicuntur ar-«
gumenta adver/aria ap. Hermog. id. 1. Ὁ. 48. vel etiam oc»
cupationes argumentoruta adverfarii ibid, 11. p. 194. Haec
evrí3anc tractatur ab Hermogene, ut peculiare sxgsws
genus, éjusque partes conítituuntur haé: ἀντίφασις, us-
τάφασις, ἀντέγκλημα, συγγνώμη. quoniam in his omni-
bus formis aliquid opponitur, quo fe reus contra adverfa-
rium defendit. vid. Schol. ad Hermog. in Tom. 2, Rh. Ald,
p. 271. fqq. et Suidas in.h..v, De iisdem disputat Apfin,
Art. Rhet.'p. 695. ubi diftiuguit αντιϑέσεις ἀτέχνους et. —
ἐντέχυους " iae nituntur faCtis.aut fcripto, hae oriuntur
ex atte et ingenio oratoris, vid, ad voc, ἀντικειμένη.

"AvyvíSsTov, forma illa argumentandi, quae fit ex
quadam pugna et contentione propofitionum. Hermog.
περὶ εὑρέα, 1V. p. 160. fq. cf. Gregor. ad Hermog. δεινότ. -
Cap. 15. Deinde fic dicitur (chema orationis, quod variis
modis efficitur, ut cum contrariae res inter fe conferun-
tur. cf. Rutil. Lup. 1I, 16. et Quintil. IX, 2. p. 437. —
Aquilae Rom. 22. p. 166. eft σχῆμα λέξεως. cum verba
nagnantia inter fe, paria paribus opponuntur, vid. Quin-
til. IX, 3. 81. IEEE

᾿ἈΑντικαταλλάττευιθαι, ἀδικοῦντα, excufare reum, ᾿
dum factum utcunque excufes ; quod fit in Exordio, ut fi
quis dicat: εἰ βλαβερὸν, ἀλλὰ καλόν" ei λυπηρὸν, aA.
eéAiuov. Ariftot. IIT, 15. init.

. "AvrixaTqyogía, mutua accufatio, eft peculiaris
forma τῆς μεταϑέσεως τῆς οὐτίας, cum litigatores vel
idem crimen invicem intentant, velaliuüd atque aliud, ut
docuit Quintil, ΠῚ, 10. Differt antem ab αυταγκλήματι, in
quo omnis defenfio conftat alterius, qui vindicatur, accu-
fatione. vid, Quintil. VII, 2. |

"AvTiXS p Ev9y, λέξις, enunciatio, culus membra fibi
contraria funt. Arittot. 1lI, 9. 23, quae et ἀγτίϑεσις voca
tur. Vnde et ἀντικεῖσθαι, res contrarias ponere, per anti-
thefin dicere Lib. 11], 11. 28. . | "

y T i-

28 ANT

'Ayr/Ag oo, vid. in voc. ποιότης. Vnum addamua
locum Photii Bibl. Cod. 148. ubi dum commemorat Hel.
ladii Lexicon fermonis politici, appellat πραγματείαν ῥῴε
4ην eig ἀντίληψιν, h. e. ex quo opere facillime ' obieCtio.
nes et argumenta adverfaria hauriri poffunt,

᾿Αντιμεταβολὴ, fig. qua verba declinata repetun.
tur, ut: non, ut edam, vivo, fed, u£ vivam, edo, Sic
Quintil. IX, 3. 85. qui hnius ipfius figurae exemplum di.
xit Lib.. X, 7. 21. μὲ fIultis videré eruditi volunt, fluité.
eruditis videntur. cf. Longin. 23. 1. et VotT. Int. Rhet. V,
P. 404. Berges. de nat. pulcr. ot.:p. 196.: 2E

᾿Αντιμκετάϑεσις, Longino eft figura. orationis,
qua auditor fere in locum, ubi re$ gersbatur, transfer.
tur. Sect. 26. τὴν ψυχὴν διὰ τῶν. τόπων ier, τὴν axodu
ὄψιν. ποιῶν, mentem per ipfa loca ducit, auditumque in. vi-
fürs mutat. Alia eiusdem nominis eft, quae et σύγχρηφια
et πλοκὴ dicitur, cum iisdem verbis bis pofitis variat
fignificationem tribuimus. De ea Alexand. ex p. 586.
ubi et confertur ὠντιμετα βολῇ. ZU

Ἂντινομία, in partitionibus ftatuum dicitur, cum.
duae pluresque leges inter fe funt contrariae, vel duo le-
gis inter fe pugnantia capita, unde defenfionis forma erua-
tur et conficiatur in quae(tionibus. v. Hermog. Partit. p.
26. ἃ Latinis flatus contrariarum legum vocatur, de quo
inprimis Hermog. l. c. p. 104. εἰ μέν τοῖς inquit, περὶ δύο
ῥητὰ, ἢ καὶ περὶ πλείονα, ἢ καὶ ἵν εἰς δύο διομραύμενον 9 Qu-.-
τῆσις 8/3, ἀντινομία γίνεται. ἰἰαῖὰ5 duplex, compofitus
ἃ duplici fcripto, et duplici fententia, quoniam utraque
lex ab utraque parte in fententias contrarias explicatur.
c£ Schol ad Hermog. p. 338. ed. Ald. Tom. 2. Sopatr;
διαιρ. p. 202. Cicer. Invent. Il, 49. Quintil. VII, 7. p. 348:
et Voff. Intt. Rhet. I. p. 165. vid. et inf. in voc. ποιότης.

0 Ἀντιπαράφασις, modus certus refütandi adver-
farium, vel etiam defendendi, qui fit five conceffione, fi.
ve ampliflcatione. Ergo eft depuifio fecundaria, quae fit
poft ἔνφξασιν, h. e. depulfionem primam. | Vt, fi propofitio
eft : re&e occidit Clodium Milo, fequitur ἔνφασις adverfaril, -
won licutt occidere; deinde fequitur ἀγτέπάραφασις hoe mo-
: do: etiamfi licuit , tameu uon debuit occidere civem. Roma-
tum indicta caufa, vel fí maxime licuiffet, tamen non [i-
cuit ἐπ monumentis maiorum fuorum. De bis vid, Hermog:

περ

ΑΝΤ | 99
seg] εὐρ, TIT, p. τοῦ. fqq. et Apfin. Rhet. p. 698. nbi ità de-
finit: ὅταν μὴ δυνάμεϑα ἀνελᾶν. τὸ παρὰ τοῦ ἀντιδίκου πάν-
v4, ἄντιπαραξήσομεν αὐτῷ ἕτερον κακὸν ἢ ἀγαϑόν. — in his-
praecipit curari debere, ut ea quae nos dicamus, videan-

" tut, probabiliora et reCtiora iis, quae ab adverfario
dicuntur. |

"Avrimivt?éy, dicuntuf, quae alicui vel ratione
adver(íarii, vel auditorum contraria funt, adeoque refuta-
ri debent, five hoc fiat argumentis, five in prooemió

faévia praeparatione. v. de his Apfin. Art, Rh. p. 684.
lpiah. ad Demotth. Olynth. t. fub init, et c£. ad voc. «v»
Svirefopx quae dicta fünt.

᾿Αντεπροβολὴ, recufatio eius a quo petitur, aut
recufátio adverfarii, ut fi quis praemium petat ob occifüm
tyrannum, alter refpondeat, nullum tibi praemium dati»
dum eft, — llla petítió dicitur πῤοβολὴ, haec négatio et re»
cu/atio ἀἐντεηξροβολή. v. Hermog. Partit. p. 6o. |

Αντιπρότασις, denuntiatio refulationis, ἐπαγνδ-
Aíx τῆς λύσεως. Haec fit oratorie, maxime per interro-
gationem aliquam, ut cutu Cicero in Miloniana quaerit:
ἐπ qua ia»dem urbe. haec fiuitifimi homines. disputant?
Deinde ftatim ip(a λύδις fequitur, vel refütatio obiectio-
nis. v. Hermog. svp. 11], p; 84. vid. in voc. εἰσαγωγὴ,

᾿Αντίχτωσις. Scholiaft. Thucyd. I, 5. p. 6. Duk,
haec: οἱ πρεσβύτεροι τῶν εὐδαιμόνων, per ἀντίπτωσιν diCta
ftatuit, pro vulg. οἱ εὐδαίμονες τῶν πρεσβυτέρων.

᾿᾿Αντιῤῥητικοὶ, λόγοι, refutationes, genus decla.

mationum Sophifticarun;, quod Photius Bibl. 160. inter

alia tribuit Choricio Sophiftae, — Tales. etiam funt Sexti

Empirici contra Mathematicos, Grammaticos, Rhetores,

et Phyficos Disfertatt. . (08
ι

᾿Αντίφασις, unam e capitibus, f, κεφαλαίοις, quo-

rum tra&atio in itatibus vel quaeftionibus locum habet.
Ineft in tilium rerum compen/atione (ab /skvoy, pendere,
gen/are, librare. cf. Mar. Victorin. in 2 Libr, Cic. Rhet.
p- 212. ed. l'ith. et Sulpic. Vit. ibid. p: 367.) et commo-
dorum aut incommodorum comparatione; ut fi quis accu-
fatus de caede filii ftupratoris, inter alia et hoc modo fe:
defendat: ,, fateor econtra naturaín effe, filium occidere,
fed iaepe utile φῆ: fceleretos homines konfeftim e medio
toilere,

2. , ANT

tollere, nofi expeCata iüdieüm fententia; et fatius horbi-
ni mori, quam turpiter vivere** etc. v," Hermog. «c. p
. 82. ed. Sturm, ubi ita: γίνεται ἀντίζασις, ὅταν ὁμολογῶν
ὁ Φεύγων πεκοιηκέναι Ti dj ἀδίκημα, ἀνϑιδᾷ Srapüv vi adap-
γέτημα μέζον δ αὐτοῦ TOU ἀδιπῆματος πεπραγμένον. Quam
definitionem Syrianus ad ἢ, l. p. 95. Ald. ita emendat: ἄνψε
τίξασίς esi, ὅτ᾽ ἂν ὁ μὲν κατήγορος ἐπκαγῃ τὶ ὡς ἀδίκημα,
ὁ δὲ Φεύγων αὐτὸ τοῦτο ἀρχὴν εὐεργεσίας λέγῃ, καὶ δὲ αὐ
τοῦ τοῦ ἀδικήματος μᾶςον τὸ πραχϑὲν εὐεργέτημα. — Quo.
modo autem ab ἐντιφασει differat τὸ ἀντέγχλημα, vid. in
h. v. Hinc etiam defenfio quae fit per ἀντίξασιν, dicitue
χρῶμα ἀντιφατικὸν, ut ap. Sopatr. Schol, in Hermog. dou.
sac. p. 256. ed. Rhet, Ald. Tom. 2.

| ᾿Αντιφηριγμοὺς, γραμμάτων Dionyf. Hal. Comp.
16.tp. 99. vocat illam tarditatem, quam in defcribendis
rebus certa fyllabarum et literarum compofitio imitatur
etfignificat. Id patet e loco fimili, Cap. .o. ubi fyllabis
longis tribuit ςφηριγμοὺς τινὸς καὶ ἐγκαϑίσματα, quibus rei
defcriptae difficultas, gravitas, tarditas, fignificatur.
Das Halten, das Ruhe. auf der langen Sylbe kann. deu
Begriff des Schwerfdlligen, des Drükenden, des Ermü-
denden andeuten , oder unterhalten, cf. Diony(. 1. c, Cap.
22. p. 169. Longin. 40. et in voc. φηριγμιός. — Deinde et.
jam literae, quae cum fequentibus non coalefcupt, fed
aliquam moram in pronuntiando poftulant, dicuntur €xpix-
ϑῆναι, h. e. figi, ftabiliri; tanquam pronuntiantis impe-
dimentum quoddam: ut in litera v, fequente v, cuius
exemplum eft p. 158. ubi Dionyfius notat τὸ « non-effe
ὑποτακτικὸν, h. e. non pofle coniupgi pronuntiando. cf.
etiam in Iud. Demofth. p. 1069. ΝΞ

᾿Αντίφροφα, quae facile retorqueri ab adver/ario
poffunt. Diony. Art. Rhet. Cap. 9. p. 330. Vnde et dyri
φρέφοντα argumenta Graeci dixerunt, quáe referri contra
convertique in eum poffunt, a quo dicta fünt, vid. Gell.
N. A. V, το. et Fabric. ad Sext. Einpir, Antirrh. Lib. IT,
p. 307. Sopater ad Hermog. p. 54. in Rhet. Ald. T. 2:
Kyrispé(Qoy dsl, ὅτ᾽ &y ὧν τις λέγοι πρότερον τὰ ἐναντία ὕξε-
ρον λέγῃ, we] τὸ μὲν αὑτοῦ καταβάλῃ, τοῖς δὲ ἐνανγῶο
πρὸς ἀπόδειξιν χρῆται. | τος
— "AvriepoQy, fig. converfío, cum in fine membra
eadem verba habent. v. Hermog. /d. I. p..376. hoc exem-
plo ufus: ἄν μὲν γὰρ ὅσα ἄν τις Aog: καὶ adr ,. μεγάλην
| ἔχει

7 AANT 31
Kxei τῇ τύχῃ τὴν χάριν". ὧν δὲ ἀναλώσας λάϑη, δυνανά-
λωσὲ xo] τὸ μεμνῆσϑα) τῇ τύχῃ τὴν χάριν. οἵ, Ἐναϊταῖῃ, ad
Hom. 1]. ν. p. 945. Contraria eit τῇ ἐπαναφΦορᾷ. Alexandr,

p. p. 583. ubi idcirco dicitur φρέφουσα τὴν ἐπαναφὸ-
pv. vid. in νος, ἐπιστροφή. — Alia videtur effe αντιφροφὴ,
quam Phoebammon in Schol. definit: ὡς ἕνα érrw' ἠχῶν
ἐπέραφα, ἀντὶ τοῦ πεσὼν ἤχησα. — Sed in ultimis verbis
περῶν füiffe fufpicamur. Simile eft quod ἀντεςραμμένον
dicitur Herodiano vs) σχημ. ap. Villois. Anecd. Vol. II.

- p. 93. ubi definitur λόγος ἀντικείμενος τῇ κατὰ Φράσιν
προσφορᾷ σημαινόμενοφᾷ Forte ita. legendum: λόγος avti-
'xeifypo τῇ κατὰ Φύσιν trobo(Qopz δημοαινόμενος. δὶς etap.
Euftath. ad Hom. Οαγῆϊ p. 1499. τῷ ἀντεῤραμμένῳ, $ Qv.
cix] τάξις opponitur) Sed mox feparatim hanc formam τὸ
οἰντιςρέφον et ὠντιξβοφὴν appellat, κάμε τεύχων pro κακοὶ
ἔτευξε. cf. Aquil. Rom. fig. 35. p. 178. Rühnk. ᾿

᾿Αντισυλλογ ζεὦ αἱ. contrarias argumentationes
neB'ere , quibüs fcilicet adverfarii argumenta infringantuf.
'Ariftot. Rhet. 111, 17. |

?"Àvtir every. Hermog. περὶ derér.traCtat hoc prae-
ceptum: πρὸς τοὶ κεκρατηκότα πάϑη οὐ δέ ἀντιτείνειν h. e.
non debemus oratione invehi in adverfarios, quos vide-
3nus iufto .dolore, vel ira, vel metu adfeCtos. Itaque
τῷ ἀντιτείνειν contrarium commendatur τὸ παραμυϑ Εἰοϑαι»
“τὸ ὑπεξίξαοϑαι καὶ ἐνδιδόναι, mitigare affetium , conceden-
do, parcendo, approbando. vid, Gregor. ad h. 1. Hermog,
Cap. 51. |

| ᾿Αντήτυπος, ἀντιΐ, συλλαβαὶ, fuyllabae duriores, ex.—
concur/u confouantium. Diony(. Comp. 16. p. 99. Hinc «v-
τιτυπίχ cap. 2G. elt renitentia et. difficultas rei agendae.
αἀντίτυποι. συμβολαὶ), afperae et duriores literàrum colli- -
fiones Cap. 22. p. 148. Porro Cap. 22. p. 157. σύνϑεσιν &y-
τίτυπον. καὶ τραχεῖαν appellat in his Pindari verbis: ἐπίτε
κλυταν, ex afpera collifione literarum Κ er À. Ergo addit:
ἄ τις τὸ x ἀφέλοι τῆς συλλαβῆς, καὶ ποιήσειεν, ἐπί τε λυ-
τὰν, λυϑήσεται καὶ τὸ βρχδὺ καὶ τὸ τραχὺ τῆς ἁρμονίαφ.
Similiter eft ἀντιτυπία, fi quod verbum litera v definit,
et fequens incipit litera 2, quia litera femivocalis cum
fenuentí muta aegre coalefcit, et duram pronuntiationem
.efficit. Vnde et πιπρα ec δυσέκφορω et ἀντίτυπα iungun-
tur ibid. p. 169. Denique p. 99. occurruut. συλλαβαὴ ἰσχυ-
ραὺ καὶ ἀντίτυποι. Hefych. ἀντισύποις. σκληροῖς. — "Ave
ον | -CCAvrí

32. : ANT

᾿Αντίφρασις, fig. ómiffo, cum qdaedam negamda
nos dicere, et tamen dicimus, vid, Iul; Rufin; ad calcem .
Rutil. Lupi ed. Ruhnk. p. 274. 2

᾿Αντονομὰδῖα, tropica dictio, qua aliquid pró fix
mine potitur, et per epitheton, quia detracto &o; cut
apponitur, valet pro nomine, ut apud Poetes Tydidef,
Pelides. Quintil. ΝΠ], 6: 29. Ab oratoribus hoc tropo di- -
citur impius pro parrícidá, everfor Carthaginis et Nd-
mantiae; pro Scipione. Plutarchus f. Dionyf. Halic. dé
Homerica poefi, ed. Barnef. fic definit : λέξις d) ἐπιϑέτων,
3 POM , €. 3 ,. » -
ἢ συσσήμων ὄνομα ἴδιον σημαίνουσα ὡς ἐν τούτῳ " llyAeid ge
᾿Ατραίδην προσέειζδ. δηλοῖ yap róvta Αχιλλέα καὶ τὸν Aya. -
péuyoyk, dem tradit Trypho Gr. in Opufc. de tropis, cu-
ius verba Capperonerius ad Quintil. l. c; attulit ex MSto.
Reg. cf. Vot. Inft. Rhet. Lib. IV. p. 165. fg Latiüs di.
Cum videtur, cum Ariftophanes Thefmoph. 60. Agathiae
poetae inter alias orationis argutias étiam éxprobrat τὸ ἀν-
τονομάζοιν, quod Kufterus ad ἢ. 1. commode putat ad cre-
brum antithetorum ufum referendum effe, quem alii etiam

lures in eo poeta reprehenderunt, vid. Aelian, Var, Hift,

Ὧν, 12. et Athenaeus Ν, 2 -

᾿Ανυπόκριτον, quicquid non admittit a&ionem et
motum externum oratoris. Demetr Eloc, 194. πᾶν τὸ
ἀπαϑὲς ἀνυπόλριτον. vid, ὑπόκρισις. |

᾿Ανυφικὸν, in oratione eft, quod viresbabet, quod
vim quandam atque efficaciam exferit, Ita apud Dionyf.
Cenfur. 5. 2. fermo lfocrateus κορπικός dci uad Τοῦ οἰνὺ-
φικοῦ ἢ. e. nitor coniüncCtus cum vi et efficacia, — Sein
Schmuck, feine Kleganz thut zugleich IVitkung , fie ifl kein
Flitterflaat , kein leichtes, unwirk/ames Putztwerk. Eu(tath.
ad Hom. Il. A. p. 844. ἐνεργὸν, δραξήριον, et ἀνυφικὸν λό-
γον iungit.

᾿Ανωμαλία, inaequalitas, tribuitur orationi, in

qus characteres varii inepte mifcentur, ut fi nunc ad fs-

uofum tumorem adfurgat, mox hurni repat. Sic Photius

Bibl. Cod. 180. de diCtione Ioarinis Laurentii: πολλὴν vo.

cé τὴν ἀνωμαλίαν, ὑπερόπτης dy οἷς οὐ δέϊ, wa) κατοκτη-
χὼς πάλιν ἐν olg μὴ déi. vid. voc. καϑεοηκῶώς, ...

'A£íx, quantitas, genus quoddam φαάσεως a non-
᾿ mullis dictum, ut tradit Quintil. III, 6. p. 138^

Be

ΑΞΙ 5 $8

'Afiomie a, ex difciplinaAri(tidis fap! λόγου πολιτ.
p. 653. fit duobus modis: κατὰ γνώμην καὶ xar σχῆμα.
Re quidem et fententia ita, ut praevia oratione fignifice-
mus, caufam noítram iuftam efle et facilem probatu; por.
ro, αἱ aífeverationibus et deprecationibus utamur, . ut
. cognitionem et fcientiam auditorum appellemus, ut rebus
factis rem confirmemus etc. qualia momenta fidei facien-
dae innumera fere commemorat. |

:'A£(n μα, dignitas elocutionis. Ariftot. IIT, 2. λέξις
μὴ ὑπὲρ τὸ ἀξίωμα, elocutio ton mimis elata. cf. Longin. 8.
cui ἐξίαμα et δίαρσις iunguntur, Dionyf. Comp. 3. «£/s-
μα καὶ σερινότης τῶν ὀνομαίζων, dignitas verborum, quate.
nus e(t in forma ab arte exculta.. Opponuntur ibi ταὶ ay.
ἀπιτήδευτα καὶ ἀνέκλεκτα, οἷκ Φύσις réSema σύμβολα τῶν
πραγμάτων, gewühlter , edier /usdruk , im Gegen/atz des
natürlichen, einfachen. ἘΠῚ fic fere femper iunguntur τοὶ
ἐξιοματικοὶ, σεμνὰ, μεγαλοπρεπῆ. etc. cf. Hermog. περὶ
id. p. $4. ubi τῷ ἀξιώματι iungitur μέγεϑος εἰ ὄγκος.

᾿Απαγγελία, elocutio, eadem quae λέξις. Dionyf.
Art. Rhet. Cap. 5. p. 257. Ariftid. om. p. 641. Apud
Dionyf. lud. Demofth. 9. p. $28. de narratione hi/Torica
fpeciatim, ut de ipfa oratione ap. "Thucyd. Ili, 67. βρα-
χῶα ἀπαγγελίχ. Alii et ἐπαγγελίαν dicunt paffim, qua-
tenus differt ab ὑποϑέσει, ἐννοήμασι, ἐπιχειρήμασι etc.
dir Ausdruk, im Gegenfatze der Gedanken, und des Stoffs.
- cf. Olear. ad Philoitr. Vit, Apollon. p. 5. et Wefleliug.

ad Diodor. IV. init. B

᾿Απαγορεύσ ec, prohibitiones, Ὁ nonnullis inter
figuras fententiarum referri, au&or eft Quintil. 1X, 2.
107.addit tamen : uthaec αοπ funt fchemata, fic alia vel fint
forfitan, ac nos fugerint, vel etiam nova adhuc fieri po[fiat,

'Avaquyz, εἰς ἄτοπον, deduftio ad ab/urdum. Sopatr.
dseup. Orr. p. 384. Apfin. Rhet. p. 699. Vipianus ad De-
motth. Leptin. p. 294.5 eic ἄτοπον «παγωγὴ γίνεται, ὅταν
ἐξ ἀνάγκης ἀκολουϑῇ τὰ ἄτοπα Toi; προηγουμένοις. ὅταν
dà ἡ Φύσις r&v πραγμάτων μὴ τοιοῦτον δεικνύῇ τὸ γινόμενον,
τηνικαῦτα οὐ ῥητέον τὴν εἰς ἄτοπον ἀπαγωγήν. |

᾿Ἀπακρι βοῦϑαι. ἀπηκριβωμένος τὴν Qpxar dicitur
fcriptot, cuius dittio “τα 1] 6, certam, fibique perpetuo
fimilem formam, characterem et faciem habet, quae eft .
virtus accuratae doctrinae, t confiderati ftudii. Photii
ΝΞ ibl,

84. | | ÁÀ I1A

Bibl C.'42. ubi et contrarium vitium commemorátur τὸ
ἀνωμαλῶς ἔχειν πρὸς ἑαυτόν. Apud Plutarchum autem
Praec. polit. p. 202. ed. Reisk. περίοδος πρὸς κανόνα καὶ
διαβήτην ἀπηκριβωμένη, ad normam et circulum exa&fa pe-
riodus , tribuitur τῇ περιεργόᾳ ao(Qism, h. e. putidae di-
ligentiae, et artis ὑπερβολῇ, quam nonnulli Rhetorum
elocutioni impendere folent, unde haec accipit moleftam
aequabilitatem, durumque et frigidum «auribus fenfüm,
foliusque artis cogitationem efficit.

i . ᾿

᾿Απαντᾷν, πρὸς ταραυτίχ, dicitur orator, ἢ iis,
quae coritra fua argumenta dici poflint, occurrit refutan-
. do, vel extenuahbdo. Ariftot. IIT, 17. Sic κατὰ αὔξησιν
ἀπαντᾷν, exaggerando vefutare adverfarium, fi is argu- —
meritum rioftrum élévaverit vel depreíferit. Apfin. Rhet.
p. 698. vid. Diog. Laert, IV, 6. 12. Vnde et ἀπαντύσεις
dicuntur re/ponfiones," Quibus aliquis alterum interrogan-

tem vel obiicientem refutat. Plut. in vit. Demofth. 11.'cf.

M

Hermog. περὶ jo. 11. p. «94.

᾿Απαρίϑιμησις, difliniio, quae fit his fere particu.
lis: primum; deinde, poftremo etc. Hermog. jd. l.p. 48.
et p. 144. ubi plura de bac figura notat. cf. Ariftid. asp.
λόγου πολ. p. 650. et in voc, msprgoAx. |

'AvapríQev. Demetrio de Eloc. S. 1. dicuntur xà-
λα διάνοιαν ἀπαρτίζειν, ἢ. e. abfolvere fententiam, et ple-
nam propenere. Victorius in h. ]. non fatis commode
adaequare vertit. [n fequentibus idem fic expreffit: cvy-
εἴληπται διάνοια τῷ κώλῳ, fententia membro comprehenfa,
-et mox συμπέροιοῖ διάνοιαν. — ldem dixit feCt. 3. πληροῦν,
συντελέϊν, et περιέχοιν διίνοιαν.. Sic P'hotio Bibl. Cod.
265. laudantur in Demofthene aj περίοδοι; τῷ ἀπηρτισμένῳ
᾿συναγόμάναι, h. e. periodi perfectae, plenae, rotundae, Ὁ

s. "CA-méipoxxAÍx, affectum elegantiae et ornatus
ftudium. Dionyf. Iud. Demotth. 23. p. 1025. ubi addit il-
Jam effe in ἐπιϑέτοις κατασκευοῦς. Vid. νος. ἐπίϑετος.

͵Απελέκητος, Φωνὴ. Laertius in Crantore. Cap.

' 27. refert Crantorem de 'lragoedo dixiífle: ἀπελέκητον
Φωνὴν ἔχειν, καὶ Φλοιοῦ μεςὴν, impolitam et quafi cortice
plenam. vid. Suidas in Φλοιὸς,, qui tamen ita compilavit
Laertium, ut videatur Crantori ipfi illam vocem tribuiffe,
; . Eodem fere modo Plutarch. Lib. de garrulitate: ὁ AXexeni- ἢ
δὸς λόγος οὐκ ἔχει Φλοιόν. ZONE 20 ;
AE | ᾿Απέραν-

ΑΠΕ. 35

᾿Απέραντον, de-oratione, quae; quia omnis nu.
meri expers efi, veluti fineettermino caret. Ari(tot. Rhet,
. 111, 8. ubi et τὸ ἄπειρον dicitur, et mox: πδραίνδται δὲ agi»
ϑμῷ πάντα. ὁ δὲ τοῦ σχήματος τῆς λέξεως ἀριϑμὸς, Qu. —
ϑιμός ἐςιν. Cic. Orat. 68. se infinite feratur, ut. flumen,
Oratio,

᾿Απερειδόμενα, πρὸς τὰ wpócwra, Longinus Cap.
26. 3. dicit, quaein narratione non univerfe defcribuntur*
fed certo homini, et uni le&ori narrantur, quem fcriptor
alloquitur. Die Erzüblwng ifl gieichfam geflitat, be.
flimmt, nicht vag. ΝΕ

᾿Ακηνᾶς, μεταφοραὶ, durae metaphorae, Longlm
32. 7. vid. voc. αὐθάδη. 7 !

᾿ ΔΑ Φηῤχοωωμένα, ἐνόματα, obfoleta vetuftate no»
mina, Dionyf. lud. 1focr. 2. et paflim alibi, Apud Ariítid,
πολι p. ὅθι: eft (panic ἀπηρχωιωμέγη. EE

᾿Απλοῦς. «πλάϊ! περίοδοι, periodi fimplices, uno
membro conítantes;. μονόχωλοι. Demetr. Eloc. 17. Ariíto«
teli ἀφελᾶς dictue lib. IJI, 9..— aA ὀνόματα, verba, vel
in univerfum dictio fitnplex, non magnifica, non diftin.
€ta metaphoris, vel ornata:. Demetr. 231. Opponitur ép
μηνεία ὀγκωδεςέρα Cap. 228." Eodem modo Longinus 19
3.70 G*Àwc ῥηθὲν dixit. — Et fic Dionyf. in Art. Rlret,
τὴν τῆς ἁπλότητος πρῤοσποίησιν) h. e, ftmplicitalem , qud -
artem celamus, commendat. |

"AvAasoy, Rhetores dixere naturalem orationis
fitiplicitatem, ab ornamentis ex arte petitis, verborum:
que lenociniis libera, | Sic Dionyf. Art. Rhet. 10, 11.
wxÀacue Aéyeri, line figuris et ornatu loqui, ubi 4yno-
nyma fünt ἀσχηματίφως, avyopuuegs λέγον, — Ibidem λέῶν
&rÀasoy et ἀκαλλώπιφον iungit, ubi de uffeCtu orationis
exponit, quem dicit non egere prnatu verborum $ 40 wap .
παλλωπίζειν οὐ ϑρηνοῦγτὸς, τὴν dà σύνϑεδιν μᾶλλον ἄνετον
óei évoj etc, Alii Rhetores, ut banc notionem exprimées
rent, dicunt τὸ ἀποίγτον, adidoxsvoy etc. Sic Marcellib,
jn vita Thucyd. p. 9. τὸ ἄπλαφον καὶ ἀνηϑοποῦμον ἐπετή»
Saves, oráttonem ita formavit , ut expers ejfet. ietiociniisy
ar ficiisque orátortis, quibus vulgo alii ornare; et iucun-
Qa auribus efficere ftudent, — Huc ergo pertinet, quod
paullo estegllargellinuà dixerat: οὔτε eipayio4gy QUT. va
; a τιμὴ:

*

^

[d

56 | A I1O

τιμήσεσι, οὔτε τοῦς ἐκ πλαγίου ῥήσεσιν, οὔτε ἄλλοις τισι
πανουργίαις πρὸς τὸν ἀκροατὴν κέχρητω. — Genus dicendi
fua fponte fufum idem effe videtur apud Cicer. Partit. s.

uatenus opponitur ver/um et mutatur. — Scilicet τὸ mÀa-

εἰν, ut et ποιῶν, et πλάσμα fere femper dicitur, cum
ftudium nimium, velars, vel artis affe&tatio fübeft. Qua-
re videndum, annou eandem vocis πλάσμα vim: fecutug
fuerit Quintilianus I, 8. 2. ubi praecipit, ne lectio fit in
cabticum disfoluta, nec pla/mate effeminata ; quod fit, cum
is, qui naturali voce fuüà cum idouea diguitate et fuavita-
te uti poffit, tamen de induftria ita vocem frangit et mu-
tat, ut videatur delicatius et venuftius verba eloqui. Sed
ef. quae dicta funt ad voc. πλάσμα. |

'"AvodexTix&, ἐπιχειρήματα, Hermogeni de In-
vent. II. p. 140. dicuntur, quae funt ad. probandum ac.
commodata, τὰ ἔνφατα, quae ftatum faciunt, et pugnam
afferunt. Ab his differunt rà πανηγυρικαὶ, quae valent ad
concionem incitandam et impellendam, Cicero appellat
deflexa ad motum animorum , ἢ. e. παϑητικά. Bed dicta
funt Rhetoribus a loco, in quo praecipue ufurpabantur, a
concionibus populi et iudiciis :: unde et αὐξητικὰ, ab effe.

. €&v, quia motum faciunt,

᾿Αποδίωξις, quam et ἀποκλανησιν vocant, reie&io
vel reprobatio quarundam rerum, quafi in quaeftionem
venire non dignarum, neque oportuiíle aut ab adverfariis
poni, auta nobis quaeri, aut a iudice poftulari. lta Iul,
Rufin. Fig. 12. Sed et ἐποπλανησις dicitur erroris iudutfio,
quam Cicero appellat de Orat. 3, 52. quando ita varie rem
tractamus, aut obícuramus, ut iudicem in errorem im-
pellamus. |

᾿Απόδοσις, dicitur Hermogeni ep) «ὑρέσ. T. p. 6.
pars exordii tertia, quae fieri debeat per ἀξίωσιν h. e. ha-
bere debeat honeftae rei poftulationem, fcil. ut iudices
audiant diligenter, faveant, et adfint reo innocenti. cf,
Camariota συνοπτ. 7xpxd. p. 4. et ibi not. Schefferi. vid.
voc. βάσις et Voff. Inft. Rhet. III. p. 540.

'A ποίητος, λόγος, fermo vulgaris et fimplex, cul
contrarius eft ὁ ποιητικός, Dionyf. Comp. Cap. 1. ἀποΐγτος

"rje ἀρμονίαχς χαρακτὴρ, compofitio aviis expers, mox

ἀτεχνίτευτος, id. in lud. Lyf. 8. vid. ᾿σχνός. Demgtto
Eloc. S. .28. ἑπλοῦν καὶ ἀποίητον βούλεται. cive; τὸ τάϑος,
ΝΞ | | affectus

ΑἸΟ | 37

afíeCtue plena oratio artificium, vel nimium ornandi ftu.
dium refpuit, vid. quae dicta funt ad voc. ἄπλαςος.

᾿Αποκόπτδαϑαι. Áriftot. Ill, 9. fin. dà τῇ μακρᾷ
εἰποκόπτεαϑαι fcil. λέξις, fententiam oportet longa fyllaba -
terminari, καὶ δῆλην evo] τὴν τελευτὴν, et infgnem ca re:
fiuem effe. Notat itaque idem quod rsAsurac?m.. Alio
feníü Demetr. Eloc. 18. cTousxouéyy περίοδος dicitur, cu-
ins membrum ultimum, f. apodofis, brevius eft, et veluti
claudicat. Vnde et χωλὴ appellatur... Huiusmodi perio-
dos μειούρους vocat Ariftoteles. vid. in hoc voc. Demetr.
l. c. 238. ἀποκεκομμένον τὸ κῶλον, fententia sninutatim. eb
per plura commata enunciata, ein in. kurze. Sütze ζεν[

— ekelter Gedanke. .. Haec ipfa forma mox dzoxom; dicitur,
ibidemque et δ. 6. σμικρότης. Quo fenfu etiam Dionyf.
in lud. 'Thuc. Cap. 52. p. 943. ἐξ ἀποκοπῆς πολλὰ cqued-
yeiy. βουλομένας νοήσεις dixit, h. e. fententizs brevitatem
quandam aenigmaticam habentes. Cap. 53. νοήσεις πολλοὶ
δηλούσας ἐν ὀλίγοις, et mox easdem αἰνιγματώδεις καὶ dua-
καταμαϑήτους. cf. voc. συγκοτὴ et συγνεκομμένα. DBrevia
et ab/ciff/a etiam Quintilianus iunxit Lib. 1X. 4. 118. —

᾿Αποκυματίζειγι ἡ ἑρμονία τῶν ὀνομάτων μηδὲν ἀπο-.
«υματίζουσα τὸν ἦχον, verborum firufura, quae in pronuts
ciaudo fonum son a/perum, mon. itipeditum , reddit, vel
potius, guae linguam nos graviter offendit fono. — Ett de-
fcriptio λέξεως εὔρους et μαλακῆς, quam antea dixergt
Dionyf. Comp. 23. p. 180. cf. voc. διασαλδόειν, et εὔρους.

- CAmoÀAV ey, crimen depellere. Ariftc*. ITI, 15. et ali-
bi. τὸ απολελυμένον dicitur etiam figura elocutionis,
σχῆμα λέξεως ap. Ael. Heredian. in Villois. Anecd. T. Il.
p. 92. hoc módo: ὃ πολλαὶς ἔχον ἀρχας, ἐκ διαιρέσεως uo)
διαλεΐμματος, ἐκφέρει τὴν τῆς φωνῆς ὁρμὴν, καϑάπερ. ἀνα-
καιομένου xo) ἐλλάμποντος τοῦ ϑυμοῦ,. M xemplum lauda-
tur ex Homer, ll. y. 39. δύσπαρι, ejdog Xpig8, γυναιμανὲς,
s esgoxsurx, Haec forma aliis ἀπόλυτος, et ἀσύνδετος di-
citur, et διαλελυμένη. vid, quae in his vocc. dita funt.

Απόλυτος, non abfolutus, pro ἄλυτος, bene docente
Sturmio ad Hermogenem, ubi confert fimiles formas , "in,
quibus ἐπὸ habeat vim negandi, ut in ἀπόῤῥητος pro ἄῤῥη-
voc , ἀπόφασις pro ὠφασία. Hermoy. itaque περὶ 22. li. p.
290. ἀπόλυτον μερισμὸν dicit, difiributionem non abfolu-
£am, in qua altera pars praeteritur, utfi μερισμὸς fiat

| | C 3 2 partie

particulis. μὲν, δὲ, altera tantum penatur, altera omit. ἢ

tatur,

Ἀποπεμπτικοὶ [01]. ὕμνοι, hymni, quibus Deo-
gum iriuéra priedicantur a poetis. De his expofuit Me-

nander Rhet. Cap. 4. ed, Heeren, cuius adnotatio ad h. l..

perlegenda eft. |

᾿Αποπλαάνησις, iudicis a re nobis contraria avo-
catio, quatn.cum defiderat, aut ab adverfariis commone-
tnr, ut. quaerat, nos obfícurando, promittendoque ad

aliam rem avocamus, et rurfüs cum dicimus, fenfim ad -

aliam transimus, δὶς lul, Rufinian, 13.

"ATag0c. ἄπορα dicuntur genera caufarum ea, quae
non fuppeditant magnam copiam argumentorum , ieiunia,
tenuia, arida, quse eadem'etiam ἄσπορα, ὀλιγόϊλα, yAj-
exc τῆς ὑποϑέσεως vocantur Euftathio ad Prooem.
Odyff. p. 1379. (dürftige Stoffe zu einem. l'ortrage) qui-
bus contraria funt rx eUropa , f. πόριμα. vid. Hermog. !1I.
δύρεσ, p. 104. et voc. εὐπαρίχ. Apud Pfeudo.Plutarch. in

Vita Antiphontis, hit Rhetor dicitur ἐν ἀπόροις τοχνικάξς."

Hinc αἰπορίᾳ certa eft figura orationis, qua quaerimus;
quid aut quomoda pro rei dignitate dicamus, nec id re.
perire nos oftendimus. v. Rutil. Lup. 1l, 10, εἰ Rufinian.
fig. 9. ubi eandem διαπέρησιν vocat. ^ ^ |

CAT 0TiUT 36, -συντομίς Ν brevitas, quae coniuncCtà
eft et oritur ἀποσιωπήσει, fi quid tacetur a leCtore fup.
plendum. Demetr. de Eloc. S. 103.

CA ποσιώπησ ες. Y. Demetr. Eloc, 264. Tiber. Rhet.
YO. Alexander περὶ σχημ. p. $79. ita definit: λόγος ἐπετεῖ-
γῶν TO παρχσιωπώμενον, ἢ παραλείπων TO γινωσκάμενον, 3
σιωπῶν τὰ αἰσχρόν. “ Quomodo ἃ παραλοίψει differat, ex»
nd Gregor. ad Hermog. Cap. 7. in Reisk, Oratt, gr.
' Vol. 8. Qüintil, IX, 2. 54. Latini reticentiam, obticeniiam,
interruptionem vocant, Macrobius Sat, IV, 6. taciturnita.
tem. — Quintilianus porro 1X, 3. 60. fubtiliter ἀποσιώπησιν
diftinguilt ab aliis formis, quibus verba quaedam decenter
pudoris gratla fubtrahuntur, ut in loco Virgilii Ecl, 3,
8. tt'ovimius et qui te etc... ,, Nam illa quid taceat, incer-
tum eft, aut certe longiore fermone explicandum: hic
unum verbum, et maniteítum quidem, defideratur: el
fi apo(iope&s eft, nihil, in quo deeft aliquid, non i em

| . appella-

^ AWO — «89

appellabitur. ^ Ne ego illud quidem apofiopefin femper
voco, in quo res quaecunque relinquitur intelligenda. **-

“ ᾿᾽Ἀπόςφασις, figura orationis, cuius indolem Arifti-
des περὶ λογ. πολιτ. p. 642. ita defin'Vit: ὅταν τοῦ cvuTAÉ-
xem κατὰ τὸ ἐξῆς καὶ συναντᾷν ἀλλήλοις ἀποφαντες εἰς vp-
χὴν ἰδίαν ἐπανάγωμεν, ὥςε τὸ συνημμένον τῶν ἐννοηματων
x wpujiy ἀποσῆνα. — Mox dicit διακόψωι τὴν συμπλοκὴν
τῶν νοημάτων καὶ ἀποσῆναι ἀπὸ τοῦ συνῆφϑαι αὐτὸν αὐτῷ
εἰς ἀρχὴν ἀναγαγεῖν. Eft genus ἐπαναλήψεως vel etiam
ἀναδιπλώσεως, fub quo nomine Demetr. Eloc. 196. figu-
rae eiusdem exemplum adfert, quod Ariftides l. c. rro
ἐποςασοι (ua commemorat, vid. inf. voc. ἐπανάλψις. Hinc
has figuras Ap(ines Art. Rhet. p. 695. &mogxrixx oxux-
τὰ appellat. cf. Euftath. ad Hom. ll. 4. p. 84c. Herinoge,
nes περὶ ἰδ. I. Cap. 9. ὠἀπόφασιν ad orationis λαμπρότητα
refert, eiusque Interpres dicit effe figuram, qua res ; di-
ftin&te feparentur et pronuncientur adhibito intervailo et
interfpiratione. Schol. Anon. ap. Ald. 'T'om. 2. p. 396. ἀπο-
sacer; λέγει τὸ eic ἀρχὴν ἑτέραν δηλαδὴ ἀνάγειν τὸν λόγον.
Denique et Philoftratus Vit. Sopb. Lib. I. in Gorgia com-
memorat aosxceig et πῥοβολας, quas elocutionis formas
afibi Epift. 13. dixerat a Gorgia inventas. lbi Olearius
docet προβολὰς oppofitas τοῖς ἀποφάσεσι eile quasdam
commi/Juras, cum partes oratignis intervallis remotis pro-
pius coniungantur. o UE )

'"'AmosopaTíQay, memoriter dicere, ap. Athen,
Lib. 8. et Plut. in Thefeo Cap..24. et ἀπὸ φσόματος λέγειν
Plut. Sympof. VI. | o oar

. "Am ospo(Q 3j, nota orationis figura, in qua fublimi-
tatis adiumentum efle ftatuit Longin. 16, 2. Àlia ἀποςρο-
Qj eft Hermoggnis περὶ ἰδ. p. 72. cum omnis' oratio iuiti-
tuitur ad iudicem. — Huic gravitatem et σεμνότητα inelle
negat Hermogenes, ut et vrospo7, cum oratio ad accu-
fatorem deflectitur. cf. Tiber. Rhet. 7. Vnde Rhetores
praecipiunt ἀποςρέφειν λόγον, h. e. apoftrophe uti, ut So-
patr. d:eup. p. 289. vid. Aquil. Rom. δι g. Huius nominis
figuram lul. Rufin. ap. Ruhnk. p. 244. ita definit: , cum
fermo allecto et inltituto ordine in diverfüm et contra-
rium vertitur. Lat. converfio dicitur: Toter μετάφασιν et
᾿ἀποσροφὴν hoc intereft, quod μετάφασις perfonarum mul-
fiplicata variatio eít, et ab alia ad aliam, deinde rurfus
ad aliam et deinceps gradatione transitur; at in 'apoftro-

E | | phe

49 A T1 O

phe commutatio eft perfonae fere uhius.* Quintil, TV, t.
p. 175. ita habet: Sermonem a períona. iudicis aver[um,
quae ἀποφροφὴ dicitur, quidam im totum a prooemio [ub-
siovent. ἴῃ quo quidem loco ea apoftrophe intelligitur,
uam Longinus tractavit, non illa, de qua Hermogenis
ententiam attulimus. Porro Quintil. IX, 2. 38. ita: avere
fus quoque a iudice fermo, qui dicitur ἀπος ροφὴ» mire mo-
— wet, five adver/arios invaditus., five ad invocationem ali-
uam convertimur , five ad invidiolam implorationem. Sed

él/a quoque vocatur averíio, quae a propofita quatflione ab-
ducit audientem.

᾿Αποντετραμμένος. τροτοὶ xxorerp. tropi contor.
3i, longinquius duCti, et acutiores. Phot. Bibl. Cod. 40.
Vnde is, qui iis utebatur, eic Ψυχρολογίαν καὶ ἀκδιρολο-
γίαν ἐμκίττει» fit frigidus, ineptus, dum vult novus et -
acutus efte. |

᾿Ἀπότομος, τροπαὶ ἀποτόμοι, tropi audaciores , du.
. Piores. Phot. Cod. 131. |

᾿Αποτορνδύειν. λόγοι ἀποτετορνευμένδι, di&fio ro
iunda, numerofa, sUpuJuoc, φρογγύλος Ápfini Art. rhet.
p. 713. — Hermog. Lib. L. περὶ “δ. de, γῆι: σφόδρα, sb
τοῖς ῥήμασι τὸν λόγον axoreropysüqay, ad quem locum Scho.
liaftes Tom. 2. Rhet. Ald.. p. 400. explicat κατασκευάρθαι
xoj eic, κάλλος ἀπεξέαϑαι, μεταφορικῶς ἀπὸ τὴς 'τοροΐαρ.
Variata paullulum metaphora apud Ariftophanem Ran. 932.
Chorus Euripidem irridens: προσδοκὰν εἰκὸς ἐφ! τὸν μὲν
&séioy τι λέξειν καὶ κατεβῤῥινημένον, quod Schol. interpre-
tatur ἐξεσμένον" ῥίνη γὰρ, ἐργαλέϊον τεκτονικὸν, ᾧ ῥινοῦ»
σιν. vid; voc, ἔντορνος, et κύκλος. Sic εἰ Dionyf. in Iud.
Thuc. Cap. 24. junxit τὸ ῥινῶν et mopsverm τὴν. pecu.
Plutarch. de Audient. 40. καὶ yxp ὁ Πλάτων τὸν Λυσίου λό. ^
γον οὔτε κατὰ εὕρεσιν ἐπαινῶν, καὶ τῆς ἀταξίας αἰτιώμενος,
pug αὐτοῦ τὴν ἐπαγγελίαν ἐποωινᾶϊ, καὶ ὅτι τῶν ὀνοριαίτων
σαφῶς καὶ τφρογγύλως Exasov αἰποτετόρνευται. locus Platonis
εἰ in Phaedro p. 295. ed. Bipont. .

*'A ποτραχυνόμενον, τὸ, αγρενίίας, feveritas,
m v. c. adfectus adferunt in nonnullis dicendi formis;
ut in «cvydére«. Longin. 21. coll. 20. |

"Aw orpow), disfuafio, quae locum habet in delibe.
rativo dicendi genere. vid, v. προτροπή. Arift, Rhet. I, 3.

"Av 0 |

- D;
LS ,
*. , e . .
^u AF.
. . -. Eu

ATO | 4T

᾿Ακοφαυτικῶς, λέγειν, cum affevtratione dicere
omia , qui eft mos eratorutm gravitatem quandam et pon-
dus affeCtantium, δὶς de Antiphonte Hermog. περὶ i4.
. M. p. 372. διμρμένος πρὸς ὄγκον, καὶ τοὶ πολλὰ λέγων ἀπο-
Φαντικῶς, ein mochtfprechendiv. Redaer, Et alio loco. dici-
tur idem ὑπέρογκος τοῖς τε ἄλλοις, καὶ τῷ di ἀποφάνσεων
λέγειν τὸ πᾶν. 0 δὴ τοῦ ἀξιωματικοῦ λόγου ἐςὶ, καὶ πρὸς μέ.
qeJos ὁρῶντος. εἴ, Hemlterh. ad Plut. Arittoph. p. 147. cf.
Ariftid. περὶ πολ. A. p. 642.. ᾿ : ^

. : Uu
᾿Αποφώνῃ μα. fertentia, vel γνώμη, refpontiva,
Tul.Rufin. 19. | ᾿ |

᾿Ἀκτόψυχα, exhalantia, fpiritum efflantia. 1d ac.
cidit in óratione nimis tracta et longa, cum fpiritus deeft
loquenti. Longin. 42. - .

᾿Απόφασις, Hermogeni περὶ μεϑ, dewor. dicitur is
modus negaudi aliquid, quo vel modeftiae caufa utimur,
vel vitandae tavtologiae gratia, ut fi nolimus nude e£ xa-
γαφατικῶς dicere ἀγαθὸς, hoc per ἀπόφασιν enunciemus
ita: οὐ πακός. Gregorius ad ἢ. l. Cap. 37. ἐπειδὴ τὸ πρόσ-
eov, ὅτερ βουλύμοϑα ἐπωνέσαι, σαφῶς οὐκ ἐπισάμεϑα,
τούτου ἕνεκα ὑποφξελλόμεγοι τέλειον τὸν ἔπαινον οὐκ εἰσάγο-
psv, duc τὸ Φοβειαθαι, μήποτε ψευσώμεϑα, καὶ μέμψητα
τις ἡμᾶς. Saepe etiam haec ratio αἰτοφαάσεως ufürpandae
exaggerationi fervit, ut fi quis dicat οὐ κακὸς ἣν ὁ ἀνὴρ
pro λίαν ἀγαϑὸς, quemadmodum Latini, vtr son conten.
-wendus. — Deinde Rufiniano fig. 7. ἀπόφασις dicitur, cum
quafi alio interrogante nobis ipfis refpondemus, et ratio.
nem reddimus. Eapdem dicit airioAoyíav. Denique ἐπάν
(xoi; fimpliciter appellatur diretta o[rmatios ia v, c. in
verbo πέπεισμαι eft ἀπόφασις, ein Machtfpruch; pro quo
fi utar verbo veuíefy, modelftior eft declaratio fententiae.
Sic Vlpian. ad Demofth. Olynth. I. init. Hinc et ab Her-
mogene ad ὄγχον et οἰξίωμα λόγου refertur τὸ dj a-ódy-
vsuy λέγειν, quod Ántiphonti oratori tribuit. vid. voc. —
«αἰποφαντικῶς. cf. voc. παρασιωπησιῤ,

"Aw peoiuíong x, dicuntur opera, vel hiftoriae, In qui.
bus fine prooemio ftatim rem ipfam et rerum geftarum
narrationem fcriptor aggreditur, ἀκέφαλα τὸ σώματα ape
pellat Lucian. de Confcr. Hift. 23. |

"A gs, execratio oratoria, Iul. Rufin, fig. 15.
005 C (O'Aprá,

go | . APT

᾿Αργαὶ, in fériptore funt, lenta, h. e. quibus Je&ot
vel auditor rion movetur, nec adficitur, die Kálte, die
Leblefigkeit der Darflellàng. Longin. .34, 5. Contraria il-
lis funt, quae Cap. 25. comimetnoraverat τὰ ποιοῦντα πρᾶν.
᾿μὰ ἐναγωνιον. Uta

᾿Αρκτινκὸς, σύνδεσμος, Demetr. Eloc. «6. et alibi
αἱ ἀρχαί. Talis coniunctio eft; μέν. - Nam ea femper in
initio ponitur, et habet fequentem δέ. ᾿

ο Ἃρμονΐία, compofi tio orationis , iun&türaque ver-
borum. Dionyf. Comp. 3. et 13. it. Cap. 22. cf. in Iud.
Demofth. 51. p. 1112. ubi de tiumerofi tate orationis De-
mottheuicae fetmo eft. Sic ic ἁρμονία Longino di&a Cap.
39. et 40. 3. Vnde et dp ἐόύτειν καλῶς TX ὀνέματα, Mume-
sofe et concinne dere verba, ap.' Diony lud. Demofth.

36. p. 1066.

SA pmxgsd)aj vapi, ruere, eleganti metaphora dici.
. &ur ῥυθμὸς, cum oratio conftat verbis vel monofyllapis
mullis, vel iis, quorum fyllabae maxime breves funt, un.
de, velox et veluti. raptim elata fit elocutio. Contrarius
eft pvJ'uoc βεβηκὼς, qui lento et firmiori gradu incedit,
ut in.longis verbis iisque fpondaicis maxime. v. Hermog.
«ερὶ id. 1. p. 78. ed. Sturm.

"Apocic, Graecis dica füblatio pedis in faltatione,
ut ϑέσις eiusdem pedis pofitio.. Inde forma loquendi ad
fpatia illa traducta eft, quae funt in fyllabis longis et bre-
vibus. Hinc Quintil. IX, 4. 48. ,, Rbythmo, iuquit, in-
differens eft. da&tylusne ille priores habeat breves, an
fequentes, Tempus enim folum metitur, ut a fub/atione
ad pofitionem (h. e. ab Xgcer ad ϑέσιν) iisdem fit fpatiis pe-
dum. cf. ΔΗ Ια. Quintil. p. 3/. ed. Meibom. ubi haec funt:
ἄρσις ἐςὶ Φορὰ σώματος ἐπὶ τὸ ἄνω, ϑέσις δὲ ἐπὶ τὸ κάτω
ταυτοῦ μέρους. Schol. Anon. ad Hermog. Lib. L περὶ ἰδ.
Ὁ. 400. Tom. 2 . Ald. Rhet. ἄρσις καὶ ϑέσις κυρίως μὲν ἐνο-
ET C παρὰ τοῖς μουσικοῖς ἐπὶ τῶν τοῦ ποΐος κρουρμιάτων
ἄνω 3 κατω τὴν ὁρμὴν λαμβάνοντος" παρὰ δὲ τοῖς ῥήτορσι
τὸ κατὰ ἀπόφασιν καὶ κατάφασιν σημαίνει. Itaque ad haec
“ werba Homeri ll. y, 550. οὐδὲ οἱ ἔγχος x, ἀτρέμας, ἀλλὰ
μαλ᾽ αἰεὶ Σειόμενον ἐλέλικτο, Euftathius P. 945. notat:
περικαλλέϊς καὴ αὗται ἔγνοια, διὰ τὸ κατὰ ἄρσιν καὶ ϑέσιν
ἐν αὐτρῶς σχῆμα. ὁπέρ és, τὸ οὐ τόδα, ἀλλὰ τόδε. Et alio

: loco

«d

A.

loco ad Tl. &. p. 1022. ἐκ τῆς ἀποφατικῆς ἄρσεως paro Bal.
vem εἰς Jécw waraQarmyw ^00 070 00 007 0077
ΝΆ ρυϑμον, σχῆμα λέξεως, oratio wwmeri expers.
Ariftot. {Π||8. Demetrius ἴδιος. 117. σύνϑεσιν ἀφυϑμον di-
cit duz πάντων μαχρὸν ἔχουσα, h. e. συνέχειαν τῶν μακρῶν
συλλαβῶν. Ια ταῦ! enim fyilabarum longarum cumulacdo-
ne et continuatione numerus locum non habet, qui in
varietate ceruitur. Cicer. de Orat. IIl, 45. JIVumerus in
continuatione nullus eft, diflintfio, et aequalium ct faepe
variorum iniervallarum | percu(fio numerum — conficit. v.
«ípavrav. | ΝΞ

᾿Αρχαιδειδὲς. in moribus et omni oratione dicitur,
quicquid ahtiquam fimplicitatem fapit, quae maxime δὺ-
horret a vehementia affectuum, et ab artificio concinni-
tatis. v. Demetr. Eloc. 245.

'"ApxouoAXayéiv, antiquitatis prifcae veftigia pro.
dere in oratione, adhibendis formis dicendi, quae apud
veteres valebant. Refert id ad σεμνότητα Arittides Àoy.
πολ. p. 162. Sic .Eunap. de Sopoli Sophiita p. 128. εἰς τὸν
ἀρχαῖον χαρακτῆρα τὸν λόγον ἀναφέρειν βιαιόῥμανο , dicen-
di genus ad prifafeculi chavatferem et formulàm annixus
efi efingere. Eos antifuarios dicebant recentiores Rhe:
'tares. vid. Áuct. Dial. de corr, elog. Cap. 21.

"Apo oxo pem, figurae orationis, quae antiquita.
tem olent, et ut mox ipfe Dionyfius Comp. 23. p. 172.
explicat, ὅσοις σεμνότης Tig, ἢ βάρος, ἢ πῖνος πρόσεςιν.
Opponuntur τρυφερὸ, et μαλακα, ἐν οἷς πολὺ τὸ ἀπατη.
λὸν ἐς! καὶ ϑεατρικον. Quintil, VlIT, 5, 24. quaedam vetera,
inquit, vetuflate ipfa gratius niteut, — Haec funt illa ipfa
ἐρχομοπρεπῆ. BE |

Ασημος, Φωνὴ, vox, quae vel forma, vel fignifi-
catione turpis eft." Ariftot. Rhet. III, 2, 34.

Ασιγμοιν ῳδαὴ, odae, quae carebant litera e. v.
Diony(. Compof. 14. p. 80. |

᾿Αφασίαφοὸον, quod ad φάσιν referri non poteft, h,

e, eiusmodi genus orationis, ia quod nulla pars. 9Xx0&Uy
vel (tatuum cadit. Tale eft ex difciplina Rhetorum τὸ
edo; λόγου πανηγυρικὸν, de ηηο Au&or Prolegom, ad
Schol, Hermog. Tom, 2. Ald. Rh. p. 15, τὸ πανηγυρικὸν
'ἀφᾳσία»

4 AZT — ᾿.

ἀφασίαεον ἐφ." ἐπειδὴ ὁμολογουμένων ayuSUv dem. αὔξησιρ.
Et mox e Porphyrio: τὸ πανηγυρικὰν ovx! ὑποπίττει τῷ
T&p] τῶν φςάσεων λόγῳ. ἐπειδὴ a) μὲν φάσεις cu DiBoAiay
ἔχουσιν ἀμβισβητουμένων πραγμάτων, τοὶ δὲ ἐγκώμια ὁμο-
λογουμένων αὔξησιν ἀγαϑῶν. Ψῇ etiam funt verbo sasix-
ζεαϑαι » ut Syrian. ad Hermog. p. 28. 1. c. τὸ πανηγυρικὸν
οὐ ςασιάζεται, hoc eft, asaaíxsóy ἐςί.

'Asís, quae et δὐδοκιμοῦντα Ariftoteles appellat
Lib. ΠῚ. Rhet. 10. fünt in fingulis verbis et in fententiis,
quaecunque nobis placent et iucunda funt propterea, quod
nos in rei cognitionem celeriter ducunt. Demonftratio
Ariftot. eft haec: τὸ uxv39xvey ῥᾳδίως, ἡδὺ Φύσει πᾶσιν
ἐςίν. ὅσα δὲ ὀνόματα ποιξϊ ἡμῖν μαίϑησιν, ἥδιςα. ἡ μεταφο-
ρα ποιό; τοῦτο μάλιςα,, καὶ αἱ τῶν ποι" τῶν εἰκόνες. ᾿Αναγο"
μὴ δὴ, τὴν λέξιν καὶ ἐνθυμήματα ταῖτα ἄνα ἀτᾶα, ὅσα
“ποιᾶ! ἡμῖν μάϑησιν ταχέξϊαν etc. διὸ ovra τὰ ἐπιπόλαια ἐν-
ϑυμήματα εὐδοκιμᾷ, Tovrés:, τὸ παντὶ δῆλα καὶ ἃ μηδὲν
ἀξ! ζητῆσαι" οὔτα ὅσα, εἰρημένα, ἀγνοούμενά dew* ελλ᾽.
ὅσων X ἅμα λεγομένων 3 γνῶσις γίγνεται, ἢ μικρὸν Usepíces
ἢ διάνοια. κατὰ δὲ τὴν λέξιν, ἐὰν αἀντικοιμένως λέγαται,
ἐὰν ἔχῃ μεταφορὼν, ἔτι εἰ τὸ πρὸ ὀμμάτων ποιᾶ. dé ἄρα
τούτων φοχαςξαθαι! τριῶν, μεταφορᾶς, αντιϑέσδως, ἐνερ»
ψείας. Vnde εἰ τὸ «sov καὶ καχεῤῥινημένον iunxit Ari-
ftoph. Ran. 931. de quo vid, voc. ἀποτορνθύειν. ^ Suidas
in xsétx λέγεις, explicat ro πολιτικὸν, de cuius fignifica-
tu vid. fuo loco. «séie; etiam Longino 54. 3. dicitur, qui
iocos molitur, et ciere vult. v. voc. ἀφεῖσμιοί, ZEE

᾿Αφεϊσμοὶ, facetiae, feine Scherze. Longin. 34,2.
Demetr. Eloc. 128. ἀφεϊσμοὶ οὐδὲν διαφέρουσι σκωμματων.
Pertinent ad λόγον γλαφυρὸν, et ad χάριτες τοῦ λόγου.
Vnde et τὸ αφεΐζροθαι dicitur de iis, qui politis moribus
praediti funt, facetis, elegantibus, venuftis; ut Philoftt.
in Vita Scopel. p. $19. προσφυὲς τοῖς Ἰωνικοῖς τὸ ase: 5090s
cuius antea fere fynonymum pofuerat τὸ ἐπίχαρι Φύσες
ἔχειν. De iocis et facete diis Philoftr. Vit. Soph. I. p.
$40. ubi per fynonymiam τὰ dy reg παιδιῶς͵ λεχϑέντα
dicuntur. Eosdem αἀφεϊσμοὺς mox Philoftratns dicit τὸ
ἐπίχαρι, leporem. Denique ἀφεϊσμὸς eft figura orationis,
qua fimulamus aliquid tacete velle, quod tamen dicimus,
ut definit Herodian. περὶ σχημ. in Villois. Anecd. T. 2.

- 94. Alii autem. hanc formam ad παράλεψιν fe-
erunt

"Aqu y-

. " ,
Pa . . M
* M 1 - "» Nul
2" Ux

| AZT ᾿ 45
"AcuyxpórgToc, λέξις, quae fit, vid. in voc. cvy-
δεδκβοτημένη. |

᾿Ασύμμετρον, κῶλον, membrum orationis, quod
iuffam proportionem non .habet. Dionyf. Comp. 23.
P: J 72. 1 ?

'AaóydaTog, λέξις, dictio disfoluta, brevis, Ari-
ftot. ΠΠ, 19. fin. ubi haec laudat: ὥργκα, ἀκηκόατε. ἔχε.-
Ts. xpiyars, Eandem Dionyf. in Iud. Lyf. cap. 9. diaAsAv..
μένην et σύντομον VOCAt. αἰτόλυτον καὶ ἀσύνθετον λόγον iün-
git Sophronius apud Photium Cod. 5. ubi hanc formam
. dicendi dixerat αφοριφικὸν χαρακτῆρα, conci[am, veluti
fruftulatim appofiram. δὶς et τὸ ἀσύνδατον laudat Philo.
ftrat. in vit, Antiph. p. 607. ὃ μάλιςα ἐπιφολὴν λαμπρύνει.
Contraria nimirum eft periodica di&io. v. Aquil. Rom. Fig.
41. p. 184. et Schol. Aphthon. Progymn. de Ethopoeia.
Berger de nat. pulcr. or. p. 171. fqq. Alium fenfüm a rz
ϑέναι! habet ro ἐσύνϑετον. Sic Longinus 1:0, 6, προ-
ϑέσεις ἀσυνθέτους vocat particulas, quae componi ne-

ueunt, ut ὑπ᾽ et ἐκ, quas tamen compofuit Homerus 1l.
ó , 628. vr ἐκ ϑανάτοιο. |

᾿Ασύφατος. cf. voc. evyisdyaj. ἀἄσυς. πλάσμα dicitut. —

Rhetoribus, argumentum dequo in iudicio disceptare non li^
cet, quod in iudicio sos confiflit, 'Tale eft, fi quis accu-
fatur, quod τινα ἀποκήρυκτον in convivio verberaverit.
Hoc ζήτημα, inquit Sopater disup. cr. p. 385. Ald. Rh.
T. 1. a nonnullis putatur ἀσύσατον, ὅτι &roxypuxróc ἕξιν,
Οὐ συνίξαται γὰρ ἐπὶ τοῖς ἀτίμοις ἡ κρίσις. Talis αἰτία erat
ἄδικος, vel πεπανουργουμένη. vid. Philoftrat. Vit; Soph.
1I. p. 596. in vita Ptolemaei. Fortunat. Rh. p. 39. quaeast
depulfimem son habent, aut quae. impudentem aut. turpem
habent intentionem, a Graecis dicuntur acósara. — Fiunt
autem quatuor todis, cum nempe caufa eff. Y) ἐλλέάπουσα
2) ἐσάφουσα 3) μονομερὴς 4) ἄπορος: de quibus quaere
jn fingulis vocc. Alias τῶν ἀσυφάτων fpecies Fortunatianus
his nominibus appellat, vtiepé(ovca , ἄχρωμος, ἀδύνα-
Tog, ἀτέϑανος, ἀπρετὴς, ἀναίσχυντος, παρ᾽ ἱφορίχν, ἄλο-
γος. cf. Hermog. περὶ «xs. p. 20. Ald. T. 1. ubi τοὶ ἀσύξα-
Tx hoc modo recenfet: t) τὸ μονομερὸς 2) rà ἰσαάζον dio-
λον 3) τὸ κατὰ TO &vríepo(ov 4) xara τὸ ἄπορον 5) κατὰ
τὸ ἀπίθανον 6) κατὰ τὸ οαἰδύγατον 7) κατὰ τὸ ἄδοξον
) κατὰ τὸ ἀπερίξατον. |

᾿Ασφα.

46 AEQ

! "Ae aix, τῆς γνώμης, dicitur eà indoles vel ra.
.tio fententiae, qua non elt contraria alicui, neque adeo
periculum dicenti affert. Dionyf. Act. Rhet, 11, 9. p. 410.
cf. feq. voc. | MM

᾿Ασφαλέφεθϑαι, τὰς μεταφορὰς, mitigare duritiem
etetaphorarum , corrigere. Demetr. Eloc. 86. ldem mox
dicitur, ἐσφαλῶς μεταφέρειν. Sic.et ἐσφαλίζεοϑαι λόγον
dixit Alexander περὶ σχημ. quod fic figuris, προδιορϑώσει,
᾿ἐπιδιορϑώσει, προϑεραπείᾳ, quibus ea mitigantur, quae
videri polfint cum aliorum oZlenfione dici. Qua quidem
opportunitate ufus, dicam, quid de loco vexato Menandri ,
Rhetoris map! ἐπιδεικτ. Lib. ]. Cap. 5. p. 39. ed. Heeren.
fentiam. ^ lbi de hymnis phyficis expofiturus Rhetor,
haec praecipit: πρῶτον τοίνυν τόδα περὶ αὐτῶν ῥητέον, ori
ἐλάχιζα μὲν τοῖς ἀσφαλεφέροις τὸ ἦδος ἀρμόττει, uus
δὲ τοῖς ψυχροτέροις uc] μεγαλονουφέροςς. Ad h. l. Celeb.
Heeren τοὺς ἀφαλεςέρους vertit, poetds qui altiores fpiritus
ducunt, propterea quod opponantur οἱ ψυχρόκεροι, fimul.
que illius vocis fignificationern prorfus sevam appellat
mirabundus. Primum autem non poteft intelligi, quare
Menander nova et caeteris Rhetoribus inaudita fignifica-
tione vocabulum iftud efferre voluerit. Nam τὸ ἀσφαλὲς
«et quaecunque verba inde derivari poffunt, femper et ubi.
que notionem froderationis cuiusdam, caflitatis, cautio-
fiis, fecuraeque veluti tranquillitatis habent, quam aliquis
in oratione conformanda adhibet, aut ex füperioribus fatis
elucet. Deinde fi ftatnamus τοὺς ψυχροτέρους ἢ. 1, oppo-
ni , quaeritur, quo tandem modo οἱ ψυχρότεροι et μεγα-
AcvoUsspor coniungi poffint, cum utrorumque plane .con-
traria indoles fit (cf. voc. Ψψυχρός), ltaque ego pro «ju-
«ροτέροις neceffario corrigendum: cenfeo ἐμψυχοτέροῳς,
(Sic in Ariftot. Rhet. l. 9. pro εὔψυχον Victorius in MS.
Cod. reperiebat ψυχρόν.) Iam omnia cohaerent, et recte
opponuntur. Omnem locum ita intelligo: τρία. πος
genus hymnorum convenit iis fcriptoribus, qui moderato
Jedatiorique ad fcribendum animo accedunt : - maxitue. vero
ἐϊδ, qui acriores affeltus. coucipere, altioremque fpiritum
ducere queunt. * Ergo ἀσφαλέφεροι erunt noftratibus, rs
hige, behutJamere Genies ,, denen es an. Kühnheit der . Phan
tafie, uid au Dreifligkeit fehit, im Gegen/atz von. dus
χοτέῤοις καὶ μεγαλονουφέροις, feutigen, Phaniafigc uad —
Bilder - reichen Genies, denen der. erhabene , kWhue , grofís
Ausdruck gelüufig .ifi. — Quod autem idem Menander
ες ΄ ^ ep.

, 4

ΑΣΧ 41

Cap. 8. iungit £pusveav ἀσφαλεςέραν καἰ κομιψοτέραν, bene -
fe locus habebit, ἢ intelligamus lenitatem orationis eam.
(r0 ἀσφαλὲς) quae aliquam ex ornatu et nitore quodam
commendationem habet. Huic iam opponitur ἢ cspyoré-
ρα, h. e. fplendide gravis elocutio. |

ἸΑσχολος. Quintil. XI, 3. fub fin. iwotiofam actionem,
quomodo a Graecis Popilius transtulerit, dictam effe tra.
dit, quae habeat pronuntiationem mimis vultuofam, gefti-
culationibus moleflam, et vocis mutationibus vefultantem.
Eam igitur interpretes ad h.l. ftatuunt Graecis appellatam '
ἄσχολον ὑπόκρισιν. ΕΝ | |

᾿Ατεχνίτευτος, ὁ τῆς ἀρβμονίας χαρακτὴρ, com-
Ῥοβέϊο orationis artis expers, fimplex. Dionyf. lud. Lyf.
8. Syrionyma funt dmo/jroc. ἀνεπιτήδευτος, οὐ κατὰ TéX-
γὴν.» αὐτομάτως, quae omnia in hoc loco coniunguntur. -

Ατεχνος. rx ἄτεχνα fcil. ἐπιχειρήματα, argumen-
ta, quae ab inartificialibus petuntur, dicuntur Rhetoribus,
quae fiunt éx legibus fcriptis, ex pactis et conventioni.
bus. Nam in iis cognofcendis nulla oratoris arte opus
eft. vid, Anonym. de Rhetor. in Collect. Fiícher. p. aoo.
De πίξεσι ἀτέχνοις, et ἐντέχνοις vid. quae diCta funt in
voc. zísic. | |

"ATovía, Hermogeni dicitur vitium periodi ex de.
feCtu numeri oratorii, (eis periodi/cher Misklang) ut cum
in periodo trimembri non omnia membra paria funt, fed
apodofis longior protafi, unde oritur illa &vov/x aures non
implens, fed deftituens; περὶ εὕρεσ, IV. p. 170. Deinde
&revía Φωνῆς etiam imbecillitas vocis , eine /chwache Stim-
$56. vid. Suidas in Ἰσοκράτης, et quae dicta funt ad

| vOC. τόνος. |

e

"Arovyoc, qui remiffori oratione utitur, Dionyf. Cen-
fur. δ. 5. p. 434. Apud Libanium in Orat. ad Montium,
Demofthenes dicitur ἀτονώτερος τὸ πνεῦμα, quatenus in- -
firma latera, et anguftum fpiritum habebat, quo vis et
robur dicendi minuebatur. Dionyf. in lud. Demofth. 20.
p. 1011. Ifocrateam orationem dicit £zovoy καὶ λαβὲς oU
xparo4xc ἔχουσαν, elumbeni, et nervis sdoneis carentem. v.
λαβή. Contraria huic forma σρογγυλωτέρα dicitur. Sic et
de lfocrate Photius Bibl. Cod. 61. Eunapius de Epipha-
nio: τὸν λόγον ἀτονώτερος, im dicendo remtifjus et. lam-9
. guidus. '

"Arosa,

48 ATO

'Arotr/a , afperitas, quse oritur ex incommoda lite-
rarum in verbis collocatione Dionyf. Compof. 12. — τὸ
ἄτοπον autem Rhetores quoque dixerunt τὸ ἀκατάσπευον,

, emrodeifiy μὴ ἔχον, ut 'Tzetz. ait Chil, V1II, 159. τόπους roig
ἀποδείξεις δὲ Φαμὲν καὶ ἐργασίας.

Αὔϑαξδες, τὸ, quod mairflatem habet, ut verba per:
egrina in carminevepico. — Synonymum fere eft τὸ σαμ-
νὸν Ariftoteli Rhet. III, 3. Apud Bienyf, Compof. 22. p.
165. iungitur τὸ ἐρχαϊκὸν xa) αὔϑαϑδες κάλλος, autiqua et
fevera pulcritudo, de ratione dicendi Thucydidea. — Lon-
gino autem 22, 3. αὐϑάδης eit durus, a/per, aswpos,
praefertim, in υἷι ὑπερβάτων, de quibus h. l. (ermo ett.
vid. voc. ἀπηνής. ——

-^' AíS$éxacoc, &Eopovíz, compofitio orationis prat-
(rata , frigida, Jevera. Dionyf. Comp. 22. p. 150. vid.
.Valken. ad Eurip. Phoen. p. 180. Hefych. αὐϑέκαφα. ἀπλᾶ"
&Uyqpa. Et αὐϑόναςος, αὐφηρὸς τῷ λόγῳ.

. Αὔξησις, exaggeratio,a nonnullis Rhetoribüs defini-
tut λόγος μέγεϑος περιτίϑες τοῖς ὑκοκεαιμένοι. — Hanc au-
: tem definitionem Longinus 12, 1. reiicit, et ita ftatuitz
συμπλήρωσις ἀπὸ πάντων τῶν ἐπιφερομένων τοῖς πράγμαδσε
μορίων καὶ τόπων, ἰσχυροποιοῦσα τῇ. ἐπιμονῇ τὸ XaTEdXSV-
ασμένον, expieta omnium rei adiunttarum partium colle-
Bio, immorando roborans id, quod iam argumentis firma-

tum cfl... Mox eam a víser h. e. argumentatione, diftin-
guit ita: αὔξησις vim addit argamento, ut fentiatur; πὸ
. $i autem rein demonftrat docendo, ut credatur. — Apud
eundem Cap. 38. 2. αὐξητικῶς λέγειν, augere dicendo rem.
De αὐξήσει ἐν δίκαις disputat Hermog. περὶ dervor. p. 38. —
Menander Rhet. in disp. m:3. αἷς: αὐξήσεω; οἰκῶον TO
προσεκτικὸν ποιέῖν TOV ἀκροατὴν, καὶ ἐπισρέφειν ὥσπερ με.
wisuy ἀκούαν μέλλοντα. Ergo quaecuuque animum au-
. ditoris ita praeparant et afficiunt, ut vel attente audiat,
vel cupidus fiat terum (equentium, ea funt av£yrixd, quia.
ex hoc artificio aliquod pondus accedit ad res traCtandas.
Sic Ariftoteli Rhet. I, 9. αὐξητικὼ funt, quae ad augen-
dam laudem, et amplificandum vitium valent. — Deinde
nonnulli, qui partes orationis conftituebant, pro ἐπιλόγψ.
qui vulgo dicitur, αὔξησιν dixerunt, tefte Scholiafte ad
Hermojg. περὶ svp. p. 353. Ald. αὔξησις ὁ ἐπίλογος. καὶ γὰρ
ἕνεκα τοῦ ϑυμικὸν ποιῆσαι τὸν ἀκροατὴν ἢ ἱλαρὸν ἐπινενόῃ-
τῶι ὁ ἐπίλογορ.

A'TZ | 0 49

Aít3pód, cpuovyía, compofitio aufters, quae ver.
borum ufu et iunctura ita comparata eft, ut quaedam vas
ftitas, ruditas et robur appareat. Dionyf. Comp. Cap,
22. Stueram appellat Quintil. IX, 4. 97. et 128. qui et S.
120. feverum et iucundum opponit. vid. Gefner. ad Quin-
til. 1. c. Cap. 4. 64. |

Αὐτοκαβδάλως, tenuiter, fummi/e, idem quod

σὐτελῶς, Ariítot. Rhet. III, 7. — αὐτοκάβδαλον etiam,

quod temere et repente natum eft oratori, v. ὁ, fi quis
nullo prooemio utitur, et ftatim ad rem accedit. Hoc
quandam negligentiam prodit. Ariftot. ΠῚ, 14. fub fin. He-
fych. αὐτοκάβδαλα, αὐτοσχιέδια χοιήματα, ἢ εὐτελῆ-

- 2» *. 3. ' N
Αὐτοματισμός. vid. voc. αὐτοσχεδιάζειν." ὁ

v Αὐτουργοὶ, περίοδοι, | periodi non affeXato ffudio |

fí&ae, (ed velut fponte et ex re natae, fimplices. Dionyf.
Demofth. 39. p. 1072. | |

Αὐτοσχεδιάζφειν. πολλὰ aíror stia er μέτρα ἡ Φύ.
σις, multos verjus natura [ponte effundere foiet, non fludio
quaet(itos. Ita Dionyf. Compof. 25. p. 200. ubi is mox αὖ»
τΤοματισμὸς dicitur, Jerk der. Natur, nicht der. Kunfl,
cui opponitur ἐπιτήδευσιὶς; flud;um. | Deinde αὐτοσχιέδια
et ἀνεπιτήδευτα iunguntur p. 204. — Demetr. Eloc. 224.
διάλογος μιμᾶται αὐτοσχεοιάζοντα, in dialogo imitamur
fer monem familiarem, fine meditatione et repente factum.
Hinc et αὐτοσχεδιάσματα Ariftoteles Poet. Cap. 4. dicit
de verfibus fine praeparatione et temere füfis, neglecta
arte, ornatuque, quod eft opus meditationis et ἐργασίας.
' Et Alexander Rhet. περὶ σχημ. τὸ αὐτοσχεδίως λέγειν op-
ponievg απὸ παρασκευῆς, naturam, arti. Eodem modo
Ariftides περὶ λόγου mom. p. 654. vid. voc. αὐτοφυήφ.
Alia, quae τῷ αὐτοσχεδιάςδιν (pro quo et σχεδιάζειν et αὖ»
τόϑεν λέγοιν dicunt) opponi folent, haec tunt: τὸ xara
exeuxQey, TO σκέψαι, ut ἐσκεμμένον 5xew, meditatum
venire ad cauam, ἐσκεμμένα λέγειν, ἐξ ἑτοίμου Aéyew.
cf. Hermog. περὶ dewór. p. 38. et Gregor. ad Hermog.

Cap. 17. inprimis autem Euftathius ad Hom. Il m.p. 1063...

ubi copiofe illam vocem explicat. Ad ro αὐτοσχεδιάζειν

etiam pertinebat τὸ ϑείως λέγειν, h. e. veluti ex afflatu

quodam divino dicere, ubi non opus effet praevia medi-
tatione. Philoftr. Vit. Soph. I. p. 509. de Aeíchine: Toy
dà αὐτοσχέδιον λόγον σὺν supoíg καὶ ϑείως ὀιατιϑέμενος.

D | IZ t

- Pd

50 | A'TT -

Et!mox: τὸ ψὰρ ϑείως λέγειν οὔπω μὲν ἐπεχωρίχσε σοῷ;-
«Gv σπουδαῖς, ἀπ᾿ Αἰσχίνου δ᾽ ἤρξατο, ϑεοφορήτῳ ὁρμῇ
ἐποσχεδιάφοντος, ὥσπερ οἱ τοὺς χρησμοὺς ἀναπνέοντες. ἘΠ
Suidas de eodem: πρῶτος δὲ πάντων τὸ ϑείως λέγειν ἤσκη-
σε, διὸ τὸ σχεδιάζειν ὡς ἐνθουσιῶν. De omni ftudio τοῦ
αὐτοσχεδιάζειν Rhetoribus et Sophiftis foleuni cf. Crefoll.
'Theatr. Rhet. III, t1.

Αὐσοφυὲς, nativum in oratione, contrarium τοῖς
φεποιημένοις, arte fatis, , et cum artificio quodam elabo-
ratis. v. Dionyf. lud. Ifaei 7. — Demetrius Eloc. 27. 30-
poc τέχνης οὐ d&raj. ἀλλα déi τρόπον τινὰ αὐτοφυξ ἄνα; τὰ
λεγόμενα. Addit: ἀἑπλοῦν ap εἶναι βούλεται καὶ ἀποίγτον
τὸ πάϑος. Alio loco S. 30. τὸ «αὐτοφυὲς εἰ ἀφρόντιφξον
iungit, in quibus gratae negligentiae pars aliqua cernitur.
Quiuam fitA2yoc αὐτοφυὴς, qui idem etiam αὐτοσχέδιος didi
. folet, explicatum eft a Photio Bibl. Cap. 61. ubi de Aefchine
Rhetore: às] dà ὁ λόγος αὐτῷ ὥσπερ αὐτοφυὴς καὶ αὐτόσχό-
διος, οὐ τοσοῦτον διδοὺς ἀποϑαυμάζςειν τὴν τέχνην τοῦ &V-
ὁρὸς, ὅσον τὴν Φύσιν. ΑἸΐο loco Cap. 67. ubi de eadem
fimplicitatis virtute loquitur, ita rem enunciat: doxéi αὐ.
τοσχεδίᾳ πῳς κὐτῷ συγγεγραῷϑα!. ἐμφύτῳ γὰρ ὁ λόγος ἀν-
ϑῶν χάριτι, τὴν ἐκ περιεργίας oU τι προσήκατο μόρφωσινι
Suidas: αὐτοφυέφατον. μὴ ἐπίπλαφον. ἔχουσαν κάλλορι
Huc pertinet locus Auct. Dial. de cauff. corr. eloq. Cap. 6.
ult ,Extemporalis audaciae, atque ipfius temeritatis;
vel praecipua iucunditas eft. Nam in ingenio quoque, .
ficut in agro, quanquam alia diu ferantur atque elaboren- .
tur, gratiora tamen, quae fua fponte na/cuntur. — Haec
funt plane illa αὐτοφυά. Eodem fenfu innata et arceffita
fibi opponuntur a Quintil. IX, 3. 74. Per fe frigida et in-
anis affeCtatio, cum in acres fenfus incidit, ímnata vide-
tur effe, non arce[Kta.

(6,

Αὐχμηρὸν, fqualor in oratione, ex fitu antiquitatis
inprimis oriundus. Dionyf. Compof. 3, 5. vid. voc. z;veg.

— 'A(a]), quas Dionyf. Iud. Lyf. 13. cum τόνοις iun-
git, funt veluti nervi quidam dicentis, adfeCtus et vehe-
mentiae illius interpretes, maxime tamen in compofitione
et ftru&ura verborum, ut videtur, vid. voc. τόνος. Dionyfius
ibi plura coniungit, quae unam virtütem παϑητικὴν orato»
ris efficiunt, ut. et ϑυμὸς, πνεῦμα etc. Locus. omnis hic
eft: ὑψηλὴ δὲ ua] μεγαλοπρεπὴς. οὐκ Ésiy καὶ Λυσίου λέξις,
οὐδὲ καταπληκτικῇ μὰ Δία καὶ ϑαυματὴ, “οὐδὸ,τὸ, πικρὸν, ἢ
' TO

τὸ δεινὸν, ἢ τὸ Φοβερὸν, ἐπκιφαίνουσα, οὐδὲ duc ἔχοι καὶ

τόνους ἰσχυροὺς, οὐδὲ ϑυμοῦ καὶ πνεύματός ἐξὶ μεφή " ἀσφα-:
λής τε «ἄλλόν ἐξιν, ἢ παρακεκινδυνευμένη, καὶ οὐκ ἐπὶ το-
σοῦτον ἰσχὺν ἱκανὴ δηλῶσαι τέχνης, ἐφ᾽ ὅσον ἀλήϑειαν εἰκαά.
σὰ! Φύσεως. cf. fimilis locus Diony(. de vi Demotth. Cap.
34. p. 1001 ubi eodem modo pog et τόνος τῆς λέξεως
iungitur, vid. voc. βεβαία, |

"Ap ελὴ e, περίοδος, feriodus-fimplix, qüae et dici.
tur μονόκωλος. Ariftot. Rhet. Ill, 9: vid. voc. ἁπλοῦς. —
70 ἀφελὲς, fimplicitas Dionyf. Comp. 3, t. τὸ ἀφελῶς M.
γεῖν igirur opponitur τῷ γλαφυρῶς λέγειν, et ἀφελὴς Φρά.
σις τῇ Φυσικῇ iungitur Dionyf lud. Ifocr. a. cf. voc. iex
γός. llermogeni περὶ ἰδ. 11. p. 312. ἔννοιαι ἀφελεῖς fünt v,
c. hominum, qui non fünt fictis moribus, rufticorum, ins
fantium, quales funt apud Anacreontem, et Theocritum
inultae; deinde quae de rebus obviis in vita commüni νὰ].
garibusque exponunt. De λόγῳ ἀφελᾶ Ariftidis eft libet
fingularis, 1n cüius principio docet, quid ipter λόγον o».
λιτικὸν et ἀφελῃ interfit, quae quidem genera eiocutio-
nis fibi invicem contraria fint. ' lbidem ἀφελῆ vojuxrx
dicuntur ἐπλᾷ, ἐπίκοινα, ἄδοξα, καὶ ταῦτα ἀπὸ ἀδόξων
τῶν ἐπιχειρημάτων λαμβανόμενα. Porro σχήματα ἀφελῆ
Ariitidi funt «veiuéyx, ἀπλᾶ, μηδένα ἔλεγχον ἐμφαίνοντα,
εἰ his opponuntur πολιτικαὶ , nimirum τραχέα, fux,
ἐλεγκτικά. — Deinde p. 667. ἐν τῷ αφελᾷ λόγῳ οὔτε βία
ἐξὶν οὔτε ϑυμὸς, οὔτε σφοδρότης οὔτε ἡ διάϑεσις ἡ τῶν
πραγμάτων τοιαύτη τις ἐςΐν, — His iisdem fignis genus οὔᾶ-
tionis philofophis aptum defcribit Cicero Orat. 19..,, Mol.
Jis eit oratio Philofophorum, et umbratilis, nec fenten.
tiis nec verbis inftructa popularibus, nec vincta numeris,
fed foluta liberius: nihil iratum.habet, nihil invidum, ni
hil a::ox, nihil mirabile, nihil aí(tutum: cafta, verecune
da, et virgo incorrupta quodaminodo. * — Huic opponit
orátorlum geuus dicendi, duod Χολιτικὸν Ariftides appel.
lat. Huc egregie quoque pertinent illa Quintiliani XI, r.
füb finem? ,, Simplícitas illa, et veluti fecuritas inaffeCta-
tae orationis (quae ett ipfa αφέλεια λόγου) mire tenues
Caufas decét, tmnaioribus illud admirabile dicendi genus
tagis convenit. ,, Idem Lib. IIT, 4. 87. ** àpéAeiz fimplex
et inaffettata habet quendam purum , qualis et in feminis
cernatur, ornatum, οἵ [ἀπε velut quaedam ex tenui dili:
gentia circa proprieratem fignificationemque munditiae; -
cf. Lib. X, 1. 82. in iudicio Xenophontis, ÉEandenr et Pf.

Da tarcho

52. |" AQH

. tarcho de ἀφελείας vi atque indole fententiam effe, patet
ex Lib. de malignit. Herodoti, p. 393. Tom. 1X. Opp.
Reisk. λέξις (Herodoti) àpsAyc, καὶ δίχα πόνου, καὶ ῥᾷᾳ»
δίως ἐπιτρέχουσα τοῖς πράγμασιν. ldem in Lycurgo Cap.
21. λέξιν ἀφελῆ καὶ ἄϑρυπτον iungit, eamque δά εὐζηλίαν
refert, quae plane τῆς ἀφελείας vim habét. Denique τῇ
ἀφελείᾳ λόγου opponitur contrarium vitium τὸ ταπεινὰν
" καὶ ἐξηυτελισμένον ap. Photium Bibl. 85. ubi de Olympio-

doro τῷ λίαν τακεινῷ xo) ἐξηυτελισμένῳ καὶ ταύτης (αφε-
λείας) ἐκπίπτει. | | |

᾿ΑΦήγησις, Hermogeni περὶ ἰδ. T. p. 30. eft nuda
yerum expofitio, quae neceffaria tantum in negotio aliqua
proponit, et minus neceffaria praetermittit. Vnde etiam
verbum αἰΦηγέϊαϑαι! apud Hermogenem eandem vitn habet;
diverfam quidem ab ea, quae convenit τῇ διηγήσει», quae
proprie dicitur narratio, quatenus eft pars orationis inte-
grae. Hinc patet, quaenam fint σχήματα ἀφηγηματικὰ
apud Ariftid. π. Aoy. πολιτ, p. 658. ubi illa τῇ σαφηνείᾳ
fervire docet. v. voc. διήγησις.

᾿ΑΦορισμὸς, qui et διορισμὸς, defcriptio rerum per
veprehenfionem , quae exprimit et corrigit vim /ententiae e$
, poteftatem. — Quae potefl. videri fpecies emendationis. Sio
Iul. Rufinian. 14. Praeterea ἀΦορισμοὶ dicuntur. etiam |bre-
ves fententiae , quae per fe ipfae fenfum perficiunt. Her-
mog. περὶ id. I. p. 74. ad quem locum Scholiaft. Anon. in
Ald. Rhet. T. 2. p. 392. ἀΦορισμὸν explicat: τὸ πολλὴν
ἔννοιαν ἐν ὀλίγοις ῥήμασι περικλείειν. — Vnde &(opisimog χα-
ρχκτὴρ Sophronio apud Photium Cod. 5. p. 9. dicitur δον»
eijum genus /cribendi, ubi omnia brevibus fententiis et
ἀπεριοδικῶς dicuntur, querh mox appellat λόγον ἀπόλυτον
waj ἀσύνϑετον. Apud eundem Cod. 44. τὴν Φράώσιν ἀφορι-
φικὸς, fcriptor concifus. | | |

᾿ΑΦορμὴ. materies, unde fieri tra&tatio alicuius
fcripti aut carminis poteft. Sic Menander Rhet. dp. p.
596. ubi de hymnis Deorum ἀποπεμπτικοῖς agit: ἀφορκα, "ἢ
ὑποβέβληται τοῖς τοιούτοις ὕμνοις ἡ χώρα, ἣν καταλεῖπ «πε,
καὶ πόλεις καὶ ἔϑνη. — Alio loco ἀφορμαὴ ἐπαίνων, Ὦ. e. rri aa-
teries laudationum, five momenta et loci illi, ex quibus ρα τὰ»
dare rem poflis. De his ἀφορμοῶς λόγου copiofe expofaait
Ap(ünes Art. Rhet. p. 711. fq. Ald. Eodem fenfu Lucianus
Rhet, praec. 18. ἀφορμὰς et ὑποϑέσεις iunxit.. Suidas xe-
€enfet 'Thrafymachum Rhetorem, qui ἀφορμὰς yropisecce
τ deripferit,

᾿ΑΦΡ $3

fcripferit, h. e. capita et locos, unde materies dicendi, re.
fuütandi, confirmandi etc. depromi poífunt. ^ Vnde et
ἀφορμαὶ) dicuntur ipfa argumenta, feu rationes fefe expe.
diendi contra adverfariorum cavillationes vel reprehenfio-
nes. Sic Vipianus ad Demofth. Androt. p. 435. ϑαυμα-
«oc Φαίνεται ὁ ῥήτωρ. δεινὸς yep καὶ ἐν ἀπόροις εὑρῶν ἀφορ-
μος, h. e. ibi quoque (6 expedit. dicendo, mbi dificil ef
viucendit ratio. cf. Diouyf. Iud. Lyf. 15. et alibi. |

᾿ΑΦροδίτη, venuflas, l'eneres orationis, fuavitai.
^ Dionyf. Comp. Cap. 3. ubi mox χάριτας. vid. omnino voc.
χάρις. .

"Ax«pic, χαρακτὴρ τοῦ λόγα, opponitur τῷ δεινῷ
ut vitium huic contrarium, et oritur, fi quis quaelibet
turpia et indecora fine circuitu effert, numerum omnem
orationis negligit, periodis longis auditores enecat, et
fic porro. vid. Demetr. Eloc. 302. fqq.

"A*pvsx oc, λέξις, tenuis locutio, fpiritu carens, οὐ
ταϑητική. Dionyf. Demofth. 30. p. 1012. vid. νος, ἔμψυ-
xoc. Mox, cum huius formae exemplum attuliffet: A4.
ξιν dicit λείαν et μαλακήν. Marcellin. in Vita Thucyd. p.
6. ἀψύχους συγγραφὰς appellat, veluti anima :arentes hi-
ftorias, in quibus, non ut'apud Thucydidem orationibus
res geftae diftinCtae fint, fed quae Ψψιλὴν διήγησιν habeant;
trockne , geifllofe zdnnalen. |

B. |

Bá Soc, granditas, fublimitas orationis, i.&j. ὕψος
Longin. 2. 1.

Ba 39, quicquid eft abstrufum et reconditum in fen-
tentis. Sic fententiae purae, h.e. apertae et perfpicuae,
dicuntur ἔννοια, καϑαραὶ μηδὲν ἔχουσαι βαϑὺ ap. Hermog.
περὶ )δ. I. p. 26. ed. Sturm. |

Boivery, de curíü et veluti gradibus verfüum dici-
tar, ut κατὰ δάκτυλον βαίνειν, ver/us pede dallylico ince-
denies. Dionyf. Compof. 4. p. 21. Vnde et Bsfhyxol; ῥυϑμὸς,
wunmersus orationis graviter. incedens, praefertim in fine
orationis, ut fpondaicus. Cicero Orat. 64. de eodem fpon-
deo: habet flabilem quendam. et mon. expertem. dignitatis
gradum. . Contrarius eft ὁ &gxaejeic, velocius ruens, v. c.
verbo monofylisbo, «el breyibus fyllabis, aut AsÀvpévoo,

! .D3. . . quem

54 BAK

quem τῷ βεβηκότι opponit Syrianus ad Hermog. περὶ eue
διαίρ. p. 16g. Tom. 2. Ald. Rhet. ubi hoe genus nutrer
epilogo tribuit ut et ἀσύνδετα καὶ κομματικώτερα᾽ κῶλα.
Porro Dionyf. Comp. 23. p. 172. βεβηκυίας, ὡς ἀπὸ ςάϑο
μῆς, τελευτὰς περιόδων dicit periodorum claufulas et fines
velut ad amufífim procedentes. Aliis verbis defcribit p.:
184. κύκλον περιόδου εὔγραμμον καὶ τεταμιευμένον &xpoug
ταῖς συμμετρίαις, abfo!utis dimenfionibus fattum. — fe.
βηκυῖα σύνϑεσις vel λέξις eft diffio firma. fortis, fevera,
cui fére fimilis eft x αὐσηρά, si)xpd , eine derbe, flarke.
Manier des Zlusdruks, un 'iegenfatze einer frinen, fanften,
zarten. Dionyf. lud. Thucyd. 24. p. 867. Vnde er ap. Phi.
loftr. Vit. Soph. 1I. p. 6ot. iungitur σεμυσπρεπὴς τὴν aray-
ψελίαν καὶ βεβηκῷς, notaturque fcriptor, cuius dictio gra«.
vitatem et dignitarem habeat: quemadmodum latinis £sce-
dere dicuntur fuperbis plerisque maieftatis cuiusdam gref..
fibus ambulantes, ut Dido Virbilio dicta Aen, I, 46.

Βακχεαία, τῶν λόγων, furor quidam dicendi, Longin,
42, 7. 'latoni tribuitur. Vnde et Baxx;svem , ceieajay, x0«.
ρυβαντίὰν dicebantur Rhetores et Sophittae, h. e. corpore.
omni canzuti , et bacchari, cum infolentius atque extültana
tius fe gerebant in dicendo. vid. Philoltrat, in vit. Scopel,
et Crefoll. Theatr. 111, 17. Et Longin, 16, 4. βακχεύματας
dicit vehementem. animi commotjonem, quam fcriptor.

aut orator oftendit.

Bavaveov, τὸ ἐν λόγοις, illiberale, fordidum et tri.
viale in oratione. Plutarch. in Corp. Arift. et Men. p. 387.
Tom. !X, Reis, Iungit τὸ Qoprixdy καὶ ϑυμελικόν. Ad-
dit: ὁ μὲν ἀπαίδευτος καὶ ἰδιώτης, οἷς ἐκᾶνος λέγει, αλίσε
κδτα!. λέγω δὲ τὰ ἀντίϑετα καὶ ὁμοιΐπτωτα, καὶ παρωνυ-
μίχῳ. Notantur itaque vulgares illi ('riptores, qui, quod
ingenia et arte et doctrina vera hon poflunt, id fuco qua«
dam figurarum, et protritis Rhetorum indo&torum artifl,
ciis efficere ftudent, vid, quae ditta fünt ad voc. egae. .
sas, 7

Βαρβαρισμός, Soldas in βαρβαρίζει" ἔπι δὲ βαρ»
βαρισειὸς ἐκ τῶν κακιῶν λέξις παρα τὸ ἔος τῶν δὐδοκεμοῦνε .
Twv Ἑλλήνων, ex difciplina Stoicorum rhetorica apuw .
- Diog. Laert, VII, t. 40, cf. Sext. Empir. adverfus Grame
mat. Lib, I, 10. et Quintil, I, 5, ubi docet barbari/rum. -

tribus modis accipi 1) cum verbum peregrinum orationi

jnferitur, quae Grammaticis βαρβαρόλεξις diCta ες vid.
. ati .

.
4 . A
ὑπο τσ

ΒΑΡ. | | 85

Charif. in Gramm, Putích. p.237. 2) ϑικῶς, ut ἢ quis, ali-
quid minaciter aut crudeliter dixerit, barbare locutus exi-
ftimetur, 3) adiectione vel detra&ione literae vel fyllabae.,

Boc, gravitas orationis et argumentorum, Dionyf.
in Iud. Demofth. 34. p. rot. ubi adponitur τῷ τόνῳ τῆς
λέξεως. Eadem alio loco ταὶ βαρῇῃ veluti pondera arguinen-
tofum in Cenf. Orat. 5, 2. p. 427. Eunapius i in Vit. Proae-
refii p. 117. de Anatolio Sophifta : : Φρονήματος ἐμπληϑεὶς
xa] λόγων ὕψος ἐχόντων καὶ βάρος. -

Βαρύτης, gravitas in obiurgando atque expoftulan.
do ap. Hermog. περὶ ἰδ. II. p. 294. ut eum orator iniüria
immerito fe affectum queritur, aut cum meritis noftris ex-
fpectata fortuna non refpondet, cum fecus, quam par fit,
de nobis iudicatur, cum. fallimur opinione de amicis nos
ftris etc. Pertinent ergo hae formae dicendi ad orationem
moratam, ad 3Joc oratoris. Eiusdem βαρύτητος mentio. -
nem facit Sopater διέ. p. 314. exemplo ufus hominis, qui
fortunam fuam mifere conqueritur, defperatumque confi-
lium cum aliqua, adfeffus vehementia exponit, — Vnde et. -
iam paffim τὸ παϑος et βαρύτητα coniungit. [θὲ hac for«
1na dicendi egit quoque Ariftides περὶ λογ. πολ. p. 645. ex
inftituto, ita ut in γνώμῃ , in σχήματι, et ἐπαγγελίᾳ quo-
modo fe habeat, disputet. Detinit eam, quatenus in fen-
tentiis et re dpfa infi it, hoc modo: ὅταν 3 πατηγορέιν Tie
προάγηται αὐτὸς ἑαυτοῦ , ἢ τῶν οἰκοῖων τινὸς ἢ Φίλων. βαρὺ
γὰρ τοιοῦτον ἄν ἄη ἐξὸν ἐπαινεϊν. xa ὅταν τὶ ἄτοπον G5XU-
τῷ ἐπαράσῃ, ἢ προτείνῃ τοῖς ἀκούουσιν, 0 ux dy ἑκόντες δέ.
£cuyro, Ad βαρύτητα etiam ὁ σχετλιασμὸς pertinet, qui
ilius fere explicatio et declaratio eft. v. Apin. Rhet,
P. 729.

Βασανίζειϑαι, dicitur oratio, cum artificiofis co.
loribus et nimio apparatu inftruitur. Vnde illi fynony.
mur iupgitur τὸ κατεπιτηδεῦσαι, quo verbo mimiwm /fu-
, dium et cura ornandi fignificatur, cuius contrarium eft
τὸ ἀληϑᾶ xa] Φυσικῷ χρώματι κοκοσμῆοϑαι, v. Dionyf. lud,
"Thucyd. 42, p. 921. — βασανίζειν τὸ ἔπας ὁμοίως τῷ T.À-
^e Longinus 10, 6. de Homero dixit, eum elocutionem
iid imitationern calamitatis ingruentis "torf t et finxit, ut
in bis: ὑπὲκ ϑανάτοιο, — Nam particulae ὑπ᾿ et ἐκ nung
contra naturam linguae in unum verbum coniunctae funt x.
quam etiam τοῦ ἔπους φύνϑλαψιν. vocat. |

D 4 ! Bécis

46 ΒΑΣ

Bácic, exitus orationis, claufula, ἀνάπαυσις. Her-
tog. περὶ ἰδ. 1. p. 78. cf. Cie. Orat. Cap. 65. iq. — sec
περιόδων, claufülae periodorum Dionyf. Comp. 22. p. 149..
coll. p. 168. et Cap. 23. p. 172. uti τελευτὰς vocat. Hinc
βάσις Demetrio Eloc. 206. eft finis τῶν κώλων, quatenus
longis fyllabis ultimum verbum .conftat, et (óno longiori
veluti moram elocutiorii facit, quae eadem et &dp« dicitur.
vid. inf. voc. ἕδρα. Apud Longin. 59. occurrit βάσις ῥυϑ-
μοῦ, quod Morus vertit, numeri incefJum, d«y σὴ der
Melodie. Hefych. βάσις, ὁ ῥυθμὸς. πορεία, ὁδός. vid. ibi
Interpp. Deinde fingulari fenfu βάσις etiam dicitur Her-
mogeni de omni exitu exordti, quatenus orator argumen.
tum illius conc[udit, et ad fequentia narrationemque
transit. Sic περὶ εὑρέσ. Lib. I. p. 25. quatuor partes exor-
dii ftatuit: πρότασιν, κατασκευὴν, ἀπόδοσιν, βάσιν. Nem-
pe alio loco docet non irruendum eite iu narrationem, fed
« potius ab exordio viam paullafim ad narrationem fternen-
dam. Hoc ergo praeítat Bxcic. ^ Nam (fixívew fignificat
inceffum gravem , circumfpectum et. lentum, cui contras
rium eít τὸ τρέχειν. Sic Vlpian. ad Dematth. Olynth. 3.
p. 22. τὸ συμπέρασμα γνωμικὸν ὃν σεμνὴν τὴν βάσιν TQ προ-
X enim πεποίηκε. Lucian. Encom. Demottb., S. 7. μέτρα κώ-
λων καὶ ῥυθμοὶ καὶ βάσις. Suidas in voc, βασίλειος ex Pbi-
loitorg. Hittor. de Gregorii ftilo ait: «eic» βάσιν εἰς avy-
γραφὴν dxsv ὁ λόγος, genus dicendi illi fuit folidius, et
gravius. [δὲ mox dicitur φαϑερόρ. .

Βασιλεὺς, ἐν τοῖς λόγοι. Videtur haec formula
folennis fuiffe Rhetoribus quibusdam et Sophiftis, qui
eloquentiae fuae laudes fibi ipfi dicebant, et quos fatyra
fua exagitat Lucian. Praec, Rhet. S. 11. Sie Rufus Sophi-
fa praeceptorem Herodem appellavit λόγων. βασιλέα ap.
Philoftr. Vit. Soph. II. p. 498. Eandem ob caufam Peri-
clem ὁλύωπιον dictum, Plutarchus in vita eius comme...
morat. Et Latini, fi cuius eloquentiam laudant, Deut
in dicendo vocant, ut Cicero palfim; cf. Or. T, 23. 1], 42.
cf. Crefoll. Theatr. 1, 7. et inprimis Cap. 9. Hinc Sophi-
flae primarii, qui Athenis docebant, dicebantur adeo Tv.
povvév, regnum habere eloqueutiae. vid. Crefoll. 1. c. IV.
2. p- 379. Eunap. vit. Maximi p. 72. de Iuliano: O'sóv τινα
νομίσας τὸν Χρυσανϑιον ἐπὶ τῷ λόγῳ. Deinde apud eundem
in Vita Proaeref. Vipianus ditus eft κρατῶν ἐπὶ λόγοις, h.
e. artis rhetoricae profeffione nobilis. lbiet ἀρχὴ ἐπὶ τοῖς
λόγοις Proaerefio tribuitur p. 110. quam ΙΏΟΧ βασιλείαν

mr icit.

ΝΕ ,
DER

BESB ᾿ 59

dicit. cf. p. 125. ibid. Simili fenfu, .at bono, dicebatur Ci:
eero regnare in iudiciis, ut prodidit Quintil. X, 1. 112.
Àt. arcem tenuere eloquentiae ΧΙ], 11. 28. cf. .Ep. Cic. VII,
.24. et IX, 18. vid..quae notavit Wernsdorf. ad Himer.
Orat. XIV. p. 617. ZEN

|. Βεβαία, σύνϑεσις, compofitio aut fttuCtura verbo.
. sum fübilis, fortis, quae et dicitur ἀξιωματικὴ, μεγαλο-

-Ἐρεπὴς,, et oritur ex rhythmis nobilioribus, et dignitatem
quandam habentibus, ut fpondeo, dactylo, iambo etc.
Dionyf. Comp. 18. Quintil. IX, 4. 83. ,, Quo quique pe-
des funt temporibus pleniores, longisque fyllabis sapis
flabiles , boc graviorem faciunt orationem, — Simili fenfia
Demetrius Eloc. 221. σύνϑεσιν βεβομοῦσαν dicit fimplicem,
feveram , hoc additamento ufüs: καὶ μηδὲν ἔχουσαν $u3-
μοειδές, Nam rhythmi ftudium ornandi, feverae illi fim-
plicitati contrarium , fignificant. ᾿

Βεβαίωσις. Hermogenes περὶ δεινότ. p. 56, dupli.

cem methodum tradit, qua in narratione uti orator poffit;
ἀναφορὸν h. e. teftimounii et auctoritatis ufum , et βεβαίω-
σιν quae efficiat, ne adverfarius narratis rebus contradice-
fe poífit, Itaque Gregor. ad ἢ. 1. Cap. 29. ἐπισφράγησιν
explicat. | | |

Bía, κατὰ τὴν σύνϑεσιν Demetr. Eloc. 246. ubi huc
refert τὸ δύσφϑογγον.

Bi sca, de oratione, quae vi et impetu fuo ad
affenfüm vel affectum rapit, ut folet. παϑητικὴ λέξις, τά.
ϑεσιν ἰσχυρά. Dionyf. Iud. Lyf. 13. Synonymum eft παρα-
»xyxxcs. Deinde σχήματά βεβιασμένα, coa&fae figurae,
in quibus formandis nimia ars obícuritatem et duritiem .
adfert. Vnde eaedem dicuntur σχήματα πολύκλοκα xa]
αἰγκύλα Dionyf. lud. Thucyd. 35. p. 899. cf. voc. σκολιαᾶ,
et ἀγκύλως. Mox psg. 919. appellat βεβασανισμένον : vifi
JeCtio corrupta eft ἢ. 1. Nam paullo inferius p. 921. ite»
rum βεβιασμένον dicit. vid. tamen voc. βασανίζεοϑαι.

Βίωος. τὸ βίμμον δος λύσεων Rhetoribus dicta vio
Íenta argumentatio, quae fit, cum adverfarium iisdem
verbis premimus et coercemus, quibus ille confifus im
judicium venerat, Hoc modo igitur quafi fagitta et telum
ab adverfario in nos emiffum, in illum ipfum retorque-
tur; ut apud Ciceronem pro leg. Manil. Cap. 20. cum Q.
Catulus quaereret, / ἐκ uno Pompeio omuia ponerent , /
| 5 qui

r4

5 DIE

quid de eo faffum efft, in quo fpem effent habituri? Cicerü τ
κατοὶ βίαιον ὅρον καὶ λύσιν ita refpondet: quo minus certis .
^ ef hominum ac miuus diuturna vita, hoc magis respublica,
dum per Deos immortales licet, frui debet fummi hominis.

vita atque virtute. cf. Hermog. de hoc genere περὶ. evpéc.
Lib. Ill. p. 110. ubi in fine ita: ro fov παρίζησι TOU
λεγομένου τὸ ἐναντίον, et appellat ἄδος λύσεων TQ παραδο-
ξότατον καὶ ἰσχυρώτατον καὶ νριητικώτατον, partim qued
praeter exfpectationem adfertur, de quo nec iudex nec
adverfarius cogitarint, partim quod ad probandum maxi.
me valet, quia eius firma conclufio eft, et fere neceffa.
ria argumentatio, adeoque certam victoriam adfert. Vn.
de et alio loco δίωωρ. «xc. p. 82. ὅρος βίαιος dicitur , fitis
violenta, quae contrariuni adfirmat, quia habet in le ali^
qnid παραδοξον et ὑπερβολὴν quandam ἢ. e. oretiopem.
confüetudini et veritati repugnantem: faoc autem dici-
tur inprimis, quia ei pon facile refitti poteft: eft enim
vehemens, et oratori fingularem ingenii opiuionem parit.
vid. Sturmius ad 1. 1. Hermog. p. 161. — Sopater die4p. p.
70. τὸν fov opo» dicit καταασκευαξικὸν τῆς ἀντισάσεως.
Joffius Rhet. Inftit. V. p. 406. etiam ἀντιςροφὴν appellat, |
ut fit genus τῆς ἀντιμεταβολῆς, quatenus nempe in verbia
elegánter inverfis cernatur, fed vim probandi habeat, et
ad locum argumentorum firmandorum pertineat, vid. voc.
ayr/spo(Qa. | | | -

BioAoqéiv. vid. voc, 333.

. Βμωτεκαὶ, ὁμιλίᾳ, vid. voc. ἐδιωτικοῖ, — βιωτικο
πράγματα, res ad vitam communem pertiuentes, qualis eft:
oratio Vlyífis cum fubulco Odyff, 7,1 et feg. Vnde haec
βιολογούμενα dicuntur a Longino Set. g.

. Βλαΐσωσις, praevaricatia, genus enthymematum
ita comparatum, ut e duorum contrariorum utroque et
bonum et malum aliquid fequatur, utraque utrisque con- .
traria. Ariftot, Rhet. 1, 25. 58.

Βλακῶδες, τὴ. vid. in. voc. γαργαλίζον.

|. Βοηϑήματα, ornatus adiumenta. Ariftot. Rh, TIT, 2;
32. ἐξ ἐλαττόνων βοηϑημάτων dei ὁ λόγος τῶν μετρῶν, ora-
tio foluta pauctora carmine ad ornandum adiumenta habet.

BosAsda. Hoc verbo utitur Dionyfius Halic. ut
ftudium atque. artem fignificet, qua quia rationem in-.
| " Ítruat,

^ad

ΒΟΥ | 5g

' ftrast, contrariam fimplicitati naturali , quam. quis - ποίαν,
rae beneficio adhibet, ut in Iud. Ifocr. Cap. 3. cé uxs
sj Λυσίου λέξις ἔχειν TO χαρίεν, ἡ δὲ Ἰσοκράτους βούλ 4-
fo, ἢ, e. Lyfiana dictio naturalem fuavitatem habet, 1o»
cratjs autem ufjeatam e fAdio quaefitam. |

“Βουλόύσεις, τῶν ποιημάτων, vis et fenfus carminum,

Dionyf. Demofth. 53. p. 1117.

'Βράγκος. Quintil. XI; 3. 54. haec habet: Ef inito.
vim et lon&üs et plenus et clarus fatis fpiritus ,- non tamen.
firmae intentionis, ideoque tremulus, uf corpora, quae.

afpeÉiu- integra, nervis parum. fufzxentur. [ἃ βράγχον.

Graeci vocagf. Gefnerus ad ἢ. 1. dubitat, an βράγχος fit
. ab auCtore. " Nam cum Medici veteres ita defcribant, ut.
obíeurttatem vocis a nimio humore faucium ortam intelli.,
gamüs, non fatis apparere ait, quomodo longus et ple:
nus, et clarus praefertim , fimul rascí ípiritus dici polfit,.
Deinde confert Hefychianum poxéiv, sooo , "ψοφῆσρι..
Quid fi igitur, inquit, βραγμὸς fit fonus, qualem defcri-
bit Fabius, qualisque a figlinis vitiofis et rimam agentis.
Pus reddi folet? Haec Getherus. Sed tamen in ea. expli.
atione itidem quaeri pofít,. quomodo talis fonus iuxta.
clarum fpiritum conítare poffit ὃ Mea fententia acquiefcere
debemus in Fabii defcriptione, qui tremulum fonum ex»
plicat, ἢ, e, eum, qui ex vitio aliquo gutturis fefe non
fuftinet, fed faepe defle&it ab fono recto ad alium, ut fal...
fa et iniucunda modulatio oriatur, eime zifternde, θέν»

fehnappende Stimme, ἘΠῚ profecto novimus multos, quir -

bus in tali voce tremula et veluti (ingultibus quibusdam

ÍraCta, nec claritas nec plenitudo vocis deeft. Poffe au. .

tem in illo loco vocem βράψχον defendi, vel ex Polluce
Ítatuas licet, apud quem inter,alia multa vitia fonus, εἴτ᾽
jam Φωνὴ βραγχιώδης commemoratur. cf. Lib. 1l, 4. 117.
et IV, 17. 114. Hippocrates Libr. de aer. loc. et aq. mo-
nuit ad meridiem nafci homines βαρυφώνους καὶ Dpoyogue,
* Φδέας διὰ τὸν dépa. — |

Βραχυλόγοι, qui concifa, brevi oratione utuntur,
Demetr. Eloc. 7. de Laconibus et de dominis, qui paucis
verbis ét βραχυλογίᾳ fervis fuis imperant — Jmperatoriane.
brevitatem vocat "Tacitus Hift. Lib. I, Cap. 18. δὲ βρα-
χυλογίᾳ Laconica clafficus locus eft Plutarch. Lycurg,
Cap. :9. ubi illius vis et ratio accurate explicatur. Ipfe
Lycurgus ibi dicitur fuiffe βραχυλόγος καὶ ἀποφϑεγματι:

s «66

[

όϑ TAM

soc, eiusque ἐποφϑόέγματα copiofe recenfentur. — Rutil,

Lupus Il, 8. βραχυλογίαν appellat, cum órator brevitate .

fententiae praecedit auditoris expeCtationem. vid. Quintil.
IX, 3. p. 457. et 448. ubi τὸ ἀσύνδετον et διάλυσις in βραι-
xXvÀoyíz quadam verfari dicuntur.. Au&t. Rhetor. ad Alex.
andrum ap.. Ald. p. 253. BgaxvAoyéiv βουλόμενον dei ὅλον
τὸ πρᾶγμα ἑνὶ ὀνόματι. περιλαμβάνειν. χρὴ δὲ καὶ συνδέσ-
μους ὀλίγους oiéiy, τὰ πλέα dà ζευγνύνα. — Contrária di-
. cendi forma eft τὸ μηκύνειν, vel μακρὸν τὸν λόγον ποιῶν,

. . de qua vid. ibid. Plutarch. l.c. τὴν πρὸς “τὸ λαλῶν ἀἄκραοι

eíay appellat. — Rhetores Graecos inter: βραχυλσγίαν et.
συντομίαν diltinxiffe, intelligi poffe videtur ex loco Quin-.

." til LV, 2. Graecorum aliqui slind circamcifam expotitio-

nem, id eft συντομίαν, aliud brevem (haud. dubie Besexv.
ος λογίαν vel βραχούπειαν in mente habuit Fabius.-vid. Lib.
. VM, 3.) putaverunt; quod ilia fupervücuis caretet,. haec.
pofüt aliquid ex neceffariis defiderate. Nos autem brevi.
tatem in hoc ponimus, non ut. minus, fed ne plus dica-
tur, quam oporteat. * — Sié Auct. Rhet, ad Alex. n. 258.
συντόμως δηλώσομεν, ἐὰν ἀπὸ τῶν πραγμάτων καὶ τῶν ÓvO-.
μάτων περιομρῶμεν τὰ μὴ xvyxyxodm ῥηθῆναι, ταῦτα μόνα;
xarxAeimovrec, ὧν ἀφοιρεϑέντων, ἀσαφὴς ἔται ὁ λόγος.

Τ,

Γαμῆλιοι, λόγοι, orationes nuptiales.. Dionyf. Art.
rhet. Cap. 2. qui et &xiJaxjuoi. cf. Menander Rhet. in

dip. p. 626.

Γαργαλίζον, τὸ, in di&ione Iamblichi Photius Bibl.
Cod. 94. uotat, et τὸ βλακῶθες h. e. vim quandam titillan-
di et lafciviae fenfüm adiuvandi. ^ Vnde etiam hanc elo-
cutionem gppellat μαλακὴν καὶ ῥέουσαν.

Γαῦρος, de oratore qui exultat et veluti petulans
.. €f ob affeCtationem artis et acuminis. Sic Hermog. περὶ
ἰδ. 11. p. 368. Aefchinem vocat co(;siyoy καὶ γαῦρον.

᾿ς Γελοῖος, qui rifum ciere vult facete di&is. Longin.
$4.3. de Demofthene ἔνϑα μέντοι γελοῖος ἄνα! Biacaraij
Qo] xséfoc, οὐ γέλωτα xiv& μᾶλλον, ἢ καταγελᾶτα. Mox
. diftinguitur ἐπίχαρις, venuftus, |

Γενεϑλιακὰὸς, λόγος, oratio satalitis. Eius mee
thodum exponit Dionyf. Art. Rhet. Cap. 3. p. 342. fq. .

Γένεσις.

ἄ | "6

l

Τένεσις, Hoc nomine nonnullos Rhetores ftatum
coniecturalem, vel φοχαόμοὸν vocaffe " au&or eit Quintil.
ILI, 6. p. 158. vid. voc. φοχασμός.

I svixóc, τόπος. Menandro Rhet. περὶ ἐπιδεριτ. Cap.
2. Lib. 3. p. 108. ed. Heeren. dicitur argumentum wniver-
fale, quod omnibus iis réous, de quibus aliquis dicit, con.
venit , eique opponitur : τὸ ἐπιχείρημα, quod fit argumen-
tum paucis tantum κατ᾿ ἐξοχὴν, conveniens. vid. voc. eri.
xeenua. — γενικὴ dyridec.g autgga dicitur, fi quis ita ex-
. cipit, ut dicat res privatim ge on eífe publico iudi-
cio fübmittendas. taque habet Vim τῆς παραγραφῆς, ut
notat Vlpian. ad Demotth. Midian. p. 352. Diony fins Hal.
de vi dic. Demofth. Cap. 39. P. τοῦς. τὴν ἁρμονίαν ἀὐςφη-
ραν, μεγαλόφρωνα, καὶ τὸ ἀρχομοπρεπὲς διώκουσαν, et.
jam γενικὴν appellat, h. e. characterem orationis natura-
lem, qui nimirum minus artis et elegantiae, plus autem
nativae fimplicitatis vel feveritatis habeat.

Tevvoix, Φράσις, Longino Cap. 8. eft, quae pro-
pter dele&tum verborum nihil humile habet, et propter
ornatum fplendet, der edie, wiürdige Ausdruck. Ibidem -
γενναῖον παϑος, gentrofus αἤεξξις. Sunt enim etiam x3»
ταποινὰ, Ut O/MTOI, λύπαι. Φόβοι. --- γενναῖον τὸ λῆμαα,
£rneroja Jenientia, ein edler, groffer Gedanke. Xongin.

ap. 40, 3.

Γένος. τὸ dv γένει ὀνόματα, Ariftides dicit ea verba,
quae genus pro fpecie fignificant, ut fi dicas argentum et
aurüm, pro pecunia vel nutnis. Ergo ὀνόματα ἐν γένει
inter fontes σεμνότητος refert Lib. περὶ λογ. πολιτ. p. 645.

Γλαφυρὸ ὃς, favis, comcinnus ,. pilus, politus ,

V. C. ῥυθμὸς, oppofitus τῷ σεμνῷ ἢ. e. gravitatem et ali-
quid generofi habenti. Dionyf. Comp. Cap. 13. — γλαι
Φυρὰ καὶ ἀνϑηραὰ σύνϑεσις, compofitio polía, elaborata -
X et florida Cap. 23. p. 170. cf. Lib. de vi. dicendi Demofth.
Cap. 40. p. 1075. fqq. — Demetrius Eloc. 128. ὁ γλαφυ-
p λόγος χαριεντισμὸς καὶ ἱλαρὸς λόγος ἐς ί, Sic Himer. Orat.
K.in Severüm γλαφυρὰ ἐπιχειρήματα vocat argumenta: iu:
cunde venufteque inventa. Euftathius autem ad Hom.
Odyft. &. p. 1385. ἡ λέξις inquit, μέτῆκται καὶ ἐπὶ γοη uota
τῶν, καὶ λέγεται νοήματα γλαφυρὰ, τὰ ἔχοντά τι βαϑὺ,
πλὴν μετὰ xe χάριτος καὶ dixpxvíac τινὸς xaj λαμπρότητος,
οἷς μὴ πάνυ eye, dui τὸ βώϑος σκοτεινα, Longi. Cap. τὸ»
cum

Cüm τὸ ἄνϑος, pigmenta εἰ flofculos otatiahis oppófaiffet
*r δέοι, mox τῷ Φοβερῷ coritrarium facit τὸ μικρὸν καὶ γλᾷ-
Φυρόν. Et Cap. 33. 5. ἐν τῷ γλαφυρῷ πεκαλιγραφημένσι,

getae in dieto dicendi genere excellentes, — Plutarchus.
in Mario Cap. 3. xséiov xà) γλαφυρὸν βίον dixit, quam quis
vivit in urbe, ergo elegantem, uürbanain, opponitque B/éy.
ἐν κώμῳ, vitam ruíticam, agreftem. vid. xséiog. Sic Philo-
ftratus Vit. Sopli. Lib. I. p. 484. Eudoxo tribuit κόσμον
τῆς ἐπαγγελίας, elegantiam et ornatum elocutionis. Εἰ
eundem Eudoxum s vita Marcelli dicit zo 8.6.
i τῷ γλαφυρῷ τὴν γεβερίαν. litgo τὸ γλαφυρὸν feme
E καΐλος et κόσμον habet. cf. Dionyf. de vi Demotth,

ap. 4t. p. 1083. ubi éidem ἡδονὴν tribuit, et ρμόνίαν
ἢδεῖαν appellat. Et alio oco p. 1100. τῆς γλαφυρᾶς p.
μονίας τὸ τέλος, τὸ j0U εἶναι, ftatuit, τῆς dà αὐθηρᾶς fi

καάλονι
Γλυκύότη 6, fuávitas, mofatae ofationis, Ῥοῦ ifo,
ars, quam et ἡδονὴν vocat Hermog. rap? ἰδ, II. p.;236.
P alet füavitatem tribuit v. c; fententils tnythicis, quae
- orationi interferuntur, narrationibus rerum; quae prope
ad mythos accedunt, ut de bello Troiano, vel faltem ali-
uid fimile fabulurum habent, ut multa apud Herodotum.
Sic et Menander dicug. p. 622. ubiet Herodotum cotnmen--

dat, et Photius Bibl. Cod; 60. p. 40. cf. Marcellim in Vita
Thucyd. p. 8. ubi τέρψιν et τὸ τερπνὸν illi mythorum ufui
tribuit, quae funt fere illius γλυκύτητος fynonyma. Por-
fo, quae auribus, oculis, ceterisque fenfibus iucunda
funt, etiam γλυκύξητα habent, cum oratione explicantur.
Huc et pertinent omnes £vvoio] ἐρωτικαὴ, (cf. Euftath, ad
Hom. Od. 3. p. 1506.) deiude loca ex poetis allata et in-
ferta orationi. —Etiam ἐπέϑετα ὀνόματα augent et adiu-
vant fuavitatem. cf. Voff. Initit. Rhet. VI. p. 507. Menan-
der l. l. addit: ἡδονὴ παραγίνεται ἐν τῷ λόγῳ καὶ ἀπὸ cof.
ας συνϑέσεως, ὅταν μὴ τραχείᾳ χρώμεϑα ἀπαγγελίᾳς, μῆ-
δὲ περιόδους ἐχούσῃ καὶ ἐνθυμήματα, XM. ὅταν ἀἁπλουξέρα.
τυγχάνῃ καὶ ἀσφαλεςφέρα. cf. Ariftides περὶ λογ. πολ, p.
651. περὶ ἀφελ. p. 673. ubi haec inter alia: ἡ τῆς Χέδεως

γλυκύτης πορίζεται ἐκ κωμῳδίας καὶ Πλάτωνος καὶ Ξενοφῶν... -
χοὸς, MEtmox: το μεγάλα μικρῶς, TX δὲ μικρὰ μεγάλως,

γλυκύτητα ἐργάσψ. cf. Diog. Laert. Xenoph. Cap. 14.

TAwrTa, verba peregrina. Ariftot. Rhet. ITE, 2. et
3. ubi vari: exempla ponit. Sic et Poet. Cap. 21. ψλώτι
φὰς cum ξένοις confundit; ἅπαν δὲ ὄνομα iem ἢ κύριον. ἣ
γλωττα"

ΓΛ | | 63

wAgrra* λέγω dà κύριον μὲν, ᾧ χρῶνται Fuxeoi, yAXTTEY
δὲ à ἕτεροι. idem Poet. Cap. 22. ξενικὸν δὲ λέγω, qA&t-
q&V , καὶ get Qopay , καὶ ἐπέκτασιν καὶ πᾶν TO παρὰ τὸ κύ-
ov. Lucian. Lexiph. 25. ἡμᾶς δὲ οὐδὲ ποιητὰς éTcuyeo-
μὲν τοὺς κατὰ γλῶτταν γράφοντας ποιήματα, h. e. poema-
ta fcribentes, ad quae gloflario opus eit. Id Philoftratus
Vit. Apollon: l, 17. dicit λόγων ἰδέαν κατεγλωττισμένην,
quem locum defcripfit Suidas in κατεγλωττισμένὸν,, ubi
explicat πολλαῖς γλώτταις μεμιγμένον. vid. interpp. ad 1.
Philoftr. — "horius Bibl. Cod. «gi. λέξις eic yMertav
νβανεεύουσα dicitur de eo, qui vocabula peregrina et non
ufitata, inveniliter , h. e. inepte et temere adhibet in ora-
tione. - Obiter noto λέξεις κατεγλωττισμένας, quas Euna-
pius ;Libanio tribuit; ab interprete latino fallo redditas
effe, ditiones quae illecebras reràs et fuàvia jfgirant, quae
fignificatio potius convehit verbis Arittophanis Thefmoph.
258. a Suida l. c, landatis. vid. ibi Kufterus. Sunt potius
vérba et formae loquendi peregrinae, quibus Libanius sriv-
δείαν et ἀνώγνωσιν oftentabat; mox λέξιν ὑπ᾿ αρχομιμότηϊὸς
διαλανϑάνουδαν Eunapius vocat, Neque Crefollius fen-
fum vidit Theautr. lil, 23. ab interprete. latino Ku-
nápii pendens. Voflius autem Inftit. Rhet. Lib. 4. p.12.
decte interpretatus eftt voces 0D peregrinitatem aut Farita-
dem interpretationis indipas. eCte etiam Kufterus ad
Suidae 1. c.— Dionvfius autem Compof. 3. p. 15: γλώττας
diftinguit a τοῖς ξένοις manitefte. — ltaque ei γλῶτται efle
videhtüur verba oo/oíeta, adeoque inufitata et obfcuriora,
ut Galenüs defivit in Interpretatione Gloffar. Hippocr.
quod opus fübietctum eft Erotiani Lexico. vid. interp. ad
h. |. Dionyf. Hal. Eodein etiam. modo T€ γλωττηματικαὶ
ὀνόματα, verba objcura , ob/oleta diftinguit a τοῖς ££voic,
peregrinis, Comp. Cap. 25. p. 195. Ítaque τὸ γλωττημα-
τικὸν Θουκυδίδου eft objcuruim dicendi genus Thucydidis.
vid. in Cenfur. Script. 3. 2. p. 427. Ep. ad Amm, IT. p.
790. et multis locis alibi, ubi. γλωττηματικὴν λέξιν pro-
priam Thucydidi facit. Idem etiam xo κατάγλωσσον dicit
in Iud. Thucyd. Cap. 53. |

Tysug, fententià, μέῤος ἐνθυμήματος Ariftoteli
Rhet. !!. 20, et 21. ubi haec definitio eit: ἀπόφανσις, 09
μέν roi περὶ τῶν καϑέκαςον καϑόλου, οὔτε περὶ πάντων, a DA.
περὶ ὅσων oj πράξεις εἰσὶ, καὶ αἱρετυὶ ἢ Φευκτά ἐξφι πρὸς τὸ
πράσσειν, enunciatio univerllis, quae per. fe ipía fen-
Íum habet, et maxime e genere morali, Vnde et yvo.
- | “μολογεῖν

64 | TN

poAeyEu, fentewtiofe logui.et γνωμοτύποι dicuntur homines
rgftici, quatenus maxime per fenteniias loquuntur: ut
γνωκοτύπε!» ap. Ariftoph. 'Thefmoph. 60. ubi Schol. ex.
licat γνωμολογεῖν ἀκριβῶς. c£. Plut. Thef; Cap. 3. ubi He-
odi τας dy" Epyoi γνωμολογίας commemorat, ἢ. 6. ἴδῃς.
tentias breves,'maxime e genere morali, Auct, Rheton
ad Alexandr. p. 248. in πος. Áld. γνώμη (quatenus fcil.
inter rdc πίξεις refertur) de] xa. ὅλων τῶν πραγμοίτων doe
ματος ἰδίου δήλωσις. cf. Quintil. VIII, 5. Anonymus de
Rhetor. in Colle&t. Fifcher, ita definit: xomóv r; πρᾶγμα
ὅπως δέον γίνεοϑαι ἀποφαινόμενον. vid. Hermog. Progytnn.
. Cap. 4. et Autt. ad Herenan. ἐν, 17. — γνώμη etiam eft é
νοῦς, τὰ ἐπινοήματα, die Gedamkem, im [o ferne fie der
Grund. der. Rede find, von Iortew fich wntevjcheide, und
die Sache enthalten. Sic Ariftides vp) Aoy. πολ. p. 644,
de virtutibus orationis πολιτικῆς expofiturus, dicit has
virtutes tribus in rebus cetni, in γνοῖμῃ, σχήματι, et
dxayysMix. Krgo definit: γνώμην λέγω τὸν νοῦν καὶ ἐπι-
ψοήματα, ἐν οἷς εὑρίσκεται τὰ πράγματα. cf. Crefoll. T hea-
tr. ΠῚ, 23. et voc. νόγμα. — Deinde ὁ X0 γνώμης φοχασε
(oc dicitur Rhetoribus, cum quaeítio eft de animi affeBio-
ne et voluntate, ut fi quis dicitur in dementia alterum oc» .
cidiffe, quaeítio fit conieCturalis, an vere demens fuerit, -
nec ne. Quare γνώμῃ nunc eft ἡ προαέρεσις. cf. Sopatr.
dieu. Orr. p. 318. Hi et. γνωμικοὶ φοχασμοὶ dicuntur, in
quibus quaeritur de γναμῷ li. 6 περὶ τοῦ δἰ éxov ἢ ἄκων τίς
᾿ σε ξκοίησα. cf. Schol. ad Hermog div. «xo. p. 193. ed,
Ald. Tom. 2. ubi Marcellinus definit: ὅταν τῆς wedfawc
οὔσης Φανερᾶς. ἡ yvoux ζητεῖται τοῦ πράξαντος, vel Her-
mogeuses ipfe: ὃς ψιλῇ τῇ γνώσῃ ἐξετάζεται. Φανεροῦ ὅν-
τος καὶ τοῦ πράγματος, καὶ τοῦ πράξαντος. cf, ibid. Syris-
aus Scholiattes, qui docec, quomodo ea forma φοχασμοῦ
differat a-fimili quadam, quae συγγνώμη appellatur. De-
nique fpecialius quoddam κεφάλαιον feu fons argumentan-
di in ftatu definitivo dicitur γνώμη, hoc eft, uti explicant
Scholiaftae ad Hermogenem, Sopater et Marcellin. p. 226.
ἢ τοῦ πεπραγμένου αἰτία εὐπρόσωπος" τὰς γὰρ ἐπαινονμέ.
yac τῶν πράξεων αὐτὰς καϑ᾽ ἑαυτὰς διαβαλεῖν οὐ δυνάμενοι,
ἐκ τῆς αἰτίας καὶ τῆς τοῦ δράσαντος γνώμης τοῦτο ποιοῦμεν
λέγοντες. cf. Cic. Invent. [1, s. ubi de impulffone et afft-
&ione animi. et Cyr. περὶ κατασοφισμοῦ p. 450. ed. Ald.

Γνωσιγραφία, ab Apfine Act. Rhet. p. 709. defi
nitur ἀπόφασις δικαςῶν. ZEN

8 I es-

rTOH — 6$

Toyrasadiay. τὸ γεγοητευμένον in. rhetaphorarum
ufa dicitur, quod eas fuaves reddit leCoribus vel audite-
ribus, cerniturque in apto delectu et recto ufu. Itaque
contrarium eft τὸ ἀπλῶς et ἀπεριμορίανως παραλαρμ βαῖνε.
e9aj, artis et fludii defens in eligendis adhibendisque me-
taphoris. Photius Bibl. Cod. 192. Eunapius de Iamblicho
p. 22. οὔκουν κατέχει τὸν ἀκροατὴν καὶ γοητεύει πρὸς τὴν
ἀνοίγνωσιν, le&orem nón detinet, non obrepit illecebris
quibusdam, et ad le&ionem invitat. Et γογτεία λόγων
tribuitur illis orationis partibus, quae magis ad affectus -
auditorum traCtandos, apparatumque oratorium, qüam
ad caufam ipfam adbibentur, ut prooemio, epilogo etc,
Scholiaft. Hermog.. supéc. ap. Ald. p. 352. οὐδὲ βασιλεὺς
» 4 j X, Q γα 2g, ἢ
eei προοιμιαζεται, y ἀρχιερεύς, TO cudégiuey καὶ ἀξιόκιξον
ἐκ ToU βαϑμοῦ κεκτημένοι, καὶ κἢ γογτείας λόγων ἐπιδεό-
᾿ς ῥίδνθις 2 |

Tudor γόμῷοις συνδεδεμένα, clavis compaffam
orationem Longin. 41. vocat eam, quae brevibus et pau:
carum [fyllabarum verbis deinceps fequentibus conftat,
Eandem dicit evyxsxougévyy eic μεκρο καὶ βραχυσύλλαβα,

Tóéviuoc. Menander in dtp. ἐπ᾿ ὃ. hyminorutn genu
illud; quod fi&ionem Deorum habet, et TarAacuévoy di«
citur, appellat τὸ γονεμώτατον h. e. in qua maxima omnium
inveniendi, cogitandique facultas locum habet, et ubi
quis maxime vim éloquentiae et ingenii oftendere poteft,
Vnde et mox: ἐπινοίχᾳ i] σημῶον ὁ τοιοῦτος ὕμνος. Pho.
tius Bibl. Cap. 6. de Gaiiigorio Nyíleno dicit: τὸ γόνιμον
εἰς τὸ προέχειν ἐκβιάζεται, éngenio et arte vincere anuitiz
ier. Apud Philoftratum Vit. Soph. 1]. p. 582. τὸ γόνιμον,
sativa quaedam praeflaatia et foecunditas, opponitur et
dexteritati, quam quis imitandis aliorum exemplis fibi coti»
ciliavit. Sopatr. etiam in Proleg. ad Ariítidem appeila-
tur Ariftides yéripog καὶ ἐνῚθυμηματικὸς na) βίαιος, vir fot-
cundi ingenii, — Aviftides ip(e Oratt. ''om. H. p. 380. iun-
git TO γόνιμον xx) πόριμον.

. TopyidQev, Gorgiam, Sophiftam tllum nobilent,
émitari. v. Philoftr. Vit. Soph. T. p. 493. ubi Ágathon poes.
ta dicitur κολιαχοῦ τῶν Ἰαμβείων yopyi&Qe. — Ibi etiam.
quae in elocutione et omni eloquentia Gorgias habebat,
recenfentur, unde, quid fit yopgyuxQtiv , planius intelligis,
tur. Hinc et τὸ ψυχρὸν et γοργιοῶον iunCtum ett nonnuilis,.
v. Synef. Epift. 133. et 28. et εὖ Voff, Inftit. Rhet. V. p.
; ! 327"

66. | TOF BE

327. 320. Alio etiam loco Epift. 13. dicitur τὸ “γοργιάζειν
. idem notare quod éaropsve. empe Gorgias primas.
erat Sophiftarum veterum, qui ob eloquentiam in exifti-

matione fuit, et multa in difciplinam et artem rhetonicam
intulit. cf. Crefoll. Theatr. I, 5. p. 40. fqq. -

— Γοργὸν, κῶλον, membrum (periodi) velox, ex ftru.
&ura metrica. Dionyf. Compof. 19. p. 133. γοργὰ σχήμα-
7x lünt figurae et modi:dicendi, qui orationem vividam,
vehementem, patheticamque efficiunt. [18 contraria funt
τὰ ὕπτια et ἀμειμένα. vid. plura ad voc. γοργότης.

Τοργότης, celeritas orationis. Hermog. περὶ id. T.
f. 192. Hanc formam dicendi adiunCtam habere debet gra-
vitas, et dignitas orationis, ne fcil. nimis igtiava fit, et
. molefta..Confpicuá autem eft illa γοργότης in variis par:
tibus orationis. Itaque in verbis (λέξις vyopyj) cernitur;
cum verba fünt brevia. In omni firuffura orationis ad
γοργότητα requiritur τόπος τμητικὸς, bh. e. oratio incifa,
nom multis verbis amplificata. Ergo huc pertinent c*a»-
τήσεις Tox en], ἢ βραχξίαι, obiectiones breviffimo ftilo
elatae, kurz abfertigende Iiderlegungen, toelche Macht-
Jnrüchen áhniich find, esedemque occupationes adverfatii
argumenti. Deinde illud genus ἀποσροφῆς, quod variat
compellando, non in una perfona acquiefcens, fed eva-
gans ad plures, qui adfunt in concione vel iudicio, quae
varietas dicitur μετάβασις. Tta Euftathius ad Hom. γοβ-
γότητα omnibus illis locis tribuit, quae habent varietatem
ex mutato genere dicendi, ut cSim Homerus continuam
narrationem interpellat epifodiis quibusdam. vid. voc.
ὕπτιος. Vigurae, quae γόργότητα adiuvant (γοργὰ σχήμα-
qx) fünt ὑποςροφὴ,. τὸ ἐπιτρέχον, ἀσύνδετον., μερισμο
ἐπαναφορά. Photius Bibl. Cod. 365. σχήματα vocat σὺν»
aspxuuéyx μετὰ γοργότητος, et huc refert ἐρωτήσεις, ὑπο»
σροφας, ἀσύνδετον. Euftathius fere femper τὸ γοργὸν et
ἀσύνδετον iungit. cf. ad 1l. A. p. 839. otanda eft heec
Suidae gloffa: ἥλιον κρύπτεωϑαι, ἄφρα δείκνυϑαι. ταῦτα
οἱ μὲν ῥήνορες καλοῦσι γοργά γραμματικοὶ δὲ, ὁμοιοκατά-
λήκτα, Φιλόσοφοι δὲ, πάρισα. — (Numerus, qui γοργότητι
fervit, eft trochaicus. Hermog. Progymnaft. in Bibl. lit.
et art. Gotting. P. IX. Cap. 8. "Azewré τὸ τοιοῦτο ββίομον
ῥήτορα καὶ δεινότητα. Δᾶται dà καὶ γοργότητος ἡ ἐργασία
(fcil. τῆς συγκρίσεως) πανταχοῦ, διαὶ τὸ δῶν ταχείας ποιῶν
τὰς μεταβάσεις. ' |

Tpdape

ΓΡᾺ EE

«τ. Τράμ μα. vd παρὰ γράμμα σκώμματα, cavillationes,
quae fiunt mutatis litteris. Ariftot. Rhet. 1l, i1. τὰ rapa
γράμμα wot, (Ux 9 Aéyer, Aéyev, AR! ὃ μεταφρέφει
ὄνομα. ts | t

— Τραμμικα), ἀποδείξεις, probationes potentiffimae,
diCtae funt Rhetoribus. Quintil, 1, ro. 58.

ΤΓραφικὴ, λέξις, modus loquendi, qui in fcriptis
locum habet, contrarius ei, queth in contentionibus pu. ᾿
blicis adhibemus, qui ογωνιφικὴ λέξις dicitur. Ariítot.
Rhet. 1II, 12. — γραφιμώτατὸς “λόγος autem Dionyfio eft
oratio elaborati(]rma et ornatiffima virtutibus oratoriis, Ep.
ad Amm. ], 4. — γῥαφικὴ etiam δύναμις dicitur, quem

ilum Cicero appellat, eique αὐτοσχεόιαςικὴ» ex. tempore
dicemdi facuitas opponitur. vid. Bud. Comm. ling. Gr.

Τρῖφος, genus ὀἀνακολουϑίας Demetr. Eloc. 153.
: ef. omnino Cafaub, ad Athen. X. Cap. 15. fjq. |

Γυμνάζφειν dicitur ut uerexeipizsdo|, vel ἐργά.
Cea, trallare argumentum, σὲ per/equi, apud Vipian.
in Proleg. ad Demofth. Oratt. |

Γύμνασμα. vid. Ín voc, προγυμνάσματα..

᾿ς Τυμνός. γυμνὰ νοήματα, fententias nudas Hermo-
genes περὶ εὑρέσ. ἴ. p. 4. dicit nullo verborum ornatu vel-
uti veftitas, led fimplices, planas, id quod paullo antea
dixerat rjv κατὰ τὴν ἑρμηνείαν ἁπλότητα. Huiusmodi fen-
tentias Craflus apud Cic. de Orat. [, $7. vocat haftas umen-
tatas, quae víribus oratoris funt vibrandae et iaciendae,
quod Hermog. 1. c. vocat ἐκτείνειν. vid. Philoftrat. Vit,
Apollon. Vl. 11. p. 248. Tali metaphora ufus Quintilia-
nus V; 12. p. 242. quaedam argumenta, inquit, ponere
' Jatis non ef]; adiuvanda funt: ita et. firmiora erunt. ip/a,
et pls habebunt decoris , (íi non nudos et carne fpoliatos
artus offenderint. vid. Capperon. ad ἢ, l. p. 352.

! : τς Δ, ΝΕ
.« Adeo, obfteratio, obteflatio, qua Deos orant ora
tores, vel homines, Iul. Rufin. Fig. 16. — .—
Δᾶγμα, τοῦ λόγου, Ariftoteles Rhet, TIT, t4. ap-
pellat prelogum, (. prooemium in fabula et épicu'carmine,
| Ea quoniati

LU

-

68 AEI

quoniam ineft veluti fpecimen quoddam futurae orstionis,
unde auditor colligere utcunque poflit, quaenam in fe-
quentibus tractanda veniant, ἕνα πτροειδῶσι, περὶ οὗ 3 ὁ λό-
γος, καὶ μὴ κρέμηται ἡ διάνοια.

Δεμάδοια, Demadea di&a, Demetr. Eloc. 282, ἃ
Demade oratore. His δεινότητα tribuit, ab emphalibus,
methodo allegorica, et hyperbole.

Δεινοποιᾶν, exaggerare, idem quod avfzyem.
Sopatr. dio«p. p. 448. Hertnog. Progymnafm. Cap. 6. λέγε
τὸ πεκραγμένον, οὐχ ὡς διδάσκων, c. ὡς δεινοποιῶν,
narra faffum , son nulle, et ita ut tantum narrare videa-
ris, fed cum rerum exaggeratioue, et animorum commotiont.

Aevéc, λέγειν, eloquentiae peritus. Dionyl. Tudic.
Ifocr. 4. Sic Hippias apud Platon. Protag. co(isq» definit -
d'riscryy τοῦ ποιῆσαι δεινὸν λέγειν, praeceptorem eloquen-
tiae, facultatisque dicendi. — δεινοὶ περὶ λόγους, excel.
lentes oratores. Longin, 44. 2. Eodem fenfu μόγας τὴν
γλῶτταν Pericles dicitur ap. Philoftrat. Prooem. Vit. So-
phift. p. 482. δεινὸς περὶ σχῆμα Plato dicitur Longino 29.
I. excellens in ufu figurarum. — Nempe haec eit graeca
Joquendi ratio, qua, quisquis in aliqua re artifex et per-
feCtus erat, δεινὸς dici folebat: Vnde et Plutarch. Alex.
Cap. 22. δεινοτάτους ὀψοποιοὺς laudat. cf. Interpp. ad He.
fych. voc. δεινός. Enimvero haec vox etíam invidiofe di.

a nonnunquam reperitur de oratore, cuius ars ob calli-
ditatem et acumen fnetuenda effet. Sic Philoftr. Vita An.
tiphont. Lib. I. p. 499. narrat, Antiphontem a Comoedia
arrofum fuiffe, ὡς δεινὸν τὸ δικανικὰ h. e. quod in rebus
forenfibus terribilis et metuenda eius verfütia effet. Hunc
. verborum fenfum effe, fequentia declarant: καλοῦσι οὖν
᾿δοινοὺς ῥήτορας, τοὺς ἱκανῶς μὲν συνιέντας, ἱκανῶς dà ὄρ

μηνεύοντας, οὐκ οὔφημον ἐπωνυμίαν τιϑέμενοι τῷ πλεονεκ-
χήματι. οἴ, Crefoll. 'T'heatr. Rhet. I, 3. vid. voc. δεινότης.
-— δειναὶ ὀνόματα Demetrius Eloc. 240. ftatuit, quae in fe
gravitatem aliquam habeant, etiamfi quis tenuiter eloqua-
tur. Sed ex hoc loco nihil fani difci poteft, quia exem.
pla non fatis luculente pofait, —— devov éideAov, $

Jormidolo/8 , admiratione percellens animum, ἐκπλγκτικον,
ap. Longin. 9, 5. cf. ro δδινοῦαθαι. 4

Δεινότης, vis, et virtus dicendi, fere proprie de
Demottbene ab omnibus Rhetoribus diCta, vid. Dionyf

| al.

AET. ' — 69

Hal. Ep. ad Amm. I, 3. ubi in genere fümmam eloquen.
tiae famam et gloriam Demofthenis fignificans, δεινότητα
λόγων dicit. Partes quibus δεινότης conficiatur, enume..
rat in Iud. Thucyd. Cap, 33. p. 865. Nam omnes ilia vire
tutes orationis compleGitur, e quibus vis, et ingenium
etars oratoris elucet, üt τὸ ὕψος, καλλιῤῥηκοσύνην, σεν
pyoloyíay , μεγαλοπρέποιαν, τόνον, βάρος, πάϑος, τὸ &va-
γώνιον πνοῦμα. Cum hoc loco conferendus eit alius Dio»
nyfii de vi Den:ofth, Cap. 8, ubi Demofthenicam diCtior.em
ait οὐδὲν dug Trevexv τοῦ μεμυϑευμένου παρὸ ποιηταῖς
Πρωτέως, ὃς ὕπασαν ἰδέαν μορφῆς ἀμογητὶ μετελάμβανεν.
cf. Demetrins Eloc, 340. fqq. et faepe alibi, qui hac voce
exprimit, quicquid in oratione e(t vehemens, forte, em.
phaticum, et a vulgari forma abhorrens. Haec notio vt»
riis ex locis eo*umque contextu patet, ut 279 ubi δεινός
717: opponit τὸ *pxórspa. . Vnde figurae inprimis oratios
nis, in quibus ὑπόκρισις, affeftus aCtioque oratoris ufür.
panda eft, ὀεινότητα babere dicuntur, cf. Ariftot. Rhet. lI,
12, Porro Demettius 274. ait: » δεινότης σφοδρόν τι βαύ-
λεται, καὶ σύντομον, καὶ ἐγγύϑεν πλήττουσιν ἔοικε. Huc
et pertinet βραχυλογίᾳ βακωνικὴ, quae habet δοινότητα et
σφοδρότητα, v. Demetr. 242. Differt etiam ex mente De.
mettii δεινότης a τῷ usyéJei, quamvis quod μέγα eft, et.
jam fere femper δεινὸν efle folet. Sed μέγεϑος eft veluti
geuerofa quaedam gravitas, δανότης autem vehementia
quaedam in re quoque minus digna locum habens, ut, qui
slterum graviter reprehendit, vel accu(at, δεινότητα ha-
bere poflit, μέγεϑος autem vel μεγαλοπρέπειαν non poffit.
vid. Cap. 278. Mox cap. 283. πᾶσα ἔκπληξις dewov, ἐποι-
δὴ Φοβερόν. Longinus etiam propriam Demoftheni vir.
tutem δεινότητα agnofcere videtur. — Nam cum alias eius
virtutes ennmeraflet Cap. 34. 5. addit hoc: ἔνϑεν δ᾽ ὃ xc.
piov, τὴν ἅπασιν ἀπρόσιτον δεινότητα καὶ δύναμιν͵ etc. —
Hermogeni περὶ id. 1l. p. 304. δεινότης eft in oratore ufüs
reCtus omnium virtutum dicendi, et generum quae in
oratorem cadunt; apium dicendi geuus explicare poffis
cum Craffo ap. Cic. de Orat. Lib. llI. eidemque δεινὸς ῥή-
sop eít ὁ τοῖς τῆς ῥητορικῆς πράγμασι καὶ τοὺς ὕλαις αὐτῆς
εἰς δέον χρώμενος, unde et evincere ftudet, eadem de
caufa Vlyffem ab Homero 1l. γί, 321. fq. δεινὸν ῥήτωρα di-
Cum, non quia effet gravis vel horrificus, fed quia recte
' et rebus perfonisque accommodate fciteque dixiffet, Ita-
que f&lum Demolthenem appellat, cui haec desyórz attri-
buenda fit, quatenus is artem füam omnibus generibus

3 e

79 Vv A EI

et occafionibus dicendi accommodaverit, eamque ob cau.
fam addit: σχεδὸν γὰρ οὐκ ἀνθρωπίνης de) δυνάμεως, ϑείας
δέ τινος ἰσχύος, τέχνῃ πάντα ὑπολαβέϊν ταῦτα, κοωροὺς,
πρόσωπα, τόπους, οτίας, τρόπους, Y ἄξλα ὅσα τοιαῦτα,
Sic et vir Demoitheni κατ᾽ ἐξοχὴν Cicero tribuit Orat. T.
quem dicit omnia. genera dicendi coniunxifle arte" fua.
foc, inquit, nec gravior extitit quisquam, nec. callidior,
sec temperatior (quibus verbis expreffit tria. illa-dicendi
geuera, quae a Graecis dicuntur, τὸ ὑψηλὸν, τὸ laxvov,
φὸ μέσον) coll. Cap. 29. ubi perfeCtam oratoris formam ita
declarat: is eff eloquens , qui εἰ humilia: fubtiliter , magna
graviter , mediocria temperate poteft diceré. — Addit. etiam:
suisque eo difficiles et morofi [umus , .ut nobis now fatisfaciat
ip/e Demojlhenes, qui, quanquam unus. eminet. inter. ommes
in oni genere dicendi, tamew mon [emprr implet. aures
eneas. — Ariftides περὶ λογ. πολ, p. 656. δεινότητα non nifi
. $n γνώμας, fententiis locum habere ftatuit, et addit: ef
δέ τις κατ᾽ ἀλλο τι οἴεται, πλᾶξον διαμαρτάνει. — Videtur
fcilicet in Iroc loco folus fapere velle. ME

Δανοῦοϑ aj, dicuntur fententiae, fi ita comparatae
fünt rebus et verbis, ut percellant, et gravem motum ad.
ferant. Longin. S. 3. cuius fynonymum eft τὸ éxwAzrrer,
Φοβερὸν ποιῆσαι, üt mox ipfe explicat. 7

Aeiymaic, exaggeratio, Ariftot. Rh. II, 21. 29. —
δεινώσοις, loci orationis vehementiores, dffeCtus δὲ vehe-
.imentiae pleni, Dionyf. Cenf. 5.5. deLycurgo. cf. Longin.
11, 2. 12, 5. ubi δεινώδεις et σφοδροὸὶ πάϑη coniungit. In
Epilogo deivzoic eft, quam Cicero Invent. ], 53. indigna-
zionem vocat, quae fit invidiae et odii exaggeratione.
Quintil. VI, 2. Haec ejl illa, quae δείνωσις vocatur, rebus
stidignis, afperis, invidiofis addens vim oratio ; qud virtute
praeter alios plurinum. Demoflhenes valuit. cf. Lib. VIII,
3. fin. et voc. δεινότης. Vipianus δὰ Demofth. Coron. p.
222. ἐμέρισε τὸ πάϑος ἐΐς Ts τὴν δείνωσιν, xa] τὴν διατύπω.-
σιν. ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἔϊδους καὶ τοῦ τρόπου τοῦ παάϑους εἰς ὄψιν
ἄγοι, τῷ λόγῳ τας συμφοράς. Macrobius Saturn. IV, 6.
Oportet enim , ut oratio pathetica aut ad indignationem aut
ad mifericordiam dirigatur , quae a Graecis οἶκτος “καὶ dd-
yucic appellatur : horum alterum accufatori nece[Jarisim efi,
alterum reo, et necc]je efl. imtium abruptum habeat, quo-
tiam [atis indignanti leniter. incipere nos convenit,
PP v

*--
-

- 0 i As£i-

ΔΕΒ | Ἢ

᾿Δεξιότης, λόγου, omnino dieitur de-perfe&to. di.
cendi artificio ,. quo et perfüadeas recte, et iucunde aures.
afficias, et inentem utiliter occupes dicendo. Legendug.
eft integer locus. Plutarchi in Compar. Ariftoph. et Me.
nandri, ubi hanc δεξιότητα ex fignis et caufis fuis fufius
exponit. Videtur id cogitaffe, quod Latini, cum proba
bile orationis genus commendant, h.e. quod probari, lau.
dari et placere poffit, de quo vid. Cic. Partit. 6. et Quin-
til. VIII, 3. 42. τὸ δόκιμον et εὐδόκιμον Graeci dicunt. Vn-
de Dionyf. Hal. Compof, 3. p.. 16. τὰ δεξιῶς eigjc9aj, de
argumento adhibet, quod felici elocutione explicatur, eis
gej/chickter. Portrag eines an fich gemeinen. Gedankens oder.
Stoffes. : Hoc bene ita,explicat: κρᾶττον γέγονεν ἀκουοθῆ-
yay λεγόμενον, ἢ οφϑῆναι γινόμενον. |

|. βδευτεραλογία, fecunda aCtio, oratoris, qui boft-
quam de eadem caufa multi alii ante fe dixiffent, iterum
fürgit de ea difturus. Hermog. περὶ detyór. p. 56. cf. ad
h. 1. Gregor: Cap. 27. Reisk. "Talis orator etiam dici folet
δευτεραγωνιφὴς, nomine ex veteris Tragoediae confuetu-
dine, quae et πρωταγωνιφὼς et τριταγωνιξας habebat, ad
oratores traduCto, ut faepe apud Demofthenem. | Deinde
δευτερολογία eít veluti δευτέρα ἀπόδειξις, repetita demon-
ftratio, cum argumenta rei omnia repetuntur, et.con-
globata in unum locum coguntur. Vnde Rhetores, ér;-
λόγους, δευτερολογίας, ayxxauAoimar paffim ut fynony.
tna iungunt, quoniam haec omnia ad epilogum pertinent.
vid. Hermog. Partit.. p. .46. ad quem locum Syrianus in
Tom. 2. Rhet. Ald. p. 169. κατεχρήσατο οἰτοὶν dsuTSpoAes
exc. ἡ yup deuvepekoy/x λέγεται, ὅτ᾽ ἄν τις ἐπὶ ἤδη Aeyo-
μένῳ λόγῳ ἕτερον ἐπεισφέρει λόγον" ὁ δὲ δευταρολογίαν ἐκαα
Ascs τὴν τῶν αὐτῶν ἀνακεῷαλαίωαιν xo ὅνα λόγον πα-
ρέχαυσαν. Αὐέξϊ, συνοπτ. «pad. p. 9. et Aphthon, Progyrnn.
Cap. de loe. commun. ad quem locum: Scholiaftes ('T. .2.
Ald. Rhet.) cum quatuor δευτερολογίας genera effe docuif- ,
fet, haec addit: διαφέρει «αὕτη τοῦ ἐπιλόγου TQ τὴν μὲν
ἐναμεφαλαίΐωσιν μόνην εἶναι! . τὸν δὲ, devrspoXoyíxy τὸ waj
φοῦ πράγματος αὔξησιν h. e. epilogus latius patet, αὐδὴν
ésurspoloyíx , quae illius una tantum pars eft. vid. voc:
φαλιλογία. | NE | '

Δημηγορίαᾳι. fpeciatim appellantur illae orationes,
uibus Thucydides primus Hiftoriam fuam diftinxit. v.
Dionyf. Iud. Tbuc. Cap. 16. p. 847. ubi et. dyrogéiay eae«
dem vocantur. Marcellin./in Vita Thücyd. p. 6. Ex Eu.
E 4 ftathius

(A | ARM

ftáthius orationes; quibus Heroes Homerici fefe invicem
compellant, ubique δημηγορίας dixit. Nempe dyusyopoc et
δημηγορέιν dicuntur, qui oratione publice utuntur, b. e. ora-
tores publicas caufas et veras tractant, quales fuerunt .De«
moithenes, Pericles, Cicero, Hortenfius etc. a quibus dittin«
guendi fant coca] et. ῥήτορες anguttiori fenfu; qualis Ifo-
crates tuit, qui non egit caufas, fed fibi vel aliis fcripfit;
Deinde τὸ δημηγορθῖν, ἢ. e. verba apud populum facere Phi. |
Joftratus in Prooem. ad Vit. Sophitterum diftinxita τῷ gu»-
γγορέβι, cau/as agere. — Contra iftas δχωγγορίκς, quae hi-
oricis operibus. inferi folent a nonnullis, disputat Dio-
dor. Sic. Lib. 20. init. ubi et. ῥγτορῶδῳ vocantur: quamvis
non omnino ita reprehendit, ut eas plane àbefle velit;
synodo ἢλί εὐκαίρως. | mE

Aqua yepixóv, δος λόγου, genus dicendi delibera-
Jivum. vid. voc. συμβουλευτικόν. Vnde Ariftot. .Rh. 1I,
20. ὀχμηγορικοὺς λόγους fabulas dicit concioni aptas, fcil.
magis quain iudiciis. MEME

Δημόσιος, λόγος, publica aCio, vel oratio. Het-
mog. περὶ ἰδ, p. 28. cf. voc. Muwrixóc. |

. Δημώβη, ὀνόματα, oratio trita, vulgaris. Longin.
40. Eadem dicuntur sUrsÀ3y, δημοτικαὶ, wrwXmE, h. 6.
mendicis convenientia, Luciano de Hift. confcrib. Cap. 22,

Διαβάλλειν, crimen inferre Ariftot. Rhet. HI, s4.
et alibi. Deinde etiam iw invidiam addwcere, /m/teBtos
fidei reddere , cui oppofitum ett τὸ Ἰσχυρίζεσϑαι, anlorita-
tem et. fidem vei augere dicendo. v. Sopatr. dieu. p. 289.
Hinc et διαβαλοιν dicitar reus, vel defenfor in iudicio,
fi is teftimonia ab adverfario prolata refutat, extenuat,
atque infringere ftudet. Hermog. diup. sao. p. 35.

Δια βάσεις, intervalla, quae. longae fyllabae et
eonfonantium concurías in prononciando faciupt, qnibüs
oratio tardior, difficilior, vaftior redditur. Ita Dion
Comp, 20. p. 140. ubi de loco Homeri lapidem furfum
provolutum defcribentis disferit: ἅπασαι διαβεβέάκασιν αἱ
τῶν ὀνομάτων ἀρμονίαι διαβάσεως δὐμεγόϑεις, καὶ διατήκασι
χάνυ αἰαϑητῶς" ῥυθμοῖς τε xo] δακτύλοις καὶ σπονϑείοις τοῖς
py*ísoic, καὶ τλώκξην ἔχουσι διάβασιν, ἅπαντα σύγκοιται,
vid, quae dicta fünt ad νοῦ. διαβεβηκότα.

Διαβε.

Δ ΤΑ $3

" AraBefalueic, ef. λόγου παῤῥησία μενὲ χαὶ τοῦ
δύνμϑαι πράττειν a'rapsisxodísw; ταῦτα ἅπερ ἐν τοῖς λόγοις
ὀμασημοάνεται. ]ta de&init Ael.tierodian.iu Villois. Anecd.

. 1. p. 93.

διαβεβηκότα, ὀνόματα, verba vafia, longis fyl«.
labis conftantia, et veluti tardis pedibus, grandique gref.
fu incedentia. Ita Moloffus, pes ex tribus longis fyl.
labis con(tans, Dionyfio Comp. 17. pay. 107. dicitur
ὑψηλὸς καὶ ἀξιωματικὸς, καὶ ιοβεβηκες. ὡς ἐπὶ πολὺ, la.
tis paffbus , magsifice incedens. — 1ta idem Dionyf. l.c
Cap. 32. characterem orationis aufterum defcribit: aya»
λοις Ta καὶ δια βεβηκόσιν el; πλάτος ὀνόμασιν μηκύνεώῶαι Qu-
Aé. Longin. 40. fin. ὀνόματα πρὸς ἑδραῖον δια βεβηκότα μέ.
γεϑος. Simili fere metaphora Polybius to, 24. para δια-
βάσεως i£xyyéX.ey, de re in omnes partes verfata εἰ di-
cendo aucts, vid. Gloffar. Polyb. Erneft.

Aix BoA3, criminatio, quae ab accufatore adhibe..
tur in iudicio, referturque ad rx x37 τῆς ψυχῆς Arittot.
Rh. I, 1. Vnde v4 διαβεβλημέγα πρόσωπα fant Rhetoribus
perfonae, in quibus locum. habet vituperatio, erimiaatio,
ut Clodius in Orat. Cic. Milon. cf. Hermog. dic. p. 4. -

Διάγειν, λόγους, producere, ptr ambages trakers
orationem. Philottr. Vit. Apollon. 1, 17. bund dabie id
quod alibi dicitur E oed λόψον, vel du
ρῶν. vid. in his vocc. Hefych. di« ἔβει. Vnde vo.
catur Rhetoribus.diayyy, qua coniunguntur voces tumi
idem, tum diverfa fignificantes, xaT συνψνυμίαν εἰ GUI
ϑροισμόν,

Διαγρα αὶ, defcriptiones, Longin. 32,.5.

Aix 9égec, morun, . affcffiowm , charafferumque
delineationes. — Sic inr e dicitur ταῖς διαιϑέφοα,; db»
ακριβοῦν τὰς πιϑανότηγας, moribus animique affe&tionir
bus exprimendis probabilitatem parare, Lucian. Encom.
Demofth, S. 14. Quo etiam pertinet locutio a Synefio
Dion. p. 37. ufurpata, 4x ὠαϑέφεως γρεφειν, h. e. ferio,
ex aniti vera fententia et aleGu fcribere, idem qued
σπουδάζειν, cui oppofitum e(t τὸ xposyuusaced)ouy, exerci-
tationisgratia fcribere, ubi (sepe disfinulatio et fictio locum
habere folet. du&Osow dispofitionéem , quae fequitur τιὶν s
psciv, inventionem , dixit fimpl. Plato in Phaedro p. 298.

Bi nt.
P E 5 Aiaf-

M ATA

O0 Διδρειν, "λόγον, inflara ; oraiiontin ἢ "Hermogeni
περὶ id. l. pag. 66.. dicuntur . verba . πλατῶα, -iate
fonantia, .ob literas frequentes: e, «e, aut fimiles;
et dixipsc9ay 1. c. pag. 38. ea compofitio verborum,,
quae ob metra füa graviter infidit, ut, quae crebris fpon-
deis utitur. Contraria eff σονϑήκη ἰχμβική Tic, ἢ rpe-
χαϊκή. ἧττον γὰρ, inquit, τοιαύξη dijera]. Vnde digpud-
y3 λέξις. elata elocutio, μέγεϑος ἔχουσα ap. Dionyf. Art.
fh. Cap. 6. p. 267. — τὸ παϑητικὰ et διῃρμένα iungit Lon«
gin. 2. et Cap. 7. τὸ διήρμένα ἐν wonjuami καὶ λόγοις h. e.
fublimitas carminum et oratioris. Apud: Hermog. περὶ
28. 1T. p. 374. Critias dicitur drjpgévoc πρὸς ὄγκον. Lucian.
de Confer. Hift. 45. ποιητικὴ διηρμέψη καὶ μέγαλήγοῤος vo:
catur, quatenus magnificis verbis titu; et elata eít.- Eun-
dem mox metaphorice dicit ποιητικὸν τινα ἄγαμον 6x 0ti«
ριάσοντα τὰ ἀκάτια εἴ, 1770 0000 00000 0o 007

000. Baaipéiy, et dupéiay Hermogeni in Partit. dicitue
is, qui caufam feorfim traCtat, fua argumenta ab adver.
farii argumentis removet, et fingulatim perfequitur,
ὡπλῶς, χωρὶς ἐργαφεαϑαι. , Contrarium eft συμπλέκειν,
argumenta copulare, argumentorum contrariorum aciem
ftruere. —. Et Ariftoteli Rhet. III, 18. djoupéiv λόγῳ τι, ali-
quid produ&ia oxatione eloqui, cui contrarium elt τὰ σὺν-
τόμως λέγον. Hinc τὰ διῃρημένον varie Rhetoribus di&um —
de omnibus iis A formis, in quibus diftin&ionisg,
extenfionis, dilatatióf&ve notio fübeft. Sic Ariftot. Rh.
Ill, 9. 22. dgpsunáv3 λέξις ett elocutio diftlinla, h. e. in qua
membra periodi copula a fe invicem diftinguuntur, quae
quidem forma non ad periodos pertinet, fed ad λέξι τὴν
ἐν κώλοις. | Exemplum eius formae ponit initium Panegy-
. rici lfocratei, in quo varia membra voce καὶ copulantur,
vel potius discernuntur. Nam in.hoc loco τὸ καὶ nontam
copulandi, quam discernendi vim habet. . Vnde et contra»
.ria ratione alii Rhetores ὀδιγρημένην ἑρμηνείαν dixerunt
eam, quae plane ἀσυνδέτως etfertur, cuius reí rationem
addit Gregor. ad Hermog. περὶ δεινότ, Cap. 11. οὐ ap aÀ-
λήλοις τὰ κῶλα συνέχεται, ovdà συσφίγγεται, «va πραγμά-
quy πλῆϑος πολὺ Txpasowaiy, Inde et Demetr. Eloc. 70,
διῃρημένον ὄνομα eft, in quo nimius eft concurfüs voca.
lium, qui fcil. fyllabas diftinguit, et ex una duas facit,
ut ἠέλιος» pro ἥλιος. Idem IL, t2. διῃρημένην λέξιν appel-
lat orationem .non periodicam, fed. brevibus membris di-
fin&am, εἰς κῶλα λολυμένην, quam mox Cap. 13. diae
En £c λυμένην,

ATA | 45

λυμιένην, et διεῤῥιμμένην dicit, contrariam τῇ xarespxp-
μένῃ, periodicae, cazfam.;orationem Aquilae p.21. lam.
quia Ariftoteles Rhet. lil, 9. hanc formam. potius 77v eipo-
μένην appellat, εἴ z διῃρημένη λέξις. ut fupra. viuimuss
alium apud eum fenfüm habet, Cel. Sehneiderus ad L.c.'
Demetrii *udicabat, Demetrium non recte intellexiffe Ari-
ftotelem, nifi nonnulta librariorum culpgexciderint. Μία.
hi autem Demetrius. videtur, eti non eodem. verbo. ufus,
tamen eundem fere, quem Ariftoteles ,. fenfu» alió ver-
bo expreffiffe, adeoque quam ille εἰρορνάνην. λέξιν dixerat,
eandem 4igeyauevyy anpellaffe. - Id duabus ex rebus intelli»
gi pofle arbitror.. Pritnum enim uterque iliam formam
lisdem auctoribus attribuir. ' Ariítoteles I, c.-ait: ἡ eigouée
y5 λέξις ἡ ἀρχαῖα ésiv ; .Ἡροδόταυ Θουρίου ἥδ᾽ isopíaz ἀπό-
δειξις. - Demetrius autem-fic :: ἡ διῃρημένη ἑρμηνεία καλῷ»
ται ἡ εἰς κῶλα AcsÀuufyg, οὐ μάλα ἀλλήλοις συνηρτημένῶαως
εἰς ἢ Ἑκαταίου, xoj τὰ TÀ6isx τῶν '"Hooderou, καὶ ἕλως 9
ἀρχαία πᾶσα. — Manifefte Demetrius ex Ariftotele haufit
fed ita verbis mutatis, ut non videretur eum exfcrip(ilfe,
Deinde mox eandem: formam ulterius defcribit: ὥσπερ᾽
γὰρ σεσωρευμένοις ἔπ᾿ ἀλλήλοις τὸ κῶλα Boxe καὶ ἐπαῤῥιμ-
μένοις, καὶ οὐκ ἔχουσι σύνδεσιν, καὶ ἀντέρεισιν, οὐδὲ βοὴη-
ϑοῦντα αὐδληλοις, ὥσπερ ἐν roc περιόδοις. Neque dubium
mihi ett, eodem modo διψρημένην ἀπαγγελίαν di£tam effe
a Diogyfio Hal. Art. Rhet. Cap. 1. 8. et 5, 7. In utroque
loco reprehendit λέξιν μονότροπον, uhiformem dictionem,
et commendar τὴν ποικίλην καὶ μεμιγμένην. | Ytaque fuadet
variandum efle inter ἀπαγγδλίαν συνεφραμμδνην, ἢ. e.cot-
dortam, periodicam, et inter διῃρημένην, caefam diflin-
&amque membris. brevioribus elocationem. — Simillimus
huic locus e(t Demetr. Eloc. 15. δομιμαζω γὰρ dj ἔγωγᾳ
pufre περιόδοις ὅλον τὸν λόγον σῳνείρεαθαι!, ὡς ὁ Γοργίου, μή»
«8 διαλελύσθαι ὁλον, ὡς τὰ ἀρχιρῖι, ἀλλὰ μεμίχϑαι μᾶλλον
— dí ἀμφοτέρων. vid. quae dicta funt ad voc. συφξρέφεοϑαι et
κατεςξραμμένη. ΝΞ 04
Διαίρεσις, Rhetoribus dicitur traCatio. capitum .
caüfae vel argumentorum. — Vnde ipfa difciplina, qua
hoc docetur, τέχνη διοωρετικὴ vocatur, de qua fingularem
libellum fcripfit Hedinogenes. Cicero etiam Partitioneg
appellavit., Exponitur. difciplina de-/latibue, qui dicun-
tur, eorumque variis capitibus, quibus tractari poffunt,
Sic Sopater Rhetor fcripfit περὶ διαιρέσεως ζητημάτων:
Breviter τὸς εὑρέφες τῶν «xcewu explicavit Cyrus. Rhetor

περὶ

18 ΔΙΑ

περὶ διαφορᾶς τῶν φάσεων in Ald. ed. p. 450. Syriands δῷ
Hermog. p. 25. Tom. 2. Coll. Ald. ita διαίρεσιν ab. εὑρήσει
diftinguit: ἡ μὸν διώρεσις τὴν ἀταρίϑμησιν καὶ τὴν τάξιν
διδάσκει τῶν κεφαλαίων δκάφης ςάσεως, αὶ dà εὕρεσις πλατύ.
τητὰ καὶ τὴν ἐργασίαν χορηγεῖ τῶν κεφαλαίων. ldem pag.
261. l. c. διωώρασιν καλοῦχι κοινῶς μὲν πᾶσαν τομὴν τοῦ πε-
ριέχοντος εἰς τὰ περιεχόμενα. εἰδικώτερον δὲ, τὴν τῶν φαῖ-
ese εἰς τοὶ κεφάλαια καὶ τὴν τῶν κεφαλαίων αὐτῶν εἰς τὰ
κα ἕκατα τῆς ὕλης ὑφ᾽ ὧν τὸ ὅλον ὕφος τῷ λόγῳ συμπλῃ-
ροῦται. vid. Auct. ad Herenn. I, 10. — Eunapius in Vita
Proaeref. p. 121. de Anatolio loquens: Επιφανίου Tod
σοφιςεύοντος ᾧφτήματα διαιρέσοις ἔφασκεν, εἰς μικρολογίαν
κοὐ περιττὴν ἀκρίβειαν κωμῳδῶν τὸν παιδεύοντα. Scholiaft.
2d Aphthon. Progym. Cap. τερὶ νόμου εἰσφορᾶς notat διαΐ.
ρεσιν ab Aphthonio dici τὴν τεχνολογίαν. Itaque libet
Menandri Rhetoris recte ῥιωάρεσις inícribi poterat, quate-
. mus totus veríatur in encomiorum generibus definlendis,
atque ex arte rhetorica explicandis, διαύρεσις autem fecun.
dum Syrianum Schol. Hermog. p.24. Aid. ed. omnino
eít λόγος τομὴν ἀκριβῆ τῶν ὑποκειμένων μοτ᾽ εὐκρινείας ἐπερ.
γαζόμενος. in quo etiam loco diftinguit διοώρεσιν & συγ»
κοπῇ lioc modo: αὶ μὲν Exxeua τὰ uépy κατ᾽ ἰδίαν τέμνει
«περιγραφὴν, ζῶον μὲν κατ᾽ ἀρϑρα, λόγον δὲ κατὰ κεφάλαια.
ἡ δὲ συγκοπὴ συγκεχυμένους xod. ἀδιαρϑρώτους ποιᾶται τὰς
σομάς. vid. quae contra vulgarem illam Menandrei libelli
infcriptionem disputavit Cel. Heeren, ad Menandr. p. 35.
—— Διαίρεσις vero etiam fpeciatim dicitur Dionyfio in [ud.
Thuc. p. 826. partitio ea operis hiftorici, qua accurata
locorum, temporumque notatione diftinguitur. Differt
ea a τάξαι, et ἐξεργασίχ, quae tres univeríae traCtationis
partes funt. Apud Gramtmaticos etiam φιωίρεσις dicitur;
cum fyllaba ita producitur, ut ex una pronunciando duae
fiant, ut Europai pro Europae: cui contrarium vitium
eft συναλοιφὴ.» aut συναίρεσις. vid. Quintil. I, 5. 38. etquie
notata funt ad voc. λύσις, :

Διακλᾷᾶ 9α!. de metris mollioribus, ut Amphibnt
ehy. Dionyf. Comp. 17. p. 107. οὐ σφόδρα és) τῶν οὐσχῇ.
Ἡόνων ῥυθμῶν, d/Ax διακέκλαται τε καὶ πολὺ ϑῆλυ xd
εἰγενὲς ἔχει. Scholiaft. Ariftoph. Nubfgo67. narrat de Phry-
ne Citharoedo: πρῶτος τὴν ἁρμονίαν ἔκλασε dei τὸ μαὶ-
ϑακώτερον. Dionyf, in lud. Demofth. Cap. 43. p. 1042.
φιακλωμένοι ῥυθμοὶ, numeri fraEi, molles, quibus oppo
ti funt. xvdpdiderc, et ἀξιωματικοί, vid. voc. κ"ατανλζώα,
ς

ΔΙΑ 1

Sic et Tatianus Crefcentem notans 6 Cynico tribonio So.
phiftam, dicit ἐβρυνόμενον σφόδρα καὶ tavroiue διακλώμα.-
yoy , delicate fe 1atlantem et molli geflu luxuriantem, — Sci-
licet ibi de oculorum conie&u, et manuum motu fermo .
eft, v. Crefoll. 'Theatr. Rhet. 1lT, 17. Hoc fignificat Sene.
ca Controv. Lib. I. praef, ubi intet vitia illa, quibus fa-
&um fit, ut eloquentia in deterius ruerit, etiam refert,
ad muliebres blanditias vocem exteumare.——

Δια»οπὴ, fig. cum inter duo eadem verba diver.
fum ponitur aliquod medium. Iul. Rufin. Fig. p. 334. ed.
'" Ruhnk. Exemplum ex Virgilio .pofuit: Culpatusve Paris,

divum. inciementia, . divum. — Eadem et διαφολὰὴ, Lat. Se-
paratio. | |

Διακπόπτειν, νοήματα, Drevibus conmatirus fen-
tenlias enunciare, mon ambitu periodico includere. Ariftid,
«sp! ἀφ. p. 677. Idem mox τὸ λελυμένα ἀπ᾿ ἀβδλήλων προ-
ἄγειν, et mox xara κόμματα λύειν νοήματα. Longinus
19. διακεκοι μένα, disfoluta dicit in ἀσυνδέτοις dicendi fot» -
mis, quae ab alii$ διαλελυμένα di&ta fünt. vid. füpr. voc.
διαιρεῖν.

Διαλέγεθαι, ποιήματα, fcite diftinguit Demetrius -
Eloc. S. 168. inSappho ab τῷ £ds;y. — Hlud facit in iis car-
minibus, ubi propter perfonarum rerumque exilitatetn et
fimplicitatem oratio propior eft vulgari et profaicae; hoc
in illis quae vere funt λυρικαὰ, et animi fuaviter vehemen:
terve affecti fignificantia.

Διαλεκτικὸν, τὸ, forma oratiohis ea, qua id,
quod dicere volumus, non directe, fed per interrogatio.
nem. et refponfionem enunciamus. vid. Tiber. Rhet. 19.
Diog. Laert. in Euclid. Cap. τ. Suidas in voc. δαλογος et
di&ZodiuoUc , ubi adfert verba Alexandri Aphrod. in Topica .
Ariftot. διαφέρει ἡ ϑιαλεκτικὴ τῆς ῥητορικῆς, τῷ τὴν διαλεκ.
τριὴν περὶ πᾶσαν ὕλην τῇ δυνάμει χρῆοϑαι, καὶ μὴ διαξοδι»
ποὺς onde τοὺς λόγους, d. ἐν ἐρωτήσει καὶ ἀποκρίσει
καὶ καϑολικιωτέρας xo] κοινοτέρας τὰς ἀποφάσεις πορδιαθαι.
Sic et Plato λόγον διαλεχτικὸν appellabat ὃν οἱ κατα βραχὺ
ἐρωτῶντες καὶ ἀποκρινόμενο; τοῖς ἐρωτῶσιν διαλέγονται.
Diog. Laert. in Platone 52. (Se€t. 87.)

Διώλεκτος, fetmo vitae communis, vulgaris, 86.

eoque etiam folutus., et oppofitus orationi poeticae. Sic
| Ariftot. -

Aniftot. Pet. 23. p. 173. ubi εἴ τὸ )διωτικὸν et f λέξις fim-
pliciter dicitur. vid. voc. λέξις ev Suidas in voc. d,«Ae£us,
de qua infr. et interpp. ad Hefych. |

Διαλελυμένη, λέξις, dico foluta, concifa, bre.
vis , praecipue perorationi apta Dionyt. Iud. Lyf. Cap. 9.
ubi et σύντομος adiungitur. Hanc Ariftoteles ἀσύνδατον
dixit, eiusque hoc exemplum pofuit: éipyxa, ἀκηκθαξα,
ἔχετε, κρίνατε. Rhet. 111, 19. fub fin. eumque fecutus De-
metrius Eioc. δ. 192. et 279. ubi et hanc formam διάλυσιν
vocat. Sic et Menander περὶ σχῆμ. p. 594. vid. διακόπτειν,
Talis quoque eft, quae fic crebris interrogationibus, ut
de tali loco lfaei Dionyfius in Iud. lfaei Cap. 13. ταυτὶ
μὲν διαλελυμένα καὶ ἐξ ἐπερωτήσεως. Photius Bibl. Cod. 70.
p. 133. λόγον διαλελυμένον, τῷ ἰδιωτισμᾷ iungit. c£. Ael.
Herodian. msg! σχημ. excerpta in Villois. Anecd. T. a.
p.94. — E B

᾿ Διάλεξις, disfertatio, quales fcribi a Sophiftis ex.
ercitationis: caufa folebant. Phot. Bibl. 165. in operibus
Himerii Sophiftae. — A Scboliafte Ariftoph. Nub. 316.
explícatur λόγων ἐμπειρία, ὧτε τὸ νοηϑέντα Φράφειν δύνα»
coy. Philoftratus διάλεξιν ἃ μελέτῳ diftinguit Vit. Soph.
lib. If. p. 579. ubi Olearius rem ita exredit, ut dicat,
διάλεξιν verfari in re feria, de qua disferere iubeat oblata
oratori occafio; usAér4» autem efle orationem ad often-
tationem comparatam, fuper vroJécer ex hiftoria illoftri
defumta.

Διαλλαγή. Quintil. IX, 2. 163. tradit a Rotilio Lo-
po» qui ex Gorgia quodam Rhetore hauferit, dictam fuiffe
figuram ; qua plura argumenta ad unum efjefum deducae-
tur, lat. con/ummationem. | Alio loco Cap. 3. 39. diaa-

γὴν dici ait quandam congerendorum verborum diver/itatem.
Aix AA Xov. vid. in voc. μετώϑεσις, et xuddediay.

. AuxAoyix 9, περίοδος, Demetr, Eloc, 21. eam fot
mam habet, quae, quamvis periodica eft, tamen periodi
perfectae ambitum vix prodat, adeoque mixta et tempere
ta inter dictionem concifam et iun&ctam membris.

Διαλογισμὸς, fig. cum quis fecum disputal el ve
utat, quid agat, vel quid agendum putet; fic lul. Rufi
Fig.ao. Latius autem ea vox fumitur auctori Libr. ad He-
renp, IV, cui /ermocinatio dicitur, cwm alicui per/onae fer.

2 | ALIA mE 9

“πο atiribultur, el is exponitur cam satione. dignitütis.
Ei fimilis eft ηϑοποιΐα., de qua inf.
Διάλογος. De hoc genere orátionis agit Hermog,
“ερὶ μεϑ. dewor. ubi praecipit in dialogo neceffariam effe
“«λοκὴν dix λόγων ἠϑικῶν καὶ ζγτητικῶν,. h. e. coniun&io.
nem et veluti alternationem fermonis morati cum disqui-
fitione argumenti docta et Jiterata, ein Gewebe von. Refle.
xionen fir Herz and Empfindung fowohl, als vos wiffen-
fehaftlicher Unterfuckung des. eigentlichen Gegenflandes.
Caufam buius praecepti addit Hermogenis Commentator
Gregorius Cap. 36; ad h. 1. ἵνα dj. μὲν' τῶν η)ϑικῶν ἄνεσιν
σιγὰ καὶ ἀνάπαυσιν λαμβάνῃ ἡ ψυχὴ, μετὰ dà τὴν ἀνάπιεο.
σιν, dix τῶν ἠγτητικῶν πάλιν ἐπιτένηται, καὶ πρὸς ἐξέτασιν
τρέπητα. dem mox διάλογον interpretatur λόγον κατοὶ
“εὖσιν καὶ ἀπόκρισιν ἐκφερόμενον. cf. voc. διαλεκτικός. —

|o Διάλυσις, fig. cum unum fübieCtum totidem repe-
titur, quot praedicata ei deinceps tribuuntur, et quidem
ἀσυνδέτως, v. c. Νιρεὺς TQéig vgag ἄγεν" Νιρεὺς ᾿Αγλαΐης
υἱός τε" Νιρεὺς, ὃς καάδδφος ἀνήρ. Inquibus ἐπαναφΦορὰ et
διάλυσις ineft. Demetr. Eloc. 6r. vid. voc. ἐπαναφορα.
Contraria eft ἡ συνάφεια, cum multa nomina copulis iun-
€a deinceps cumulantur v. c. éspersvoyro EZ&gvéc τε xe]
Κᾶρες, καὶ Λύκιοι, καὶ Πάμφυλοι, xo] Φρύγες. — Porro
διάλυσις dicitur cum variae fententiae eiusdem formae fine
copula vel ἀσυνδέτως fe excipiunt, ut ibid. S. 279. vid,
voc. διαλελυμένη. ^ Disfolutio Au&. ad Herenn. 1V, 30.
cf. Quintil. IX, 3. 50. ubi ad. βραχυλογίχν refertur. vid.
voc. λύσις.

τς A:savyoiu, Ariftoteli eft omnis modus fentiendi,
quem perfonae tragicae verbis et oratione fignificant, .
Poet. Cap. 6. ubi ita ipfe explicat: τὸ λέγειν δύνασθαι τὰ
ἐνόντα καὶ ἁρμόττοντα, δπεῤ ἐπὶ τῶν λόγων τῆς πολιτιιῆς
xa] ῥητορικῆς ἔργον ἐφίν. nter fex enim tragoediae par-*
tes, quas itatuit, a λέξαι, μύϑῳ, ἤϑεσι, διάνοιαν diítin-
guit. — Deinde in doctrina de ftazibus, eorumque traCa- ,
tione, 4 διάνοια fimpliciter dicitur de με legis et legis-
latoris, quem explicamus ad nos defendendos. Vnde hic
canon a Rhetoribus pofitus: κᾶν ῥητὸν τῇ διανοίᾳ λύεται,
effatum disfolvitur , h. e. refutatur, interpretatione /enjus,
quem dico iili ine[Je. vid. Sopatr. διαΐρ. multis in locis et p.
400. Praecipue adhibetur, ubi de lege aliqua fermo ett. -
Et alio loco pag. 403. Rhetor hanc tegulam ponit: ὁ λύων

τῷ

80 ΔΙΑ
; -xpouevec , tec τὸ ix9-

τῷ συμφέρον ἁρμόζει τὴν διάνοιαν. — Porro σχήμωται. din-
νοίας dicuntur figurae [ententiarum, ἀϊνοτίαε ἃ λέξεων
σχήμασι, noto fenfü. vid. Aauila Rot. praefat. de Fig. cf
idem pag. 162. ubi discrimen utriusque ita effért: Senten.
tiae figura, immutato verborum ordine, manet nihilomi-
nus. Elecwtiomis autem, fi distraxeris vel immutaverig
verba, vel ordinem non fervaveris, manere non poterit,
Denique a lul. Rufin. 18. etiam διάνοια figura dicitur, qua
proponitur non id, quod fieri oportet, fed quod fit.

τῷ ῥητῷ (leg. τὸ ῥητὸν) ej διανοίῳ

Διακασῶν, ἡ ἁρμονία, in Mulicis dicitur éa men.
füra fonorum , quam Offavam vocant, eítque perfeGiffi-
ma omnium. [am Dionyfius in Tud. Demofth. ἃ. p. 957.
de Lyfia et Thucydide ita iudicat: τὴν διαπασῶν &ppovíay
οὗτοι πρὸς ἀδλήλους of ἄνδρες ἡρμόσαντο, τὸς ἀκρότητας
ἀμφοτέρας τῆς λέξεως, dy πλέον ἀδήλων ἀπόχουσιν due
μονίς σπουδὴ προδλόμενοί τε καὶ τελειώσαντες. — Ni fallor,
hoc voluit: in elocutionis genete ambos ita afe discre.
pare, ut extremi in oCtava mufica foni discrepant. Nam,
in ea unus eft gtavis, alter acutus. Eodem modo Lyfias
et Thucydides a fe invicem discrepant, ille quidem leni.
tate et fimplicitate, hic vehementia, quae fünt velut
duo extrema, Hanc comparationem ipfe etiam ulterius .
fic explicat: ὄνπερ ἢ wjta πρὸς ὑπάτην ἐν novem λόγον
ἔχει, τοῦτον ἡ Λυσίου λέξις ἐν πολιτικῇ διαλόκτῳ πρὸς γὴν
Θουκυδίδου. Sententia Dionyfii, praefertim totum locum
legenti, non poteft efle obfcura. — Sed nonne etiam hoc
fimile, ut aiunt, claudicat?

Διαχ évra, quinque tonorum menfura, vel inter.
vallum, intra quod vox intendi elevarique debeat. Dionyt.
Comp. Cap. 11. 7

Aixroyéy. vid. voc. dpyacíx, —

Διαπονηρεύεοσ αι, deoratore, qui in sadverfatium
feverius invehitur, eumque contentiofius tractat, Dionyf,
lud. lfaei Cap. 3. πρὸς μὲν τὸν ἀντίδικον διαπονηρδύεται,
τοὺς δὲ διμαφαὰς καταςρατηγῶῖϊ.

Διαπόρησις, dubitatio, figura oratoría, vid. Tiber,
Rhet. Cap. 6. Aquila Rom, δ. 10. Hac figura , inquit,
utimnr , cum propter aliqua videri volumus addwbitare, «t
quafi ab ipfis iudicibus confilium capere, quo poti[fimum δ»
nere orationis utamur. vid. voc. παῦσις. A ,

T

ΔΊΑ MEE δι

Διαπυῤον, τὸ, ἴα oratore ,' ul 'caloré affeftuum
exardeícit, quod et dicitur ro ὄχφλεγόμαγον ϑυμικῶς. Lon-

gin. 12, 3. MEM | |

Διάρϑρωσις, accurata disquifitio. Longin. fragm.

$. ex Porplryr. p. 280. Mox explicatur caQesépa ἐξήγησιξ.
Suid. ὀιηρϑρωμένον. δεδηλωμένον, ἠκριβωμόνον. ;

Δίαρσις, elatio, idem quod ἀξίωμα Longin. 8. Idem
notet τὸ δίαρμα, quod et τῷ ὄγχῳ iungitur Phot. Bibl,
Cod. 209. |

Διασαλεύειν, τοὺς ἤχους, fonos perturbare dicun-
tur aj συωμπτόσοις τῶν Φωνηέντων, vocalium concurfus,
quia in tali concurfa foni vocalium fingularpm non recte
diftingauntur, fed veluti confluunt, et confüfam elocutio- :
nem faciunt, qualis eít in omni. hiatu. Dionyf. Comp.
23. p, 180. Mox dicit eodem fenfu éoxuperízem τὸν 9v,
onum perturbare, inquietum reddere. v. füp. in hoc voc.

Διασκευὴ, dicitur peculiaris modus tcaCtandi argu.
menta et confirmandi is, qui vim movendi habet, et eft
παϑητικός. cf, voc. ἐνδιάσκευος. vid. Hermog. περὶ sip.
Il. p. (48. Sopatr, dioup. p. 373. δὶ διασκευὴ et σχήματα
" funguntur in epilogo παϑητικῷ. Eft igitur illu(tris expo-
fiio rei, de qua controver(ia agitatur, cum gravitate

uadam et dignitate, pertipetque ad rem, modum et per-
onam. À poetis haec διασκδυὴ ad oratores traducta eft.
Schollaft, ad Hefmog. 1. c. p. 370. τοὶ τῆς διασκευῆς κῶλα
wOupxtuax τὰ ὄντα, ἐνίοτε δὲ καὶ ἀσύνδετα καὶ waOy κινοῦν.
TX. τοὶ γὰρ τῆς κατασκευῆς σχοινοτενῆ καὶ μακραί εἰσε. Ita-
que quoniam in hac voce et derivatis ineft notio artificii
cuiusdam, í(tudii, et accprationis, Polybius διεσκευασμᾶ-
γὴν ἐπιφολὴν dixit commentitiam, dolofe confillam epi/to.
lam. Quem locum attulit Suidas, etexplicat uerx ócÀos
γεγραμμένην. — Philoftratus Vit. Soph. 1Lap. $90. de
Adriano: ταὶς διασκεναὰς τῶν ὑποϑέσεων ποιαλώτατος ἐκ
Τῆς τραγῳδίας τοῦτο ἐρηκῶς, cf.omnino Cataub. ad Athen.
Lib. 1Il. cap. 26. Fortupatianus Rhet, p. 62. ed. Pith. in.
ter varias διηγήσεως fpecies numerat ójaz4svyy, quae res
£geftas non tam doceat ,. quam exaggeret, quae aliis dici-
tur ἐγχατάσκευος ἔκφρασις. vid. voc. διήγησις. |

Διασπᾷν, λέξιν vel κῶλον, dicitur is, qui ita ver-
ba componit, ut hiatus et collifionea literarum oriantur,
i E quae

82. ΔΙΑ

quae moram faciunt, et. iucundum orationis: flumen im-
pediunt, . Sic Dionyf. Comp. p. 168. de loco aliquo Thu.
cydidis, in quo rac τῶν Quyyévrwv συγκρούσεις εἰ ἀπακο-
aac et περίοδον οὐκ ἔχουσαν βάσιν &vy αμμον reprebendit:
ἀποτραχύνει καὶ διασπᾷ τοῖς διαχαλάσμαδι τῶν ἀρμονιῶν.
Contrarium eft τὸ cuAuxu Bavei)a et συγκρώζεοϑαι, fi org-
tio apta ftru&ura cohaeret, -et"leni expeditoque flumine

rocedit, vid. Cap. 23. p. 184. et. conf. voc. δια βαίνειν.

einde διασπαοϑαρ dicuntur etiam periodi, cum ob defe.

'&um longioris fpiritus non uno tenore et ἀπνεύφως pro-
^ punciantur, fed per vocis varia intervalla efferuntur. Plut,
in Vit. Demofth. Cap. 6. Et Philofttat. Vit. Soph. 1]. p.
604. in Vita Phoenicis: ἡ ἑρμηνεία διασπᾶσθαι ἐδόκει, καὶ
ῥυθμοῦ ἀφέφηκεν. vid. voc. πολοβός. | t
|. D Διασπασμὸς, λόγου, fermo haefitans, interruptus
wel abruptus, qui oritur, cum concurfüs vocalium et
hiatus nunquam vitantur. "Eadem dizgdnpie dicitur, De.
metr. Eloc. 68. Quintil. IX, 4. cwn fermo hiat, interfiflit,
«t velnt laborat oratio. — ' ots

Διάφςασις, in difciplina rhet.: de ftatibus dícitur
certa fententiarum forma, ambiguitatem fenfus adferens,
quae nititur diftinctione fyllabarum in nonnullis verbis,
quae in aliquo fcripto vel: teftamento leguntur. . Hermo-
genes in διομρ. «xc. p. 26. hoc exemplo utitur: Pater duos:
filios habet , quorum alter Δέων, alter Πανταλέων νοῦν.
tur. Scribit ille in teftamento ita: ἐχέτω ταὰ ἐμαὶ πάντα"
Aéov. Iam alter filius haec verba coniunCtim legit Tia»
χαλέαν, alter.per διαίρεσιν vel διάφζασιν, Πάντα Λέων, un-
de diverfüs teftamenti fenfüs adeoque controverfia oritur.
.cf. Quintil. VII, 9. et voc. ἀμφιβολία. — Alia duaeaci:
eft, qua σεμνότητα orationis effici dicit Ariftides περὶ Aeg.
πολ. p. 645. Ea fit, cum fententiae alicuius continustio,
membro ip medium interie&o, interrumpitur, τὸ ἐξέρα᾽
. ele τὴν φεμνότητα 9 διάφασις dix μέσου ἐπιχειρᾶ. De alio
genere διαφάσεως, quae in vitiofa et iniucunda verborum
ftru&ura cernitur vid. quae dicta funt ad voc. disavem,

. Διάφημα, tonorum ad modulationem vocis pertl-
nentium ea ratio, quae intentio, m et remiffionem vocis
adeoque ipfam modulationem efficit, quatenus netmpe
haec femper quibusdam fpauis (διαςήμασι) diftin&a elt.
Diony(. Comp. 11. διαλέκτου μὲν οὖν βόλος évi μοτρϑτα

A' LA BEEN 85:

διαφήμαν, τῷ Aeyonéfyp dii πέντε. p. 58. ed. Reisk; ubi
vid. not. ! | τ

Διὰ τί ξα, interphngere orationem, hoc mbdo, ut
v.c. intelligas, coniun&io aliqua utrum ad antecedentia,
an vero ad fequentia referenda fit. Ariftot. Rhet, ΠῚ, 5.

A ied Upery, reprehendere, vel cüm fono reprehen-
fionibus apto aliquid eloqui, et quidem extenuandae rei :
caufa. Vnde ei oppofitum eft τὸ αὐξάνειν. Dionyf. de
Demofth. 54. p. 1121. vid. voc. διασυρμός. - Ita Demoftly
Coron. 9. Aeíchinem dicit διασύρειν τὰ χωρία, cum is in
'Ctef. p. 286. de oppidis contemtim dixerat: ὧν οὐδὲ r$ ὦ
ὀνόματα ὄὄδωμεν. Sos

Διασυρμὸς, genus (commatis, quo res verbis ig.

fto plüs extenuantur, die /püttifche Herabfetzung , l"er-

γον 47
Ta

ΒΦ 8.8.

Aleinerung. Longin. 234: 2. Idem Cap. 38. deüinit, r«re-
vifa Toc αὔξησιν. ' Alexander κερὶ σχημ. ita: οἷχν λέγωμεν
οἰξιοπίφως διασύροντες. ReCtius Phoebammon Schol. περὶ

exu. p. $92. Ald. διασυρμός ἐςιν, εὐτελισμὸς πραγμάτων

ὑπὸ τῶν ἐναντίων εἰς ὄγκον ἐπαρϑέντων. Lat. elevatio vel

οὐ γίβο. vid. Aquila Rom. 15.

Aii rpiBy, commoratio, excurfio, et quoddàm e.

εἰσιδιον, quo orator lübinde ütitur, ornatus atque ampli-

'ficationis gratia. Ariitot. Rhet. ITI, 17. Sic et Menander iu
'éreug. ἐπιδ. p. 596. tales διατριβὸς, et τὸ διατρίβειν com-
'meinorat de tractatione argumenti vel longiore vel bre.
'viore, prouti rei ratio poftulat; ἐμβραδύνειν hoc dicit
"Lucian. de Confcr. Hift. Cap. 27. et μετὰ πολλῆς Φροντίδος

διεξιέναι. Vnde ab Hermogene eodem nomine appella-
tur forma dicendi, qua plnribus verbis unam notionem
enunclo, pertinetque ad δεινότητα et copiam dicendi, πᾶ.
pl demór. p. 8. ubi ita defcribit: διανοήματος ἠϑιμοῦ Fura-
σις, ἵνα ἐμμένῃ τὸ ἦϑος τοῦ λέγοντος ἐν τῇ γνῴαῃ ToU αχού-
ὄντος» veluti inculcatio rei per varia homina, quae iili
conveniunt. His Gregorius ad ἢ. 1. Cap. 5. hanc explica-
tioném addit: τουτέξιν, ἵνα δόξωσιν ol ἀκούοντες, ὅτι ἐξ &ve
(ix Sérov παῤῥίας ταῦτα ὁπαγγέϑοισι,. καὶ ἐν ψυχῇ τοῦτο ἐμ»
ταγῇ, καὶ βέβαιον γένηται τὸ ἦϑος τοῦ λέγοντος. — Deni-.
que διατριβὴ etiam dicitur ipfa Schola vel locus, quo di-
eendo exercebantur Rhetores, fere ut σχολὴν, Φροντιφής
piov , - διδασκαλθον etc, Pfeudo-Uluc: iá. Vic. Antiph. διατρίο.
βὴν συνέφησα; Λοίαην rhetoritam inflruxit, Vào verto
"€t! 2 oc

-
84 ΔΊΑ

hoc eft σχολάζειν, ut ap. Plutarch. in Vita Demofth. Cap.
5. vid. Crefoll. Theatr. 1V, 4. p. 390.

.— Αιατύπωσις, déferiplio, qua res veluti adumbrs.
tur, et fpectanda proponitur, Jebhafte,. maleri/che Schilde-
rung, um z& vühtes oder zw überreden. Longit. 20... 12.
cf. Aquila Rom. δ. 13. Sic Sopater disp. p. 313: διατύτα-
σιν. appellat, τὸ διατυποῦν τὰ παάϑη τῶν νοσούντων, Nem. ᾿
pe fi medicus defende:ur, defenfor in epilogo hac oratio.
nis forma utatur, et veluti eos, quos ille curavit, lo.
quentes inducat: ega huius bemeficlo pater /wm, ego.per —
illum parentes habeo. — Itaque. Alexander περὶ aya. ple. :
nius illam ita definit: ὅταν ὅκα. προσώπων καὶ πραγμάτων
καρασυναγωγὴν ποιησάμενοι, μὴ τοὺς. λόγους μόνον,. Gs
xoj τὰ ἐναργήματα καὶ τὲ παάϑη καὶ rÀ 339 ῥιατιϑώμεϑα.
vid. Plut. de Glor. Athen. et voc. ἐνάργεια. 8|ς et Vlpis-
nus ad Derofth. Coron p. 222. τὸ ὑπ ὄψιν ἄγειν τῷ λέ
yo ταὶς συμφορὰς; vel τὰ πράγματα, appellat διατύπωσιν,
Et mox: δια Φέρει δὲ καὶ διατύπωσις τῆς (dx(Dpxosec, τῷ τὴν
μὲν διατύπωσιν: διὰ παάϑος τι Aqadiog, τὴν δὲ ἔκφρασιν
ὥσπερ ἐν διηγήματι ἄναι. cf. id. ad Demofth. Mid. p. 366.
ubi planius etiam de hac forma exponit: ἔχοι συγγ
πλείφην πρός τε ἔκῴρασιν xa) διήγησιν. ἐν ἅπασι γοὶρ τούτοϊς
ἔκϑεσίς ἐφὶ πραγμάτων γεγονότων, a.d τὸ μὲν διήγημα,
ἁπλῆν καὶ ἀκατάσκευον ἔχει τὴν ἐκϑεσιν" ἡ δὲ διατύκωσιρ
τὸ κἂν αὐξῆσει καὶ ἐναργείᾳ. κᾶται. καὶ αὖ τὸ ὀεήγημα
κατ᾽ ἀκολουϑίαν πρόεισι τοῖς συνδέφσμοις ἑνούμανον, ἢ di
ὡιατύπωσις κομματική ἐξ: καὶ ἀκόλυτος δι ξαδαγῆς σχημί-
τῶν προϊοῦσα. vid. quae dicta fünt ad voc. ἔκφρασις et cL,
Quintil. IX, 3. 40. ubi et hoc addit: ad illam virtutem
διατυπῶσεως referri quoque a nonnullis locorum diluci-
dam. et fignificantem defcriptionem, quam alii Toseype- .
Φίαν appellent. Exempla plura dedit Voff.. Inftitt, Rhet.
Lib. V. p. 377. |

Δια Φορὰ, fig. cum verbum iteratunt aliatn fenter-
tiam fignificat, ac fignificavit primo diCtum,. Ita Ratil
Lup. 1, 12. | '

(0 Διαχαλάσματα, ἁρμονιῶν, illa vitia compofiie-
pié et (tructurae, quae oriuntur ex collifionibus vocaljom,
et concuríü impedito literarum: unde fit mora quaedam
auribus iniucunda, et difficilis elocutio, Dionyf. Comp.
p. 168. τὸ κῶλον τραχύνειν καὶ διασπᾷν τοῖς. ὡιοκαλάσμες
τῶν. αἀρμονιῶν. Vid. ad voc. éyxyew, | a
T:

ι

AIA -— | 8$

| Δικ χάρω σις, Iraffatio.reram inventarum. Ariftid,
“ερὶ λ. πολ, p. 658. o9 εὕρεσις, ἐνταῦϑᾳ καὶ Giaxetpuoi.

Διεγείρειν, excitare, commovere auditorem, quod
fit verbis et lententiis fplendidis et gravibus, Dionyf. lud.
Lyf. 28. — διαγείβειν Φραάσιν, attolere elocutionem, des
dusdruk heben, einen. Schtbung geben, wodurch er fich über
den gewbhulichen, alitglichen Portrag erhebt, Dionyf, '
ep. ad Pomp. 3. p. 779- vid. ὀρϑοῦν. -

Ais su névov, fig. disiustIum. Hsec figura, in-
quit Aquila Rom. de Fig. p 187. ita ornat et amplificat
orationem, ut diverfis redditionibus verborum metruabra,
quae vocamus κῶλα, disiungat, et fepatet, five duo, five
plura. vid. voc. ἀντεζυυγμένον. lulius Rufin. ὑπόςζευξιν vo»
cst. vid. ad Calc. Rutil. Lup. Ruhnk. p. 229. et cf. voc.
$eiyua. | |

Διεξοδινῶσ, füfe, copiofe, ausführlich. — Contes,
zium τὸ βραχέως λέγειν. Dionyf. lud. ifaei Cap. 16. He.
fych. πλατέως. Vnde Plutarcho dis£odexeq /sopíxc pc oye
ψες dicuntur in Fab. Max. Cap. 16. vid. voc. διαλεκτικὸν,
ubi locus huc pertinens ex Suida defcriptus reperitur, et
voc. dnygeic. — Etiam die£edsver Adyov, latius fufiusque
de aliqua re dicere. v. Sext. Empir. adv. Rhet. p. 290.

Aid £odoc, fufior ampliorque rerum expofitio, «nae
vj συνταομίᾳ, concijae narrationi opponitur. Sie Arittid.
sp] λογ. πολ. p. 660. de encomiis dicit: κατὰ διέξοδον γί
yoyra,, extenfa et producta oratione traCtantur, fie erfor-
derum eine ausführ'che Behandlung und. Darfiellung. | cf.
Capperon. ad Quintil, 1X, 3. 87. Deiude φιέξοδος quoque
dicirur ut ἄφοδας, h. e. reditus a digreffione, ap. Quin-

τ.

^——.-.'. Anfvgoic, proprie narratié ipfius argumenti, quod

eaufh fuppeditat. Hermog. δύρεσ. IT. p. 34. διήγησίς ἐφι
wayroc προβλήματος αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἐξ οὗ συνέφῃκεν ἡ
ὑπάϑεσις, h. e. narratio ipfius rei et caufae, ex qua con-
troverfia conflata eft... Similiter Au&tor αυναπτ. mpg.
Ῥ. 18. et Theophil. Coryd. ap. Fabric. Bibl. gr. Tom. 13.
. P» 692. qui uterque ex Hermogene pendet... lbi «αἱ ZuJ«-
4c dicitur. Apfin. Art. rhet. p. 692. ὡῴγησίς ési papa
vwy ἔχϑεσις γεγονότων. dirroy τὸ γένος τῶν διηγήσεων. τῷ
μὲν dia ψιλῶν πραγμάτων, τὸ δὲ ῥιὰ μεκαγχοιῶν mpeas£star
| | F'3 $upé- -

hd
.

l /

9 ΔΙΑ

ζομένων, καὶ κατασκευῶν προστιϑεμένων. “αὖ μὲν efal ἴξορι-
«aj, oj δὲ ἀγωνιφικαὶ, οἷον αἱ παρὰ τοῖς πολιτιπ:οῖς. 15
tivguit etiam διήγησιν ab. ἀφηγήσεοι hoc modo: ἡ μὲν διή-
γησίς ἐφι αὐτῶν τῶν γεγονότων, καὶ τοῦ ἔν τῷ πράγωατι
sxpivoudyou ἀφήγησις᾽ τὸ δὲ ἀφηγηματικὸν πολλάκις καὶ ἐν
τοῖς κεφαλαίοις τίϑεται, ὅταν ἢ παράδειγμα, ἢ λύσιν γε:
γονότων ἐναϑόντες ἀφηγηματικῶς σχήματα εἰσάγω ρζὸν. cf.
voc. ὠφήγησις εἰ Auct, ad Herenn. 1. 8. Ibidem etiam
Apfines docet, quidnam inter κατάφασιν et διήγησιν inter:
fit, de quibus diximus ad voc. κατάστασις. Et pag. 694.
᾿φαϑόλου τῶν διηγήσεων oj μὲν εἰσὶ παϑητικαὶ, oj δὲ σῷο-
δραὶ. αἱ δὲ ἐν βαρύτητι, αἱ δὲ ἐγκωμιαφικαὶ. αἱ. δὲ μέσαι,
ταὶ τούτων τῶν μέσων αἱ μὲν δημοσίαι. cj δὲ ἰδιωτικαῴ. Quo-
modo διήγησις ἃ διηγήματι diflerat, expofüit Elermogenes

Progymn. Cap..2. in Bibl. litt. et art: Gotting. l'age. 8.

p. 8. — Theophilus Coryd. l. c. duo genera διηγήσεως (ic
diftinguit: ϑάτερον ἄδος διεξοδικώτερὸν τί πέφυκεν ἐκφέ.
ρεαϑα!, καὶ κατὰ τινὰ ἐγκατάσκευον ἔκῷρασιν, καὶ τοῦτο
διήγησις εἰδικῶς ἑρμηνεύεται, ϑάτερον δὲ ἁπλοῦν τὰ ἐφὶ xu]
ἐκατάσκευον καὶ συντομωτάτην ἀληχε καὶ ψιλὴν δήλωσιν.
. Fortunat. Rh. p. 62. in Rhet. Pithoean.:praeter δι, γησιν
feptem eius fpecies numerat: dvridpfygoiv , μδρικὴν dapy.
“«ἀραδιήγησιν, ὑποδιήγησιν, καταδιήγησιν, ἐπιδιήγησιν, εἴ
διασκουήν. πῃ quibus μερικὴν quidem dicit, qua partes
narrationis fingulae inducuntur. — De caeteris (00 loco
dicetur. | ΝΞ “
Διϑυραμβώϑης, λόγων ἰδέα, dithyrambicum, hoc
eft, tumidum, fesquipedale genus dicendi. Philoftrat.
Vit. Apollon. T, 17. ubi addit: Φλεγμαίνουσαν ποιητικοῖς
ὀνόμασι. vid. ψόφοι et παρένϑυρσος. Olympiodor. in Vit.
Platonis: ὅτι τοὺς διϑυράμβους ὁ Πλάτων 3oxero, δῆλον «x

οῦ Φαίδρου τοῦ διαλόγου πάνυ πνέοντος τοῦ ὀιϑυραμβιδους "
«αρᾳκτῆρος ctc. Vnde εἴαρ. Diog. Laert. Lib. liT, 35. fec. 28.

Dicaearchus dicitur fcribendi characterem in hoc dialogo»
Φορτικὸν reprehendilfe. cf. Crefoll. "T'heatr. III, 23. p. 325

AiIedvev, intervallum facere, quod. fit in literis,
quae non coeunt fecum invicem, fed moram elocutiorti
adferunt, quae ipfa djxez«x, διάφασις, etiam φάσις dic-

tur. Dionyf. Comp. 19. p. 145. Opponitur τὸ ἐπιταχύνειν,

vid. quae dicta fünt ad v. διαβεβηκότα. ldem ibidem dici-
tur τραχύνειν καὶ δι ξάνειν τὰς ἀρμονίας, et opponitur
συφέλεϑαι τὴν φράσιν τῇ βραχύτητι τῶν συλλαβῶν. οἵ...
Cap. 22. p. 109. ubi Thucydides in verbis: ᾿Αϑηναῖο bra
] Lí

—

:ἄγραψε, dicitur. duedyet». τὴν ἀρμονΐχν, quoniam litera e
cum fequente £ coire non poflit, fed intervallum quod.
dam, διάφασιμ, in pronunciando poftulet. Hinc Diog. ἢ
Laert. de Arcefilao Lib. IV. Cap. 10. dicit: ἦν dv τῇ λαλιᾷ.

, διαφατιπὸς τῶν ὀνομάτων, im elocutione diflinEle voces fimgue —

, las pronunciabat. cf. voc, ἀντιφηριγμὸς, et ὠντίγυπος.

Δικαιολογία, fig. orat. cum. aequitatem caufae
quam maxime brevi fententia compleCtimur. Rutil. Lup,
1, 5. et Quintil, 1X, 3. p. 457. Deinde dixeoAoyía; ῥητο-
. φικαὴ dictae fünt etiam 'argumentationes illae, quibus ora-
tor praefertim in epilogo caufam fuam commendat, aüdi-
toresque ad affenfüm et commiferationem perhovere ftu.
. det. Hae, quoniam verhis et oratione fiunt, ab Euíta.
thio ad Hom. Il. v, p. 1050. diftinguuntur ab o/kroic πραγ.
ματικαὶς, de quibus di&um eft ad voc. παραγωγη. Alio
loco p. 1172. fimpliciter δικομολογίας et ἀγῶνας junxit. -
. Ad Hom. Odyff. β. p.-1442. autem τὰ dixouoAoyaxov τῆς.
ἀγευσιγορίας opponit-9 καταφορικῷ. . Nempe in illo genere
argumentis, in.hoc cum. impetu, et affectu, et vi
pugnatur. TP n . - . ᾿
Δικανικὸν, ψένος λόγων, iudiciale dicendi gens,
quod partes habet κοτηγορίαν et ἀπολογίαν.) accu/ationem
et defenfionem , vel üt eft ap. Quintil, 11], 9. intentionens
et depul/ionem. Ariftot. Rhet, I, 3. etiam d/ty, et αἱ ἐν
δικαφηρίοις ἀγῶνες Pfeudo-Plut. in vita Antiph. p. 308. ubi
contendit Antiphontem primum hoc genus orationum ha-
buiffe et tractafle, cf. AyCt. ad Herenn. II, r. B

Aiuaseixóc. dxasixc σχήματα, formae dicendi, f.
figurae eae, quae in erationibus politicis et iudicialibus
adhiberi folent, maxime fervientes exaggeratieni, vehe-
saentiae etc. quae egm ob caufam σχημ. ἀγωνιφικαὰ dicun-
tur. v. Ápfln. Rhet. περὶ πάϑους p. 726. et cf. Voc. xa-
λιτικάς. — | ' | ᾿ tom 07
Aix eXeyéiv, in iudicio rem tracare dicendo. Dif-.
fert & τῷ δημηγορέν. Ariftot. Rhet. I, 1. 31. vid. voc.
συναλλάγματα. m :

:Διλήμματον, dilemma, ea forma dicendi, 408,

. duabus interrogationibus adverfario propofitis, in utraque
. ad refutandum parati fumus, vel, duplex propofitio hy-.
. pothetica, aut complexio duarum propofitienum hypo-
uU e |. ..E 4 | theti-

-

88 ΔΙᾺ

. theticarum, ut: fj futuram caedern pracfonfifti, cur. won
indicafli ? fin ignorabas , cur alios, qui in. eadem iguora-
dione tecwin verjabautur , accw/as? Debent itaque ea inter-
rogari, quae adverfarius refpondendo non recte refutare
poteít. Hermog. περὶ e0psc. Lib. IV. p. 72. Ald. ubi hoc
addir: καϑόλου γὰρ ὁ ἐρωτῶν clc εἰς νίκην rj ἐρωτήσει ϑαῤ-
ῥῶν ἐρωτᾷ. cf. Aplin. Rhet. p. 703. Quid autem fit τὸ dx .
ὀιαλομμάτων ἐμβάλλοαιν, quod Photius Bibl. Cod. 265.
Demottheni tribuit, non fatis nunc quidem mihi liquet.
Auctor Proleg. in Schol, ad Hermog. (vid. Reisk, Oratt.
Gr. Vol. VIIL. p. 197.) definit: λόψος ἐκ do προτάσοων
dvayríuy τὸ αὐτὸ πέρας δυνάγων, cum ex duabus propofi-
tionibus contrariis una et eadem fententia: concluditur.
Vtitut hoc exemplo: Cum Corax Rhetor Tifiae pollicitus
effet, fe hunc velle docere ro seiJev, h. e. rhetaricam
artem, Ti(ias ut didactri dandi neceilitatem evitaret, hoa
adverfus Coracem dilemmate ufüs efle fertur: β fw se
Bocuifli τὸ veyJesy, ecce ego tibi fnadeo , ut nihil & ne. ac».
Cipias : fin autem non docuifli, ego tibi nihil do, quia wo
docuifli. Cicero complexionem vocat, de. Invent. 1, 29.
et 45. Vlpiar, ad Demofth. Olyntb. 3..p. 25. awaaréw às
ἀγμμάτως dixit eadem in (ententia. |

Διόρϑωσις, fig. οἷος. ὀχῆμᾳ λέξεως Ael. Herodia.
5o in Villois. Anecd: lI. p. 9». ὅταν τῷ ῥᾳθόντι ξυααρετή-.
σαντες, εἷς οὐχ ἱκανῶς εἰρημένῳ, μεταφράσωμεαν, era dvi —
ἀιασαφήσωμεν αὐτὸ μᾶδλον.. |

Aur, ὀνόματα, verba compolita, iun&la. Ariftot,
Rhet. 1Π|,.3..1. ubi haec exemplg ponuntur, πολυπρόσω-
πον, μεγαλοκόρυῷος γῆ, ἀκτὴ ssvomopoc, πτωχόμουσας
xoÀa£f. ' Plura exempla dedit νοῦ, Inft. Rhet. Lib. VL, 4
P- 449.. Praeceptum Ariftotelis circa haec nomina dignum,
quod ἢ. l. ponatur ex Lib. JT, 5. 13. οἱ ἄνϑρωποω τοὺς de.
«λοις χρῶνται, ὅταν ἀνώνυμον 9, καὶ Q λόγος ευσύνϑετος,
οἷον τὸ χρονοτριβῶν. xA. ἄν πολὺ, πάντως ποιητιπόν. Διὰ
χρησιμωτάτυ ἡ διπλῆ λέξις τοῖς διϑυραμβικιοῖς, οὗτοι γὰβ
ψοφωώδεις. —^Houd dubie hoc fenfu διπλασιολογίαν dixit
Plato in Phaedro p. 365. ubi eam cum γνωμολογίᾳ et eut.
yoÀoyía Polo Rhetori tribuit. :

! AoypaTíxc. Philoftrat. Vit. Soph. Lib. T. p. 402.

de Critia: vv. ἰδέαν τοῦ λόγου ἣν δογμωτίας, nbi Olearius
hoc nomen refert ad breves /emtentias, quae canquam ded-
iata aut axiomata proferenuar, «et cenfert partim Her.

4nogenem

tnogenem περὶ ἰδ. TT. qui Critiam dixerlt ed πολιαὶ λέγον-

vx ἀποφαντικῶς. pattim Ciceronem Brut. Cap. 3. ubi ceres- -

brum Jententiis, et de Orat. 1l, 22. ubi /eMdeutiis abundam-
tem appellat. - | | ΝΞ

Δοξοπομποῦντας quae fplendidam - fpeciem 8...

bent. Longin. 23. 2. Mox S. 4. eadem cd κομπκωώδη aps
peliat. | !

Δραματικὸν, σωμάτιον, carmen Tlidis dixit Lon.
ginus 9. 13. quatenus in eo plus actionis elt quam fermo.
cinationis : es enthált mehr. Handiung , als. Raifonuement,

Idem ergo eft etiam ἐναγώνιον vid. hoc voc. et ἔμπρακτον,

Similiter Euftath. in Prooein. TIapenB. de Iliade: égauari-

κώτερον μὲν σχηματιζομένη᾽, διρὶ τῆς μονοειδοῦς μὲν, πολυ-᾿

προσώπου δὲ ἀφηγήσξως. etc. hotius in Dibl. ὀραματικοὺξ
λόγους appellat fcripta, praefertim lüftorica, qyae νοὶ
fictum argumentümi habent, e genere amatorio, uc Achil,
lis Tatii, et παϑητικῷ, vel hi(toriae mixtam mytholog
giam, res iniras, incredibiles etc. Sic Cod. 166. Antonik
Diogenii de Thule infula libros recenfens, λόγους dps
τικοὺς vocat, et mox: oe μύϑων ἐγγὺς (Φραΐσις) xj ἀπ»
€wv dy τιϑανωτάτῃ πλάδει nx] διασκευξ ὕλην ῥαυτῇ διγγη»

μάτων ποιουμένη.

δΔραματοσργᾶν, τὼ ἐγελήματα, ita tractare cri.
snina dicendo, mc moribus characteribasque pingendig
disfolvantur. vid. Sopatr. é«wg. p. 388. Ald.

Δραφήρια, ῥἤωατα, verba a&iva, Dionyfí. Ἐφ. ὦ
Amm. ÍI. p. 791. Haec etiam ἐνεργητιδοὶ dicuntur ut l. c,
Cap. 7. p. 196: ubi funt dyuarev éiày évepyyriua , formae
activae. d haec ad Grammaticorum teclinologiam
potius pertinent, Apud Rhetores autem τὸ ἐραφήριον eft
res feria, in qua tractanda. affeCtibus et gravitate orstio«
nis opus eft, Vnde iungitut τὸ ἐναγώνιον, καὶ ἐμπαϑέρ.
Dionyf. Demofth. 2t. p. 1021. Hinc Plutarch, ja. vita De-
motth. Cap. 5. Ifaei orationem vocat ὀραφήριὰν wa) ““ανοῦβ-
γον ἐπὶ τὴν χρείαν, nervofam, vehementiorem, et ad
ufüm magis comparatam: der Portrag des J/aeus war lieb.
hbafter und practifcher. Suidas: ἀραξηρίοις. mapeuvarüroi.

à piu. δριμέα προοίμια dicit Hermog. περὶ eig, Lib,
J. p. 16. quae habent fignificationem acuti ingenii, firma
funt, detinentque auditorem * ne ftudium audiendi dimit«

4 tat

fab

-99 ENSE:

tat, vx ἰσχυραὶ explicat Schol. anómymus ad h:t. Hermog.;
p- 356. ldem λέξιν dpiuéiay. vocat ἐμφαπτικὴν καὶ ματαῷο.
ρικήν. Eodem fere. modo acer. Latinis di&us,. cuius ora-
tio ex acumine et ornatu amoenitatem et gratiam habet.
Sic Plin. Ep. I, 2. cum profeffus effet, fe non. Demofthe-
nem folum, fed et Calvum figuris maxime orationis imi-
tatum effe, tiec non 'Marci ληκύϑους, amoenitatesque ad-
hibuiffe, hanc caufam addit: J4cres enims effe son triflee
volebamus. vid. voc. δριμύτης. ^. t τς

^ Δριβύτης, ingehinm, acumen, quod orator arte-
füa oftendit: Hermog. ἐδρὶ δύρ. Lib. IV. p. 194. et paflim
aliis in locis. Lib. 1. p. 6. δριμύτης πρὸοιμίου pofita eft in.
propofitionibus acutis, callidis, prudentibus, vehementi-
bus. Euffathius ad Hom. 1l. y. p: 433. δριμύτητα alt apud:
Rhetores effc ὀπίτασιν τῆς γλυκύτητο;. Et ad ll. A. p. 844.
"lséov, inquit, οὐ οἱ us9" “Ὅμηρον ῥήτορες, τὸ δριμὺ uers-
σπεύασαν εἰς 309 v1, ἐννοίας δριμείας λέγοντες, dy αἷς. qÀue
. εὕτης ἐπιτείνεται, καὶ λέξεις δὲ ὁριμείας ὁμοΐως. cf. Volt.
Pnfit.Rhet. VE. p. 50g. — ὃ ὖ5ὉὖῦᾷῬϑ-,᾿΄ὕ ὮΝ
. Δύναμις, τῶν λόγων, apud Ariftot. Rhet. I, 1. fim.
pliciter notgt facultatem oratione utendi, quatenus eft ho-
mini a natura; tributum, τὸ δύνασθαι λόγῳ Box3.&v- δαυτῷ.
Deinde vocis poteftas ita amplificata eft, ut Dionyfio
Hal. κατ᾽ ἐξοχὴν dicatur δύναμις idonea rerum. propofita-
rum tractatio, quatenus in eloquendi narrandique artifi.
cio cernitur: ab.eaque diftinguitur wpocipgs.g τῶν λέγων
h. e. dele&us materiae et argumenti, [τὰ in lud. 'Thu.
, €yd. Cap. 2. p. 813; et Demofth. 2. p. 956. Denique effica-
. eia ἐκ dicendo, qua praecipue Demofthenes excelluit,
quae eadem etiam δεινότης appellata eft, ut fupra diximus.
vid. Dionyf. Iud. Ifaei, Cap. 5. Etiam in plurali numero
δυνάμεις, veluti arma, et vires oratoris, ut de Démofthe.
ne Hermog. περὶ εὕρεσ. Lib.-III. p. 7O. rdc ὡρμόττουσαρ
. ὁκάφῳ τῶν ἐπιχειρημάτων προσαγαγὼν θυνάμεις.

Δυσᾷ TT ob/rura, eadem quae ἀσαφῆ, Dionyf.
, lud. Ly(. Gap. 4. p. 461. | TE

ΝΝ Δυσέ κῷορα , literae, quae aegre et difficulter pto«

nuntiari poffunt; contraria τοῖς δυπροφόροις. Dionyf.

Comp. Cap. 12. Photius Bibl. Cod,.138. δυσεκφράφους λέ-
ἕξεις vocat. E ον ον |

- e. Je . . : Δυσ:

w

᾿Δυσεξέλιπτα, νοήματα. vid. σχολιρ.-

, Δυσκαταγώνμφα, quae redargui nequeunt." Dio-
nyf Art. Khet. Cap. 8. p. 23.
᾿Δυσπαρακολούϑητος ἃ Dionyfio Ep. ad Pomp.
Cap. 3. p. 773. Thucydides dicitur, quatenus res geítag
non idoneo ordine enarraverit, fed ita, ut inter legen.
dum anirni turbentur et fluctuent. cf. eiusd. Ind. Thucyd,
Cap. 9. p. 829. ubi fententiam fuam «apertius figrifivat.
E-dem modo mox p. 780. Philifto'tribuit τάξιν dvemagas
κολούϑητον τῶν δηλουμένων, χείρονα τῆς Gouxvdíóqu.. De-
, inde ipfi Thucydidi Φράσιν δυσπαρ. quae oritur interieCtis
feuteritiis crebrioribus,. et.quae vix ad finem perduci pof-
funt Epift. ad Amm. Il. Cap. 15. p. 804. et in Iud: Thu-
Cyd. Cap. $3. vayaei; διὰ μακροῦ κομιζομένας τὴν ἀκολοῦ-
Jay. cf. Weffeling. ad Thucyd. p.552. Apud Demetr.
Eioc. S. 4. σύγϑεσις. δυσπαρακ. eft. oratio iufto longior,
quae nec. mente pec auribus recte comprehendi poteft

fitque ex κώλοις longioribus. IE

Δυσφημία, in vitaperationibus (spoye«) dieitury
fi quis 4l'erius bona in malam partem interpretatur. Ari-
ftid. περὶ Ao*y, πολ. p. 661. vid. vac. οὐφημία, qnae- eft illi
contraria. to 7 ον

| E.

Ἐγκαϑίσματα, interruptiones, quae ex literirom
duris concurflbus oriri (olent, moranturque flumen ora.
tionis et pronunciationem impediunt; quae et avaxow
Dionyf. Comp. Cap. 22. p. 169. — ἐξερείσματα τῶν x00-.
yv» Longinus dixit Cap. 40. vid. quae feparatim in hig
vocc. dicta funt. Ὁ . | D.

Ἐγπκαϑισμ ᾶς. vid.voc. ὠντιφηριγμοί.

|. Ἐγκατάσκαυος, λέξις, locutio artificiofe elabo-
fata, concinna, plena artificii oratorii. Dionyf. Com. 18.
p. 118. et in lud. Thuc. Cap. 25. p. 864. Sic et Demetrius
Elec. 15. cum mixtam periodis et membris non periodicis
orationem commendaffet, οὕτω yxp, ait, καὶ ἐγκατα-
exsvec (quategus nempe periodis conftat, in quibus arte
opus e(t) go, καὶ ἁπλοῦς ἅμα. Eandem etiam mox σὸν
Φιτικὴν appellat, hoc eft, doctam,: exquifitam, : arte fa
Cam. |. Hermogeni autem spi sig. L. .p. 62. éyxaracxeves

τρόπος

03 .E£rKX

vpoToc Qupyyesec eit, cum orator in caufa nàrranda non
fimplicia et nuda fa&a profert, fed etiam arte fua et inge-
njo utitur, ut res geftis in invidiam adducat etc. unde .
talem διήγησιν etiam ῥητορικὴν &ocat. cf. Lib. II. Cap. 2.
Ubi narratighem ἐγχαταάσκευον appellat, quae confirmatio-
ne aliqua munita fit, ut ap. Quintil JV, 2. sonmunguar
etiam argumento aliquo coufirmabimus, quod vrropofueri-
suus , fed fimplici et brevi. - Vlpiapus ad Demolfth. Coron.
Ῥ. 210. λόγους ἐγκατασκδύους opponit τοῖς «vAoUsspoy λια-
γομένοις. vid. Bud. Comment. ling. gr. p. 798.

Ἐγκωώμια, orationes Jandatoriae, ex genere ἐπὶ
demrixà Longin. 8. 3. Vnde ibidem ῥήτορες dicuntur éyxo-
μιωφικοὶ et. &reuyeriuof. — Sed quomodo ἐγκώμιον differat
ab ἐπαύνῳ, quaefiverunt Rbetores, ut eft apud Menandr,
éieup. p. 610. et Hermog. Progymn. ]l, c. Itaque &reuvay
dixerunt fingularis laudis commemorationem, ut 1i quis
&terum appellet virum iuftum et bonum: ἐγκαμεον anter
tongeriem omnium bonoram, quae in aliquo laudari pot-
funt, τοῦ παντὸς τὸ cux ἐγκώμιον (ye vel σεσωματοπδο
τοιημένον. Hermog. Progymnafm. in Part. IX. Bibl. lit. et
art. Gotting. ἐγκώμιόν de; ἔκϑεσις τῶν προσόντων ἀγαϑῶν
σεν! κοινῷς ἢ ἰδίως. δὶς, εἰ Ariftid. περὶ Aoy. πολ. p. 660.
ἔπαινος τὸ ἐπὶ μων ροῖς γινθμενον ; οἷον Τὸ εὖ καὶ καλῶς. τὸ
ἐγκώμιον ἐπὶ μείζον ἐξαίροι. διόπερ κατοὶ διέξοδον γίμονται.
vid. Suidas in ἐγκώμιον, ubi fimilia de illo discrimine ha-
bet. Sic et Aphthon. in Progymn. eiusque Scholiaftes
in.Coll. Rhet. Ald. ubi duplex vocis etymologia traditur,
fie ἐκ τοῦ ἐν κώμαις ἄδειν τὸν παλαιὸν, live ὠπὸ τοῦ ἂν
φοῖς κώμοις καὶ συμποσίοις ἄδεϑα!. . Rerum autem, quae
in Encomio tracteri folent, quatuor genera faciunt, τὰ
ὀξρνφλίξοξον, παράδοξον. ἔνδοξον, et ἄδοξον. de quibus vid
occ. fingulae. et cf. Tzetz. Chil. XI, 235.

'Eyxepíóis; libri manuales, in quibus flores fen.
tentiarum ex optimis fcriptoribus notantur, quas ad tna.
bum habeamus ad repentinos ufus. Philoftrat. Vit. Soph,
Lib. 1I. p. 565. ubi hoc additur: τὴν ὠρχοΐίαν πολυμαϑειαν
ἐν Bpaxei ἀπηνϑισμένα, '

Ἕδρα, tribuitur verbis, quae firmiter et late defi.
wunt, v. c. ex concuríu copfopnantinm, pertinentque ad
genus dicendi aufterum et feverum. Dionyf. Demofth. Cap.
SR. p. 1060. ὀνόμασι χρῆσθαι Diei axeyaÀorc καὶ μακροαυλ»
λάβοις, καὶ τὰς Sdpnc αὐτῶν eixoq πλατέως πάνυ βεβηανίας,

E eme-

EON | |. $3
Demetrius Eloc. 183; iungit ῥυθμὸν oci ἕδραν ἔχοντα, et
ἐκτεταμένον. Imnuere videtur vagum quendam numerum,
nec definico ftudio ortum. — Vnde et addit οἷν ὀλίϑῳ. riyl
ἔοικε τὸ κῶλα... καὶ ovra μέτροις παύτάπκσιν, οὔτ᾽ ἐμ Tpoig.
vid. voc. iex. Deinde. etiam ἕδρα dicitur finis periodi
vel χώλου, quatenus verbo gravifono, longisque fyllabis
eonftante definit. Ita Demetr. 1. c. 206. ἐχέτω καὶ Sdpay ἡ
ἀσφαλῆ τῶν κώλων τοὶ τέλη xe) βάσιν. Vnde Longinus
40. fin. tali orationi tribuit épezey μέγεϑος, ftabilem ma«
gnitüdinem, firmum gradum. . .
20 C"CESvi22, λέξις, verbum peregrinum, cuius figni-
ficatio gertis populis definita eft, ut παρασαάγγη menfura
viae Perfica. Hermog. χερὶ detvór. p. 4. '

E/65, figurae, formae dicendi Ariftot, Rhet. IIT, 4.
— ὄδη λόγου etiam genera dicendi, ut iadiciale, delibe.
rativum εἴς, ap. Hermog. vp) /0. p.10. coll. eiu$ Epito.
mat. in συνοπτ, παραδόσει p. 2. Haec tamen genera dicen
di Ariftot. ad Alexandr. p. 236. ed. Ald. tx γένη τῶν πολι»
τικῶν λόγων appellat; eidy autem haec: προτρεπτικὸν, exo-
τρεπτικὸν, ἐγκωμικςικὸν, speurimOy , κατηγορικὸν, GsroÀ0e
γητικόν, cf. Sopater Schol. ad Hermog. «ap; φάσεων IT. 2.
Rhet. Ald. p. ?4. Hermogenes in libro «p? ἰδεῶν pro-
miftue ufürpat eidoc et /déxv, ut et notat eius Scholiaft. p.
371. ἀδιαφόρως κέχρηται τοῖς ὀνόμασι, ποτὲ μὲν ἄδη τὰς
)δέας καλῶν, ποτὲ δὲ τὰς ἰδέας τὰ ἄδη. mE

ΕἸδοποιΐα, σχημάτων, conformatio figurarum, ut
“πλάσις. Longin. 18. 1. coll. 8. 1. |

ΕΠ) δωλοποιΐα, effifio imaginum in anfno, avra.
σίαι, ὄψεις. Longin. 15, 1. cf. Rhodigin. Lect. ant. 26,
28. Hermog. Progymnafm. Cap. 9. in Bibl. lit. et art.
Gott. P. 1X. προσαποποιίΐας veluti fpeciem facit eiówAomod-
αν, ὅταν τοῖς τεϑγεῶσι λόγους περιάπτωμᾶν: ,

E!xacía, comparatio, h. e, ufus verborum, quae
comparationi ferviunt, et ad mítigandam metaphorae
audaciam valent, ut fi addas ὥσπερ. : Demetr. Eloc, 80.
Nam fi plura verba, praeter illud &*rsp, adduntur, tum
fieri poteft παραβολὴ ποιητικὴ, ut notat idem Cap. 89.
Illo loco definit: μεταφορὰν πλεονάζυσαν. ^ Aliae fünt
εἰκασίαι, veluti imagines quibus rem cum re compara-
1nus. vid. Demetr. S. 161.

Ἑ κῶν,

o9 if EIK.

^ Ex23», imago f. breviter. enunclata fimilitado, e£

4netaphorae fimilis, wt cum Homerus de Achille dicit?:
ὡς λέων ἐπόρουσεν. Ariftot, TIT, 4. Apud Dionyf. Art. Rhet.
ὃ p. 369. εἰκὼν numeratur inter fpecies λόγου ἐσχηματιό.-
μένου, cuius ope inprimis Homerus reprehenfionis offen-
fionerb mitigaffe dicitur, εἰκόνος παραβολῇ τὸ πικρὸν τῆς
πιτιμηδεωὶ ἀσφαλὲς ἐποίησεν. Minucian.. Rhet. περὶ ἐπι.
χεῖρ: haec habet: 3 εἰκὼν s, μὲν καὶ αὐτὴ τῇ παραβολῇ,
ναργέξερον δὲ ποιθ Τὸν λόγον, ἅφε μὴ μόνον ἀκούειν, aA .
καὶ ὁρᾷν δοκᾶν. Scholiaftes. autem Hermog. weg) sópse. .
Lib. 3. p. 368. Ald. τὸν εἰκόνα a παραβολῇ et παραϑείγμας
τι dittinguens, εἰκὼν μὲν, iuquit, 4s, σώματος δώματι πα-
ράϑεσις. vid. voc. παραδοιγμα, et παραβολή. Quonam
feufu Philoftratus Vit. Soph. 1. p. 488. σοφιφικοὺς τῶν λό.
4) εἰκόνας in Dionis elocutione commemoret, difficile
dictu videatur, nifi, qua metaphora latini figuras dixe-
.runt, eam illo modo graece expreffiffe opinemur. , Quam:
opinionem deinde confirmatam vidi Synefii loco in jVit.
sDionis, p. 37. ubi. huic tribuit λόγον ἀπεικονισμένον»
οὐδὲν σχῆμα óxyyoxyr« , orationem expreífis rerum fimili-
-tudinibus (h. e. metaphorico inprimis ornatu) et omni ge-
mere figurarum refertiffimam.. Eodem plane fenfu etiam
.putarim Platonem in Phaedro p. 368. οἰκονολογίας dixiffe,
quas βραχυλογίχις iungit, et ad τεχνήματα h. e. verbo-
'rum ornamenta refert. Iul. Rufinian, eixdy fif, inquit, cune
perftRlae forn:ae. fimiles conferuntur. cf. Quintil, V, 11. p.
238. ubi intelligit modum loquendi, quo rerum aut per-
" fonarum imago exprimitur. ^ - 2

Εἐλικρενὴῆς» χαρακτὴρ, modus dicendi puriffimus,
qui e ceteris omnibus generibus nihil admixtum habet,
idemque ἀκραεφνης. / Quamvis enim tria genera compofi-
tionis conftitui poffunt , tenue, füblime, et medium, ts»
men nulum ita εἰλικρινὲς, ita uniforme et purum. eft,
quin e caeteris paululum quid adiunctum habeat, Itaque
. Dionyf.. de vi Demofth. 37. p. 1067. ait: εἰλικρινὴς ὧρμο-
'Ψίᾳ καὶ ἀκραιφνης χαραντὴρ πατὸὰ τᾶν, οὐκ ἂν εὑρεϑ εἰη
παρ᾽ οὐδενὶ. oU ἐμμέτρων, οὔτε πεζῶν ποιητῇ λόγων.

Ἐ)ρηνιπῶς. εἰρηνικώτερον Qxxessvog dicitur fcrie -
ptor, placida nec ultra moduin oratoria et vehementi di-
'cendi methodo ufüs. Lucian. de Confcr. Hift. Cap.. 43.
]u. quo illa: εἰρήνη infit, res ei contrariae declarabunt, s.
ἑρμηνείας ἰσχὺς, σφοδρὰ λέξις, κάρχαρος, συνεχὴς τοῖς -
περιόδοις, ἀγκύλῃ ταὺς ἐπιχειρήσοσι. [τὰ fere Cic. Orat.
t Cap.

EID S 05^

Cap. 20. de hiftorico genere dicehdi: fraB'a quaedam etc
fluens expetitur , non haec contorta et aqrís oratio, - )
^. Eliponévg, Mf, oratio fufa, tra&a, et negligen--
ker pendens, proprio fere Atiftoteli nomine dicitur ea for-
ma orationis, quae brevibus deinceps propofitionibga,
et veluti abruptis membris fententiam, dum ad finem ve--
nit, continuat. Ei oppofita eft κατεφραμμένη, dictio ro-
tunda, in ambitüm concinue circumducta, et periodica.
Rhet. Lib. ILI, 9. ἢ οὐδὲν ἔχει τέλος xar! αὐτὴν, ἂν μὴ τὸ
πρᾶγμα λεγόμενον τελειωϑῇ.. ἐπὶ δὲ ἀηϑὴς, dii τὸ ἄπειρον.
v0 γὰρ τέλος πάντες βούλονται καϑορᾷν, Contraria εἰξ
ἐν περιόδοις λέξις, ἔχουσα ἀρχὴν καὶ τελευτὴν αὐτὴν καϑ'
οἰὐτὴν καὶ μέγεϑος εὐσύνοπτον. Plura, unde vocis illius
fenfus pateat, dicta funt ad voc. diupéiv, ubi Demetrii λέά-
fw διῃρημένην contulimus. . Addam verba Cafauboni ex
Comment. ad Cicer. Ep. ad Attic. I, 16. p. 86. ,,In exor--
nanda oratione praecipuum eft, ut non temere ac fine ar-
te fluat, qualis eft eorum fermo, qui omni artificio ca-
rerit, qualis etiam Herodoti, inquit Ariftoteles, qui eius
dictionem vocat εἰρομένην, quafi dicat, uno tenote.quo- "Ὁ
dam femper fufam, artis expertem omnis. Huic eipoué-
yg λέξει opponit Ariftoteles τὴν κατεφραμμένην, fic appel-
lans eam dictionem, quae non temere excurrit fine arte
et lege, fed continetur certis periodis, et ambitibus qui-
busdam , qui ubi perfecti funt, quiefcit et veluti refpirat
le&or, ut in poetis qui babent epo; fuas. et ἀντιφρδ.
Φάς. Elftque ea appellatio fümta a ftadio, in cuius extre-
mo altero.eft meta, quam παμπτῆρα vocat Philofophus,
quo poftquam eft perventum, curfores anhelant, et cur. .
füm convertunt, Sic in oratione xarsspauuévg, h. e.
quae habet fuas flexiones, funt veluti intervalla quaedam
artificiofa, quibus conftat ipfa tota. * Haec Cafaubonus.
cf. quae notavit'Wernsdorf. ad Himer, Orat. 32. p. 867.
Caeterum alio fenfu, qui magis ad res, quam ad verba et
elocutionem, pertinet, Dionyfio Iud. Thucyd. Cap. 9.
p- 830. εἰρομένῃ πραγματεία ἱφορικὴ dicitur, narratio hi- .
ftorica non interrupta, fed perpetuo quafi filo ad finem
usque rerum. geftarum perducta, et aepírzosos, ^ Ean-
dem antea dixerat διηνεκῇ ἀπαγγελίαν, et εὐπαρακπολού,
Suyrov. Quibus quidem fimillima eft fententia Quintil. 1X,
4. p. 129. Hifloria non tam finitos numeros, quam orbem
quendam contextumque defiderat. — Namque omnia. eius
membra conuexa funt, quoniam Íubrica eft εἰ fluit, ut ho

| wines

c6 EIP

gnines qui manibus invicem apprehenfis gradum firmat, eois.
tinent et continentur. cf. Aquila Rom. p. 158...

E/gwveíx, figura orationis, qua per contrarium
Üignificumus aliud contrarium, Sic Tiberius Rhet. Cap.
9. cuius füniiima definitio eft ap. Hefych. λόγος ἐκ τοῦ
ἔναντίου τὸ dyxyríoy δηλῶν. cf. Hermog. περὶ δ. II. p. 302.
Vterque ex Demofthene pendet. . Eodem modo Álexan-
der χερὶ σχηα. qui quatuor illi fübieCtas formas .comme-
morat, &s5/240V, μυκτηρισμὸν, σαρκασμὸν, xÀsumcdy.
Au€t. Rhet, ad Alexand. p. 252. Ald. εἰρωνεία δέ dei λέγειν
τι προσποιούμενον μὴ λέγειν, ἢ ἐν τοῖς ὀνόμασι τὰ πράγμα.
vx προσαγορεύειν. Aelius Herodianus has ironiae partes
conftituit: σαρκάσμὸν, διασυρμὸν) d*vimaprOuyco;, xara.
γελὼς, ἀκασμὰ, χαριεντισμὸν. in Villois. Anecd. 11, p.
9o. Sic Himerius Orat. XIII. εἰρωνείαν et πληγὴν, irrifio-
nem et aculeátam obiurgationen, iunxit ut fynonyma, —
Vlpianus ad. Demofth. Olynth. 3. p. 28. duo genera eipe-
yeixe diftinguit: ἡ μὲν εὐθὺς ἐπαγόμενον ἔχει τὸν ἔλεγχον
δια τοῦ λόγου, καὶ δὲ τῶν πραγμάτων, ὅπερ de) παρὰ τῷ
Πλάτωνι. Cic. de Orat. III, 52. i//a.quae maxime irrepit
én hominum mentes, alia dizentis ac figwificantis disfimula-
" tio, quae eji periucunda, fi. in oratione , mon cowtentione
. fed fermone tradatur. Quintil. IX, 3. 46. In figura εἰρω-
yeixe (quatenus a tropo huius nominis diftat) fofíus volun»
tdiis fifio efl , apparens magis, quam confe[Ja, wt illie
fint verba verbis diver/a, hic Jermoni fenfus, loci, et tota
interim cau[fae confirmatio, tum etiam vita univerfa iro-
niam habere videtur, qualis eff. vita Socratis, — Et mox:
εἰρωνεία ef1, et cum fimiles imperantibus aut. permittenti-
bus /umns , et cum ea, quae nolumus videri adverfariis. effe,
concedimus eis, — Vbi Turnebus notat fpeciem quandam
. εἰρωνείας innui, quae ἐπιτροπὴ appelletur. In illa autem
forma quae imperando fiat χλευασμὸν cerni, ut in verbis
Virgil. Aen. IV. 3581. 7, fequere. Italiam ventis. — Scilicet
variae formae orationis efle poffunt, quibus ironice lo.
quentes utámur; tamen non opus erit, ut fingulas fingu.
lis nominibus diftinguamus.

E/pwvsósc?ay, in orationedicuntur, qui disfimuls-
tione utuntur ea, quae Socrati inprimis et veteribus So.
phiiis propria erat, adeoque oppofiti funt his, quorum
orario aperta eft et conclufionibus nititur. Certe eo fenfu
videtur de Apollonii, cuius fimplicitatem et candorem in
dicendo commendat, oratione adhibuile Philoftratus J, 1 1.
E ᾿ eU

ΕΙΣ 209

οὐδὲ εἰρωνευομένου τις ἤκουσαν. — Comitnentarii inftar, quo

τὸ εἰρωνεύξοαθαρ planius intelligamus, effe poteft Philoftrati
Prooemium ad Vit. Sophift. p. 480. ubi veterum Sophifta-

rum, qui iidem potius pbilofophi erant, et reliquorum,

qui artem magis: oratoriam tra&abant, discrimen tradit his

vetbis: ἃ dà éxéive; tdg ἐρωτήσεις ὑποκαϑήμενοι, καὶ τὰ

δμἠεραὰ τῷ ζητόυμένῳ προσβιβάζοντες, οὕπω Φασὶ γινώσκειν,.
ταῦτα 0 παλομεὺς σοφιςὴς ὡς εἰδὼς λέγει. Alio fenfü τὸ epe

νδύξοϑοι καὶ καταγελᾷν iungitut Auct, Rhet, «ὦ Alexand,

P 262. Ald. ' EE

KEjcxyéy), propofilio, declaralio, ut τοῦ κεῷω
λαίου. εἰσαγ. firmamentorum pfopolitio ἐξ tra&tatio, ap.
Hermog. περὶ δύρεσ. III. p. 90. fit quatuer rebus: vpora:
éei, UrüQ opa, dvtimpordaer, λύσοι,. Cum vero a Dionyf,
Hal. Cenfur. fcriptt. Cap; 11. p. 423. Euripides dicitur
“᾿ὀλὺς dv τοὺς ῥητορηκάϊς eit yoyosc, figuificantur artificia,
metliodus, et formae dicendi, quibus oratores niaximé
titi foleànt, | |

Ecol), introilus, initium Longit. 38. 2. Dio.
iiyf. Iud. Ifaei. Cap. 4. p. $95. ubi idem eft quod «poo
piov, “οἵ, in Iud; Lyf, Cap. 17. p« 489. ubi et 4 ἀρχὴ xa)

προοίμιον,

| ἘΠσιφήριος, λόγος, vel εἰσόδιος, Ofatio, quae ἐπ
ingreffu, vel ob ingrefum alicuius habetur. vid. Suid. iu
h. v. His contrariae funt orationes ἐξιτήριοι, quibus ado:
lefcentes do€tori gratias agebant, fcholae valedicertes.
ef, Crefoll. Theatr. V, 5. |

.— "VExBacis, éxitus, eventus. Apfin, Art/Rhet.p.6g2.
übi προοίμιον ftatuit ex his quatuor rebus duci poffe , xx.
τὸ cwépisxciy, κατὰ τὴν ἔκβασιν, xatd ταὶς φοιότηζας τῶν
τροσώπων, ἢ κατὰ τρόπους, Cf, Quintil; V, 16; 86. p: 2 28ι
Quidam haec , inquit; quae ex caufis vel: efficientibus dimi»
mus, alieno nomine vocant ἐκβάσειφ, hoe efl , exitus.

Ἐκβολᾷ, Longino dicitar ea fotmia orationis tiat"
rantis, qua is qui narrat; (δἰ πα, nariationis formia re:
licta, aliquem fuis verbis loquentem introducit, ctids
exemplum eít,in Homer. |l. ὁ, 346. fq. Quae ratio qnia
adfeftum adiuvat, ἐκβολή ric "xovg dicitur: vid; in £u
βολὴ, et ἔλεος ét omnino longin. Cap; 20: 3. Illud dicif-
μεταβαίνειν in mposadtay eic πρόφωπα et τὸ πολυπροσωπον;

E G | Cicero

98 EKA

Cicero ad Attic. VIT, 1. ἐκβολὴν λόγου vocat digreffionem
"vel egreffionem orationis, qua aliquid a praefenti fermo.
ne alienum interponitur, e Thucyd. Hift. I, 97. Hefych.
ἐκβολὴ λόγου, παράβασις, μετάβασις. — Hermog. Pro-
gymn. Cap. 6. ἐκβολὴν τοῦ ἐλέου appellat, ufum eorum
argumentorum , quae commiferationem impediünt et pro.
hibent. | |

Ἐκχδιαϑυραμβοῦο aj. Photius Bibl. 79. de Can.
didi ftilo: ἡ συνθήκη αὐτῷ eic TO τραχύτερον καὶ θύσηχον -
ἐκδιαϑυραμβοῦται., iw compofitione verborum αἰρεν εἰ dis[o-
nus efl , ritu Dithyramborum, |

Ἐκκλησιαφὴς, auditor in concione publica. Ari-
ftotel. Rhet. !, t. ubi tria genera auditorum notninantur,
ὁ ἐκκλησιαφὴς in concione, ὃ δικαφὴς in iudicio, εἴ ὁ Jaw-
᾿“ρὸς, qui orationem ex genere ἐπιδεικτικῷ f. laudationem
eudit. Sic et Plato in Gorgia. cf. Dionyf. Iud. Lyf. g.
ubi οἱ ἀκροαταὶ fic diftinguuntur: ᾧὥκαφὴς, ἐκηλησιαφὴς et
πανηγυρίζων ὄχλος. Idem in Iud. Thucyd. Cap..50. p.
940. τοὺς ἐκκλησιάφζοντας et δικάζοντας ita diftinguere vi-
detur, ut illos ad ἀγῶνας συμβουλευτικοὺς, hos ad duxawe
o); referat. vid. voc. ϑεωρός. mE

"ExxporToc, συνϑήκη, compofiio verborum eas,
quae pronuntiationem clamofam, crepantemque, adeoque
duriorem et afperiorem facit, ex difficili atque inerti lite-
rarum iunctura, Phot. Bibl. Cod. 138. ubi addit explicandi
gratia: Ges ἀνάγκην éiyay τῷ ἀναγινώσκοντι, τύπτειν σῷο»
δρῶς τὸν ἀέρα τοῖς χείλεσι. Nempe κρότος dicitur de har-
monia, quae ex rhythmo et compofitione verborum ori-
tur. Vnde Philoftr. Vit. Soph. Lib. I. p. $03. de Ifocrate:
ἐπεμδλήϑη δὲ περιβολῆς, καὶ ῥυθμῶν, καὶ συνθήκης, καὶ
πρότου. Deinde etiam κρότον dicunt de loguela fomora , ut
Philoftr. Lib. I. Vit. Soph. p. 537. et 539. ubi et Polemo.
ni tribuit Φϑέγμα λαμπρὸν xo] ὀπίκροτον, et τὸ ὑψηχὲς
τοῦ λόγου. | |

"ExAoyoa), fententiae ele&fiores et memorabiles in
aliquo fcripto, quae et κα)λιγραφίαι dicuntur, Loc forte
discrimine, ut in illis rei fenfusque gravitas, in his ele.
gantia et venuftas diCtionis fpectetur. δίς Diog. Laert.
in Plat. Cap. 39. fett. 66. — Ceterum ἐκλογὴν ὀνομάτων
hoto fenfu de de/e&iu verborum dici, non eft quod exem.

| plis

1 »" ΒΝ

EKA 09

plis firmemus. vid. tamen Dionyf. de Compof. Cap. I.
p. 5. et 6. ι ^

'ExAvev, τὸν ἀκροατὴν, languidum reddere. audito. -
rem, de dictione, quae antithefibus, fimilibusque figuris
ludit, rerumque adfectum. tollit, "Theophraítus dixit ap.
Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 14. Vnde Rbhetoribus ἔκλυσις dici.
tur figura, πραγμάτων μεγάλων δεινότης Qux. puttporpémeiny
τοῦ λόγου μαραενομένη ἐν Tac τῶν ἀκουόντων διανοίαις. vid.
Villois. Anecd. gr. T. 2..p. 90. Sic et Deietr. Eloc. 27.
ftudium circa antitheta et homoeotelevta dicitur ἐκλύων
τὴν δεινότητα, vim et gravitatem diceudi tollere, minuere.
Hinc Max. Tyr. Disfert. 15. appellat ἐκλελυμένους xa]
ἐπιχρίτους, κατοὶ τὴν τέχνην, disfolutos, et fucatos arti.

cio fuo.

[

"ExTxcie, productio verbi ex longis fyllabis vel
diphthongis, vid. ixreived)ey. Deinde ἔκτασις etiam dici-

' tur de copiofa elaboratione argumenti, ut; fi quis ex bre-
vibus fchedis et Commentariis integrum hiftoriae ópus
confcribit, ἔκτασιν λαμβάνουσι τὸ πράγματα, v. Marcel.

lin. in Vit. Thucyd. p. 7.

'Exrevsóoa, produci, de longis literis. Dionyf.

* Comp. Cap. 14. Vnde ἐκτάσεις, literarum produ&tiones, ΄
Jbid. Cap. 25. p. 311. et Detnetr. Eloc. 106. et 107. —
ἐκτείνειν λέξιν etiam dicitur, qui pro verbó fimplici corn-
pofitum, adeoque produ&tius et fonantius ponit. vid. Schol.
ad Ariftoph. Nub. 293: Idem dicitur ἀποτείνειν τὸν λόγον
pro μηκύνειν, aut μακρολογᾶιν. Plat. in Gorg. — ἐκτέτα:
uévoc óoJuóc, rhythmus vagus, numerus mon defipitus
et perpetuus in oratione. "l'alem Demetrius Platoni tri.
buit, de Eloc. S. 183. Contrarius elt ὁ ἕδραν ἔχων. vid,
voc. ἔδρα. Deinde addit: οἷν ὀλίϑῳ τινὶ ἔοικε τὰ κῶλα,
καὶ οὔτε μέτροις παντάπασιν, OUT. ἀμέτροις. Vid. σχοινοτενές,

ι Ἔκτυκα, Commentaria brevia, quae rudem hifto.
riae fcribendae, aliusve fcriptionis, materiam continent,
δες χρη, rohe / Materialien zu. einem. Schriftwerke.. Sic
Marcellin. in. Vit. Thucyd. p. 7. de libro octavo Hiftor.
'hucyd. variorum fententias recenfens: τισὶ dà. xxx ub
πιφὸς, καὶ di ἐκτύπων γεγρχμμένη (isopa) doxéi, quibus.
dam videtur hic liber nondum perpolitus, [ed inchoatus
£antum et rudis. :

G a 'Éxtpgt

. * 4X.

-—

100 ' E KT ,

'ÉExTpoTaj, digreffiones in oratione, et veluti de.
verticula quaedam. Phot. Bibl. Cod. 72. p. 133. Dicuntur
etiam παρατροπαὶ, καραβάσοις, it. ἐκδρομαὶ, παρεκόρο-
pa] ibid. Cod. 303. 206. Deinde ἐκτροτὴ τρυπῆς Photio
Cod. 170. vocatur iroporum abufus, nimium tropicae di»
&ionis ftudium , quod ad Ψψυχρολογίαν deducit. Alio lo-
co Cod. 168. τὸ λίαν προσκορὲς τῆς τροπῆς dicit. -

ἘκφΦλέγεο oj, de oratore, qui calore quodam af-
feCtuum exardefcit. Longin. 12, 3.

'Ex oder, ornate aliquid enunciare, qr κόσ-

μου τῆς ἑρμηνείας, et καλλωπίζειν. Demetr, ἔ]ος. 166.
πᾶς ϑιασκευὴ, et ἔκφρασις iungitur. vid. Sopatr. ὅδέομρ.
p. 421.ed. Ald. | :

"ExQpacic, defcriptio. Dionyf. Rhet, Art. 10. 17.
Aphthon. Progymn. ἔκφρασίς de: λόγος περιηγηματικὸς,
ὕπ᾽ ὕψιν ἄγων. ἐναργῶς τὸ δηλούμενον. — Ad hunc locum
Scholiaítes: διαφέροι δὲ ἔκφρασις διηγήματος, ὅτι τὸ μὲν
ψιλὴν ἔχει τοῦ πράγματὸς ἔκϑεσιν, ἡ δὲ πειρᾶται aura;
ἐργάσασθαι μικροῦ τοὺς ἀκούοντας. Hefych. ἐκῷρασις. λόγος
ἐναργής. cf. Hermog. Progymnafm. Cap. 10. 1. c. ubi ea-
dem, quae Aphthon. definitio eft. Euftath. ad Hom.

Odyt. B. p. 1432. καὶ διήγησις ἔχουσα τι καὶ ἐκφραφικῆς due
σκευῆς, οὐ διδάσκει, οὐδ᾽ ἑπλῶς dnyyeiroy τὴν μνητείαν, ἀλ.
"λὰ τὴν βίαν ἐπαύξει ἐμβριϑῶς. Quomodo ἔκῷρασις diffe.
rat ἃ θιατυπώσοι ex fententia Vlpiani, vid. ad voc. διατύ.
πωσις. V. Éuftath. ad Hom. ll. e. p. 1209. et voc. éx.

(pace.

"ExzQvXov, ὄνομα, verbum peregrinum, quafi ex.
tra fuam tribum oberrans, adeoque parum probatum. Lu.
cian. Lexiph. 24. Philoftrat. Vit. Soph. 1I. p. $78. Eodem
modo Longin. 15. 8. deze καὶ ἐκφύλους παραβάσεις di
xit,: non ferendas et alienas digre(fiones, h. e. quibus
quafi extra rhetoricae artis terminos evagamur.

Ἐκφωνησις, exclanatio, mexime indignationis
caufa et in affectu expreffa.. Macrob. Saturn. IV, 6.: Ex-
. €clamatio, quae apud Graecos ἐκφώνησις dicitur, movet
παϑος, id eft, vehementem affectum. vid. νος, émupoy,
μὰ et σχετλιασμός.

Ἐλαττώματα, lapfüs , Vitia fcribentis. Longin.
32, 8. quae Cap. 33. ἀμαρτήματα dicuntur. ^ Contrariá
! illis

EAE IOI

illis funt καφορϑώματα. vid. quae dicta fant ad vacc. xa-
TopJ. et ἀνωκογαμητόν.

Ἔλεγχαι dicuntur omne genns teflimoniorum, ut,
teftes, quaeftiones, tabülae » pata, fama et rumor. Sic
Hermogeni dup. p. 30. fü. ἐπαίτησις ἐλέγχων, teftimo.
niorum poftulatio, qnam defenfor inftituit, fi quid accu-
fator intenderit. cf. Sopatr. Zip. sr. P. 289. Syrianus
ad Hermog. p. 131. Tom. 2. Ald. ἀἰπούτησις ἐλέγχων ὠνό-
paso , οἰπὸ τοῦ TOV Φεύγοντᾳ μάρτυρας ἀποιτέϊν τῶν κατῆ-
γορου μένων » καὶ τῷ διώκοντι μὴ συγχωρᾶὰν ἀμαρτύρους "roi.
ὥσϑαι τὰς κατηγορίας. Et Marcellin. ibid. p. 135. χκαϑέλου
γνωςφέον, ὅτι καὶ τῶν ἐλέγγων αἰπαίτησις ἐκ τῶν ἀτέχνων Tí.
φεὼν λαμβάνεται, μαρτύρων, διαϑήκων., νόμων, ψηφισμά.-
των, ἐπιξολῶν, βασάνων. Auctor Rhet. ad Alex. P. 245.
᾿ἔλεγχιος δὲ ἐςὶ μὲν ἃ μὴ δυγατὰν ἄξλιως ἔχειν, «JA. οὕτως eg
ἡμᾶς λέγομεν.

'"EAsevoAoy/z, oratio δὰ miferationem efiüicien-
dam comparata. Hermog. περὶ id. I. p. 20.

"EAssc, commiferatio, quatenus ab oratore adhi.
betur ad iudicem commovendum et perfuadendum. Ari-
ftot, Rhet. I, 1. cf, Apfin. Art. Rhet. Cap. περὲ ἐλέου Ὁ.
109. et περὶ τελικῶν κεφαλαίων, ubi copiofe varios mo-
dos miferationis commovendae recenfet. Vipianus ad
Demofth. Mid. P. 405: ὄντος δὲ διπλοῦ τοῦ ἐλέου, διπλῆν
ποιέϊ xaj τὴν ἐκ βολρν. τὸν gà γαρ ἔχᾳυσιν 0i ἴχρλεν οἱ δικα-
-saj, καϑ' t ὃν πεφύκαμεν ὡπλῶς ἅπαντας τοῦς δυφυχοῦντας
οὐκτείρεν, x&v μηδὲν ἐκᾷνοι πρὸς ἡμᾶς οἰκτίσωνται, καὶ ἐλε-
e τινα φϑέγξωται. τὸν δὲ χὐτοὶ κινοῦσιν οἱ Qu γτυχοῦντερν
Oca ψινῶν émOsy &Asoy. —

"RA iS pec. d κῶλα, membra orationis li-
bere εἶχα, hoc eft, non anxie et religiofe 'obfervata ver-
borutri vonfecutione, quam linguae ratio et neceífitas po-
ftulat, Eadem ét euveyg et ἀπλᾶ vocat, naturae magis
. opus quam agis, Dionyfius. Comp. Cap. 23. P. 149: —
Longinus Cap. 39. ivit: οὐ μόνον dsl rentoug xo] ἡδονῆς. ἡ
eppovía Φυσικπὸν ἀνθρώποις, ἀδλο καὶ μετ᾽ ἐλευϑερίας καὶ
aou ϑαυμαςὸν τί ὄργανον. — Interpretes propter verba
&sr ἐλευϑερίας, locum corruptum exiftimabant, et Tol.
lus coniiciebat μεγαληγορίαρ. Ego non dubito, locum
fanum effe, fi, quo fenfu digimus Té ἐλεύδεραν i in Diony-
. fio accipis eodem. etiam τὴν ἐλευδερίαν dici ftatuamys.

G 3 | Locum

102 EAI

Locum Longini ita verterim: harmonia non. folum natwra
adiumentum eff blande ducendi et obleBandi, fed etiam , fi
giodo anxium artis didum et putidam concinnitatis diii-
gentiam vites , adfelTui mirifice infervit. Nempe qui com-
pofitioni verborum et harmoniae orationis ita operam na-
vat, ut artis, et ftudii et concinnitatis admirationem ca-
ptet, is duplici modo adfectum tollit; primo quod a re-
bus ad verba animos defleCtit, deinde quod fallaciae fufpi-
cione mota integritatis füae opinionem perdit. Sic etiam
τὸ ἐλευϑεριαάζειν τοῖς λόγοις Plutarchus dixit de facultate
ex tempore dicendi, et'artis imperio veluti fübduCtum in-
genio indulgere. Porro ἐλδυϑερία dicitur de παῤῥηδίᾳ
oratoris, quae oritur e fpiritu et vehementia. Unde
utraque ab Vlpiano Demoftheni tribuitur, ad Orat, περὶ
τῶν πρὸς ᾿Αλεξ. συϑηκ. p. 135. τὸ 306 τοῦ λόγου τὴν παῤ-
ῥησίαν οὐκ ἔχοι καϑαρον καὶ Δημοοϑενικὴν, οὐδὲ τὴν ἔμπλη»
fw ἐκείνην καὶ ἐλευϑερίαν τὴν ἐλεγκτικήν.. De παῤῥησίᾳ
vid. Quintil. [X, 2. 27. ubi eam dicit a Cornificio (cf. ad
Herenn. 4, 37.) appellatam /icentiam. | Cicero orationem
liberam, vocem liberam dicit. v. Voff. Inf, Rhet. V. p.
:413. Hefych. ἐλδυϑεροςομῶ. παβῥησιαζόομαι.

Ἕλικες. σχήματα ἕλικας ἔχοντα, figurae orationis
impeditae, intricatae, éademque σχήματα πεκλεγμένα,.
.Dionyf. Iud. Thucyd. Cap. 48. p. 935. Hefych. ἑλίσσων.
“«λέκων. ψευδόμενος, οὐκ ἐπὶ οὐϑείας λέγων.

Ἑλλεΐπουσα fcil. αἰτία, eft fpecies οὐτίων dcvsa-
τῶν, h. e. caufarum quae in iudicio non confiftunt, nec
admittuntur, et dicitnr tum, cum aliquid in circumftan-
tiis, quas vulgo vocant, deeft, quod quaeftionem faciat,
Sic Fortunatianus ex Hermagora p. 39. in Rhet. Pithoesn.
Eadem forma etiam vocabatur xaraAumig, xaTa. μόριον,
et κατὰ περίφασιν. Hanc fpeciem Hermog. περὶ sac. p.

20. Ald. καταὶ τὸ ἐἰπερίσατον appellat. vid. voc. ἐσύξᾳτορ,

(CCEAAgviQay», pure et emendate loqui. Ariftot.
Rhet. 1], $. Vnde ὁδληνισμὸς dictus, pura, emendata.
. que eocutio. ef. Diog. Laert. VIT, 1. 40. Sic Lat. ἐσέ»
&atem dicunt. vid. Auct. ad Herénn. IV, 12. Quintil. VILI, x.

Ἐμβολὴν, void, impetum facere, de oratore,
qui per afyndeta orationem Dyofert. Longin. 20. 2.' Tàli
orationi antea ἀταξίαν, εἰ τάϑος et Φορὰν tribuerat:: De.
inde ἐμβολὴν pro «px Desaetrias:Eloc. 39. 46i καὶ τὴν

| | ἐμβολὴν

ἘΜΒ | 109.

ἐκβολὴν τοῦ μώλου καὶ ἀρχὴν μεγαλοπρεκὴ εὐϑὺς ναι καὶ
τέλος.

"Es βριϑὴ ς. ἐμβ. ἔννοια! Longino ὁ, 3. funt eaedem
quae ὑψηλαὶ, magni Jen/us. | Suidas de Petro Rhetore:
ἐμβριϑὴς 7v καὶ ἀνάλωτος dv τῷ ῥητορεύοιν, vir fingularis
gravitatis in eloquentia, ἐμβριϑὴς τὴν Φράσιν, gravis, ve-
hemens in dicendo, Marcellin. in Vit. ''hueyd. p. g. Huic
gravitati oppofita eft ἡ πρᾳότης. vid. Plilottr. Vit. Soph.
Lib. I. p. 487. ubi de Dione Sophifta: ἦν αὐτῷ xa] τῆς XA-
λης Φιλοσρφίας ῆος, ἐμβριϑῶς μὲν ἐγκείμενον, κεχρωσ-
μένον δὲ, οἷον ἡδύσματι, τῇ πρᾳότητι. De eodem Dione
Synef. p. 39. ἐξελαύνει yxp ro: Φιλοσοφία καὶ ἀπὸ τῆς
γλώσσης τρυφὴν, ἐμβριϑές τε καὶ κόσμιον κάζλιος ἀγαπῶσα»
ὁποῖόν dq; τὸ ἀρχεῖον, καὶ κατὰ Φύσιν ἔχον etc.

Ἐμᾶν, vomere, h. e. temere effutire, quicquid in
buccam venit, Ita, Ariftides Rhetor per iocum utebatur
voce illa pro οὐτοσχιδιάζειν. Cum enim a Principe füo
iuterrogaretur, quando tandem eum auditurus fit, re.
fpondit: τήμερον πρόβαλε, καὶ αὔριον αἰκροῶ, oU yap ἐσ-
εἐν τῶν ἐμούντων, dx τῶν ἀκριβούντων, hodie propone
(fcil. materiam aliquam dicendi) e£ cras audies: nam ΠΟΙ͂;
ex illorum numero fumus , qui vomunt, fed ex. eorum, qui

, €um fludio elaborare [ludent. Eunap. in Vit. Proaeref. p.
112. Tzetz. Chiliad. XI, 382. vid. voc. «xp/fem, et cf.
Crefoll. Theatr. III, 11. p. 214.

Ἐμμελὴς, λέξις, oratio ligata, pedibus vincta.
Dionyf. Comp. 25. p. 196. Contraria eft εὕὔρυϑμος, et sU- -
μετρος, quae numeros ,et metra quaedàm abscondit& ha-
bet, a pedibus tamen poeticis diverfa; cf. Dionyf. in lud,
Demofth. Cap. 50. p. 1109. et 1110. ῥυϑι μοὺς ἀτάκτους,
καὶ μέτρα περιπεπλανη μένα ἐμπεριλαμβάνουσα. Apud Ari-
ftoph. Ran. 924. λόγων ἐμμέλεια coimmemoratur, lbi Scho-
liates: καταχρηφικῶς νῦν τὴν εὐρυϑμίαν. κυρίως δὲ καὶ us-
TX μέλους ὄρχησις τραγική. Vid. νος, αὐυνεχὴς et ἔμμετρον.

"EnpsrQov, σχῆμω. λέξεως, oratio nimia numeri,
poetici cura ad carmen prope accedeüs, et paene inte-.
, gris verfibus conftans, Aritot. Rhet. ΠῚ, 8. τὸ σχῆμα τῆς
* λέξεως déi μήτε ἔμμετρον ἄναι, μήτε ἄρυϑμον, h. e. neque
verfibus conítare, neque numerorum prorfus expers οἷα
«debet. Hanc Stoici dicebant εἴρυϑμον λέξιν μετασκευῆς

v0 λογοοιδὲς ἐκβεβηκψέαχ.. vid., Diog. Laert, Vll, 1. 4t.
Pra G 4 Ἕ " Wnde

-

1.4. EMI

"Vnde etiam ἕμμετρος λέξιο dicitur, erstie numeris ligats,

mox τὸ μέτρον. carmen. DionyC Comp. Cap. 3. Contra-
pia eft εὔμετρος, numerofa oratio, quae eít uarpoe:ó3o,
prope accedens ad numerum poeticum, quamvis non fit
carmen, Sic et apud Diog, Laert. l. c, τὸ ποΐγμα, ex difci.
plina Stoicorum rhetorica definitur λέξις ἔμμετρος. Eo-
dem modo τὸ ἔῤῥυθμον dicitur, opponiturque τῷ εὐῤύϑιμῳ,
cf. Quintil. IX, 4. 77. et ibi interpp. |

'Eumspíodoy, τὸ, diCtio periodica, Dionyf. Comp.
9. et Iud. Demofth, Cap. 39. p. 1072. vid, voc. wogpa-
T/XU6,

"EnscpaxTov, TO τῶν αὐξητικῶν Longino ir, 2. eft
vis exaggerationis, quae ineít in actionis vigore. Alia
loco Cap. 9, 13. dixerat τὸ δραματικὸν, et τὸ πρακτικόν.
Cap. 15. 8. τῆς ῥγτορικῆς φαντασίας xaRisoy dei TO ἔμε
πρακτὸν καὶ ἐναληϑὲς,, rhetoricarum vifionum maxima efl
commendatio a vehementia et veritate. Mox dicitur ro ἔνα»
quyioy xo] ἐμπαϑὲς et S. 2. τὸ ἐγκδκινῃμένον. D

ἘκφΦαινόμενα. πρόσωπα, dicuntur, perfonae ali-
enae a caufa et quaeftione, ἢ), e. quae liberae funt a caufae
periculo, fed tamen iuvare poffunt caufam noftram, εἰ
ad eos non pertineat. vid. Hermog. περὶ εὑρέσ. p. 14. Ta-
Jis perfona v. c. in Orat. Cic. Rofclana fuit Chryfogonus,
qui non erat ipfe accufator, fed clam accufatores fubortia-
verat, Talis in Or. Quintiana, Dolabella praetor, et Iu-
nius orator.

"Eu(Qxeig. Ariftides περὶ My. πολιν. p. 656. eam
cum σζφοφρότητι et τραχύτητι componit, ad eamque inpti-
mis refert τὰ δεικτικῶν, τὰς ἐρωτήφοιρ, τὰς dverpécei συν.
exc. -—— Alia ἔμφασις eft in verbis, quae plus fignifi
cant, quam eloquuntur, cf. Quintil. VIII, 2. et 3. 82: ubi.
definitur virtus altiorew praebens. intelleitum , quam qum
verba per fe ipfa declarant, ldem Lib. IX, 2. 65. definit:
iu qua per quaudam /u/picionem, quod non. dicimus, accipi
volumus, Vnde etiam hanc flguram in coxtroverfiis figu-
ratis locum habere dicit, Lib. XI, τ. 2. τὰ juQxrixa funt,
quae fignificantia Latinis. Au&t. ad Herenn. ΓΝ, 43. quat
plus tn. [n/picione relinquit, quam pofitum efl in oration.
Locus eít de ea virtute orationis clafficus. Euftsth. ad
. -Hom. ll. δ, p. 476. ἔμφασῆς d«i, λέξις δὲ ὑπονοίμς αὔξουσα

v “ἐτούμεγον. — lbidem tradit eandem etiam subonzuir
ich

ἘἘμΜΦ ^^ ἀδᾷ,

dic, et σχῆμα τῆς συντομίας appellt. cf. id. ad Il. X,
P- 860. | | |
"" Ἔκφυτο e» χάριρ, ἡλᾶνδ gratia et vennftas, quae

oritur ex fimplicitatis naturalis abfequio in oratione, Phot,
BiblCod.:14. 7 |

Ἔμψυχαον, τὸ, vivus quidam vigor, quo orator
valet, ab affectibus profe&us, λα, affectvolle Dar-
fieilung y idem quod παϑητικὸν, cni iungitur ap. Dionyf,

Τυά. Ifocr. t3, vid. ἄψυχος, Longin.:34. 5. ἔμψυχα πάδη,
' acres affectus. Hermogent περὶ id. 11. p. 270. ἔμψυχος
λόγος eit oratio canaida, quae ab anima profecta videatur,
ἀληϑὴς. ἐνδιάϑετος. cf. quae in his vocc. dicta funt, —
Lucian. Demofth. $. 14. μόνος τῶν ῥητόρων ἔμψυχον λό-
γον mxgéixs, orationem vivam et Jpirantem,

'E»«Bpgoved? aj. Dionyfius ep. ad Pomp. 2. p. 766.
de Platone: σχήμασι ποιητικοῖς ἀκαίρως καὶ μειρακιωδῶς
ἐναβρύνεται. figuris poeticis la/civit, εἰ gloriater. inepte,
vid. voc. zfporac. m :

Ἐναγῴνιεον, contentionibus aptum dicendi genus,
Dionyf. Cenfür. 3. 2. p. 427. Iud. Ifocr, 2. et cf. lud. Thü«-
cyd. 23. p. $65. ubi ἐναγώνιον πνεῦμα dicit fpiritus orato:
rios, certaminibus aptos; et λόγοις ἐναγωνίοις adiungit δη-
μηγορίας, quibus τὸ σαϑαίνξιν καὶ ἀειιοποιεῖν và τρόγματα
propofitum fir. Euftath. ad Homer. 1]. ᾧ p. 731. init. Zva-
γῶώνιος ἡ panpudín , καὶ rov ἔχουσα δύμαμεν ῥητορείας δὲ»
Ἡχνικῆς, ἐν οἷς οἱ μὲν πρέτβρις λόγουσιν. ὁ δὲ ᾿Αχιδεὺς
ἀντιλέγοι, καὶ ὥπερ Tou ἀὐδαχοῦ, ἐγταῦϑα τὴν ἐν λόγῳ
«ολιτικῷ ῥητορικὴν Ομηρος ἐπιδείκνυται. Demetrius Eloc.
193. eandem dicit λέξιν ὑποκριτικὴν, aptam contentioni.
bus forenfibus, et publiese attioni. Contraria eft yax(e
uy, εὐχνάγνωφος , quae lectioni deftinata eft, Sic Longi.
nus 9. 13. lliadem Homeri appellat σωμάτιον ἐναγώνιον,
quatenus plenum eft carmen motus et actionis, adeoque
vehementius, cui oppofitum ef τὸ διηγηματικὸν, Odyffea,
in qua tranquilliores fünt fermones, et molliores affeCtus
actionesque. vid, Morus ad h. 1. abi plura: et cf: Euftath.
ad Hom. Il. c. p. 1154. Eidem Cap. 22. ἐναγώνιον πάϑος;
vehementior affeCtus. . Vnde et ibid, dywviscy dicitur idem
quod παϑητικόν, cf. Cap. 18. 2. Deinde iigdem de caufis

ap. 25. ἐναγώνιον πρᾶγμᾳ dicitur, cum res ipfh geri vi-
detur, ut fi praeterita narratur, tanquam. praefens. Con-

106 ENA

traria eft ἡ διήγησις, quae vulgo. temporibus praeteritis
inftrui folet. vid. Berger. de nat. pulcr. orat. p. 298.

Ἐναποβῤῥίπττειν. Hoc verboeleganter utitur Pho-
tius Bibl. 191. ut (ignificet pradentem et Jcitam ucgligen-
tiam illam, qua fcriptor orationem füam ita oznat, et vir-
tutibus quibusdam dictionis infiruit, ut tamen, qui legant,
non poffint ftudiü et artificii veltigium deprehendere,
Contrarium eít τὸ ἐπιτηδεύοιν, τὸ ἐπιτήδευμα, fichtbarer
Fieift, vorfetzliche Kun/lambendung , im Gegenfatze ver»
borgener Zubereitunpen, und alrich/am in das Ganze us-
snerklich verwifchter KunltAujerungen. Locus Photii ita
fe habet: τὸ ἐμφατικὸν ὥσπερ ἐναποῤῥίπτει, posue». dy-
αφιεὶς ἐπιτηθεύματος ἔννοιαν.

Ἐνάργεια, evidentia, qua res fingulae fenfibus vel.
uti admoventur, Dionyf. lid. Lyf. 7. δύναμίς ri; ὑκὸ τὰς
αἰαϑήσεις ἄγουσα τὰ λεγόμενα. Hoc fenfu Plutarchus Glor.
Athen. de Thücydidis eioquentia: ἀεὶ τῷ. λάγῳ πρὸς ταύ.
τὴν ipu rag ἐνάργειαν, οἷν ϑεατὴν ποιῆσαι τὸν dxpom«
τὴν. καὶ τὰ γενόμδνα περὶ τοὺς ὁρῶντας βαπληκτικὰ καὶ
ταρακτικὰ «wu» τοῖς ἀναγινώσκουσιν ἐνεργάσααϑαι Aio r&v
μενος. Scholiaft. Anonym. ad Hermog. περὶ ἰδ. 1 p- 401.
ὁ Τιβήριος Φησιν, ὅτι ἐνάργεια γίνεται κατὰ μὲν Ἐννοιαν,
ὅταν μὴ ) μόνον λέγῃς τόπον,. UAR καὶ τὰ παρακολουϑοῦντα
τῷ τόπῳ σημέία. καὶ ὁταν ὡς ἐν εἰκόν! προάγῃς τὸν λόγον.
cf. Quintil. IV, 3. p. 186. ubi quomodo a pei Jpicuitate dif-
ferat, oftendit. Et Lib. V1II, 3. 62. de eadem ἐναργείᾳ
loquens: magna virtus efl, ves, de quibus loquimur , cla-
re , atque ut cerni videantur , enuntiare, — Non. enim fatis
efficit, neqde, ut debet , plene dominatur oratio, fi us
dd awres volet , atque ea Jibi iudex, de quibus. cogmo/cit,
narrari credit, nos exprimi, et oculis mentis oflendi. —
Vnum illius genus efl, quo tota rerum imago quodammo-
do verbis depingitur etc. — Interim. ex pluribus ejicttur il
-— la, quam conamur exprimere, facies, Eam alii ὑποτύξκω-
σιν appellant, et Φαντασίαν, de quibus vid. fuo loco.

"Ey oc, Φωνὴ, vox verbis fententiisque cgn.
formata, quae vontraria eft τῷ ῥυθμῷ μουσικῷ in quo funt
foni, fine verbis, Hermog. περὶ id. 1. p. 20.

Ἐναρμόνιον, λόγον Eunapius Chryfanthio. tribuit
in eius vita p. 151. locutionem wumero/am, quae aliis sU-

μαλὴς,

ἙΝΑ Joy

μαλὴς, εὔρυϑμος dicitur. Alio fenfu ἐναρμδνιοι μελῳδία!
Dionyf. Comp. Cap. í9.

Ἔναυλος, ἁρμονία, concentus diCtionis, sumero/a
elocutio. Dionyf. lud. Thucyd. 36. p. 9oo.

Ἐνδιάϑετος, λόγος, ex moribus exprelfa oratio,

qua fit, ut non ficta, fed ex animo profecta effe videan- Ὁ
tur, quae dicuntur, ἔμψυχος λόγος, καὶ ἀληϑὴς, vera,
candida oratio. vid. voc. ἔμψυχος. "Totum hoc genus ad

Sog: oratoris pertinet. Hermog. περὶ ἰδ. 11. p. 270. ubi
Scholiaft. p. 409. in Tom. 2. Ald. Rhet. ἐνδιαϑετος λέγε-
ταὶ 0: λόγος, ὡς διατιϑέμενος τοιῶςδα ἢ τοιῶςδε πρὸς τὰ
πράγματα, ὀργιζμενος δηλαδὴ ἢ οἰκτείρων.

Ἐνέργεια, καὶ κατ᾽ ἐνέργοιαν μεταφοραὶ, metaphora
&Ctum fignificans, die belebende, Handlung dar/leilende
Metapher. |ta Ariftoteles primum Rhet. I1l, 11. deinde
ex eo Demetrius de Eloc. dixit δ. 81. ubi explicat: ὅταν
TX ἄψυχα ἐνεργοῦντα εἰσάγηται καϑάπερ ἔμψυχα. Quintil.
VII, 3. ἐνέργεια, inquit, confinis his eft (fcil. τῇ δεινώσει,
εἰ ἐξεργασίχ) ab agendo ducta, et cuius propria tit virtus,
. Don effe, quae dicuntur, otiofa.. “

Ἐνϑιάσκευὸς, τρόπος διηγήσθως, ea ratio natran-
di caufam, cum orator rem narrandam exaggerat figuris il-
lis orationis, quae animum auditoris commoveant et πα-
Joc; habeant, ut hoc modo συμπαϑεια quaedam excitetur,
et res in invidiam adducatur. Hermog. περὶ εὑρέσ. Lib. I.
p.62. fqq. Hanc uno verbo διασκευὴν vocat Lib. 11]. p.
148. ubi tamen non de narratione, fed de trattandorum
argumentorum artificio fermo eft. Quintilianus Lib. IV,
2. Ego narrationem, ut fi ullam partem orationis , omni,
qua potefl , gratia et. Penere exornandam puto. Nempe
haec illa ipfa eít ἐνδιάσκευος διήγησις. |

'Evéócinoy. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 8. 15. illam
orationis formam, quae contrariis utitur argumentis,
quam propofitum erat, et contraria iis quae proponuntur,
: probare nititur, definit τῷ dvéóciue καὶ οὐδιάλυτα προτᾷ-
ye. Antea idem ita exprefferat : acjsvéi; προτάσεις vpo-
eive), xo) λαβὲς wyriAoylag δοῦναι τῷ βουλομένῳ "xyriAo-
γέϊαϑα!, καὶ φρεφόμενα λόγοιν, contradicendi occafionem
"praebere, et ea dicere, quae tacile inverti, et refutari
queant. Proprie τὸ ἐνδόσιμον eft 70 πρὸ τῆς qoc κιϑάρισ.-
na. vidi Hefych. et ibi interp. Itaque apud. Δηοῖ, Riot

i,

168, ENO | ot

TIT, 14. innul videtur ea pars cantus, quas προαύλιον fequi-
tur. Ergo in oratione funt, quae viam muniant ad fe-
quentem orationem, ab ἐνδοῦναι ordiri, et doUyay ὥσπαρ
εἰς τὴν χᾶρα τὴν ἀρχὴν, ut Ariftot. ait h. l.

'"Ev39/usyua, fententia vim fyllogifmi habens, un.
de períuafio et probationes efliciuntur. Sic Arittot. Rhet.
I, 1. ἐνῚθυμήματα dicuntur τὸ σῶμα τῆς wísswc, fidei ἣν
ciendae nervi, (Cel. Vaterus in. Animadverlf. ad ἢ. 1]. cum
Maioragio vertit: ipfa matura et /ubflautia; dubito, an
fadis recte. — Nam mox idem dicitur, τὸ κυριώτατον
Ay πίφεων) et S. 21. &vJuuxuariOóg qui utitur τάς
πἴξεσι ἐντέχνοις, probatiowibus x arte ek impenio pt.
litis. Mex S. 27. ἐνθύμημα dicit effe demonttrationem
oratoriam, οπόδειξιν ῥητορικὴν, et fyllogif(zaum quendam.
Differt tamen a fyllogifino logico. Nempe qui in diale
&icis dicitur συλλογισμὸς, in rhetoricis eft ἐνθύμγμα, cf.
Cap. 2. ubi et docet ἐνθύμημα συϑλογισμὸν eo ἐξ ὀλίγων ᾿
τε καὶ πολλάκις ἐλαττόνων ἢ ἐξ ὧν ὁ πρῶτος cu. h. e, en-
thymema non eas omnes partes habet, quas fyllogifmus
, dialecticus. Qua de caufa Demetrius, ut mox dicetur,
ἄτελῆ cuAoyicuoy appellat; circum/criptos fyllogifmos,
h. e. in brevitatem contractos Plinius Epift. Lib. 1I, 3.
Differunt etiam ab isndu&ione, quam ἐπαγωγὴν et παράβειγ-
pa vocat Arift. l. c. Cap, 2. — Maxime apta funt in ge-
nere dicendi iudiciali Cap. 9. fin. cf. Lib. III, 17. 13. —
Lib. 1I, 21. Ariftoteles τὸ ἐνθύμημα definit: γνώμην cum
προςε9εἶσῃ αἰτίχ, cum fententiae univerfali caufa adgitur.

. - ct. Quintil. 8. 5. Deinde Cap. 22. et 33. duo genera ftatuit

ἐνθυμημάτων, demri καὶ ἐλεγκτικά. — Illa ad rem de-
monítrandam vel explicandam, haec ad redarguendum
valent. cf. Anonymus de Rhet, ed. Fifch. qui fltilia hs
bet. — Dionyfius Hal, multis modis hanc vocem adhibet.
Sic pro argumentis in Iud. Lyf. Cap. 15. Deinde in Cent
Script. 3, 3. p. 427. et in ep. ad Pomp. Cap. 4. p. 781.
quam Thucydidi tribuit «Sevíay, et vAoürog dyJuusue-
vuv, videtur effe ubertas /ententiarum ,| Gedanken- Füllr.
Alio loco in Iud. Demofth. 46. p. 1699. inter γμῳμφλθγίαρ,
ἐνϑυμήμαπα et παραδείγματα discrimen facit, Ex defini-
tione Demetrii de Eloc. Cap. 30. ἐνθύμημα elt fententia
per fe abfoluta, quamvis periodi ambitum non habens.
Ergo etus omnis vis non ineft in forma, fed in fenfu et
- fententia, ἐν τῷ διανάήματι ἔχει τὴν. δύναμιν καὶ σύφασο,
- fa ut, fi fententiae alicui detrahas formam rotundam εἰ
perio-

ENS | 109

petiodicam, tamen ἐνθύμημα maneati Porro Cap. 52.
ἐνθύμημα συλλογισμός τι &si ῥητορικὸς, fyllogifimus rhe-
toricus , qui nec ubique neque in omnibus orationis par-
tibus adhiberi folet, ut fere periodus,. Vnde addit: τὸ
μὲν ὥσπερ ἐπιλέγεται b. e, enthymema femper poft aliud
dicitur, eftque confequens aliarum fententiarum. — Mox:
ἐνθόμημα dei oov συδλογισμὸς ἀτελὴς, — ἢ δὲ περίοδος οἷν
e M 3 . .

Τὰ ὅλον Ti, οὔτε ἀτελὲς ewR.oy/csra,. Haec omnia Deme.
trius difputat, ut enthymema a periodo diftingust, Apud
Hermog,. περὶ sip. Lib. llf. hi recenfentur veluti gradus
traCctandae per argumenta orationis: 1) xe(aAÀ«v, 3)
ἐπιχείρημα, 3) ἐργασία, 4) ἐνθύμημα. Nempe ἐνδὺς
paud incipit συζλογᾶνγ et eft quoddam συμπέρασμα τοῦ
ἐπιχειβήματος. cf. idem Hermog. p. 118. ubi de ufu en-
thymematum in orátione, ex initituto, et exemplis addi.
tis, agit. — Minutianus Rhet, Libr. περὶ ἐπιχειῤημαφαὶν,
hanc etymologiae vocis tationem reddit: τὰ ἐνθυμήμαζα

vogue, ἢ ὅτι ὁ ῥήτωρ αὐτὸς αὐτὸ sUpyxs xo] dvOvuéiray,
3 Cri προσενϑυμέδαθαι τοῖς ὀικαφοῶς, εἰ τι ἐλλαίποι, καταλεῖς
κει. ἔχουσι δὲ ἐδ ίμματα οἱ ῥητορικοὶ σύδιογοι, xol ταύτῳ
διαφέρει τῶν ἐν Φιλοσοφίᾳ συδλογισμῶν, ὅτε οἱ μὲν τὰ συβῤ-
περάσματα ἔπαγουσιν, οἱ dà τὸ συμτεραινόμενον ἐκ τῶν
προτάσεων καὶ κατασκενδν τῷ Omas προσενϑυμηϑῆναι na»
ταλείπουσιν.. Vnde et in feqq. mentionem facit évJuus-
ματικῶν ἐπιχειρημάτων, quorum fedes et locos (rómevc)
recenfet uberius. Aué&tor évvexriiic apad. ῥητορ. p. 8.
ἐνθύμημα σύγκρισίς isi xa) συμπέρασμα τοῦ ἐκιχειρήματος

καὶ τῆς ἐργασίας, nempe quia fit κατὰ σύγκρισιν vel advér-
^ fantium, vel relativorum, vel privantium, vel aílirmatio-
nis et negationis etc. Nam alias laxius accipitur, ita ut
omne argumentum fignificet, ut apud Cur. Fortunat. Lib,
2. qui ratiocinationem vocat, et in quinque gehera parti-
tur, ἐλεγκτικὸν, γνωμικὸν, δεικτικὸν, αραϑδοιγματικὸν,
συϑδλογιφικόν. δὶς εἰ Scholiaftes ad Hermog, Lib 4. περὶ
εὖρ. p. 371. ubi hanc definitionem addit: ἐνθύμημα ési
εἰκότως διεσπαρμένων συ ογὴ » ἦτο! συναγωγὴ πρὸς ἀδιηλα,
ἢ συλλογισμὸς, καταλείπων τοῖς ἀκούουσι λογισμὸν, πρὸ
ἣν cv βούλει τελευτήν, εἴ, idem ad Lib. 3. Hermog. περὶ
80p. p. 365. ubi accurate de enthymemate oratorio disferi-
tur, et Theophil. Coryd. £x, ῥητορο in Fabric. Bibl, gr.
Vol. XIII. p. 661. (q. — Vipianus ad Demolth. Orat.
' Olyuth. 2. p. 17. ἐνθυμήματα definit, ἐν οἷς τὰς dvo προ.
Τάσεις εἰπόντες TO συμπέρασμα ὀιωκῶμεν, τῷ ἀκροχτῇ κα.
ταλείποντες αὐτὸ προσενϑυβέοϑαι. — Apfíines Rhet. p.703. :

11Ὁ ἘΝΘ

Ald. ubi de ἐνῚθυμήμασι, eorumque artificio coplofias ex.
ponit, in univerfum etiam hoc adnotat: dv» ἐνῚθυμήμα.
Toc δριμύτητος δόξαν ἀποτελᾶν, καὶ ἔξιν d'ywyisiméy a καὶ
ἐλεγκτικόν. Sic fere Cicero ΤῸΡ. 13. ,, Ex hoc illa rheto-
rum füut ex contrariis conciu/a, quae ipfi ἐνθυμήματα
appellant, non quod non omnis fententia proprio nomine
ἐνθύμημα dicatur, fed, ut Homerus propter excellentiam
commune poetaruth nomen efficit apud (Graecos füum,
fic, cum omnis fententia enthymema dicatur, quia vide.
tür ea, quae ex contrariis conficiatur, acutiffima, fola
roprie nomen commune poffidet.** cf. Quiotil. VII, s.
ke fuvenal. Sat. 6. curtum fermone rotato torquet. emtkg-
mema. — Hinc etiam Au&or Rhet. ad Alexandrum fere fem.
per ἐνθυμήματα et γνώμας vel γνωμολογίας coniunCtim po-
nit, non tam ἀχοθειχτικὴν ilorum vim fpeCans, quam
᾿«αϑητιπκὴν ex concinnitate et acumine. vid. omnino 1, F.
Gronov. ad Cic. Ep. ad Att. 1, 14. ubi Cicero varia pig-
inentorum et ornamentorum orationis genera recenfet
περιόδους, καμπὰς, évOuuuxTX, κατασκευάς. — Apud
Gellium autem N. A. Vl, 13. quaeftiunculae fympofiacae
et facetiae, quibus tempus ludebant convivantes, syJw.
μήματα vocantur, Ex his planius etiam intelligi poterit,
quid Ariftoteles ]. c. et alii fcriptores cogitaverint, cum
oratorem ἐνθυμηματικὸν laudarent. — Locus eft inprimis
notabilis in Sopatri Apameenfis Prolegom. ad Ariítidem
: ed. lebb. ubi cum Ariftidem dixiffet yovisoy, ἐνϑυμῆμα.-
πικὸν, Bíeuoy , paucis verbis interieCtis, eum hoc nomine
laudat, quod ex Afia nihil reportaffet, quod vanam often-
tationem , et inania verborum lenocinia haberet, fed ef.
fet xel βαϑὺς πανταχόϑεν, καὶ τῆς λέξεως πλείονα διδοὺς
τὸ yo&iy h. e. eius ars et ingenium magis in fententiis quam
in verbis cernebatur, magis intelligentiae quam auribus
comparatum erat: er tar mehr Gedanken- und Geiflreich,
als ]V'ortreich. Cuius quidem confuetudinis dicendi cau-
fam videmur nobis reperiffe apud Scholiaft. Hermog. qui
in Prolegom. (Tom. 2. Ald. Rhet.) οἱ παλαιοὶ inquit ὅσ.
dep τὶ νον τὸν λόγον ὑπέϑεντο ἐκ σώματός re συνεφηκότα
ποὶ ψυχῆς ψυχὴν μὲν καλοῦντες τὸ ἐνϑυμήματα καὶ τὴν
δύναμιν τὴν διὸ τῶν κεφαλαίων συνιφαμένην" σῶμα δὲ τὰ
Φράσιν xaj τὸ ἔξωϑεν καΐλος, 0 ποιῶν ἄωϑασιν oj ἰδέαι. —
Ifocrates contra Sophiftas, cuin praecipit τοῖς ἐνθυμήμα-
σι πρεπόντως ὅλον τὸν λόγον πκαταποικίλαι, xo) τοῖς ὀνόμασι
δυρύϑμὼς καὶ μουσικῶς errév, videtur iliam oratoris dex«
teritatem requirere, quae eilicit, ut oratio et verbis et
X fenten.

*

ENN . t

fententiis apte eleganterque inftru&ta fit. Quintil, TX, 2.
106. Vifellius, inquit; quanquam psuciifimas facit figu-
ras, facit ἐνῚθύμημα tamen, quod commentum vocat, eb.
sationem appellans ἐπι χάρημα, inter eas habet. dern
Lib. V, 10. non quidem fatis definite explicat vim verbo-
rum ἐνθύμημα, ἐπιχοίβημα. ἀπόδειξις; variis auCtorum
Latinorum fententiis recenfendis operàm navans; Cap:
autem 4. p. 260. ,,enthymema ab aliis oratotius fyllogif-
mus, ab aliis pars dicitur fyllogifmi, propterea quod fy.
logifmus utique concluftonem et propofitioném habet, et
per omnes partes efficit, quod propofuit, enthymema
tantum intenta intelligi contentum fit. **

"Ey vo:&, Hermogeni fignificat 1) argumentum ors-
tionis, ὑπόϑεσιν. 2) fententias, quibus oratio confui-
tur, Gedasken, Sentenzen, γνῶμαι. Liv. I. “περὶ id. p. τὸ.

— ὄΈνφασις, obieftio. Ariftot. Rhet. 11, 25. et 26. ubi
Íta defivit: ἡ ἔνφασίς de, τὸ ἐπῶν δόξαν τινὰ, ἐξ ἧς ἔξαι
δῆλον, ὅτι οὐ συϊδλελόγισαι, ἢ ὅτ, ψεῦδός τε ἄλγφεν. Sic:
Lib. Ill, 17. 22. ἐνφάσει λῦσαι τὰς πίξοις, argumenta folve-
$t occurresido, — Contrarium eft τὸ συδλογισμῷ λῦσαι, quae
forma αντισυδλογισμὸὲς dicitur, Apud Hermüg. περὶ εὑρέσ.
Lib. llI. p. 106. ἔνξασις in refütatjonibus eft prima depsul-
Jio, quae p:erumque fit negatione abfoluta, ut, reife oc-
cidit Clodium Milo, eft τὸ κεφάλαμον : won licuit occidéfeé,
eít prima depülfio, feu ἔνφασις. cf. id. diup. «xc. p. 40.
Deinde Zsxci; etiam dici folet, cum aliquid urgeas, οὑπὶ
infles, quod fit plerumque crebra interrogatione., ltá
Hermog. περὶ evp.. Lib. 1V. p. 184.

(00 Ἐντεύξεις, ὀχλικαὶ, orationes populares , ad po.
pulum habendae. Dionyt. lud. Thucyd. Cap. 50. p. 959.

"E»Tsxvog, ὃ, cuius oratio ab arte inftruCta eft.
Dionyf. Cenf Au&. 5, 5. Vnde et πίψεις ἔντεχνοι dicun-
tur, aj διὰ τῶν ἀποδείξεων ἐκ τῆς ToU λόγου δυνάμεως, ut
ait Syrianus ad Hermog. $c. p. 136. Aid. Rhet. quoniam
jn hoc argumentorum genere, arte et ingenio oratoris
opus eft. vid. plura ad voc. /54;.

"Evropvos. τὸ ἔντορνον ὄἶδος λόγου, genus dictionis
formatum , ἢ. e. concinnum, teres, elegans. vid. voc.
λευκὸς, et τορεύοιν.

Ἐντρέχι ea. vid. voc, evnoAin. ll,
. E£a.

112 EXA

.— Ἐξάφεθαι, efferri, Ἦν e. ad impetum dicendi con-
titàri. Ita Photius Bibl. Cod. 364. de Demotthene et Ari-
fide, quibus cum a natura eífet acrius ingenium , Φύσις
mrixporépo καὶ παιϑητικὴ, (aepe etiam in. &rgumentis levio-
ribus et moratioribus, irhpetuofi et vehementes effe fo.
- debant: πολλάκις ἐξάγονται τῆς προϑέσεως ἐλαττουμένης ὑπὸ
τῆς Φύσεως. οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ Way ἱκανὴ ἢ τέχνη κατοῤῥῶσαιῃ
τὸ βούλημα, μὴ συνεργὸν ἔχονδα, xà) τὴν τῇ Queso
ἰδιότητα. | | ΕΝ
Ἐξαγώνιον, quicquid extta eaufatn ἀϊοϊξα δ, nec
δὰ praefentem quaeftionem pertinet. . Suidas in hac vo.
cei Αἰσχίνης καὶ ἐπὶ τῶν ἔξω τοῦ ἀγῶνος λεγομένων λό:
wy, τουτέφε οὐ προσηκόντων eipyojay. Ab Ariftotele r&
ἔξωϑεν vocantur. Sic ὀπεισόδιον dicitur πᾶν τὸ ἐξὰγώνιον

^

πρᾶγμα ἢ, e. τὸ ἔξω τῆς ὑποϑέσεως ὄν. cf. Suid. in ὀπειζ.

6di0y.

'E£ot pev. Dionyt. Cent Script. 4, 2. dé Ifocrates
τὸ λιτὸν ἐξαίρει, tette extollit, h. e. in tenui fcribendi ge-
nere non liumi répit, fed plüs praeftat, quam' id genus
poftulat Sic Demetrius Eloc. S. 234. ἐξγρμένην ἐπιφο.

ἣν dicit, Cuius elocutio et forma paullo elatior eft, et a
vulgari forma epiítolica recedit, qualés fünt, quaé ad ci-
vitates vel principes fctibuntur epi(tolae, S. 5. τῷ μεγά:
Je; τοῦ κώλου συνεξῆρται xo] ὁ λόγος, cum magnitudine
inembri etiam ipfa oratio aflurgit, et veluti gravitatem
quandam accipit. Hetmog. dia«p. ξαδ. p. 48. τὸ TéAsóy df.
δέρειν i. e. extollere, exazgerare facinis magnum.

'E£oipsedié, Rhetoribus dicitur exceptio, qua quis
adverfarii rationes et praetextus refutat, elevat, vel fü.
fpeCtos reddit, Eius formae éxemplum eft apud Demo.
fthenem in Orat. contra Tímocrat. p. 302. ubi Vlpianus

haec adnotat: ἡ ἐξαίρεσις πρέπει τῷ καταφορικῷ λόγῳ » x9).

^

τῷ τύπῳ τῆς γνώμης, καὶ τῆς βουλήσεως. Et mox: ael αἱ
ἐξαιρέσεις τοῦ γομίμου μόνον κεφαλαίου τυγχάνουσιν.

Ἐξαλλαγὴ, τῆς λέξεως, novitas diCtionis, quate:
nus a limplici et Confüeta oratione discedit. Dionyf. de
vi Demofth. Cap. 10. p. 982. lüngitur etiam τῇ πορειλίᾳ,
ut apud Eulitath. ad Hom, Odyll. p. t4270. et alibi, vid.

ἐξχαλλάτταινι |
Ἐξαλλάτταιν, λέξιν, iünmutaré dictionem, orna:

tus caula, ut ne omnia lint κύρια et proprie dicta, ut in
vulgari

:

s EZA -— 00r ng C

vülgari oratione, Ariftot. Rhet. TIT, 2. Td fit tropis et fi-
guris, ut eft ap. Phoebamm. in Schol. Schem. Hiuc Dio- :
nyf. ep. ad Pomp. 2. p. 760. d£3/.ayuév3 λέξις, dictio no-
vata, variata. Ea oritur, fi quis a vuigari ratione dicendi
recedit, et novas inufitatasque verborum compofitionis.
que formas quaerit. lta opponitur rg συνήϑει λέξει Dio-
nyf. de vi Demofth. Cap. 8. p. 975. deinde paulo pott, Cap.
9. eadem dicitur ἐσυνήϑης» περίεργος διάλεκτος, et wepit-
τὴ ἐργασία àlib loco Cap. 56. p. 1124. Similiter Demetr.
de Eloc. 77. cf. Ariftot. Poet. 21..p. rc.

Ἐξαπλοῦ vaj, diftin&e et fine ambiguitate aliquid.
exponere. Detnetr. Eloc. 254. ubi τὸ ἐξαπλωϑθὲν opponi-
tur τῷ ὑπονοουμένῳ, obícuro, et ασαφΦείᾳ. |

Ἐξεργασία, traCtatio rei vel argumenti, quae fit
oratione, et artificio oratorio, Behandlung , "fusfiihrung.
Diony(. Iud. l(ocr. Cap. 4. In Iud. Ifaei Cap. 3. τάξις et.
ἐξεργασίαι τῶν ἐνθυμημάτων diftinguuntur, ordo, dispoe

tioque et pertraCtatio argumentorum. vid. ad voc. ἐργὰ»
σία, et Fortunat. Rhet. p. 68. ed. Pith. )

C Ἐ βερείσματα, τῶν χρόνων, intervalla temporum
quae iocum habent in literis et fyllabis longis. Longin.
40. fin. vid. quae dicta fünt ad voces ἕδραι, ἐγκαϑίσματα,
σηριγμοὶ, et cf. omnino Dionyf. Comp. Cap. 20. p. 14t.
ubi loca Homeri ex his praeceptis examinantur, fimilibus.
que metaphoris explicantur.

᾿ Ἐξεταάζε aj, in disceptationem et iudicium veni-
re. Hermog. dieup. 9x2. p. 4. quod paullo poft dicit κρίσιν
ἀναδέξασθαι, de iis rebus et perfonis, de quibus in civili
quaeftione disceptari poteft. Et ἐξέτασις ipfa disceptatio
forenfis. ibid. p. 6. Vnde veteres.Rhetores τὸ ἐξοταςιπὸν
éidoc λόγων fpeciem τοῦ δικανικοῦ fecerunt, ut de Anaxi-:
mene, Rhetore Lampfíaceno, refert Quintil. IIT, 4. p. 124.
, Anaximenes, inquit, íudicíalem et concionalem genera-
les partes effe voluit; feptem autemi fpecies: Aortandi,
' dehortandi; laudandi, vituperaudi; accujandi, defendendi
éxquirendi, quod d£srxsixóy dicunt: quarum duae primae
deliberativi, duae fequentes demonfirativi, tres ultimae
iudicialis generis funt partes. Haec autem omnia hodie
fic legi in Rhetorice ad Alexandrum, quae Ariítotelis no-
mine infcribitur, (p. 136. Tom. I. Aid. Rhet.) adeoque
Fabium illius auctorem crediditle Anaxinienem illum, do.
. 1H ^ .. cuit

" E Ξ E

euit Gefnerus ad 1. 1. Quintil. Sed vid. quae de hac coti
troverfia nuper expofüit Cel. Buhlius ad Ariftot. Opp. Vol.
JV. p. 5. et 545. “τς -

Ἐξότασις, λόγων, examen orationum, Aeduer-
Critik. Dionyf. de Art. Rhet. Cap. 11, 1. ubi et πρίσιν et
δοκιμασίαν appellat.

Ἐξησκημένον, in oratione 'dicitur, quicquid ufg
et confuetudine probatum eft, cui opponitur τὸ yewrspe-
“ποιόν. Photius Cod. 66.

'E£:s£vaj, avertere a caufa animum auditoris, Ari-
ftot. Rhet. III, 8. Hoc fit v. c. cum nimio ornatu et cultu
inftruCta oratio eft. Auditor enim, dutn his rebus adfici-
tur nimium, a rebus ipfis abducitur: τὸ σχῆμα τῆς M-
ξεως, inquit Ariftot. dé μῆτε ἔμμετρον ἄναι . μῆτε ἄρυϑ.
μον. τὸ μὲν γὰρ ἀπίϑανον. πεπλᾶσϑαι γὰρ δοκῶ, καὶ ἅμα
καὶ ἐξίρησι. προσέχειν γὰρ roii τῷ ὁμοίῳ, πότε πάλιν ate.

*

| Ἐξον ϑενισμὸς, fig. fent. quae fit, cum aliquém
rem extenuamus, et contemtam facimus. vid. Rufinian.
Fig. 6. p. 199. et Cic. de Orat. 3, 52. ubi extenuatio dici-
tur, cui adiunCta fit i//ufío, h. e. διασυρμὸς et σαρκασμός.

'E£fox3. Variationis caufa Longinus ἐξοχὴν dixit
pro ὕψος Cap. 16, 3. Ibidem S. 7. rc ἐξοχὰς dicit, quae
eminentiífima fünt in aliqua imagine vel defcriptione, ταὶ
ἄκρα et ὑπερτεταμένα alibi.

Ἐξυβρισμένα., vilia, humilia, ῥυπαραὶ Longin.
3. ubi docet in loco füblimi ad tales res viliffimas defoer»
á non oportere.

Ἐπαγγεολία, vid. &xayyeA/z. — Nam utraque vox
faepe permutatur. cf. Plutarch. de Aud. 40. et ibi Xy-
Jandr. — Apfin. Art. Rhet. p. 713. Ald. ubi de neceflitate
curae agit, quae dictioni danda fit. Vlpianus ad Demofth.
Mid. p. 341. notat ἐπαγγελίαν a nonnullis dici, quod vul.
go nominetur προοίμεον προκατασκευατικὸν h. e, σύνοψις
τῶν λεχϑησομένων.

Ἐπαγγέόλλειν, μελέτην τινὶ, aliquem ad decla-
mandum, veluti ad certamen, provocare. Philoftrat.
Vit. Soph. I. p. 525. in vita Dionyfii. Phot. Cod. 165. et-
jam τὸ ἀπαγγέλλειν eodem modo dixiffe videtur. vid.

Wernsd.

/

ἜΠΑ t P

Wernsd. ad Himerii Ecl. p. 16. et ád eiasd. Orat. XVII,
P 692. . ' ^

Ἐπάγειϑαι, dixosc, delinire aures. Dionyf. Com-
pof. 3. Vnde ἐπταγωγικὸν τλάσμα eít ratio dicendi, feu -
compofitio ad animos tenendos accomtinodata Cap: 4. p.
26. Sed cf. quae dicta fünt ad voc. ἐπαγωγή. vid. Plut. de
aud. Poet, Cap. I. p. 4. Photio etiam Bibl. Cod. 197. ré
ἐπαγωγὸν et ϑελκτήριον iungitur.

Ἐπαγωγήῆ. Ariftot. Rhet. T, 2. indu&Bio oratoria,
differens a fyllogiífmo vel enthymemate, eftque modus
probaudi faciendaeque fidei. Vnde putem τὸ ἐπαγωγικὸν
πλάσμα, quod Dionyf. Comp. 4. p. 26. Herodoto tribuit,
effe compofitionem eam, quae fit rerum ordine narrando,
et fere indu&tione quadam rerum geftarum: quare etiam
iungitur τὸ /copixóv, adeoque eo efficitur fimul oratio pro- .
babilis, fide digna, tenensque leCtorem füaviter, das ws-
terhaltende, einladende im Vortrage εἶπες Schriftflellers.
Ariftoteles etiam cum παραδείγματι componit, — Nempe
quod in xvxAvrixoic-dicitür ἐπαγωγὴ, id in rhetoricis πὰς
ραδειγμα. cf. Suidas in ἢ. v. qui compilavit Diog. Laert.
Plat. Sect. 53. 54. ubi haec funt, quae huc pertinent: τὸ
παράδειγμα dei ῥητορικὴ ἐπαγωγὴ. ἐπαγωγὴ éei, καὶ διὰ τῶν
καϑέκαςα ἐπὶ τὲ καϑόλου πρόοδος, vel ὁ λόγος 0 did τῶν
uod éxaso τὸ καϑόλου δεικνὺς καὶ πιφούμενος, oratio, quae
per fingularia univerfale demonftrat et confirmat. Theo.
phyl. Coryd. éx3«c. ῥητορ. in Fabr. Bibl. T. 13. p. 663.
ἐπαγωγὴ λόγος ésly ἀπὸ τῶν καϑέκαφα καὶ γνωρίμων τ τῶν
καϑόλου ἄγνωφον συνάγων. ὅϑεν καὶ ἐπαγωγὴ ἄρηται dv?
πολλοῖς τοῖς κατὰ μέρος ἀπαριϑιμημένοις καὶ ὁμολογουμένοις
ὁλιεόν τί ἐπάγουσα. Αρυὰ Ciceron. de Invent. 1, 31. ím-
du&tio, quam vocat, latius patet, et inprimis Socraticam,
demonftrandi methodum comple&itur. Id. Topic. to.
,.haec ex pluribus perveniens quo vult, appellatur émdse
Kio, quae graece ἐπαγωγὴ nominatur, qua plurimum eft
ufus in fermonibus Socrates.** Secundum Rufinian. fig.
26. haec figura fit ex fimilium collatione, vel argumen-
torum , falva tamen fimilitudine. Quintil. V, to. p. 226.
49 Eft argumentorum locus ex fimilibus : δὲ continentia vir-
tus, utique et abflinentia : Si fidem debet. tutor, et procu-
rator. Hoc eft ex eo genere, quod ἐπαγωγὴν Graeci
vocant, Cicero isdu£&'ionem.* — Fortunat. Rhet. p. 67. ed.
Pith. ἐπαγωγὴ eff oratio, quae de rebus non dubiis capit
a[Jenfionem tius cum quo inflituta efl.

H a3 Ἐπα-

116 ; |. E£HA

(0 Ἐχαγωνίφεοθαι, τῇ λέξει, dicuntur, qui cum ali..
quo adfectu loquuntur, adeoque iis utuntur formis di.
cendi, quae folent ifti adfeCtui exprimendo infervire, ut

fi quis τὰ ἰσοδυναμοῦντα emphafeos-et affe&us caufa adbi.

bet. Sic Ariftid. meg) Aoy. πολ. p. 658. ad βραχύτητι. M-

qoo requirit, TO μὴ ἐπαγωνζεοϑαι τῇ λέξει ἐκ 'παραϑέσεως

Ἰσοδυναμούντων, ἀλλιὶ δηλοῦν τὸ πρᾶγμα τῇ σημομνούσῳ M
. Kei, καὶ εὐδὺς ἀπα Ἀιαγῆνωι καὶ ὃν ὀλίγῳ.

Ἔπσπαινος, quomodo ab ἐψπωμίῳ diftinxerint Rhe.
tores, diximus in voc. ἐγκώμιον. Caeterum Ariftides "rs.
οἱ λογ. πολ. p. 650. quatuor modos laudandi commemorat,
αὔξησιν, wxpxÀenjuv, παραβολὴν, εὐφημίαν. — Soctates

ap. Plat. Phaedr. p. 364. ab Eveno Pario inventam effe ait

. — ὑποδήλωσιν,» et καρδκαίγους, veluti /ublaudátiones, vel
. &ollaudationes, ΝΣ

᾿ς Ἐπαλληλία, συμφώνων, frequens ulus confonan-
tium in verbis, fe invicem offendentium, atque impe:
dientium. Phot. Bibl. Cod. 138. Inde oriuntur AZfe πο-
λυσύμφωνο:.

Ἔπαλληλος. ira. TOTO, metaphorae aliae poft
alias fequentes, eaedemque cvvexéc Longin. Cap. 52. 5.
— ἐπάλληλα πάϑη, cumulati adfectus Id. Cap. 34. i
“ἐπαγγελία πυκνὴ, καὶ ἐπάδληλος Ariftid, aep) Aoy. πολ.
p.057. — E

᾿Εααναδίκλωσις fig. dicitur, cum bis verbum ad-
hibetur emphafeos gratia, ut μήπω μήπωγα apud Ariftoplt
Nub. 266. ubi vid. Schol. et cf. voc. m aduleria e. ij

—— Ἐπανάληψις, figura orationis, quae cernitur i
copula crebrius deinceps pofita, ubi variae res recenfen.
tur, quae a fe invicem diftinguendae funt. — Sie Deme-
trius de Eloc. 196. ἐπαναληψίς de; συνδέσμου ἐπιφορὸὲ τοῦ
αὐτοῦ, ἐν τοῖς δια μακροῦ ἐπιφερομένοις λόγοις. — Sed latius
extendit vim figurae Alexander περὶ exp. p. $78. qui δὲ
huc refert repetitionem verborum in media fententia, ut
in his 3v ποτα, ἣν ὦ ἀνὸρες ᾿Αϑηνοῦοι etc. fimulque illi
ἀναδίπλωσιν, quam vocant, fübiicit Rutilius Lupus Lib.
1, 11. p. 39. ,, hoc fchema, inquit, fieri folet, cum id
quod dictum femel eft, quo gravius fit, iteratur.

interdum fit uno verbo, interdum plurium verborum con-
junClione. * Hermogeni περὶ ἐδ, 1. p. 50. ἐκανάληψις eft

' iteratio

ΕΠΑ 5 13]

iteratio 'et repetitio fententiae,-quae fit poft interieCtas
alias, perípicuitatis eaufas id quod appellat τὸ &ravaXo-
pev τὰ νοήματα, πρὶν ἀποδοῦναι. τοι ἀχόλουϑον. — Ex intti-
tuto hanc formam dicendi explicat Libr. περὶ δεινότ. p.
20. cf. et Greger. ad Hermog. l. c. Cap. 9. Itaque baec
figura non in fingulis folum verbis, fed et in' fentenuiig
integris dominatur, habetque fubinde eandem vim, . quam
εἰναπεφαλαΐωσιρ vel ἐπανοϑος. cf. Aquila Rom. 31. p. 174.
et kul. Rufin. Fig. 31. qui definit: repetitio fenteutiae pro.
pter aliquam wele[Jariam caufam. | |

᾿Ἐπανάφᾳσις, gravis reprehenfio, accufatio. De--
metr. de Eloc. 278...

'E*Tavacepo(3, fig. qua finis membri, alterius
, Anitium fit, v, Hermog. περὶ ἐδ. 1. p. 176.

᾿ Ἐπαναφορὰ, fig. eadem quae ἀναφορρὶ Longitio
20.2, Demetrio autem deEloc. cap. 61. figura τῆς Aéfswo,
qua, unum verbum aliquoties jn initiis variis membrorum
repetitur. cf. Alexand. περὶ σχημ. p. 583. Hermog. περὶ
jj 1. p. 174. fq. Aquil. Rom. 34. p. 176. et vid. voc. :
κύκλος. E | ΝΝ

Ἐπάνοδος, fig. Alexander esp! σχημ. p. 583. Ald.
&T&voSOc ἐξιν, ὅταν δύο ὀνόματα διάφορα προστιϑέντες μὴ-
ποτε τοῦ νοῦ κέρας ἔχοντος, ἐπανιῶμεν ἐπὶ τὸ προκείμενα
xa] τὸ Àéiwov τῷ νῷ, προσαποδιδῶμεν. | Phoebammon
σχῆμ. p. 589. dio προτεϑέντων ἀδιαφόλως ὀνομάτων ἢ καὶ
προσώπων δμίκρισις εἰς ἀΔο καὶ ἀϑλο, ὡς ἵνα τις ἄπῃ, ὃ
δᾶνα xa) ὁ δέινα εὐρέϑησαν'" ὁ δᾶνα μὲν τόδε «uv, ὁ δῶνα
δὲ τόδα. Quintil, IX, 3. 36. ,, Eft et illud repetendi genus
quod (femel propofita iterat et dividit: /phitus et. Pelias
mecum , quorum ]phitus aevo lam gravior, Pelias et vu-
sere tardus P lixi. ἐπάνοδος dicitur graece, noftri regres-

| vocant. lul. Rufinian, p. 33. Pith. Epanodus eft,
cum duobus brevius pluribusve propofitis ad fingularega
enarrationem recurritur. vid, voc. ἐπίλογος.

Ἐπανόρϑωσις, corre&io, cum füpra di&um ver--
bum verbo fequenti corrigitur. Iul. Rufin. p. 238. ed.
Ruhnk. | | |

Ἐπαφρόδιτος. dgyipara ἐπαφρόδιτα καὶ ἐρωτικεὶ
iungit Menander in dic. 8xid. p. 626. ubi de λόγαις ξτι»
ϑαλαμίοις loquitur, ut de Hymeneo, Venere, Amori

| 3 $.

"-

{ι8 | | £n £

bus. — πὸ γλαφυρὸν καὶ ἐπαφρόδιτον iungit Photius Bibl.

Cod. 79. vid. voc. χάρις. Lopgino 34. 2. τὸ ὁπαφρόδιτον

eft lepor in dicendo. cf. Synefius in Dione p. 40. et voc.

ἀφροδίτη. | | |
Ἐπεγάρειν. intendere, vehementius reddere.

Longin. 33. 1. aj τῶν πτώσεων, χρόνων etc. dyaA.o fen

ἐπεγείρουσι và ἑρμηνευτικα,, intendunt elocutionem. —
ἐπεγείρειν πάϑος, concitare affectum, cui oppofitum eft
τὸ πραΐναρ ap. Phot, Cod. 47.

Ἐπτασοδιοῦν, τὸν λόγον, orationi inferere quae.
dam epifodia, quae amplificent illam, et copiae fpeciem
adferant. Ariftot. Rhet. IIT, 17. Idem εἰσάγειν dicit. Aliis

verbis idem dixit Ariftides Orat. T. I. p. 5o: évsufae .

oy ἔξω τοῦ πράγματος.

Ἐπεμβάλλεσαι, νοήματα, per incifa et periodice
foqui, ut fit in forma dicendi copiofa et producta, quam
περιβολὴν vocant. Ei contrariutn eft τὸ κομματικῶς λέγειν,
et ἐννοήματα κομματικά. Aplin. Art. Rhet. aep? πώϑους
p. 726. Ald. Vnde ἐπεμβολὴ, παρεμβολὴ, et μεταξυλογία
figurae dicuntur, quae in orationis medio caufam rei vel
circumftantiam quandam interponunt. v. Theon. progymr.
Cap. 4. et Schol. Hermog. anonym. ad Lib. 1. πρὶ ἰδ. p.
381. Ald. etiam ἐμβόλιον, h. e. pars quaedam operis ab
argumento propofito feiun&a apud Cic. ad Q. Fr. HI, 1. -

Ἐπενϑυμήματα, vel ἐπενϑυμήσεις, funt fenten-
tiae veluti fecundariae, quae adduntur copiae caufa, et
fidei faciendae gratia, ita tamen, ut non defiderentur, ἢ
abíünt. Hermog. περὶ Peyvor. p. tO. et 120. ubi ait: ὁπεν
ϑύμημα isi κυρίως ἐπὶ Φϑαάνοντι ἐνθυμήματι. ἕταρον derive
ούμενον. ἐνθύμημα h. e. adie&um et quafi continuatum en-
thymema. Gregorius ad ἢ. l. ἐπενϑυμήσεις explicat à»
yerxg κατασπευαφικὰς καὶ ἀποδοιπτικάς., Hermogeais Epi-
tomator in συνοπτ. παραδόσει ῥητ. p. 20. ἐπονθύμημα den
dv ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ προβλήματι διπλῇ συγκριτικὴ ἐπίτασις,
“εριττοτέραν δριμύτητα χαριζομένη τῷ ἐνθυμήματι.

Ἐπεξάγειν, τὴν διήγησιν, in narrando ambagibus
uti füperfluis, ut per eas ad id pervenias, quod comme.
morare velis; quod et κυκλοῦσθαι dicitur, Plut. de Herod.
malign. p. 395. Reisk. tweit ausholen, um auf' dem Flek zu
Áommen, wohin man nur durch. Umwege f'üglich imet

| ΟΝ ΜΙ,

EHE ^. H9
Konnte. Hoc dicit fieri ἐκβολοῖς, παρατροπαῖς,, Tapn93-
xy τοῦ λόγου. |
"Ev s£sA9 ἂν dicitur de oratore, qui rem aliquam
fufius exponit, et tra&at dicendo, idem quod ére£fspy&
φασϑαι. vid. Hermog. veg? deor. p. 52. t

Ἐπεξήγησις , fig. Phoebammoni “περὶ emp. p.
489. aca Qe λέξεως j λόγου ααφηνισμός. | | nd

͵Ἐπιβοωτήριος, λόψος, Rhetoribus diCta eft, oratio '
in'laudem patriae, ad quam reverfüs fis, vel eius princi-
pis habita. Expofuit de hoc genere Menander dip. ἐπιᾷ,
p. 676. fq. cf. Scholiaft. Aphthon. ad Progymnaím. in
Rhet. Ald. T. 2. ubi τὸ ἐγκώμιον diftribui dicit in λόγους
ἀμβατηρίους, καὶ προσφωνηματικοὺς, καὶ ἐπιϑαλαμώους,
wo ἐτιταΦίους. cf. Wernsdorf. δὰ Himer. Eclog. XIII.
p. 239. ΝΡ '
Ἔπιβολὴ, αὖ Hermogene περὶ Jj. I. p. 28. Cap.
περὶ σαφηνείας, refertur ad eas res,' quae faciant fenten.
tiam puram, ἢ. e. apertam et claram; καϑαραὶ ἐννοιού
εἰσιν παντὴ £ysxo τῆς ἐπιβολῆς. ubi e contextu patet ἐπ
βολὴν effe aditum ad rem , ut et Sturmius explicat, cum
rem ipfam e fententia propofita ftatim cernimus, neque
opus eft mente evagari ad alia, unde omnis fententise fen-
fum nobis explicemus.. Contraria effe videtur 3 πϑριβολὴ,
circumducta et ad res alienas evagans oratio, de qua alio
loco diximus. ]lllius praecepti rationem hanc reddit Her-
mogenRes: γίνεται γὰρ μάλιφα ὁ κωϑαρὸς λόγος, ὅταν Nu-
λὸν τὸ πρᾶγμα τις ἀφηγῆται, 3 ἄρχηται (hoc ipfum facit
τὴν ἐπιβολὴν) γε ἀπ᾿ αὐτοῦ τοῦ Ψιλοῦ τράγματος , καὶ μη-
δὲν ἔξωϑεν συνεφέλκηται, οἷον γένος ἔΐξει προσλαβῶν,
ὅλαν μέρει. ἢ dopisov ὁρισμένῳ εἴς. περιβάλλει γὰρ ἅπαντα
ταῦτα, καὶ εἰσὶν ἔννοιαι περιβολῆς, 94. des ἐναντία τῇ καϑαᾳ-
ρότητι. --- Αρυὰ Menandr. dip. p. 631. ἐπιβολὴ Φρήνοι
dicitur initium lamentationis, in oratione funebri. δὶς
ἐπιβολὴ προοιμίου etiam. Vlpian. ad. Demofth. orat. sep]
.Gvpuu0p. p. 112. et alibi paffim, — Centra Photius Dibl.
Cod. acQ. τὸ ἐπιβολαῖς τὸν λόγαν διαπλέκειν, perfpicuitati
inimicum commemorat, ubi omnis contextus docet, di-
effiones quasdam vel nimiam periodorum productionem
fignificari. Fortafíe legendum erit vel περιβολαϊς, vel
ἐπεμβολαΐς. Quamvis et ὁπιβαξλεααι Philoftratus vit, ἡ
(aei p. $14. adhibuit de oratione luxuriante, et circum.
H 4 ' ducta,

120 ἘΠῚ

duCta. Nam ibi τῇ ἰδέᾳ λόγων ἐπιβεβλημένῃ opponit τὸ
᾿ἀπέριττον h. e. cattigatam et adítrictum dictionem. Apud
eundem in Vit. Soph. IT. p. $98. Oenomarcho tribuuntur

ἐπι βολαὶ νοημάτων γλυκᾶαι. quod quidem in vit. Antipat,
p. 607. ita expreffit: ὁρμοὶς νοημάτων κλύειν τοῖς τῆς dj-
μηνείας ῥυθμοῖς, fententiarum vim rhythmis moilioribus
enervare, Porro Rutil. Lupus 1, 7. ἐπιβολὴν ita defcribit: -

» hoc fchema dupliciter fieri confüevit; cum pluribus et
diverfis fententiis aut unum et idem verbum fingulis prae. Ὁ
ponitur, aut varietas verborum, quae tamen-eandem vim
inter fe habent. * Exinde patet, figuram defcribi patheti.
cam et copiae infervientem. vid. ἐπιφορὰ a qua pauluium
differt et cf. voc. ἀντεζευγμένον. |
Ἐπιβουλεύειν, dicitur orator, qui elocutione nj.
mis ficta atque elaborata auditorem magis decipere veluti
ex infidiis, quam docere et perfuadere videtur. Ariftot.
Rhet. ll], 2. ubi τὸ πεπλασμένως λέγειν τῷ πεφυκότας op-
ponitur, et illud τῷ ἐπιβουλδύειν tribuitur. ld Longinus :
Cap. 17. dicit πανουργῶν διὸ σχημάτων, προσβάζλιειν ὑπό-
γοιαν ἐνέδρας, ἐπιβουλῆς, et σοφίσματα ῥητορικῆς. vid.
voc. σόφισμα. δὶς et Ariltides περὶ λογ. πολ. p. 660. dum
modeftiam laudandi commendat, haec habet: ὅταν TIG μὴ
οἷς ἐπιβουλεύσας καὶ παρασκευασμένος, XX ὡς cuvavayxae
οϑεὶς καὶ ἐπὶ τοῦτο δοκῶ συνενεχιϑῆναι. — Scholiaft, Ano-
nym. ad Hermog. lb. |. περὶ 1). p. 401. Ald. πανταχοῦ
ὁ τεχνογράφος roy ἐπιβεβουλευιένον καλᾶ λόγον, τὸν τᾷ
ἐπιτετηδευμένῳ κάλλει κεχρημένον. Et alio loco p. 402.
τὸ ἐπιβεβουλεῦαϑαι Φησὶ τὸ περιεργᾶσϑαι ἀπὸ μεταφορᾶς
τῶν καλδλιωπιζομένων γυνομκῶν καὶ ὀπιβουλευουσῶν τῇ τῶν
ϑεωμένων αὐτὰς σωΦροσύιῃ. Hinc et Arittides περὶ ἀφελ.
λόγου, p. 675. ἀνεπιβούλευτον λόγον appellat orationem,
quae non habet ex arte vel affeCu aliquid praecipui. Nam
ilis rebus utuntur oratores in orationibus &yevisixo;c et-
“πολιτικοῖς, ut auditorem moveant, et ad fuas partes pet-
trahant; in quo veluti infidiae quaedam funt. Itaque tali
λόγῳ contrarius eft ἀπλοῦς et καϑαρός. Eodem fenfo Pho-
tius. Bibl. Cod. 61. Aefchinis orationem dicit é&xvoUpyoy
λόγον, quatenus non artis oftentationi ipdulgebat ille,
fed maxime veritatis ftudiofüs reperiebatur. Idem ἐπ βού-
Acc καδλωπίσα! , et τὴν πρὸς xxAoc ἐπιβουλὴν Euftuthius
dixit ad Hom. Od. p. 1558. Huc et pertinet τὸ ϑηρεύειν
v0); 0jxx$xc, quod fit ornatu oratorio, quo rebus necef-
faris coguofcendis veluti per fraudem abducuntur. vid.
| EE Gregor.

^^ ἘΠῚ ^o ἴδε

Gregor. ad Hermog. Cap. 13. —— Petronius Saiyr. p. 2.
ed. Lotich. iufidias auribus facere idem dixit. cf, Crefoll.
Theatr. I. Cap. 10. mU |

Ἐπιδεκνυσ αι dicitar, qui meditata et ad orna-
tum comparata oratione utitur, qua illis placeat, qui au-
diunt vel legunt, Demetr, de Eloc. 226. ubi τῷ év;demu--
μένῳ opponitur ὁ λαλῶν, h.e. farhiliariter loquens, vul. .
gari lermóne ufus, artificio remoto: dedita opera compa-
satam orationem ingenii venditaudi caua dixit Au&or ad
Herenn. TI, 30. — ad affenfiotet&. Aquila Rom. de Fig. p. .
386. ubi vid. Rühnkén. S007 (0

EmidexTixóv, γένος λόγων, demonfirativum di-
cendi genus, cuius partes fünt ὄπαννος et ψόγος, quae
quidem proficifcuntür ex virtute et. vitio, xax/r et ἀρετῇ
vel καλῷ καὶ αἰσχρῷ. Ariftot. Rhet. 1, 3. et 9. Vnde et.
idem τὸ πανηγυρικὸν, et ἐγκωμιαφιπὸν dicitur, ut Dionyf.
Iud. Lyf. 19. 18. et 19. Quintil. ll], 5. 15. ubi haec ad-
dit: ,, mihi ὁπιδοικτικὸν non tam. demonflrationis vim ha-
bete, quam offentationis videtur, et multum ab illo dyxe-
μμιαφικῷ differre. Nam ut continet laudationem in fe ge-
Dus, ita non intra hoc folum confiftit. An quisquam ne-
gaverit Panegyricos ἐπιδρικτικοὺς effe? Atqui formam |
fuadendi habent et plerumque de utilitatibus Graeciae lo-
quuntur.** cf, id. Lib. IIT, 7. init; p. 145. Deinde notis de
caufis, de quibus vid. voc. &T;demvudja] et ἐπίδειξις, τὸ
ἐπιδεικτικὸν appellatur etiam genus dicendi oftentationis
plenum, et δηροταρκὸς» populare, oppofitum τῷ zoA/ri-
x,in quo magis veritas rerum cognofcendarum, quam
artis et ingenii admiratio quaeritur, ut ap. Dienyf. Art.
rhet. Cap. 1. p. 233. cf. Auct. ad Herenn. III, 6. et Cic.
in Partit. Rhet. Cap. 3. nbi dicitur. genus exornationts. ᾿
Sic et Longino 34. 3. ἐπιδεικτικὸς notat, ingenii et. artis
oftentatorem, vel ut Quintil. ait Lib. 1l], 3. 12. velut is-
flitorem quendam. eloquentiae. cf. Cic. Orat. Cap. 13. —
Hermogenes περὶ φασ. Proleg. p. 19. Ald. et p. 2. ed.
Sturm. dum triplicem artis rhetoricae utilitatem laudat,
ἐν τῶς βουλαϊς, δικαφηρίοιςγ) καὶ πανταχοῦ, tria genera
: dicendi innuit, adeoque tertium, quod vulgo év;derxrixoy
dicitur, appellat τὸ πανταχοῦ, h. e. id quo Philofophi, hi-
. forici, aliique fcriptores in univerfum utuntur. vid. quae
disputat Sturmius ad ἢ. 1. Hermog. p. 33. et Crefoll,
"J heatr. Rh. 111, 5

H 5 IM Ev

:

129 ἘΠῚ

Ἐπ Hefe, fi dicitur de.orationibus forenfibus, t
μελέτη τῶν ἀγώνων, et propria Sephiftarum, qut hisce de«
clamationibus fe exercebant, aliosque inftituebant. v. Me.
nander Rhet. p. 504. ed. Ald. Proprie autem. ἐκίδαξις di,
citur de λόγοις ἐπιδεικτικοῖς, de genere demonftrativo,
cuius materies eft ἔπαινος et ψόγος. cf. Photius Cod, 1655.
et Crefoll. Theatr. 11], 5. Simpliciter etiam δείξοις, et
qouc δδιξα(᾽ eaedemque ἀκροάσεις, h. e. declamationes po |
. blice habitae, multis audientibus. cf, Spanhem. ad lulisoi
Caef. p. 15. — Quintil. IV, 5. offentationem declgmatorsam
appellavit, quam Graeci ἐπίδειξιν. Commifftones Sueton,
Aug. 89. et Calig. 13. ubi vid. Cafaub. et Erneft.

'E-TÍ ϑηλος. ἐπίϑετα ἐπίδηλα, epitheta füperflus,-
otiofa, ut fi quis dicat yaÀx λευκὸν, ὑργὰν ἱδρῶτα, ’. lta
Ariftot. Rhet. lll, 3. 9. de Alcidamante, cuius oratio pro.
pter illud epithetorum genus frigida admodum faerit.

Ἐπιδιήγησις, vopetita narratio, reg ; magis decla
matoria, quam foreufis, et ideo reperta, ut,'quia marre.
tio brevis effe, debet, fufius et ornatius res poflit exponi,
quod fit vel invidiae gratia, vel miferationis, ta Quin!
til. IV, 2. p. 194. Fortunatiano Rh. p. 62. ἐκιδιήγησις eft,
cum latius in quaeftionibus vel ante epilogos exfequamur
eas res geftas, quas in narratione breviter attigimus. vid.

voc. διήγησις.

Ἐπιδιόρϑωσις, correBlio, δὶ qua frigide, vel
exiliter et x«xodjAwc dicta funt, ea corriguntur et miti-
gantur in fequentibus. Haec ergo tractandae orationis
forma dicitur ἐπιδιόρϑωσις, vel ἐπιφορά. — Sin haee cotre-
€tio praecedit fententiam παράδοξον, appellatur praeoccu-
patio, (. praeparatio, προδιόρϑωσις. "liber. Rh. Cap. 9.
Hermog. περὶ εὑρεα. ΓΝ. p. 216. Vnde Alexander περὶ
σχημ. ita: ἐπιδιόρϑωσίς ἐφι μὲν τὴν χρέϊαν τὸ αὐτὸ τῇ προ-
διορϑώσει, τῇ τάξει δὲ ἐκείνου διαΐφορον. ὃ γὰρ τὸ οδιπ iy
ποιοῦμεν ϑεραπεύοντες τὸν ἀκροατὴν ὀπὶ τῆς προδιο ὥσδως,
v0 αὐτὸ ἐπὶ τῆς ἐπιδιορϑώσεως. Similia habet Phoebam4
mon in Schol. p. 591. Ael. Herodian. in Villois: Anecd.
T. II. p. 92. ita definit: ὅταν τοῖς δοκοῦσιν ἡμαρτῆϑαι ἐπά-.
qy τις ὥσπερ ϑεραπείαν τὴν μετάνοιαν.

! Ἐπιδρομή. διὰ τῆς ἐπιδρορῆς τι eiréiy, quafi ὡς dy
παρόδῳ, et obiter aliquid et dicis caufa commemorare. v.
Phot,

L

ἘΠῚ | d

Phot. Bibl. Cod. 31. Idem paullo poft | ἐπιτροχάδην eo-
dem fenfu. | |

^

"Em;eixetx, modeftia, Hermogeni περὶ ἰδ, IL. p.
256. eft virtus moratae orationis, quae in fententiis fefe
tum exferit, cum orator ex inftituto oftendit, fe de iure
fuo. cedere, aut cum quis fe vulgo exaequat, aut. fimilia
dicit, quie verecundiam et pudorem dicentis figunificant.
cf. Volt. Inftit. Rhet. Lib. VI. p. 509. Talia fere effe fta--
tuit, quae apud Platonem in Charmide Socrates paffim de
fe ipfe dicit... Menander up. ἐπιδ, p. 637. Ald. ita prae-

/ ^

cipit: Ἶϑος περιϑήσεις τῷ λόγῳ μέτριον καὶ πλοῦν καὶ δὲ»

4

ξιὸν, τὴν ἐπτοίκειαν ξανταχοῦ ἐμφανίζων.

Ἐπιεικὴς, vir bonus, de oratore, cui fidem habe-
mus propter integritatis exiftimationem, ὁ ἀξιόπιςος.
Ariftot. Rhét. I, 3. cf. Lib. Il, 1. ubi roig: ἐπιεικέσι tribui-
tur ἀρετὴ, cui contraria eft καὶ μοχϑηρία. Vnde et &xiei-
geix dicitur Graecis remiífio iuris fümtmi et ftri&i, oppo-
niturque τῷ ἀκριβοδικαίῳ, fummo iuri. Cic. ad Quint.
fratr. I, 1. lenitatem in deceruendo: vocat. |

Ἐπίφευξις. ab Aelio Herodiano (in Villois. Anecd.
YI. fp. 94.) definitur: ὅταν ra Tpocxelpsvx ὀνόματα διαλαμ-
βάνοντες, τὴν ἐπιφορὰν ἐμφαντικωτέραν ποιησώμεϑα, ut
in hoc exemplo: Θῆβαι δὲ, Θῆβαι πόλις ἀςυγείτων etc.
Videtur eadem forma effe, quam cosduplicationem vocat -
Au&t. ad Herenn. IV, 28. vid, tamen voc. ὁπαναδίπλωσις. |

Ἐπιϑαλάμιοι, λόγοι, orationes nuptiales,; vid.
Dionyf. Art. Rhet. Cap. 4. et Crefoll. T'heatr. IV, 9.

Ἐπίϑετος. ἐπίϑετοι ἀρεταὶ τῆς λέξεως, vid. voc,
οἰναγκαίοςς Dicitur eodem fenfu ἐπίϑετος Φράσις, quae
eadem eít κατεσκευασμένη, elaborata, arte facta, orna-
mentis oratoriis inftru&a. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 4.
pag. 963. — Auc&or. Rhet. ad Alexandrum pag. 245.
ἐπιϑέτους víse; appellat, quas ufitatius alii Rhetores ἀτέχο
yoyc vocare folent, de quibus vid. voc. πίξις. — Deinde
76 ἐπίϑετον, quod verbo apponitur, appofitum Latinis di-
&um, vid. Quintil. VIII, 6. 40. Ariftoteles Rhet. III, 2.
5. omnem atstosomaflicam et periphraftficam vocabulorum
appofitionem, ἐπίϑετον dicit. cf. voc. avroyouacía.

Ἐπίκαιρα, ἐγκλήματα, Íünt praecipua crimina,
feu xe(aÀoux , praecipua argumenta, quae maximam, vim
| | abent

134 | ἘΠ

babent ad movendos vel invidia vel miferatione animos,
treffende Gsgengrinde, oder. ErüFterungen. Hecrmog. περὶ
«ac. p. 46. ed. Sturm.

Ἐπικαταψεάδειθα;, dicitur orator, fi quid. irri.
dendi vel reprehendendi caufa contra fidem et veritatem ex-
aggerat. Sic Ari(tid. περὶ λογ. volur. p. 654. buius for-
mae dicendi exemplum adfert ex Demofth. Coron. ubi di.
eit Aefchinem fero Athenienfem. faCtum. effe: ὀψέ Je
ποτε, ὀψὲ éyo. χϑὲς μὲν οὖν καὶ προΐγν. |

'EcixÓé xn STuxelusy« σκώμματα Longina. Cap.
34, 2. fünt ioci in vicinia, et ad manum pofita, in quibus
ergo eft naturalis quaedam venuftas db ingenio orta. His-
eontraria ponit ἀνάγωγα, ioces effrenes., quos. petulantia ^
quaedam et maligna ars inveftigavit. '

Ἐπικερτόμημα, Obiurgatio. Demetr. Eloc. 11t.
Alit ἐκικδρτόμησιν, ut Herodian. ap. Villois. Anecd, Il.
p. 90. ubi definitur: λόγος ἐρεϑιφριὸς ἐπὶ τῷ λυκῆσαιρ réug
ἐχιϑροὺς συντιϑέμενοςς Rufinianus cum χλευνασμῷ iungit.
Haec figura, inquit, rifum "excitat, et [svere propofita
^ eafre excutit: | )

Ἐπικίνδονον, πρᾶγμα, res, vel argumentum atmn-
bigui pretii, in quo plus turpitudinis qnam honeftatis
momenta exftant. Dionyf. Compof. Cap. 3. ldem τὸ τας
περιὸν, τοῦ αἰσχροῦ μᾶδλον ἢ TOU καλοῦ ἐγγύτερον.

Ἐπίκρισις. vid. voc. ἐπιφώνημα.

Ἐπίλογος, peroratio, ultima pars orationis. Ari
ftot. Rhet. 1Il, :3. cf. Dienyf. Art. Rhet. 10, 18. Longin.
12, 5. veluti λόγος ἐπιτιϑεὶς, oratio appofita, Lh. e. totiüs
orationis brevis repetitio et gravis conclufio. vid. Sturm.
ad Hermog. περὶ «xc. p. 4. Marcellinus ad Hertnog. περὶ
$20. p. 174. ap. Ald. Ariítotelis fententiam de epilogo ita
enunciat; Φησὶ ἂὲ "᾿Αριφοτέλης τέσσαρα Ewoj μέρη τοῦ Put.
λόγου. πρῶτον μὲν τὸ εἰς πάϑος ἄγειν τὸν ἀκροατὴν, ἔποιτα
qo ποιῆσαι τοῖς μὲν ἐναντίοις ἀδλιοτρίως ἔχεαν, αὐτοῖς δὲ a
κείως, καὶ τὸ αὔξειν καὶ ταπεινοῦν, καὶ τελευτάϊον τὸ ἀναμ»
μνίφεοιν. — Defcripta haec funt ex Arift. Rhet. ITI, τῷ. Ce-
terum, quae Rhetorum Graecorum de epilogi indole fen-
&entiaé fuerint, e fingulis docendum eit. ^ Scholiaftes
Aphthonii: ἐπίλογός ds) λόγος ἐπὶ πῤοειρημέναις ὠποδείξεσι
δπαγόμονος, ἀϑροισμὸν πραγμάτων καὶ ἠϑῶν, καὶ παϑῶν,

. παρέχων,

ἘΠῚ | 122

παρέχων, quae ipfa de&ritio legitur etium in σονοπτικῇ
“π«ραδόσοι ῥητ. p. 20. ἃ Scheffero edita, et Matthaeo Cas
mariotae atttibuta. Marcellinus Schol. Hermog. περὶ φασι
p. 173. Ald. ἐπίλογές àsi λόγος ἐπὶ προειρημέναις ἀποδείξε.
σι ἐπιλεγόμενος, αἀϑροισβιὸν πρχγυάφωγ καὶ ἡϑῶν, καὶ πὰ-
ϑῶν περιέχών. ἢ ἐπάνοδος εἰρημένος, ἢ λόγος ἐπιῤῥωννύων
τὰ εἰρημένα. κατὰ δὲ Μενουχτανὸν, λόφος δείνωσιν 4j “μείωσιν
ἔχων τῶν ποπραγμένὼν, qr λόψος γνῶσιν ἔχων τῶν πεπραῦ»
μένων ἐν ᾧ καὶ ἡ καλουμένη διατύπωσις καὶ διασκευὴ παάϑὺξ
πιϑοῦσα καὶ πρὸς ἐναργὴ τῶν 'πτεπράγμένων ἐξέτασιν τὸν ὃὲ-
καςὴν ἐπάγουσα. Ex Hermogene etiam πδρὶ ne. δεινότ,
patet, epilogum a nonnullis appellatum effe ἐπάνοδον, quia,
qui refert capita, de quibus. fe a&urum promiferat, is ad

rincipium revertitur. — ldem iam a Platone notatum in

haedro p. 465. τὸ “δὴ τέλος τῶν λόγων κοινῇ πᾶσιν ἔοικ
συνδεδογμένον éa* ᾧ τίνες μὲν ἐπάνοδον, ἄϑλοι δὲ xe
τίϑενται ὄνομα. — Eos autem, qui epilogum ἐπεφώνημα
vocabant, refutat Dionyf. Art, Rhet. Cap. τὸν 18. ubi epi-
logus definitur, βεβαίωσις ἢ ἀνάμνησις τῶν προαποδεδειγ-
μένων πραγμάτων, ἢ dv 339v συξάσει παροξυνόντων ἡμῶν
ἢ οἱιτιζομένων, 3 καὶ ἄλλα ὅσα 339 λόγων διάφορᾳ τῷ ὑκο-
κειμένῳ ἑκάςφατε ἀγῶνι... Iterum Marcellinus |. c. p. 171.
dicugoUvra, δὲ οἱ ἐπίλογοι διχῆ" τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ἔξε ἡχρακο
qixóv, τὸ δὲ παϑητικὸν. πρακτικὸν niv. τὸ ἐν τὰςς ἀνακᾶ-
Φαλκνεώσεσι, παϑητικὸν δὲ, τὸ ἐν ταὶς ἐλεεινολογίαας. Avfi-
nis Att. Rhet. p. 306. Ald. de epilogo haec funt: év/AÓ.
oy τόπος τριμερής ésiy. ἔχει yap ἀνάμνησιν τῶν εἰρημένων,
καὶ ἔλεον, καὶ δείνωσιν. Auct. ad Herenn. 1! 36. ,, Conclu-
: fiones, quae apud Graecos ἐπίλογοι nominantur, tripat-
titae funt. "Nam coh(tant ex enumeratione, amplificaiione,
et commiferatione.* cf. Lib. I. de Invent. $2. ubi itidem
tres partes facit: enumerationem y. indignationem, conque-
flionem. — Denique ἐπίλογος Ariftoteli Rhet. II, 21. dici-
tur additamentum quoddam fententiae obfrurae vel ambi-
guae adiectum, vim rationis, aut ἀποδείξεως habens;
ἀνάγκη, inquit; τέτταρα εἶναι γνώμης ἐϊδη" ἢ γὰρ μετ᾽ &i-
λόγου Ken], 3 ἄνευ ἐπιλόγου. ᾿Αποδείξεως μὲν οὖν δεόμε.
ναί εἰσιν, ὅσαι παροίδοξόν τι λέγουσιν, ἢ ἀμφισβητούμενον,
ὅσαι δὲ μηδὲν παραδοξόν, ἄνευ ἐπιλόγου. |

'ET:;uéAe2x, accurata dicendi forma. Hermeg. «ap?

ὃ. p.162. Haec cernitur. in ftudio artis et concinnitatis.,
Vnde et κόσμῳ iungitur, opponiturque τῷ ἐκ Φύσεως κάλ.
λει, ut ap. Hermog. 1. €. p. 364. qui illam virtutem ΠῸ-
crati

126 E III

crati tribuit. Ab Ariftide wap) Aoy. πολ. p. Gg7. in his fe.
re tebus ponitur: fi quis fententias fuas commode iungit,
res geítas et facta non nude exponit, fed füis quamque
sspit&sss: h. e. cum caufarum , loci, temporum etc. no«
tatione enunciat; fi quis porro utitur μορισμῷ h. e. res
(cite diftinguit, et partitur, Deinde huc pertinet ἐπα).
γελία χυκνὴ καὶ ἐταληλος, item: ῥηματικὴ ἀντὶ ὄνοματν
φῆς. cf. Photius Bibl. Cod. 159. de Ifocrate.

Ἐπιμερισμὸς, fecundum Fortunat. Rhet.'p. 68,
Graecis dicitur tum, cum orator αἀνάκεφαλαίμσει, quae
proprie ad epilogum pertinet, in alia orationis parte uti
tur, ad memoriam iudicis adiuvandam.

'Ev«u ovy, figura orationis, qua res plas iufto ex».
aggeratur, ex definitione quidem Demetrii de Eloc. 280,
δρμηνεία πλείων τοῦ πράγματος, ut fi verba grandiors,
atrociora fünt, quam res ipfa fert, aut poftulat. — Lon.
glàus Cap. 12. ὀπιμονὴν etiam refert ad αὔξησιν, fed ita
ut fit quaedam amplior immoratio in iis rebus, quae de.
monftrari argumentis debeant. Sic et Hermogenes ean.
dem ad περιβολὴν refert περὶ δ. 1. p. 140. Ibi docet his
ὀπεμυναῖς uti folere oratores, ut habeant aliquod firmum
argumentum, quo adverfarium percellere, et fuam cau. .
fam confirmare poflint; quemadmodum paffim apud De.
mofthenem aut Ciceronem, bis, ter, quater etiam eam
dem rem inculcari videmus, — Schol. Anonym. ad Hee
mog. l. l. p. 399. Tiberii Rhetoris hanc definitionem
fert : Wil ésiy , ὅταν πλείω ῥήματα ἀλλήλοις ἐπιβα Ἅ ἢ,
ec ὃ Δημοαϑένης᾽ ἄγεις, διώκοις, ἐλαύνεις, συκοφαντς. --
Alexander περὶ σχῆμ. p. 578. ἐπὶ πλέϊον τοῦ αὐτοῦ vexua.
vo; ἐπιμονὴ μετὰ αὐξήσεως. Phoebamm. Schol. ἐπιμονὴ
ἐςὶ προφοραὰ πλειόνων λέξεων ἐπίσης τὸ αὐτὸ σημωινουσῶν,
ἢ καὶ λόγων. Sic apud Homer. Odyft. γ΄, 108. fq. quinquies
repetitur ro ἔνϑα., per ἐπιμονὴν, ut ibi Euítath. Dicitur
etiam διατριβὴ et ἐγχρονισμός, cf. Gregor. ad Hermog.
ép) δεινότ. Cap. 5. — Commorationem in una re vocat
Cicero de Orat. 11], 52.

Ἐπίπληξις, obiurgatio, f. inveCtiva, peculiare
genus chriae f. orationis Sophifticae. v. Photius Cod. 165.
Pbiloftrat. Vit. Apollon. I, 15. Eft etiam figura huius no»
minis apud Iul. Rufin. 21. vid. voc. ἐπιτίμησις,

"Ez:

E IIT πὶ 127

Ἐκιπλοκὴ, τῶν Ξάσεων, dicitur Syriano Hertno-
genis interpreti p. 29. Rhet. Ald. ea cog&atio, quam ora-
'toriarum quaeftionum fatus inter fe habent. cf. Quintil,
Vil, 1. in fin. 2E

Ἐπιπόλαια, quae omnibus nota funt, neque dis. ——

quifitione indigent Ariftot. Rhet, ΠῚ, 10. ταὶ παντὶ δῆλα,
καὶ ἃ μηδὲν dà Qyr3oaj , ut ipfe Arift. explicat. Longino
Cap. 41. τοὶ ἐπιπολάζοντα. confpicua, quae ín füperficie :
natant, adeoque nimis facile fentiuntur audiendo. [τὰ
' Morus ad ἢ. l. vid. Era(mi Adnott. ad Demofth, Or. Phi- -
lip. III. et Quintilian. I, 1. 45. qui ienatantia vocat, ibi-
que Gefner. Ariftoteles l. c. etiam commemorat usra(o.
ραν ἐπιπόλαιον, h. e. vulgarem, in qua nimis nota eft G- -
militude, id quod paullo poft Cag. 11. μεταφέρειν ἐκ τῶν
Φανερῶν. cf. voc. δπίδηλος, Vnde et Hermogen. περὶ ἐδ. —
Lib. II. Cap. sp) δεινότ. ἐννοίκς ἐπιπολαίους καὶ xsyag
junxit. E | |
Ἐπισημαήνεῦϑαι, dicitur orator, fi promittit au.
ditoribus de aliqua re fe. velle inprimis verba facere, ut
ab ea re recte fibi cavere poflint. — Arittides περὶ Aoy. πο-
Arr. p. 654. hoc exemplum pofuit: 9 τοίνυν μάλιςα πάν.
τῶν οἶμαι δέϊν ὑμᾶς, 'w ἄνδρες ᾿Αϑηνοαῖοι, φυλάξαϑαι, τοῦτ᾽
eixéiv ἔτι βούλομαι. 2

Ἐπιφέλλειν, fimpliciter, epiflolam fcribere. Da-
mafcius apud Suidam in Xefapuxyoc , éxisé Rey. δδινὸς ἣν;
in epiftolis fcribendis excellens. Et fic paílim apud vete-
res, vid. Philoftr. Epift. 1. Z E E

Ἐπιςρώπτεααι, de oratore Demofthene, qui
propter x3; celer et mobilis eft. Longin. 12. 3. vid. voc.
T&x0c. Eadem metaphora Pericli apud Lucian. in De-
moíth. encom. 20. tribuuntur αφραπαὴὶ καὶ βρονταὶ. καὶ πειο
Jove ri κέντρον. cf. Plin. Epift. Lib. 1, 20. ibique Gefner.
p. 34. Similiter, qui Periclem vituperabant, dicebant
eutn βροντᾷν καὶ xeparrety, ors δημηγοροίη, δεινὸν δὲ κε-
βαυνὸν ἐν τῇ γλωσσῃ Φέρειν. Plutarch. Pericl. Cap. 8. cf.
Ariftoph. Acharn. $50. Quintil. IT, 16. 19. ibique interpp.
et Burm. ad Petron. 1I. p. το. | s

ἘπιςροφΦ' ἡ, τοῦ λόγου, quoddam dictionis robur,

et gravitas, quae opponitur τῇ «fgórz7;, molli venuftati,
Philoftrat, in Vita Scopel. p. 519. διελόγετο dà ἀπὸ μὲν τοῦ.
| . sJpoyoU

-
΄

1.28 ἘΠῚ

ϑρόνου σὺν ἁβρότητι. ὅτε δὲ ὀρϑὸς. διελέγετο, ἐπιφροφὴήν τὰ
χεν ὁ λόγος, καὶ ἔῤῥωτο. Deinde ἐπὶςροφὴ etiam dicic
tur, cum in eadem verba, plures fententiae definunt, lat,
severfio. lul. Rufinian. ed. Ruhnk. p. 238. — Rutilio ἐπα
Qopé, Aquilae Rom. ἀναξροφηή, Hermogeni &vrivpoQpi]
appellatur.
| Ἐκπισυφέλλεοθαι, contrahi, minul, contrarium
v9 αὐξάνεϑαι Ariftot. Rhet. III, 2. ! |

Ἐπισφραγίξζε dai, confirmare, ftabilire. fenten.'
tiam , idem quod βεβαιοῦν. Herinog. ep! deyer. vid. voc,
βεβαίωσις. | ᾿

“Ἐπίτασις, Intentio ófatoria, quae fit affectuum
ufü, et cuiusdam vigoriset fpiritus. Contraria eft &ysdue,

retniffio affeCtus et impetus. Dionyf. Iud. Ifocr.: Cap. 13.

Jdem dicitur τόνος ibid. cf. Longin. Cap. 38. ubi notat ex«
aggeratipnem. δὶς et Alexander περὶ σχημ. ubi τῇ ἐπ

q&c«. (ynonymon ponit τὸ αὐξάνειν λόγον. Phoebammoni '

- Schol. p. 500, ap. Ald. eft ἐπιμονῆς εἶδος ἐξαδλαγὴν ἔχον

ἐπὶ τὸ μέζον, hoc eft, ea fotma quae exaggerando ulte.
rius progreditur a minore ad maius. Suidas de Ephoro
Cumano: fy» ἑρμηνείαν τῆς ἱξορίας ὕπτιος, xa) νιοϑρὸρ,
«aj μηδεμίχν ἔχων ἐπίτασιν. Apud Aelium Herodianum,
€uius fragmenta edidit Villois. in Anecd. T. 2. p. 9o. τῇ
Φκιτάσα opponitur 3 ἔκλυσις.’ fimulque docetur, Aud
omnes fententiarum (σχήματα dixvoíac) ita conftitui poffe,
üt partim ἐπέτασινν partim. ἔκλυσιν exprimant. — Addit:
τῇ μὲν ἐπιτάσει ὑποτάσσεται εἰρωνείχ, τῇ dà ἐκλύσει, ἡ κα-
ταβολη. | :

Ἐπιτάφιος, λόγος, otatio funebris, vid. Dionyf.
Art, Rhet. Cap. 6. p. 258. Menander dip. dud. p. 630,
et Rami disfert. de Sermonibus funebribus, qui publice
Athenis habebantur. Coppenh. 1793. |

Ἐπιτείνειν. τὸ ἐκιτείνον τῆς ἑρμηνείας dicitur de
longitudine periodorum et fententiarum, qua oratio faepe

obícura fit et impedita. Marcellin., de Vita Thucyd. p. &

dix τὸ ἐπιτείνον τῆς ἑρμηνείας ἄδηλος εἶναι δοκῶν.

Ἐπιτετροχασμένα, quae negligenter et praeci-

piti veluti curfü narrantur. Dionyf. lud. "Thucyd. 16. p.
840. et de vi Demofth. Cap. 1. Opponuntur in priore
loco

Ἐπὶ | 129

loco τι τῆς ἄκρας ἐξεργασίχῳ vervygméra, copiofe.et accu.
rate :pertractata.

Ἐπιτήδευσις. τὸ ἐξ ἐκυτγδεύσεως, quicquidartem
et nimium ftudium prodit in oratione adornanda. Oppo.
fitum eft τὸ ἁπλῶς, ἀφελῶς eixév. Dionyf. lud. Lyf. Cap;
8. it. ὁ αὐτοματισμὸς de Compof. p. 203. ed, Reisk. Vnde
ἀνεκιτήθευτα ὀνόματα dicuntur verba vulgaria, nullo cum
delectu pofita, nullaque aurium füavitatisque ratione ha--
bita, ἀνόέκλεκτα, ola Φύσις τέϑεικε. σύμβολα Toi; wpdvye
μασιν. Dionyf. Comp. Cap. 3. p. ac. cf. p. 204.

ἜἘπιτίμησις, obiwrgatio. Ariftoteles Poet. Cap. —

26. ἐπιτιμήσεις dicit obieCtiones, quibus utantur nonnulli
ad virtutes epopoeiae vel tragoediae elevandas. Haec et
“προβλήματα vocat et ἐπιτιμἥήματα.. ut Cap. 25. fub finem,
fed haec non videntur tecbnologica effe. Tiberius autem
Rhetor Cap. 4. numerat inter σχήματα διανοίας, quatenus
reprehenfione utitur orator ad auditores vel convincendos,
vel ab aliqua re avertendos. Áb Alexandro autem nomi-
natur intetJ & λέξεως. ' Definit eam figuram ita: ἢ
ἐπιριμήσαν! πρώτῃ λέξει ἑτέραν ἐλάβομων, 3 éeQo-
ράν τινα dp Dodvouay τῶν ὀνομάτων, ἢ διαζήσαντες ἐξελεξά-
psJa τὸ βέλτιφον. . Eandem a nonnullis ὑπαδι γὴν dici
addit: fortaffe reCius, -quia ἐπιτιμήσεως notio non tam
in ipfa figura et verborum mutatione ineít, quam in ipfis
fenrentiis et forma enunciandl. Sed ita tamen potius
σχῆμα διανοίας, quam λέξεως effe videatur. —— Hermoge-
nes περὶ deivór. de tractatione δημηγορίας agens praecipit:
τὴν δημηγορίαν ἐκφέρεσθαι di ἐπιτιμήσεως καὶ παραμυϑίας,᾿
fyx ἢὶ μὲν ἐπιτίμησις διορϑοῖ τοὺς ἀκούοντας, T&c συμφοράς.
τε τοῦ κοινοῦ καταλέγουσα, καὶ τὸν δῆμον πρὸς ἐπὰνόρϑω-
σιν διαγέΐῥουσα. Itaque Gregor. ad h.l. Cap. 36. τὴν ὁπ-
τίμησιν explicat ἐπίπληξιν » velüti exaggerationero rerum
adverfarüm, quarum in oratione mentio fieri debeat:
quam et τραγῳδίαν vocat, quae habeat τὸ ofsiróv καὶ ϑαῦ-
pa, ἵνα διὰ μὲν τοῦ οἰκτοῦ πρὸς ἐλεεινολογίαν ἐπισπᾶται,
dx δὲ τοῦ ϑαύματος καταπεσούσας πάλιν τὸς ψυχὰς ovg
τῆς ἀϑυμίας ἀνακτήσηται καὶ διανατήσῃ dix τῆς ἐκπλήξεωξ
De hac te, inprimis de ἐχπλήξοι, ϑαύματι et TapxroÀo-
γίᾳ Sophiftarum propria cf. Crefoll. Theatr. I, 15. et Iul.
Rufin. Fig. 21. — Vlpianus ad Demofth. Olynth. 1. p. G.
accurate rjv ἐπιτίμησιν 8 λοιδορίᾳ diftinguit: τὸ ὑβρίζοιν
(quod eft τῆς λοιδορίας) παντὶ gadiov: τὸ δὲ ἐπιτιμᾷν, ὁπερ
ἐς) νουϑετοῦντος ua] λυσιτελοῦντος, ἐπὶ ting τῶν ἀκουόν-
΄ I ' ΤᾺΝ

130 E III

φων λέγοντος, οὐ παντός ἐςι, i.d μόνου τοῦ σκοκοῦντος τὸ
λυσιτελὲς τῶν ἀκουόντων. uU

'E-;Tpayw06v, tragico more exaggerare rein,
quod fit imagnifica, tropica, figurata di&tione. cui oppo-
nitur fimplex et vulgaris et fedata oratio. -Dionyf. lud,
Thucyd. Cap. 28. p. 883.. ἐξιτραγῳδὲν τὰς τῶν Ἑ Δ ύνων
συμφορὰς, καὶ τὴν διάνοιαν ἐξαλλιάτταιν. ἐκ τῶν dy ἔϑει,
Huic dicendi generi opponit τὸ ἐν τῷ κοινῷ καὶ συνήϑα
σῆς διαλέκτου τρόπῳ TX πραχϑέντα ὀγλοῦν. |

ἜἘπιτρέχον, τὸ, Hernrogent περὶ id. T. p. 158
eft forma dicendi ofatoria, quae facit orationem amplam
et περιβολικὴν, cerniturque iscur/ione fententiae intetfübie.
Cum et praedicatum, hoc eft, cum dirimitur propofirio
interpofitis fententiis. Scholia(tes ad Hermogenis 1. Ὁ,
p. 399. ἐπιτρέχον μὲν καλᾶται. τὸ σχῆμα διὰ τὸ τὰς ἐν»
νοίας ἔχειν ὥσπερ ἐν δρόμῳ ἠρτημένας ἀλλήλων ἐκ τοῦ πω.
βασυναπτικοῦ δὲ, ἐπειδὴ εὐθὺς τῇ πρώτῃ προτάσει συνῆπταὶ
ἢ αἰτίχ. Hoc Ariftides περὶ λον. wéjur. p. 646. ubi de
περιβολὴ disputat, ita elocutus eft: ἔτι βολῆς.» (rar
τις διὰ μέσου τοῦ νοήματος, πρὶν ἀπαρτὴῆσ γοῦν. ὅτε.
ex ἐμβάλῃ νοήματα, Ὅπερ ἐὰν ἔν τινε μέτρῳ γένηται» dee
γὴν ἀσάφειαν ἐργάζεται. Hanc formam ab Vipiano és»
᾿δρομὴν dici, notat Scholiaftes ad Hermog. Lib. I. χυρὶ /&
p. 399. Ald.

Ἐπιτροπὴ, figura orationis, qua auditoribus rel
elicuius vel eam verborum poteftatem concedimus, Com»
memorat hanc formam inter σχήματα λόγου Herodian.
ap. Villois. in Anecd. II. p. 96. Rutil. Lupus II, 16. itade-
finit: cum alicui rei vehementer. confidimus. et "εἶν ἐμ
iudicibus largimur, ut, quemadmodum videier illis, con-
flituant, aique ei pareamus. | Ei fere contraria eft 7 aad
ῥησία, qua vehementer cum iudice agendum eft, ne
que ei ullo modo parcendum. cf, Quinti 1X, 3. p. 457.

vU "Ewirpomixol, λόγοι, orationes, quas contra t»
tores fuos aliquis habebat. Pfeudo.Plutarch, in Vit. (aei
"ubi vulg. ἐπιτραπτικοὺς λόγουρ. Sed illam le&ionem Pho
tius et res ipfa perfuadent. Sic et Dionyf. Iud. Lyf. Cs
20. Plutafch. in Vit. Demofth. Cap. 6. τοῖς ἐπιτρόποις Ve
"Éxro δικαάςζειϑαι, καὶ AoyoypmDév ἐπ᾿ αὐτούς. cf. Libabd
ad Montium Proco.f. Orat. Quintilianus Xll, 6. init. alo
nes pupillares appellat. | |

DEM Em irp

ΕΠῚ τς X3I
᾿ Ἐπιτρόχαλοι, ἰχρόνοὶ, tempora, vel tmotád

rhythmorum celeres, veloces, quales v. c. in Iambo funt,
. fi hunc cum fpondeo conferas. S$ynonymum eft ὁ ταχὺδ
Dionyf. Compof. Cap. 18. p. 116. — ἐπιτρόχαλος καὶ xa-
ταφερὴς ῥύσις τῆς λέξεως, incitatus orationis fluxus id.
Iud. Demofth. Cap. 40. 'p. 1077. Apud Hom4J Οὐ. σ΄, 26.
ἐπιτροχάδην ἀγορεύειν Euftath. σπουδαίως καὶ καϑ' ἐπκιδρο-
μὴν, οἱ κομματικῶς. ^ 07507 ᾿

Ἐπιτροχασμὸς, forma orationis, tion multum
discrepans a συναϑροισμῷ et ἐπιμονῇ, auctore Alexandro
v5p! σχημ. p. 579. ubi addit: διαφέρει δὲ ἐκείνων, ὅτι τὰ
πολὺ συνεςηκῦτα συνάγει καὶ ἀξιοπιςίας ἕνεκα λέγεται. Phoe-
bammon Schol. p. $91. ita: ἐπιγροχασμὸς ἐφὶν ὀνομασίας
τραγμάτων κατὰ μόνην αἀπταρίϑμησιν qyuwonévg, ἄνευ τῆς
“ερὶ αὐτῆς διηγήσεως. δὶς ἐξιγρέχειν eft, percurrere. ali-
quid, v. c. librum, eis Buch durchlaufen. Phot. Bibl, Cod,
49. Et Eunap. Prooem. ad Vit. Soph. p. 14. ἐπιτρέχοντε
xo) συνελόντι εἰπεῖν, h. e. ut hoc folum compendio et. /um-
:natim dicam. vid. voc. ἐκιτετροχασμένα. | Aquila Rom,
de Fig. 6. percurfionem vocat. Haec figura, ait, differt
4 coacervatione (συναϑροισμῷ) quod cum illa res diverfaa
pluresve in eundem locumi confert, haec diítantia plura
nter fe percurrens velocitate ipfa circumponit.

Ἐπιφορά. vid. voc. ἐπιφορικὸς. ΄

᾿ς E-aiQopekée, λόγος, oratio inveCtiva, ᾧ genus
orationis vehemens, in quo accufator increpatione, ob.
jurgatione et vehementia quadam uti poteft, propter cri.
minis rationem, cuius alter accufatus fuit. Vnde et edo.
δρὸς talis λόγος et δεινὸς dicitur. vid. Sopatr. diasp,: p. 357.
lniÉpilogis haec oratoris vehementia praecipue dicituf
καταφορὰ et ἐπίλογος. καταφοφρικός. vid. Sopatr. l. c. p. 359»
Ariftides περὶ Aoy. πολ. Cap. περὶ σφοδρότητος. p. 655.
δχήματα ἐπιφορικὰ dicit, Ipfa forma dicitur, ér/(opu,
impetus qüidam oratoris, affeCtibus concitandis aptus,
παροξύνων róUg ἀκροατὰς, ut ait Photius Bibl. Cod. 265.
Vnde Philoftr. Vit. Sopb. I. p. 504. ϑυμὸν, et ἐπιφοραν
jungit in Demofthene, ubi fermo eft de maiore vi et 1m.
petu orationis, — Sed et ἐπιφορὰ) dicuntur, quae vulgo
κατηγορία, quibus oppofitae funt ἀπολογία. Sic voce
utitur Philoftr. l. c. p. 542. in vita Polemonis, Rutilius
Lupus I, 8. ἐπιφορὰν. paululum differre dicit ab ἐπιβολῇ,
quae itidem affectum et copiam oratoris adiuvat, — Nam

2 in.

*

132 ἘΠῚ
jn hac unum verbum pluribus fententiis praeponitur,
fi quis plures fententia: incipiat verbo ego: .in
autem omnium fententiarum unum atque. idem
mum verbum.

ἙἘπιφυλλίδες; racemi poft vindemiam . colle&ti,
Ita nonnulli Rhetores defcripferunt vim perorationis, eam
effe veluti &v4QvA./óx; quasdam. καὶ ςωμύλματα, Diongf,
Art. Rhet. Cap. 10, 18. '

Ἐπιφώνημα, Demetr. de Eloc. 105. definit λέξιν
ἐπικοσμοῦσαν, h. e. additamentum, quod ornaudi atque
amplificandi gratia fententiis adponitur, habetque ali.
quam feavitatem ex ubertate orationís, Vnde δ. 198, di»
cit: οἷν ri xo] αὐτὸ τοῦ ἐν λόγοις πλούτου σημδόν dti,
Differt a γνώμῳ eo, quod haec faepe etiam in initio ore
tionis vel fententiae adhibetur, ἐπιφώνημα autem in fine
adücitut ibid. Cap. 110. Hermogenes Lib. IV. sep ads,
p. 202. ἐπιφώνημα, ait, ἐς; λόγος ἔξωϑεν ἐπὶ τῷ πρεΐγμω.
γι παρ ἡμῶν λεγόμενος, et tria genera explicat due.
μάτων, 1) quod adfert fententiam novam et quafi rem
aliam, quamvis antecedentibus adfinem, quae et deles.
σις ab Rhetore alibi dicitur. Schol. ad Hermog. fep? A
p. 392. Ald, ἐκίκρισίς ess λόγον ῥηθέντος ἐπικύρωσις καὶ
βεβαίωσις. 2) quod poft enumerationem partium ponit
fententiam generalem, ut: fofus mon/iro/us fuit. lta fere.
Euftath. ad Hom. .ó. p. 1038. τὸ ἐπιφωνηματικὸν dicit
ἀηλοῦν ἐν βραχόϊ κόμματι πολλὴν ἔννοιαν. 3) quo utin
in comparationibus, ut cum poft defcriptionem n
tandem definimus naufragium reipublicae, Quintilianus
Vlll, 5. epipkonema efl. vei narratae vel probatae fumma
&cclamatio. Quam tamen definitionem ineptam, cenfet
Vollius Inftit. Rhet. Lib. V. p. 419. quoniam in ea defini-
tum fit pars definitionis, — Denique ἐπιφωνήμανα, nom.
nullos Rhetores dixiffe, perorationes, vel epilogos, tre.
dit Dionyf. Art. Rhet. Cap. 10, 18. vid. voc. ét et
cf. Berger. de nat. pulcr. or. p. 180. '

Ἐπιχαλκεύειν, proprie fabricari et formare is
$tcude, ld Ariitoteles Rhet. Ill, (9. ad oratorem transe
fert, cuius in peroratione primum officium fit τὸ wed
ἑαυτὸν κατασχευάσαι! sU τὸν ἀκροατὴν, καὶ τὸν ὀναντῆν
Φαύλως. — Huius praecepti banc cau(am addit: πέφυκε
γαρ αὐτοὶ TO ἀποδέιξαι αὐτὸν μὲν ἀληϑῆ, τὸν dà ἐναντίον
ψευδῆ, οὕτω τὸ ἐπαινῶν καὶ ψέγων, καὶ ἐκιχαλχεύειν, h. :
! t

ET |. ' ΤΙ

fit naturse quodem ordine, ut, poftquam orator oftendit
fe vera dicere, adverfarium autem falfa, tum demum lau.
det, et vituperet, et amditoris animum fibi couformet ef
eosciliet, Hinc iptelligitur τὸ ἐκιχαλκεῦει» metaphorice

di&um pro illo κατασκευάζει» ἑαυτῷ εὖ τὸν ἀκροατήν. α΄

cem etiam huic verbo adfert locus Ariftoph. Nub. 421.
ubi Strepfialles Socrati filium érudiendum corrigendum.
que traditurus dicit: ἕνεκα τούτων ἐπτιχαλκεύφιν παρέχοιμς

y, velim ut eum accipias veluti in incude formandüm,

h. e. corrigendum, erudiendum, et a priftina vita mutan«

dum. Schol. explicat aeudsded9ay οἱονεὶ ἄκμων.

—CEwx spice, λέξις, dicio venuffa, laeta, amoena,
quae foil exprimit res iucundas, laetas, τὴν χάριν dy
“ράγμφιαι, vel ἱλαρὸν πράγμα, Demetr. $. 133. Sic et ap.
Longin. 34, 3. cum τῷ ἐπαφΦροδίτῳ componitur, et a a.

λοίῳ et aceim, quod ad rifum et iocum pertinet , diftin-

guitur.

quibus orator utitur. Dionyf. lud. Lyf. Cap. 15. Itaque in
fequentibus nominantur προκατασχδυαὶ, ἔξοδοι, μερυσριοῖ.:
Videtur has methodos paullo poft ad πανουργίας referre,
quae magis oratoris quandam calliditatem, quam fimplici.
tatem et candorem in dicendo, arguant. ldém patet ex
alio loco in Iud. lfaei Cap. 16. ubi, cum ftatuiffet l(aeur
omnino artificiofius res traCtare, quam Lyfiam, «addit,

eum μ xar ἐτιϑύμημα λέγειν, aA κατ᾿ ἐπιχείρημα, ὦ
qna diftinctione fignificat in ufu ἐπιχειρημάτων maius effe

artificium oratorium, quam in ἐπιϑυμημάτων. — Eodem
valere videtur locus Dionyf. in lud. Dinarch. Cap. 6. ubi
de Hyperide dicit: πισοῦται dà οὐ xxr ἐνθύμημα μόνου,
εἰ Διὰ xa) κατ᾿ ἐπιχείρημα πλατύνων. Nam ex addito πλα-
τύνων aliquid oratorii artificii elucet, quod non.adbibere
in dyJuuquaci foleat. Sic et Philoftr. vit. Soph. T. p. 52$.
de Dionyfio Sophifta loquens: τὸ ἐπιχειργματιχὰν ἐν ἐπι-
vela τεχνικῇ weipsyoy ἱκανὸς ἐκπονῆσαι. Addo auctorita-
tem Euftathii ad Hom. ll $& p. 1029. ubi orationum He-

Ctori$ et Aiacis characterem ita definit: λαμπροτέρᾳ μὲν.

ἡ τοῦ Ἕκτορος δημηγορία, ἔτι dà καὶ σεμνοτέρα᾽" πολιτικω-
τέρα δὲ ἡ τοῦ Αἴαντος, καὶ ἐπιχειρηματικωτέρα, καὶ olm
μᾶλλον τοίϑειν. — Promi(cue etiam a Dionyfio cum ἐνϑυὸ
μήμασι ponuntur, ut in Iud. Ifocr. Cap. 4. fed non (ubtili-

'E-i X eignet a, artificia probsndi, vel fuadendi -

bel

ter. Nam ἐνθυμήματα funt cà συμπεράσματα τῶν bmi

«ειρημάτων.. quali conclufiones ex argumentis. — Rlie
mM 3 tor

334 E ΠῚ

tor Anonymus ed. Fifch. ἐπεχείρημαί dem deivóypas ὃ πατὰ»
σκευάςξι To τούμενον, cuius fimilis. eft definitio AuGo-
yis συνοπτικῆς παραδόσδως ῥητορ. ap. Scheffer. Mifc. Ac&-
dem. p. 20. ἐπινόημα ὃ προκατασκευάζει τὸ προκείμενον ὦ,“
φημα, ἢ λόγος ἔξωϑεν παραλαμβανόμενος πρὸς ἀπόϑειξηι᾽
τῶν ὑποκοιμόνων, Αρυὰ Hermog. Lib. {Π{. “περὶ eópac. p.
68. τα ἐπιχειρήματα diftinguuntur a κεφαλαίοις, ita ut il-
Ja fint argumenta ipfa, vel probationes argumentorum,
haec autem fontes illorum et fedes. v. in voc. πϑφελαια,
Haec ἐπιχειρήματα Ariftoteles ταῖς πίξεις vocat, Cicero
argumenta. Auct. ad Herenn. 11, 2, argwmentationes.
Apfines Art. Rhet. περὶ ἐνθυμημάτων innuit fe ἐπιεχειρήμα-
τὸς duas parte* ftatuere, παραάδριγμαν et ἐνθύμημα, Sic
et Minucianus va! ἐπίχειρ. p. 731. Ald. ἐπιχειρήματα δὲ
ds, τὸ πρὸς πίσιν τοῦ ὑποκειμένου ᾧγτήματος λαμβανόμενα.
τῶν δὲ ἐπιχ, τὰ μέν der παραδειγματικὰν τὰ δὲ ἐνϑυμῆμκα.
TixX' παραδειγματικὰ μὲν, ὅσα ἐξ ἱξορίας, καὶ ὁμοιώσεως
τῶν ἤδη πεπραγμένων λαμβάνομεν" τὰ δὲ ἐνθυμηβατικὰ
(fic videtur legendum in hoc loco pro ἐνθυμήμωφα) dwé.
μαφαι, ἢ ὅτι ὁ ῥήτωρ αὐτὸς αὐτὰ εὕρηκα καὶ ἐνθυμᾶναι,
ὅτι προσενϑυμόϊοϑαι τοῖς δικαφοῖς, ei ἐδλιεῖτοι, καταλείπει»
Autor cyyomr, παραὸ. l. c. p. 8. τὸ ἐπιχείρημα ἐκ τῶν πε-

' βιφατικῶν κατασχευαζόται, ex circumítantiis conficitur.
Quintilianus V, 14. p. 258. ,, Eft et atlumtio interim con-
feffa, ut: ommes autem volunt. beatam — vitam . vivert,
Quam affumtionem alii rationem vocant, alii epickerema.
Epicherema autem nullo differt a fyllogifmis, nifi quod
ilii et plures habent fpecies, et vera colligunt veris: epis
cherematis frequentior circa credibilia eft ufus. — Nam fi
contingeret femper controverfa confeffis probare, vix ef.
fet in hoc genere ufüsoratoris.* Denique Menander Rhet.
Libr. περὶ ἐπιδρικτ. dicup. Lib. 3. 2. p. 108. ed. Heeren. ubi
de urbium laudatione disferit, ἐπιχειρήματα vocat argu.
menta ad Jaudandum, fingulis tantum urbibus propria, v.
C. or) αὐτονόμους ἔϑηκαν ἐνίας πόλεις οἱ 'Ῥωμοῖφε καὶ éVss-
ϑέρας. Ergo his opponit τόπον γενικὸν, h. e. argumen
tum, quod omnibus convenit'et commune eft,

Ἐπιχείρησις, modus tra&andi argumenti, lta
Longino 15. 9. πραγματικαὴ ἐπιχειρήσεις, quatenus illo
modo caufa ipfa tractatur et firmatur. vid. voc. πραγμᾶ-
41x06.

. Ἐπιχορεύειν, exultare in dicendo, inprimis de
&eflu liberiori, alacriori. Sic Eupap. in Proseref. vo
"ta, Aeyopd-

En! | 133

λεγομένοις βτεχόρευεν. ἐπιδεικνύμενος εἰς τὴν ὑπόϑεσιν,
Jbidem cum equo exultante et getítiente comparat, Cre-
follius Theatr. [1I, 17. confert locum Philoftrati de Vita
Polem. ubi is dicitur προαΐνειν ἐν τοῖς τῶν ὑποϑέσεων wu-
plor; οὐδὲν. uéiow τοῦ ἡρωικοῦ fexov, heroii equi more is
«ertis cau/arum locis pre[]us glomerare.

Ἐπέχυσις, auctore Euftath. ad Hom. £* sri. fq.
p. 1rooo. Rhetoribus di&a eft, ποικιλία ῥημάτων inodo)
δίων, ἢ. e. artificium eandem rem crebra verborum varie-
tate exprimendi. Alio loco ad ll. v. p. 1153. τὴν ἐπιμο-
yv καὶ τὴν ἐπίχυφιν τῶν ἐν τοῖς ῥηϑᾶσι ταυτοδυνάμων Xé-

ὅεων iungit. 2.

Ἐποικοδόμηφις, τῶν λέξεων, verborum conftru-
Gio, eadem quae σύνϑεσις, ἑὡρμονία. Longin. 39,3. —

'Eaoixovouíx, ἔργων, dicitur, cum fa&a in claffes "
diftribuuntur, vel z«9&v, quae adfeCtus diverforum ho-
minum feparatim tractat. Longin. τι. 2. Alibi haec femt-
per οἰκονομία dici folet. vid. quae diCta funt ad hoc vocab.

Ἐπῳδικὸν, κῶλον, membrum lyricum, ἢ, e. bre-
, vius, ultra fex fyllabas non excedens, idem quod xegua-
τιπόν. Hermog. περὶ asp. Lib. IV. p. 178. κόμμα τῷ ἐπῳδῷ
μετρούμενον. Oppofitum huic eft τὸ ἡρωικὸν, tsrxp£vov,
σχοινοτενὲς, quod ad 17 et 25 fyllabas progreditur.

Ἐργασΐαι, Hermogeni περὶ 9. Lib. l1. p. 364. di-
«cuntur ut ἐπιμέλειαι, ftudium artis ecelegantiae, quo ora-
tio pertractatur, lraque de lfocrate: τοὺς ἐργασίαις πα-
qerróc ἐπὶ, ὥσπερ ἐπίδειξιν. εὑρέσεως ἐννοιῶν ποιούμενος,
nimius eft in artificiis, quafi artem inveniendi fententias
oftentans. Vnde in confirmationibus dicuntur ἐργασία
traCtationes, et veluti expolitiones argumentorum ap.
Hermog. 1. c. Lib. III, p. 68. Ex inftituto de his &gyacícac
ogit p. 114. ubi loci, ex quibus illa expolitio fiat, ponun-
tur bi: fimilitudo, exemplum, comparatio minoris et
maioris rei, contrarii, aequalis. Quae omnia repetiit
eius Epitomator Matth. Camariota quvewr. «aad. ῥητ. p.
8. Similiter Ariftoteles Poet. Cap. 4. ἀπεργασίαν vocat
artem pi&oris, qüatenus ineft in tractatione omni artifi-
cioía operis: a qua differt τὸ μίμημα et οἱ χροιά. Quam
quidem vocis vim non adfecutus noviffimus in Ariftotel.
Poet. Commentator, Pye, Anglus, vertit. éxecwtion,

l 4 recte

γ36 | EPT

recte ideo reprehenfas a Viro do&to in. Comment. Goet.
ting. de reb. litterariis. Twiningius rectius: sporkmas.
fhip- Simili metaphora ufüs Ariftot. Poet. 22. p. 190. δια»
πονῶν τῇ λέξει dicit eum, qui in. elocutione ornanda Is- -
borat, in quo ipfo eft illa djyacía vel &wepyacín , vel ἐξ.

Ís quaedam. Et Plut. Gracch. Cap. 2. Tiberium &irao.
chum dicit ry λέξει xaJagéy καὶ διωπεπονὴμένον ἀκριβῶς
λόγον habuiffe. Phot. Bibl. Cod. 159. de lfocrate: ποδὴν
ἐπιμέλειαν περὶ τὴν ἐργασίαν τῶν λόγων exiemyyraj, Oroni-
mo vox proprie dicta εἰς de artificio ftatuariorum. οἷς Pol.
luc. Onom. ], 11. et 15.

"Epvov, ἄργα τοῦ ῥήτορας, officia vel ut diferte
Quintil. IlL, 3. opera oratoris, quoniam is munus fuum
eratione habenda exfequitur. ltaque opus eft isventione,
dispofitione , eloculione , memoria , anciatione, Fortu-
nat. Art. Rhet. p. 28. ed. Pith. — Etiam ἔργα ToU pete
pv dicuntur de illis rebus, quae effici prooemio debeant,
qnia funt εὔνοια, προσοχὴ, εὐμάϑεια etc. vid. Theopb.
Coryd. sJecic ῥητορ. in Fabr. Bibl, gr. T. 13. p. 688.

— "Epaídec)ai, dicuntur ὀνόματα, cum habent quae.
— dam fulcra et moras vel intervalla, qiae impediant cele.
fitatem pronunciationis. Eadem dicuntur ede; Aega-
very. Dionyf. Comp. Cap. 22. p. 148. Vnde ἐξερείσματα
φῶν χρόνων dixit Longin. 40. in fine. cf. voc. ἐξερείσμι.

— c ?Epue iuo] λόγοι, altercationes, contentiofüm genus
dicendi. Diog. Laert. Protagoram dicit id genas primum
Ínveniffe. vid. Suidas in Πρωτάγορας et füpr. voc, ἄναγε
viec. Pfeudo-Plutarch. in Vita ifocrat. p. 329. ed. Reisk,
«ζωρίσας πρῶτας τοὺς ἐριςιποὺς λόγους τῶν πολιτικῶν. Qua
fen(u Sophiftae ipfi dicti fint veteribus ὀριφικοὶ, de eorum
que arte ἐριεικῇ vid. Crefoll. Theatr. II, 5.

| 'Epnsqveiu, elocutio oratoria Dionyf. Compof. 1. et :
alibi paffim. cf. Demetr. δ. 1. v ἑρμηνευτικὰ vacat Lon-

giDus 23, 1. vid. Crefoll. Thestr. 11l, 22. Neque vero huc
£rahenda eft ἑρμηνεία, illa, de qua fingularem libellum Ari-
floteles confcriplit; nam ea ad Logicen tantum, non vero
ad Rhetoricen, pertinet. vid. Cel. Buhle ad h. 1. Vol.
Opp. Arift. IL, p, 67. — Porro ἑρμηνεία πολιτικὴ apud
Hermog, Lib. Ilf. περὶ sópse. p. 140. eft genus dicendi
quo in iudiciis utimur, demque ἀγωνις μὸν, quod pugnat
de bonis caufae faae, cuius finis eft docere, et Gdem facere,

"E p o

EPQ 437

᾿ς Ἐρώτῃσις, vel jpsryus, a Rletoribus diftingui-
fur ἃ πεύσει vel πύσματι» et διαπορήσει, quae unius ge-
neris veluti fpecies fünt. . De duabus ultimis fuo loco dl.
.€&um,. Sed ἐρώτημα Aquila Rom. 11. ita definit: interro.
gatio, qua utimur, ubi exacervando aliquid i
mus, et augemus eius invidiam, De; alio genere ἐρωτῴι
σεν diftum in voc. πεῦσις. Scholiaft. Aphthon. in T. 3.
Ald. Rhet, etiam συγκατάϑεσῃ addit, quae requirat τὸ
n] 3 οὔ. De variis fenfibus, qui fübeffe interrogationi
poffint, cf. Quintil. IX, 2.8. Cicero etiam de Orat. ΠῚ,
2, 42. diftinguit rogationem, percontatiomem ,. dubitationem,
quae eft illa διαπόρησις vel ἀπορία. |

, Ἐσπευσμένως, επᾶν, feftinanter, cum impetu
quodam: declamare. Dionyf. Demofth. Cap; 54. p. 1121.
die haflige , ra/che Declamation, Contrarium eft. τὸ aye-
διβλένως, lente, fedatius dicere. ! E

| Ἐσχηματισμένον. vid. in σχηματίξμϑαμ. | i.

'Erepolpa:c. vid. Ammon. in αἰδλοίωσις et. ibl in.
terpr. Alia ἑτεροίωσις vel ἑτέρωσις, cum tempns pro tem.
pore, numerus pro numero ponitur. Qointil IX, 3. 12.

CEvTspodóoswéc, Qfrguo, quaeftio vel argumentum,
quod. in una parte plus habet virium, in altera minus,
JHermog. περὶ «xc. p. 12. Hoc refertur ad Qiripata Aste
τώμενα, quaefliones, quarum disceptatio -non. ad. iudi-
eium, fed ad exercitationem privatam et fcholafticam
pertineat. Ab illo differt τὸ μονομερὲς h. e. quod in una
parte omnino laborat, vel nullas rationes habet, neque
argumenta praebet, adeoque plane non poteft in disce-
ptationem iudicialem venire. De hoc agit Hermog. L. e.
p. 10. ad quem locum Marcellinus ap. Ald. p. 55. 'Tom.2.
μονομερές és, ἂν ᾧ τὸ μὲν ἕτερον τῶν προσώπων ἰσχύει
τοῖς λόγοις, τὸ δὲ ἔτερον παντελῶς ἀσθενῶ, — Jdem dictum
ἁτερομερές. vid. Fortunat. p. 39. in Rhet, Pith. E

Ed ywy0c. Lucian. de Hift. Confcr. Cap, $4. εὐαφὴξ
se]! εὐάγωγος ἔξω ἡ ἐπὶ τὴν διήγησιν. μετάβασις, concinnug -
et fequentibus accommodatus fit transitus ad narrationem, —
Sermo eft de transitu a prooemio ad nárrationem rerum.
vid. quae de fimili metaphora in eadem re notata fut ad
voc. βάσις. | mE

E2aQ3«. vid. acquc. eii
15 E):

΄

158 | E'TIY
Edvéveio, ὀνομάτων, cernitur in compofitiohe in.
rimis verborum, orationisque ftruCtura ea, quae nih
abet afperi, nihil aures offendentis, nihil abfoni, vel
ve&tum loquendi ufüm perturbantis, eiusque veluti paf
tes fünt, xaAAuAs£ia, εὐέπεια., εὐφομίᾳ,, fimilesque virtu.
tes. Hoc fenfu Photius Bibl. Cod. 77. auyéuesay ὀνομά»
sav. tribuit Eunapio, quem dixerat x«2&/573 τὴν (pagis
Jam vero excipit nonnulla verba et formas dicendi, illi
«haraCteri contrarias, h. e. aíperiores, audaciores, frigi
dioresque, et addit: τούτοις γοὶρ καὶ τὴν ER τῶν ὀνομᾶ-
τῶν. παριλυμαίασαι καὶ διρινοῦϑ εύει εὐγένοιαν.. Sein. Shi
ifl im Ganzen edel und Jchün, bis auf. einige “ἤμεκαΐια,
án welchen fich das Gegentheil findet. — ^—

αν Βδγλυσσον, TO, faavitas orationis in. compofitione
xetborum. Dionyf. Comp. Cap. l. Idem et τὸ μαλφχρὸν ét
«οὺς ἀκοαῖς. quo aures.deliniuntur et füaviter a tut,
e— Sed svyXarría latius plerumque dici folet de eloquen-
dia, facondia, ut ap. Suidum in Ναρσῆς, ubi explicatura
οἷν ἀνα! τῷ λόγῳ παρατῆσαι τὰ βεβουλευμένα, qui, potelt
Xes cogitatas vel deliberutus oratione declarare. cf. Phi.
loftr, Vit. Soph. 1. p. 489. in Favorino, Sext. Empir, ad»

verf. Grammat. l, 5, εὐφραϑδειαν dixit,

“ ἘἙ ἀδιώλυτα, quae facile refutari poffünt. Hermog
seg? δερότ. p. 44. quae εἰ εὔλυτα dicuntur, opponunturque
ἄλυτα vel δύσλυτα. Dionví. Art. Rhet. Cap. 9. p. 330.
εἰσὶ dà κακίχι λόγων ῥητορικῶν, τό τε εὐδιάλυτα λέγαν,
«6 avríepopar ὧν τὸ μὲν ἀαϑενείας, τὰ δὲ καὶ νενδύνον. Cap-
peronerius ad Quintil. V, 9. not. 14. commemorat Maxi-
fni cuiusdam Rhetoris in Reg. Codd. MS. opufculum περὶ
αἰλύγων, δυσλύτων, καὶ ἐκιλύτων. |

|. Ἐ ῥέπεια, ítudium venuftstis, concinnitatis, in
cempofitione verborum et phrafium, idem quod r$ yA«-
Φυρῶς λέγειν Dionyf. lud. lfocr. Cap. 2. lo pertinet, ut
quemadmodum in feqq. dicit, concurfüs vocalium vite-
tur, periodorum forma rotunda fit, et numerus poetico
fimilis. vid. voc. δὔγλωττον. | |

|^. ElQwvos, ro, in oratione eft elegans quaedam tenui-
tas, quae (amen vi et nervis caret, metaphora fümta &
muliebri ornatu. In tali orarione non eft uéysSogc, quo
illa gracilitas corrigitur. Hermog. περὶ jd. 1. p. 54. Vnde
et mox p. 64. τὰ sUcwve et. οὐτελῇ ut fynonyma iungum

tur.

β ETH — 139
tur. Quamvis alio loco p. 150. τὸ εὔζωνον diftinguitur ab
εὐτελείᾳ et ταποινότητι», nempe; quatenus in iilo notio
cuiusdam venuftatis adiunéta effe póteff, quae in oratig- ἡ
ne ita placeat, ut.in muliere gracilitas et tenuitas cuta
pulcritudine et venuftate coniuntta, c£ Scholiaít, ad Her-
mog. Lib. Il. περὶ εὑρεσ. p. 361. Ald. ubi perperam editum
eft εὔζωμον. Idem pag. 413. iungit ut fynonyma τὸ xa-
μαϊζηλὸν et εὔζωνον, oppofita τῷ ἀξιωματικῷ, τῷ δίαρμα
xo] μέγεϑος ἔχοντι. " Euftathius ad Hom, Il. /. p. 777.cutn
vocis fignificationem a cultu muliebri translatam comme-
moraffet, οἱ μέντοι ua9' “Ὅμηρον, κοὶ ódíry ἀπερίττῳ κοὴ
οὕτως οὐφαλᾶ, τὴν τοιαύτην λέξιν οἰκοιοῦσιν, εὔςζωνον᾽ ὁδοί-
“ὅρον λέγοντες, τὸν ἀβαρὴῆ “καὶ ἐπέκεινα, τοῦ ἐλαφροῦ ΐμα-
TIGMAU, ζώνῃ μόνῳ σφιγγόμενον. Quae quidem notionis de«
fyivatio aptior etiam huic loco noftro effe videtur.

E333, in oratione funt, quae nullam vim babent,
fed vulgaria et languida reperiuntur, Sic Ariftot. Rhet.
Jll, 12. τὸ ὑποχριτικὰ, αΦυῃρημένης τῆς ὑποκρίσεως, οἱ
ποιοῦντα τὸ αὐτῶν ἔργον, Φαίνεται εὐηϑη, orationes, quie
rum vis in aCtione pofita eft, füblata aCtione, cum, mune-
re fuo non fungantur, languidae, et inanes vldehturt.
Etiam argumenta s/gJés«rx dicuntur, quae fünt infir-
zniora , adeoque omnium facillime dilui poffunt, vid, Ari-
ftot. l. c. Cap. 17) 28. ' QU . —

Εὔηχον, quod in fona dignitatem. aliquám babet,
ut quae numero plurali enunciantur, τὸ πληθυντικα Lon-
gin. 24. Itaque Photius Cod. 78. τὸ ἐμφατικὰν καὶ εὔηχιον,
καὶ μεγαλέϊον iungit. Alio loco Cap. 92. τὸ δὔσημον 3
εὔηχιον.

Ἐὔϑικτα, προρίμια Hermog. περὶ εὗρ. 1. p. 16. ex«
ordia, quae facile tangunt et afficiunt eos, qui audiunt,
quoniam habent documenta artis, ingenii, acuminis. Er.
go eadeg fünt δριμέᾳ, acuta, ingeniofa, quae fe hjs vir.
tutibus commendant auditoribus. Idem fenfus eft, fl
illo in loco legas δὔϑγκτον. Scholiaftes Anonym. ad ἢ. 1].
p. 356. τὸ dà εὔϑηκτα did μὲν τοῦ ἡ γραφόμενον πὰ τμητι
xx δηλοῖ καὶ ἐναργῆ καὶ δραφήριχ., ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ T8.
ϑηγμέγου ξίφους. διὰ δὲ τὴ 1 τὰ οἱονεὶ aUe ig καὶ εὐμεταχεῖς
(usa, καὶ πολλὴν τὴν ἐπιτυχίαν ἐμφαίνοντα, καὶ εὔϑετον
τῷ λόγῳ τὴν ἐκαφὴν παρεχόμενα. Vnde et εὔϑιπτος eft
facetus, dicax ap. Polyb. 17, 4. vid. de ἢ, v. Boecl. ad
Herodian, p. 192. Salmaf, ad Vopi(c. Carin, p. 796. Ita

quoque

-

Y44 | Eta ]

quoque Sopater Jp. p. 417. λύσιν φοργοτέραν καὶ οὔϑηι.
soy commemorat vid. νοῦ. εὔσοχος, quae fere eandem
vim habere folet. Suidas οὐϑιξία᾽ ἀκρίβεια, εὐφυΐα. Apud
Athenaeum Lib. 13. p. $77. Lamia dicitur οὔϑιρετος
᾿Αττικὴ πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, ἢ, e. frite εἰ Attjco quodam
tum acumine refpondens interrogantibus. .

|. E2390«. vid. in πλάγιος. — Ec sd3éioy λέξεις dicuntur
oratio direfía, quatenus oppofitae (unt παριΦραφικαΐ. Ari.
ftid. περὶ πολ. Àe*. p. 658. Apud Dionyfium Hal. οὐϑῶᾳ
ὁρμηνοαία. eft forma dicendi vulgata, fimplex, oppopitur.
que τῇ rA αγμένῃ ν ἄσυνηϑει, περιέργῳ etc, vid.in Disf
de vi Dematth. Cap. 9. p. 977. NE

Ἑὐκαιρία, μεταῷορὰς, opportunitas metaphors.
rüm, h. e. reCtus et idoneus earum ufüs. Plutarch. de
aud. Poet. Cap. 2. ! |

Εὔκαι pov, τὸ, τῶν πραγμάτων» apta reram dispo
fitio et collocatio. Dionyf. lud. Dinarchi Cap. 7. — τὸ πὰ
Mcupoy ToU πκαϑους, tempus illud quo animus affectu mo
vetur. Longin. Cap.-18, 2.

Eónarxeépe[a, κόμμάτα, membra orationis ido.
nea brevitate confotmata.. Demetr. Eloc. Cap. to. nifi for.
taífe fimul fint incifa bene inter fe iuncta.et nexa. Vnde
mox in periodo συξροφὴν et καμπὴν laudat. Sed haec vi«
dentur alio pertinere. vid. xa; et quspaQx.

ἙΕῤκατωφρόνγτα, éyouara, verba abieCta, humie
lia, eadem ταπεινά. Dionyf. Compof. Cap. a. p. 11.

E/»oXa, volubilitas linguae in dicendo, facundis,
Suidas in Ὀλυμπιόδωρος, ubi eum appellat ἄνδρα duvaris -
λόγειν καὶ διοὶ τὴν περὶ τοῦτο εὐκολίαν wa] ἐντρέχειαν ἐλ
γοις τῶν ἀκουόντων ὄντα ἐφικτὸν, ita expeditum, celerem,
volubilemque in dicendo, ut nemo auditorum eum recte
affequi poffet, — Haufit Suidas haec ex Marini de vita Pro»
cli Cap. 9. cf. Crefoll. T'heatr. !IT, 27. .p. 361. fq. — 'Eu-
napio in vita Maximi p. 7:. aUxoA/x xa) χάρις ἐν λόγοι
iungitur. Eidemque Himerius dicitur εὔκολος ἀνὴρ eise,
cui fermo erat facilis et expeditua.

Εὐκόρυφοι, περίοδοι, funt periodi, quae modicum,
idoneum, et concinnum ambitum babent; unde et φρογ»
ψύλαι dicuntur, veluti rotundae, et opponuntur τοῖς ὑπ.

Tío,

ETKÉKÉ 141

ae, h. e. porre&tioribus, extenfis, latis; Dionyf. de vi
emotth. Cap. 4;. p. 1093-. Nempe diverfae metaphorae
int ad magnitudinem exprimendam accomodate; in dv.
puc metaphora ducta. ab.altitudine verticis, in. Vrrieg-
longitudiue vel extenfione. — Et illud εὖ in his compofi-
onibus non fignificat excellentiam vel ὑπερβολὴν, fed.

odum rectum, idoneum, pulcrum,

Εὐκρίνεια, perfpicuitas Hermog. περὶ i9. I. p. 42.
axime dominatur in dispofitione et ordine orationis,
rem ille uno verbo μέϑοδον dicit. Sed et in fingulis par-
bus, quibus oratio conitst, svxp/veix aliqua valet. Er»
5 éyves εὐκρινῶς fünt καταφατικὰ), fententiae, quae
m.conftituunt et perípicue proponunt; quales funt pro»
»Xfitiones argumentationum, digreffionum, narrationum,
86 indicant , quid deinceps dicendum fit. Deinde ex.
rx evxpiveix;, hoc eft, formae dicendi, quae perfpicui.
ti inferviunt, fünt μερισμὸς, ἀπαρίϑμησις, ἐρόξφησις,
aye ue.

Εὐκρέτως, v. C, λέγοι», ita dicere, ut plaufum.
Xineas, vel, ad gratiam auditorum, et quod hi liben.
τ andiunt, dicere. Sopatr, ókwp..pag. 291. vid. voc.
)0T0s.

Ἐδλεκτα, ὀνόματα, verba expedita ad pronunciane:
am, facilia proruuciatu, adeoque etiam auribus iucutie
i; Dienyt. de vi Demoefth. Cap. 18. p. 1068. τὸ δ᾽ ἐκ say.
jc ἡδόνειν τὸς dxodc, εὐφώνων τε xj εὐλέκνων ὀγομάτων'
ιλογὴ etc. ubi iam Sylburgio [υἰροέϊα erat vulgaris le-'
io ἐκλέκτων. vid. quse ad ἢ, 1. Reisk; notavit.

Εῤμελὲς. τὸ μέλος Φωνῆς, canora et numerofa fer.
ionis moduía:io. ΑΒ ca diftinguit Dionyfius Comp. Cap.
[. p. 64: τὸ ἐμμελὲς μέλος, h. e. ipfum cantum, qualis:
t in Muficis. cf. lud. Demofth. Cap. $0 p 1109. ubiean..
em «dicit σύνϑεσιν μελίζουσαν, et ποιητικὴν, quatenus
nitatur numerum et metrum poeticum, nec tamen poe.
ia fit, vel verfus. Locus Dionyf. de bac re clafficus eft:
* Compof. Cap. 25. p.197. Hanc formam Defnetrius
loc. Cap. 181. vocat μετροει δὴ et alio loco μέτρα κλεπο
μενα ὑπὸ τῆς συναφοιας. vid. voc συνεχῆς, — Cicero in^ -
idem re: quafi quendam numerum δὲ ver/um conficere in
'atione de Orat. 11], 14. cf. Cap. 44. feqq. '

Eónog-

142 EYM

Enos /a, in univerfum elegaritiam" óratiohis ez
rimit, ex fludio et induftria ornandi ortam, die duerlicht
iISchónheit und Geflait. der Rede, olme Rückficht auf dea
Werth der Sachen oder Gedanken, Dionyt. de và Demofth,
Cap. 32. p. 1056. Itaque Platonis dictionem, 'cui illam
οὐμορφίαν tribuit ,. comparandam füadet cum prato florido,
Demofthenis autem, cui tribuit τὸ χρήσιμον xa) ἀληϑινὼ
(inneren Gehalt und zweckmáfige! Einrichtung) cum agro
fertili et uberi. In illa ergo eft forma externa, in illa et
iam vis et pretiurth internum.

Εἰὔνοια, benevolentla illa auditorum, quae in pro:
Oemio captatur, ϑηρᾶτα. De eafufius, quàm alii Rhe»
tores, egit Theophilus Coryd. in ἐκϑέσει zr. ap. Fabric,
J. c. p. 013. Cum ea coniuncta eft προσοχὴ, ét sna
quae ttia orater in prooemio efficere debet,

Ἑ ογκα, res grandes, amplae, fplendidae Oppo:
fita fünt rx &/rsÀ3, tenuia. Ariftot. Rh. III, 7 vid,
et εὐτελής.

Εὐπαγὲς, ὄνομα, Demetr. Eloc. $. 146. dicit τὸ
ἐπαμφοτερίζον καὶ μεμιγμένον ἴσως τοῖς γράμμασι, nomem
in quo iucunda varietas et viciífitudo eft vocalium et con«
fonantium, ita ut neque fit ab illis leve, nec ab his
afperum. ' |

Εὐπτάλαιξρον, venuftate et elegantia: conditum
Longin. 34. a. Eft enim, inquit Morus ad ἢ. 1. palaeftra,
decora, Horat. C. I, 10. 3. Quintil. IX, 4. 8. comi
tatur femper artem decor. An non eam, quae emiffa opt-
me eft, haftam fpeciofiffime contortam ferri videmus? et
arcu dirigentium tela, quo certior manus, hoe. eft habi-
tus ipfe formofior? lam in certamine armorum, atque in.
omni palaeftra, quid fatis re&e cavetur ac petitur, cui
non artifex motus, et certi quidam pedes adfint ? *

Εὐπαρακολούϑητον, TO, notat virtutem fcripto-
ris, qua res narratae facile comprehendi propter idoneam
dispofitionem poffunt. Dionyf. Cenf. Script. Cap. 3, 3. P»
428. Contrarium vitium eft τὸ ϑυσπαρακολούϑητον, ex
συγχύσει τῶν εἰρημένων, difficilis leu hiftoria, e rerum
narratarum confufione, quam in Thucydide et Philifto re
prehendit Dionyfius ibid. Cap. 2. vid. voc. óvezapasw. .

E/ze*

ETH | 343

Ἑύπετές. vid. voc. sUrpoxoc. — ϑος εὐπελὲς laue-
dat Dionyfius ep. ad Pomp. 3. p. 278. in. Xecophonte,
difücili fenfu; Mihi videtur fignificaffe nores et fenfus
faciles, non morofos, triftesy vel melancholicos, eines
leichten Gaug der Erpfindungen und Leidenfchafteu, Ὁ

Evmrívsi;k, ἃ κινὸς, fordes, fitus ex antiquitaté
contractus. liiud ftaque Rhetores dixerunt de oratióre,
quae non abstergit fedulo , fi quid negligénter pofitum et
maculae fimile videatür, quam antiquitatem impexam api
. pellat Au&. Dial. de corrupta Eloq. Cap. 26. lam ἢ illé

iyoc, illud antiquitatis impexae ftudium aliquid gratiae
favet, nec moleítum eft lectoribus, tum oritur ἡ εὐπένειδ,
vel ut Dionyf. in e». ad Pomp. 2. p. 759. elocutus eft $32
yog xa] ὁ χνοῦς ὁ τῆς ἀρχαιότητος ἠρέμα καὶ λεληϑότως tirie
τρέχει τῇ (oce. ci. id. de Conip. Cap. 22. p. i64. vbi
quod ἀρχαϊκὸν et αὔϑαδες κάλλος dixerat, mo Τὸ sDitiylg
appellat, proprium fevero et gravi dicendi generi, quera
αὐφηρὸν χἀρακτῆρα vocat. cf. omhiho quae ditta fünt ad
voc. wivoc. Suidas in h. v. et in Soa&bósioz. Hefych. ia
εὐπινὲς et Ibi interpp. Cláv, Cic. in. avzivàc, et Interpp. ad
Cic. Ep. Att. 12, 6. Salmafaid Tertull. de Pallio p. 276.

Ev/vepía, copià argumentorum. Hermog. vag? Xd.
psc. 11]. p. 104. et IV. p. 230. Vnde et alio loco τὸ ἱχόρι-
pov dixit, quicquid habet vim probandi , perfuatlér.di ete. -
K:iam Ariftoteles Top. 8. loquitur περὶ ἀπορίάς τῶν προ-
Tdcéewv, ἢ. e ἐπιχοιρημάτων, argumentorum, | Contra?iá
apud Hermogenem ett ἀπορία, inopia argumentorum, vi«
tium oratoris. In his Aritfotele$ verbo εὐπορῶν fimplici-
ter ufüs eft, ut Rhet. 1, 9. ubi de laudandi methodo: κἂν
μὴ κατ᾽ αὐτὸν εὐπορῆς, fi eX eo ipfo, quim laudas, nos
enulta laudis argumenta fumere potes etc. cf. Lib. I1, 6. in
fine et €ap. 25. ubi τὸ πλεονεκτᾶν eodem fenfu adhibuit.
Sopater Jjo4p. p. 245. μελέτην et εὐπορίαν τὴν ἐπὶ τοὺς M-.
γοὺυς coniungit. . |
. EU psa:c, inventio rerum trafctandarum, παρασκευὴ
etiam di£ta. v. Dionyf. de i Demofth. Cap. 51. p. 1113»
ubi et antiquiorem τῆς εὑρέσεως denominationem effe,
quam παρασκευῆς, fignificatur. Eius definitio apud. Aut... .
δυνοπτ. παραδόσεως ῥητ. p. 18 haec elt: εὕρεσίς és) ἐπίς
- Votx. νοημάτων ορμοδίων TQ ὑποκειμέϑῳ ἐῤάγματι. καὶ ἄλ-
λως" νοημάτων καὶ ἐπιχοιρημάτων περιέχων εὐπορίαν δἑρμο-
δίων τῷ ὑποκ. πράγματι. Similes definitiones habent Scho-

| jaites

144 |. ETP

lisftes ad Hermog. ap. Ald. p: 24. fqq. tbi et, Quoinodo
a διοιρέσει et κεφαλαίοις differat, docent. Dicitdr et qv
σιςν ut γνῶναι! pro sop&v, cui opponitur τὸ ἑρμηνεῦσαι
vid. Philoitr. Vit. Soph. Lib. Il. p. 604. iteni £vvéivaj p.
613. Ita Synefio Dion. p. 4t. Dio Prufaeus dicitur παρετεὶ
φὸς ἀνὴρ εἰπῶν. τὸ καὶ γνῶναι... vir fingulari in dicendo cum
facultate, tum iudicio. cf. Οτοίο!!, 'Theatr. IIl, 33. Scho
liaftes ad Aphthon. Progyma. Praefat. in ed. Aid. Tom, 2.
diflinguit inter ἐὃ νοῆσαι et εὑρεῖν" τῆς này vejjasie, τὸ yo
σαι ῥητορικὸν πρόβλημα, ἢ μὴ, καὶ ei συνίξαγαὶ ἢ οὗ, nd)
ἡ ποῖον cidec καὶ ποίαν ξάσιν ἀνάγεται" τῆς 08 εὑρήσεως,
σὺ εὑρῶν τὰ εἰς τὰ nsum, ἐπιχειρήματα, ἔτι geo) τοὺξ
ἐμαίπτοντας τόπους. cf. omnino Quintil, II], $.

Εῤρεσιολογία, atsinventrix, vel acumen invén-
tieni aptum. Diog. Laert, Stilp. Cap. 2. ubi cum evQsde,
elpquentia, f. arte orstoría, iungitur. E

Εὕρους, λέξις, oratio pulcre fluens, propter lites
Sarüm verborumque aptam venuftamque collocationem;
eademque μαλακὴ Dionyf. Cap. 23. p. 180. οὗ Cic.
de Orat. I1I, 43. Deinde ᾿εὕρους fimplic. dicitur fa»
cuadas , elogumis. Sic Theoph. Coryd. ἐκδ. jyr. ap. Fabr.
|. €. p. 660. ὁ ῥήτωρ supousspec μὲν διαλαχτικοῦ, .T δὴ
ὁνᾶνος ἐφὶν ἀκριβέξερος. Hinc et -δὐροῆσαι, πρὸς ὑπόϑοὐύν
dicit Plutarchus Alex. 53. de Callitene Sophifta, ui ele-
gantifflimo flumine orationis utebatur, cum iuffus effetali-
quod atgumentum dicendo explicare. Et Philoftr, Vit,
Soph. I. p. 491. de Favorino: σὸν δὐροίῃ σχεδιάσαι. Synef.
de Dione p. 40. iunxit τὸ φρογγύλως xa) σὺν εὐροίᾳ «x
, ge. cf. Suidas in εὔρους.

. Εύρυϑ μία, corporis decens et aptus motus. *
Quintil. I, 10, 26. T

Εὔρυϑ μος. vid. εὐμελὲς, et ἐμμελής. cf. Dionyt.
Comp. Cap. 11. p. 65. inprimis autem Cap. 25$. p. 197. ubi
quomodo λέξις ἔῤῥυθμος et ἔμμετρος ab εὐρύϑμῳ differab,
lüculentius docetur. '

Ἐρσήμων, λόγος, perífpicua dictio. v. Philoftr. Vit,
Soph. Lib. lI. p. 564. |

Βυὐφαϑὴς, ἁρμονία, compofitio conftans, gravis,
fevera. Nam componitur cum his, quae. unum geuus
. : | efficiunt,

ΕΥΣ ZEP

efficiant, cum βαράᾳ, Φιλαρχαίᾳ, αὐφηρᾷ, ceps. -Dionyt
de vi Demofth. Cap. 36. p. 1067. -

Eísouía, τοῦ κώλου. rotunditas quaedam, et ple-
nitudo, quam membrum ex collocatione idonea confequi-
tur. Dionyf! Comp. Cap. 7. Eius univerfalis virtus eft
füavitas quaedam et dignitas ; itaque opponitur τὸ ἄχαρις |
Plato in Cratylo: yy τῆς Φεῤῥεφάττης ἐκκλινουσντὸ 6 Ovo μιὰς,
Φερσεφόνην λέγοντες, sUsouíxy asp πλείονος ποιούμβενρε
τῆς ἀληϑείας. h. e. fuavitatem fonus maioris quam verita-
tem aeftimantes, vid. voc. κακόφομον. Deinde etiam de
fuavi eloquentia dicitur, ut auyAwrr/x, et εὐέπεια. Vnde.
Philoftratus Adrianum 'Sophiftam dicit'auditum ac eoso-
μοῦσαν ἀηδόνα, utfüave canentem lufciniam, cf. Eunap,
. in vita Maximi p. 72. et Theophil. Coryd. J. c. p. 668. it.

Wernsd. ad Himer. Eclog. XIV. p. 199. Sic et Sy ynef. de
Dione, P* 35. cuius non folum evsopíxy laudat, id et τὴν
“περιβολὴν τῆς γλώττης, et ἐπιμέλειαν τῆς Φωνῆς , in uni-
verfum tamen nil nifi fummam eius in dicendo füavitatem
vel fuavem facundiam fignificans; quemadmodum Philo-
ftratus in loco a Synefio ibid. laudato ὑπερφωνοῦντας ῥῆρα»
pac oratores in dicendo eximios appellat.

Εὔφοχος, quia fcopo non aberrat; de Hyperide
Dionyf. Cenf. Script. 5, 6. Qualem autem fcopum Rhetor
intellexerit, difficile di&tu'videtur. Probabile quidem. eft
εὔφτοχον dici eum, qui in partibus orationis iis potiffimum
elaborat, quae ad rem et caufam perrinent, cetera, quae.
artem attingunt, veluti extra fcopum pofita arbitratur.
Quo et fequentia pertineant: τοὺς ἀνάγκαις τοῦ πράγδα-
τὸς κέφυκα, in praecipuis et maxime neceflariis caufae
momentis occupatur, vid. voc. dyxyxoiog. Sed malim ta-
meu sUsoxoy intelligi acutum, ut et Quintil. X, 1. 77. di-
ferte appellat. Sic ap. Diog. Laert. VI, 2. 8. Diogenes
Cyn. dicitur οὐφοχώτατος ἐν Toig ἀπαντήσεσι τῶν λόγων,
acutus, promtus, ingeniofus ad refpondendum. Cicero
quoque Hyperidi acumen, tticam Jubtilitatem, et face«.
tias tribuit. vid. de Orat. III, 7. Or. 26. 31. Longino Cap.
84. παιδιὰ εὔφοχος, lufus qui certe pungunt, qui non ab-
errant, quo minus pungant, irefender. [Pitz.

Εὐτελισμοὶ, tenue dicendi genus. Longin. Cap.

11. 2. — TO εὐτελὲς, exilitas orationis. Hertnog. περὶ id.
Y. p. 54. ἐναντίον τῷ 9 μεγέϑει. ldem vocabulum alio loco
περὶ ἰδ. l. p. 68. iungitur τῷ TaXG, et intelligitur opus
K leviden-

P ETT

fevidenfe, et eratfi fili, quod contrarium eft verae gravi.
tati, adeoque craffum, pingue. v. voc. ταχύ, Sic et τὸ
ἐξηντελισμέχον καὶ τατεινὸν iunxit Phot. Bibl. Cod. 80. un-
. de oritur ióuetieoc, plebeia diCtio. .

Εὔτονον, τὸν acte, nervofüm dicendi genus. Dio.
nyf. Cenf. Script. Cap. 3. 2. p. 427. et paullo poft Demo-
fthenes dicitur sUrevoc, nervofüs, ut ap. Quintil. 16, t
46. nervis intenta /unt omnia, vid. voc. τόνος. - :

EórpcwsAia, urbanitas, pars illius venuftatis,
quae χάρις et εἰςεἱσμὸς dicitur. Hanc unam virtutem ne-
gat in Demofthene efe Dionyf, de vi Demofth. Cap. $4.

Εὔτροχος, Φράσις, volubilis oratio, quae et epi
Qus et καταῤῥέουσα dicitur, maxime trochaeis aut ds-
ylis conítahs, celeritati motus imitandae aptis. Dionyf.
Comp. Cap. 20. p. 144. Alibi εὐποτὲς Cap. 22. p. 155. lum
gitur τὸ Aéiy et εὐπετὲς ibid. p. 159. Etiam sporstéiz up
μονίας easdem appellat, citatas, fluidasque fententias,
de wi Demofth. Cap. 4o. p. 1076. et τροχερὸν ῥυθμὸν eo-
dem fenfü Ariftoteles Rhet. II!, 8. 2. tribuit τοῖς Tsrpapé
φροις, T. τροχαίοις. vid. voc. κινητικός. — Plutarchus in Pe-
xicle loudarit Φωνὴν ἠδέϊαν καὶ τὴν γλῶτταν εὔτροχον dy
τῷ διολάγεοϑαι, linguam in dicendo rotundam et volubi-
Jem Gicero Otat. Cap. 57. de Ephoro oratore: ,, quod
paeon habeat tres breves, dactylus autem duas, brevita-
te et celetitate fyllabarum /abi putat verba prockvins;*
ubi et mox trochaeo iucitatam orationem tribuit.

EóQquix, fuavitas fonus, eadem quae eifevla,
vocalitas Quintiliano di&ta Lib. I, 5. 4. cf. Demetr. Eloc.
S. 177. Deinde εὐφημία quoque dicitur is modus laudam
di, quo in optimam partem interpfetamur, fi qua ab ali
quo peccata recenfenda, vel commemoranda nobis fint,
adeoque mala veluti in bona convertimus, vel faltem il-
lorum offenfionem mitigamus. vid. Ariftid. περὶ Aoy. sw.

. 660. et in voc. ἔπαινος. Pro appíau/u Rhetoribus tri»
buto εὐφημίαν dictam docuit Crefoll, 'T'heatr. III, 29. p
294. 299. — De εὐφωνίᾳ, quae fubinde idem quod πρότορ
et ἦχος Üignificat ἢ. e. fonitus orationis, quatenus 1ettis
et fonantibus verbis, exquifita ftructura, dignitate mem
brorum periodorumque, et univerfa orationis concinnits-

te efficitur vid. Crefoll. 1. c. Lib. 11], 27. p. 354. cf. Synef.
᾿ τς NE in

/ N

ET6 7 0:84

in vit. Dionis, p. 39. ubi illius fcriptis fophificis εὐφωνίαν.

tribuit, h. e. eloquentiam:ornatus et aurium illecebras
captantem, quam mox ὑπότωαφον ἑρμηνδίαν appellat, et
antea defignaverat, τῷ ὑκτιάζειν. τῷ ὡραΐζεοθαι. Con-

traria eit δυσφραδεια Euftathio di&a ad Hom. ΤΠ, A. p. 852.

e dura verborum compofitione, quae et τραχυφωνΐχ᾽ di-
citur. cf, Thom. M. in εὐφημία. — —

Εὐφημισμὸς, Demetrio Eloc. S. 281. ὁ τοὶ δύση.
μα εὔφημα ποιῶν, καὶ τὸ ἀσεβήματα εὐσεβήματα. cf,
Quintil. IX, 2, et voc. εὐφημία. m

EóQuc, facetus. Hanc fignificationem probavit
Ruhnkenius in Hiítor. Orat. p. 151. Apud Suidam in A3-
pxdy; iungitur πανοῦ xa) δὐφυὴς ex emendatione
Ruhnk. pro vulg. svrvx3«. Sic et Cicero Demadem ora-
torem facetum appellat Orat. 26. cf. Pollux. VIT, 104. ΔΈ»
bi verbum notat eum, qui mentis et iugenii fuí virtutes
naturae debet, eín Genie , quatenus oppelitus eft is, qui
Jabore et induftria partas illas facultates auxit. vid. Plut.
Demofth. Cap. 8. Vnde et εὐφυῶς dicuntur, quos nos νος
camus /izlinge, Spottvügel, homines faceti,. venufti,
ex ingenii quodam nativo acumine, Plut. 1, c. Cap, 25.

E90Q wv x. vid. εὐφημία.

"E x*ÀAovv, dilatare, producere orationem, .Con-
trarium eít τὸ κωλωειδῶς φράζει» ap. Sopatr. dip. p. 200.
.ed. Ald. : | "

ἘΦάπτεσαι,; τῶν προσώπων, perfonarum ,dignf-
tatern tüeri in oratione; quae virtus pertinet ad τὸ πρόπον,
,decorum. ]ta Dionyf. ep. ad Pomp, 4. p. 779. -

"E Qodoi, argumenta, rationes. Dionyf. Cenf. Scriptt.

5, 6. p. 435. Hermog. Lib, IV. περὶ εἐύρεσι. p. 229. com«
1nemorat ἐφόδους μελετητικοὺς, argumentationes ,. quales
in exercitationibus Rhetoricis adhiberi folent, | Deinde
. nfinuationes ap. Dionyf. lud. Lyf. Cap. 15. Au&. Libr. ad
Herenn.T, 4. duo genera exordiorum facit, «προρίμ ον
grincipium , et ἔφοδον, infinuationem. — Quid inter utrum-
que interfit, perfpicue docet Cicero de Invent. 1, 15.
» Principium eft oratio perfpicue οἵ protinus perficiens
auditorém benevolum, aut docilem, aut attentum: Zsi-
statio eft oratio, quadam disfimulatione et. circuitione
obícure fübiens auditoris animum, Quintil. IV, ,1. p. 172.
K2 | énfinuatio

-

18 ΖΕΤ

iufiuuatio furrepit animis, maxime ubi frons caufae non
fatis honefta eft. Hanc ἔφοδον commemorat Aphthon.
Progymn. in ὅρῳ ϑέσεως, ad quem locum Scholiaftes no-
tat: καλῶται ἔφοδος ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐξ ἐφόδου χιειροῦ-
μένων πόλεων. Scholiattes autem δά Hermog. Lib. L πε...
p! 59g. p. 358. Ald. etymologiam vocis ita conftituit:
᾿ὁδεύοι γὰρ ὁ λέγων ἀπὸ τοῦ προοιμίου ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα
xo] ἅπτεται αὐτοῦ,

Ἔ χεεν, τοὺς ἀκροατὰς, auditores occupatos tenere,
obfedifle ozatione. Arittot. Rhet. III, 7. ubi permutat cum
và ἐνθουσιάσαι» exira fe rapere,

2. καὶ

“Ζεῦγμα. fig. cf. ΑΙοχαπάορ "περὶ esp. p. 585. AM.
Ydem quod uve o pilis a Quintiliano dictum Lib. IX, 3.
62. in qua figura unutn ad verbum plures fententiae refe-
runtur, quarum unaquaeque defideraret illud, fi fola po-
neretur. Id verbum cum modo ab initio, modo in me-
dio, modo in fine collocari poffit, ortae funt novae hu-
jus figurae variationes, in quarum nominibus graecis te
men viri do&i non confentiunt. Turnebus ad Quintil. l.
c. adferebat e Grammaticis veteribus πρωτόζευγμιαι,

ζυγμα, ὑπόζευγμα. Αἱ Capperonerius repudiat illud
«ρωτόζευγμα, quod Diomedes nullam eius mentionem fa-
.Ciat, et potius πρόζευγμα dicendum effet. víd. apud illum
plura. Deinde φεύγματι contraria eft ὑπόζευξις, cum fin-

gulae res aut perfonae verbis füis clauduntur. .vid. voc.
᾿διδζφευγμένον. |

Ζήτημα, quaeftio, ut πολιτικὸν Ófrypx, quaeftio
civilis, Herinog. óiwg. sas. p. τ. hoc eit, oratio mpatse
duabus propofitionibus contradi&toriis, vel ex affirmatio-
neet negatione, velex intentione et depulfione. Sicetapud
Latinos quaeftío notat 1) ipfam caufam,. 3) certain for
mam orationis ex intentione et depulfione, Itaque Het.
mogenes definit: Crux dei πρᾶγμα οὗ τὸ τέλος οἐμφισβῇ-
σησις. Vnde τὸ ἀζήτητον, τὸ Qjrqoiv ἢ κατηγορίαν ἔχειν
᾿πεκώλυ μένον ap. Suid. et Harpocrat. Maccellin.ad.Herm
p- 27. Aid. T. IT. ἠγτημά ési πρᾶγμα δύο ἢ καὶ πλείονας M-
γους ἐπιδεχόμενον ἐναντίους ἀήλοις. Πολιτικὸν dé (usi
τὸ μὴ περὶ τὰς μεϑόδους τὰς Φυσικαὶ; ὑφιςάμενον, ola τῆς
διοινῆς ἐννοίας ἔχον τὴν κρίσιν, ldem etiam Ρ. 52. quomo-

a do

ZEE HA0 τ 1$

do τὸ Q/ryue » προβλήματι differat, ita docet: προβλήϊ
ματα πολλὰ καὶ acósxrd dei ζητήματα db οὐδαμῶς dy xAq-
- ϑείη, ἢ μὴ τὸ συνεςηκὸς h. e. cum frgua dicitur, femper
intelligitur controverfia, qnae in iudicio disceptari et
«onfiftere poteít: προβλήματα autem eae dici poffunt
quaefiones, quae non licet iudicio publico fübmittere, .
vid. voc. ὠσύφατος et cf. idem Marcellin. ad Hermog. p.81; -
Syrianus ad eundem p. 120. Qjryue vocat τὸ πρᾶγμα;
“περὶ οὗ ἡ φάσις, eiusque varia nomina, cum eorum dis?
criminibus recenfet, ut: οὐ μόνον Ófrgux λέγεται, α d
xaj πρόβλημα, καὶ ὅρος, maj ὑπόϑεσις, μολέτη, πλάσμα,
γύμνασ | |

.

H.

Ἡδονὴ, fuavitas eompofitionis, differens a τῷ x«-
À&, virtute et pulcritudine, Dionyf. Compof. Cap. 10.
ubi δα τὴν ἡδονὴν refert τὴν ὥραν, χάριν, δὐφομίαν, γλυ-
κύτητα, τὸ πιϑανόν" ad τὸ καλὸν autem, τὴν μεγαλοπρέο.
πειαν, τὸ βάρος, τὴν σεμνολογίαν, τὸ ἀξίωμα. cf. id. in.
lud. Lyf. Cap. 11. ubi ἡδονὴν, χάριτες, ἀφροδίτην, pro-
mifcue iungit, dictioni Lyfiaeae maxime propria. Ὁ Her-
mogenes ἡδονὴν et ἡδονὰς inprimis ei generi orationis tri-
buit, quod mythicis narrationibus et fententiis excellit.
Sic περὶ ἐδ, Lib. V. p. 388. de Herodoto : πολύς ds; dy τοῖς
3éovdig* καὶ γὰρ cio évvoloug μυϑικαῖς. σχεδὸν ἀπάσαιρβς,
xx] τῇ λέξοι ποιητικῇ κέχρηται διόλου. — De λέξει ἡδείᾳ
baec habet Ariftot. Rhet. i[l, 12. τὸ ἡδᾶαν TX εἰρημένα
ποιήσει, ἂν εὖ μιχϑῇ τὸ εἰωθὸς, καὶ ξενικὸν» καὶ ὁ ῥυϑμὸᾳ
καὶ τὸ πιϑανὸν ἐκ τοῦ πρέποντος, vid. voc. ueJüct. —

ἭἬἭδυσμα, condimentum, eleganter translata vox
ad eos orationis ornatus, qui, ut condimenta in cibis,
parciffime et moderate adhiberi debent. — Contrarium eft.
τὸ ἔδεσμα, cibus vulgaris, quem fatietatis caufa largiter
fumimus. Hinc nata eft Ariftotelis Lib. IIT. Rhet. 3. haec.
de Alcidamante frigido oratore fententia: οὐ yxp ἠδύσμα-
T) χρῆται, a. εἷς ἐδέσματι» τοῖς ἐπιϑέτοις, οὕτω. πυκνοῖς,
sut) μείςὁσι ποὺ ἐπιδήλοις. δὶς Dionyf. Iud. Thucyd. Cap.
23. p. 804. antiquos fcriptores dicit tropos in orstione
adhibuiffe ὥσπερ ἥδυσμα, tanquam condimenta quaedam. ᾿
orationi adfperfiffe. Deinde et Ariftot; Poet. 6. fin. 4dis-
ματα vocat ornamenta, quae ornent tragoediam v. c. A&«:

λοποιΐζχν. Similiter. de ornatu, quem ars zhetorica. ora -
! 3 | toni :

350. geI | ,

tioni addit, quo ea fuavior redditur et ad legendum.ma- ᾿
gis allicit, Photius Bibl. de oratione luftini Martyris: οἱ
λόγοι αὐτοὶ ἄξλωως ὄντες δυνατοὶ, καὶ τὸ ἐπιφημονικὸν. ἀιασώ. —
QWvrsc, τῶν ἐκᾶϑεν οὔκ εἰσιν ἀποφάςοντες ἡδυσμάτων, οὐδὲ
τῷ ἐπαγωγῷ καὶ ϑελχτηρίῳ τοὺς ποδλοὺς τῶν ἀκροατῶν
ἐφελκόμανοι" WAfJenfchaftliches Verdienft , ohne deu Reitz
einer kunfimüfiigem Behandlung. Max. Tyr.Drsf. 25. ἦν τῷ
Συρακουσίῳ σοφιςἢ ἡ τέχνη, αὐτὸ ἔργον κεκραμένον ὁμοῦ
φρείς καὶ 3dovg. Τὰ γὰρ ὄψα καὶ τὰ σιτία ἡδυσμάτων συμ»
βετρίαις, καὶ κρώσεσι, καὶ oni, καὶ τῇ διὰ πυρὰς ὁμι.
λίᾳ αὐτὰ ἑαυτῶν τροσφεορώτατα ἦναι παρεσκεύαζε. Quinti.
lianus IX, 3. de ufu figurarum loquens: ,, quibus fi quis
parce et cum res poícet, utetur, velut adfperfo quodam
condimento iucundior erit.* Neque alia de caufa Arifto-
teles Poet. $. λόγον quem in "Tragoedia requirit, appellat
ἡδυσμένον, hoc eft, ut ipfe explicat τὸν ἔχοντα ῥυθμὸν
xaj ἀρμονίαμ, quae veluti illius condimenta quaedam effe
declarat. Et Lucianus de Confcr. Hiftor. Cap. 44. cum
admonuiffet fugienda effe σχήματα ἐπαχϑῇ et ἐπιτηβδευτὰ,
figuras tumidas et fludio quaejfitas, addit: ἐπεὶ τοῖς κατηρ.
τυμένοις τῶν ζωμῶν ἐοικότας ἀποφαίνει τοὺς λόγους, h. 6.
offis per nimia condimenta corruptis fimilem orationem
ciunt, | 0t 7

'H ϑικὸν, τὸ, morum et charaCternm notatio, De.
metr. Eloc. 227. πλᾶςον ἐχέτω τὸ ἠϑιπὸν ἡ ἐπιξολή. σχεν
δὸν γὰρ εἰκόνα Exasoc τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς γράφει τὴν deieo-.-
λήν. Ariítoteli Rhet. 11], 7. )ϑιιὴ λέξις eft, ἁρμόττουσα
áxncem γένει καὶ ξξει. Miuucian. Rhet. περὶ ἐπρχειρημ. p.
431. Ald. γι καὶ πίξεις funt argumenta, quae ab. δυξϊοτί-
tate perfonarum fümuntur, ἀπὸ δόξης προσώπων. ἡϑικοὶ
λόγοι etiam dicuntur disquifitiones ad animum, sd fenfum
et mores pertinentes, Betrachtungen für. Herz und Κα»
pfndungen, oppofiti λέγοις Crryri«oiz, qui aliquam artem

ientiamque. tra&ant, wiffen/chaftliche | Unter fuchuuges
Jfir de. ἤενβαμά. Vnde Antoninus Imperator, quia lite-
rarum exercitationibus operam dedit, dictus eft a Dione
Lib. 70. ᾧ,γτητικός. lidem videntur dici ἠϑικοὶ ἀγῶνες ap»
Philoftr. vit, Soph. Lib. I. p. 522. ubi ἃ λογεκοῖς et vopuxsit
diflinguuntur. 53;xày προοίμιον quale fit, Vlpianus docet
ad Demofth. Olynth. 1. (üb init. τὸ ἐν τῇ A££et μότριον καὶ
dxiemio ἦϑος ἔχον, εὔνουν ποιξὶ τὸν ἀκροατὴν, καὶ παϑητε
ϑιὸν ἀπεργαζεται λόγον. AuCtor vitae Homeri, quae vul.

go Plutarcho, ab alüs Dionyfio Hal. tribuitur, suy
ΜΝ ὁπόκρν

Heo ( i51

Siarou picis appellat, geftum et declamationem, aliquerh
animi ad(eCtum exprimentem, Ceterum cum his confe-
renda funt, quae ad voc. ζ3ος copiofius diximus.

Ἠϑοκποιΐα, ea virtus oratoris aut fcriptoris, qua
in moribus characteribusque defcribendis fervandisque in-
primis excellit, Ckaracter - und Sitten Darflellung. Dio.
nyfius Iud. Lyf. Cap. 8. hanc virtutem in djavo/e, λέξει,
et avyJécei locum habere docet: οὐ yxp, inquit, διαναρυ-
μένους μόνον ὑποτίϑεται χρηφὰ καὶ ἐπιεικῆ καὶ μότρῳρι ταὺς
λέγοντας, Us εἰκόνας ἄναι δοκῶν τῶν Ἡϑῶν τοὺς λόγους,
ἀλλὰ καὶ τὴν λέξιν ἀποφίδωσι τοῖς ἤϑεσιν δἰκείαν, κυρίανε
καὶ" καινὴν, καὶ πᾶσιν. ἀνθρώποις συνηϑεζάφην" xa) συντί
ϑησί γε αὐτὴν ἁπλῶς πάνυ καὶ ἀφελῶς. Vnde Euftath. ad
Hom. Il. x. p. 786. hoc ᾿εἰκονζξι» appellat: d ποιητὴς ἄρι-
soc eixovícey , καὶ προσίζυῶς τοῖς καιροῖς τά τα μεγολέϊα,
ἐκτιϑέχαι!. τὰς δὲ αμίκρότητας. — Ariftot. Rhet. IIl, 7.
ἐὰν τὸ ὀνόματα oluéi Aéyg τῇ ἕξει, ποιήσει τὸ 3306. Phoe-
bammon itaque περὶ σχημ. diftinguit 329exeiíay ἃ προσω-
zuwmTQix,itautin illa certae perfonae intreducagtur, in
hac autem res quoque inanimatae ita traCantur , tanquam .
perfonae fint. Aphthon. in Progymn. etiam eidwAozeifey
diftinguit: ἡ ϑοποίΐα, uiv, ἡ γνώριμον ἔχουσα πρόσωπον, ᾿
πλαττομένη δὲ μόνον τὸ Ἶϑος. εἰδωλοποιΐχ δὲ, καὶ πρόσωπον
εὲν ἔχουσα γνώριμαν, τεϑνεαὶς δὲ, καὶ τοῦ λέγειν παυσάμ-
γον. προσωποποιΐκ δὲ, ὅταν ἅπαντα πλάττεται, καὶ 6G
διῇ πράσωπφν. cf. Hermog, Progymnafin. Cap. 9. io Bibl,
it. et art. Gotting. P. IX. Deiude hoc nomine etiam ap-
pellatur-figura oratoria, qua orator, ut ne reprehenfio-
nes offendant, eas füb alia perfona pronunciat. vid. Tiber, —
Rhet. δ. 11. a qua figura non multum diffev, quam Hle — —,
τὴν ὑποβολὴν Tpororrov dicit, item ἁτεροπῤόσωπον Phoe- - 7
bamm.,rep! αχημ. — Apfines Art. Rhet. p. 708. definit:
λόγον περιτιϑεμένον πρασώπαις ὑποῦαιν. Hinc porro 4-2e- EN
sroifaj dicuntur imitationes ferimonum ad morés perfona. .
yum fuüppofitarum aecommodatae, quas Prifcianus in ΗΝ
.Praeexercitt. rhet, Cap. 10, alocstiones appellat. "Tales
'EKthopoeias fcripfit Severus Sophifta. Alex. quae extant in *
ed. Rhetorum feleét. Fifcherians.— F'hetius Bibl. Cod. 51.
de Hefychii Conttant. libris in aeneum ferpentem dicit: '
4s] 6 λόγος εἰς ἐπίδειξιν duscusuxapéyec, xà) dy ἠϑοποιΐας
ἔδει μεμελετημένος. Hoc ita ftatim explicat, ut adnotet,
fingi in his libris orstiones Mofis ad populum, et huius
viciffim ad Mofen alloquia, Ha&tenus igitur in illis 4.3.9. *

. . .- . e K 4 . So .. .

152 | Hoe0

sroifa valebat, quae nihil aliud eft, nifi quidam sxr«cy3.
ματισμὲς, conformatio orationis in verbis et fenteniiis ad
characteres eorum, quorum partes nunc agimus, — Vnde
etiam pictura dicitur )ϑοποιητὸς τέχνῃ Calliftrato in de-
Ícriptione ftat. Aefculap. cf. lunius de piCt. Vett. 1Π, 4.
et Coel. Rhodig. Lect. Antiq. XXVI, 28.

Hoc, ex Hermogenis difciplina περὶ ἰδ. Lib. II. p.

208. duplex eft, univerfale et particulare. lilud hoc mo-
do defcribit: ei τοῖς ὑποκειβιένοις προσώποις οἰκείους xa)
πρέποντας τοὺς λόγους περιάπτοι τίς, Chara&ter-Ha!tuag
im ζονίγορε; φϑογραφῆσαι dixit Marcellinus in vita Thu.
cyd. p. 8. Similiter Dionyf. Hal. Art. Rhet. Cap. t1. 2.
τὸ 330c φημὶ διπλοῦν ἄναϊ, κοινόν τε καὶ ἴδιον: κοινὸν M-
eo, τὸ Φιλοσοφίας ἐχόμενον, εἰς ἀρετὴν mporpémov, καὶ
ϑιακίας ἀπαλλάττον" ἴδιον δὲ, τὸ ῥητορικὸν, τὸ πρέποντας
oj προσήχοντας τοὺς λόγους ποιδαϑαι περὶ τῶν ὑποκαιμένων
“πραγμάτων τῷ λέγοντ'; αὐτῷ, καὶ τῷ ἀκούοντι. Sed etiam
fequentia periegenda funt; et cf. νος, ἡϑοποΐα. — Porro
ex difciplina Hermogen. τὸ ῆϑος in fingulis etlam. locum
habet, et cernitur inprimis in ἀφελοᾳ, ἐπιεικοία, ἀλη-
dé , ἐνδιαϑέτῳ. cf. Camariot. συνοπτ. vaad. $yrop. p. 10.
et Volf. Juft. Rhet. VI. p. 50s. — Ariftoteles , cum lo-
quitur de ἤϑει tragico, 2$; δὲ, inquit, ὅ,ϑος μὲν τὸ τοιοῦ-
σον, ὃ δηλοῖ τὴν προαίρεσιν ὁποία τις ἐφίν. διόπερ οὐκ ἔχου-
σιν Ἶϑος ἔνιοι τῶν λόγων, ἐν οἷς οὐκ ἔς, δῆλον. ἢ προαμιρᾶ-
«aj, ἢ Φεύγει ὃ λέγων. ὅς et Rhet. 11, 21. ubi docet τὸ
ἡνωμολογεὶν cffe τὸ ἠϑικοὺς λόγους ποιᾶν. Tam addit: ἧἦ-
doc δὲ ἔχουσι λόγοι, dy ὅσοις δήλη ἡ προαίρεσις. — Porro
TX 59 (unt mores, f. affe&us molliores, et fedatiores,
duíciores etiàm Quintilianus appellat X, 1. IOI. et antea
S. 48. affectus mites; et concitatos, quos Dionyf. Centur.
Script. Cap. 2. unde, fifpicio eft Quintillanum iudicia fua.
expreffiffe, 335, et c2» nominat. Deinde Dionyf. 1. c.
de Herodoto et 'Thücyd. ei μέντοι γϑικοῖς xpxréi Hoódo-
τος. ἐν δὲ τοῖς παϑητικοῖς Θουκυδίδης" Quintil, 1. c. hie
concitatis, ille remiffis αἱ ξδωδ melior. cf. Dionyf. Art.
Rhet. Cáf. 10. et Compof. (ἀρ. 32. p. 149. ubi chara&e-
rem τῆς αὐτηρὰς λέξεως defcribit, haec habet: βούλεται
xara κἄϑος λέγεϑαι nov, ἢ κατ᾽ γ,9ος, h. e. affeCtus
vehementiores potius flagitat, quam molliores moratae
orationis. Vnde etiam ηϑικὴν 9 ίξιν χορδῶν Plutarchus
dixir de Muficis, qui netvos leniter tangunt, fenfusque
molliores excitant; eine feinere, zartere Manitr. zu foie-
J lt:

HAI s $85
den: cui oppofita ieft 37£ic κρουφμρὶ, durior quaedam et
impetuofior nervorum traCtatio, quae artis habitum et vi-
res declarat, fed fenfum minus füaviter ádficit, vid. polit.
praecept, p. 202. ubi haec omnia ad orationis tractatio.
nem adplicantur. cf. Quintil. VL, 2. p. 277. fq. — Lon.
gino Cap. 9. 5. Ἶϑος dicitur Ogatio morata, qua vitam
communem imitamur. Vnde mox zJoAoyéy et βιολογέϊν
eodem fenfu de Odyffea mores vitae communis imitante,
et de Comoedia. Haec Plutarchus de aud. Poet. Cap. 4.
p. 26. dixit ἐν ἤϑει λεγόμενα, quae dicuntur moribus pere
fonae introdu&tae convenienter. , Eademque de caufa
Euftathio Praef. p. 4.. Odyffea dicta 7ϑικὴ, llias autem
εἰνδρώδης, cspyorépx, ὕψος ἔχουσα: itidemque in Prooem.
ad Odyff. p. 1379. ἡϑικωτέρα τῆς Ἰλίχδος dely ἡ Οδύσσεια,
6 dei, γλυκυτέρα τὰ καὶ ἀφελεςέρα. — Quo quidem per-
tinet praeceptum Longini Cap. 29. πάϑος ὕψους usréx;et
τοσοῦτον, ὁπόσον $406. ἡδονῆς» commotig animi ita cum
- fublimitate cohaeret, ut morata oratio cum fublimitate,

Ἠλίϑιον τὸ, καὶ σοφιςικὸν, iungitur ap. Dionyf, -
Iud. Dinarch. Cap. r1. ineptiae et fophifmata.

Ἡνέα, λόγου, habena orationis, exquifita meta-
phora dicitur de modo orationem moderandi actione in-
primis corporis, et manuum geftibus. Ita Philoftrar.
Vit. Soph. 11. 'p. $70. de Alexandro: δαχτυλὸ; εὐμήκεις,
xo) Tj ToU λόγου ἡνίς drixpévoyrsc, digiti ei erant longi,
et tractandis orationis habenis congruentes, Idem in
Vita Rufi Lib. Il. p. 597. ὑπόϑέσεις ἐσχηματισμένας ita
iudicat: δᾶ γὰρ ἐν τοῖς κατὰ σχῆμα συγκοιμέναις τῶν πο-
ϑέσεων, τοῖς μὲν λεγομένοις ἡνίας, «τοῖα δὲ σιωπκωμένοις
κέντρου, ubi ἡνία notare videtur moderationem illam et .
continentiam dicendi ea, quae offenfionem habere poffint;
quod in hoc orationis genere proprie. σχῆμα et σχημα»
0:06 dici folet, metaphora plane ab arte equettri defüm»
ta, e qua, quid habenis, et quid ftimulis«efticiatur, ne-
mo ignorat. vid. voc. σχηματίζειν. ^ Eadem metaphora
ufus Plato Protag. p. 142. ed. Bip. τὸ eio τῶν διαλόγων
τὸ κατὰ βραχὺ λίαν opponit τῷ ἐφᾶναι, καὶ χαλάσαι τὰς
ἡνίας τοῖς λόγοις, ἵνα μεγαλοπρεπέςεροι καὶ εὐσχημονέφεβοι
Φαίνωνται. (7

Ἤρεμοῦν, τὸ, animus tranquillus, b. e. affectu
vacuus. Longin. 20. 2. Opponitur τῷ «26.

K 5 "Ho o-

154. HX 4

Ἠχώϑης, σύνϑεσις, oratio. camofa, et hians, ex
multo concurfa vocalium. Demetr. 68. Nam ὁ ἥχίος pro-
prie dicitur de illo fono vocis, qui ex multis vocalibus
deinceps infequentibus oritur, ut ex eodem. Demetr. Cap.
21. patet. cf. 73. Vnde Dionyf. Comp. p. 97. συγκάττεμι
τοὺς ἤχους, literas committere, unde diffuilis et iniucun,
da fit elocutio, quia a natura non coeunt. [Idem
πὰς ἤχων. ubi vid. exempla. Demetrius tamen. Cap. 176. .
τὸ ἠχῶδες pofujt pro fomero, et quodamthodo ssmero/o.
Cum enim exempla' commetnaraílet r&v ὀνομάτων καλῶν
"090 τὴν ἀκοὴν, ut KaA/epxrec, et "Avvesy, haec addit:
ἥτε yap τῶν λάμβδα σύγκρουσις ἠχῶδές τι ἔχει, καὶ ἡ vim
* ψῦ γραμμάτων. — Quintilianus VIII, 3. ea vocat verba,

uae maxime exclamant. — Ita Philoftrat. Apoll. I, 17. τὰ

γόμενα ἠχὼ ἔχεν, ὥσπερ ἀπὸ στήπτρον ϑέμικευόμανας"
ubi manifeite de numerofa et fonora verborum compofi.
tione fermo eft, quae magnificentiam qpandam dicentis
prodit. Et alio loco p. 491. in vita Favorini τὸ 4x (94
paroc;, notat pronunciationem Ífonoram et iucuadam.
Tungitur panllo poft τὸ σχμοῦῶνον τοῦ βλέμματος, et ὅ ju3-
μὸς τῆς γλώσσης, vid. voc, ὄκκραητος et c£ Crefoll. Theatr
11, 18. |

Θ᾽

Θεκατριεκὰ, σχήματα, Dionyf. ep. ad Amm. Tf, 2.
p. 702. dicit figuras orationis eas, in quibus lufüs inge-
nii luxuriantis cernitur, ad. elegantiam et concinnitatem
affeCtatam comparatas, ut .xapigmoeic, “ταρομιῴώαεις, ἀν»
φιϑέσοις, quas etiam ρμειραχ,ιώδεις appellavit. alio loco ut
eiusd. Epift. Cap. 27. p. So8. Ineít etiam notio obleéta-
tionis, qua ftudemus mukitudini placere. — Vnde alibi
Dionyf. Iud. 'Phacyd. p. 813. iungit τὸ ϑεατρικὸν καὶ τῶν
πολλῶν ἀγωγὸν, theatrale quid, et ad colligendam multi-
tudinis gratiam accemmodatum. Kem zv94ody καὶ Jaa-
τρικὴν διάλεκτον de vi Demofth. Cap. 18. p. 1007. et mox
dia τῶν ϑεατρικῶν σχηρμώσων καϊλλωπίζοιν τὸν λόγον ibidem
p. 1008. Sic Phütarch. de aud. Poet. Cap. 1. p. 6. τὸ μυϑῶδες
xo) ϑεατρικὸν τοῦ ποιήματος opponit τῇ χάριτι τῆς Μούσης
καὶ τῷ γλυκᾶ τοῦ λόγου καὶ ἀγωγῷ, ibique intelligit orna-
tum poeticum, qui cernitur fabularum phantafmatis, et
verborum epifodiorumque pigmentis ad oftentationem
tbeatralem compofitig. cf. omnino Crefoll. Theat. IJI, 12.

Θείως

| eEI | 1
. Gef ς λέγειν. vid. voc. αὐτοσχεϑιαζειν; -

Θεραωπεύειν, dicuntur, qui fententias, argumen-
$2, vel reliquas partes orátionis ita traCtant, ut, fi qua
in his offendere poilint, vel minus recte dicta videantur,
ea corrigant, et offenfione vitioque liberent. Sic Arifti.
des wep) Aoy. aq. p. 677. χρῶνται! δὲ xa) οἱ πολιτικοὶ τοῖς
ἄξωϑιῳ ἐπινοήμασι, οἷον (sopícug. καὶ παραδείγμασιν, dx
ϑεραπεύουσιν αὐτὰ ᾿«παγγελίαις 3. αἰτιολογίαις. vid. voc. '
προϑεραπεα. —Plotius Bibl. Cod. 83. de Dionyfio Hal.
qi κατὰ μέρος ἀφηγήσει καὶ τῇ παρεκβάσει τὴν ἐπὶ τὸ τρα- Ὁ.
ϑέόντερον ῥόπουσαν ϑεραπεύει συνέπειαν, diCtionis afperita--
tem corrigit et mitigat.

Θεραπείκι, quae et παραμυϑίαι dicuntur, funt
formae dicendi, quibus fententiae vel verbi alicuius au-
dacia et offenía mitigatur. Sic Hermog. περὶ deor. αὖ-
ϑιαθῶν καὶ τολ μηρῶν διανοημάτων ϑεραπείαι efliciuntur, his
verbis appofitis: ὥσπερ, οἷον. cf. Gregor. δὰ ἢ. 1. Cap. 6.
Aliis dicuntur μολίψματα übi vid. plura. Ariftoteles Rh.
11i, 7. 12. ἄκος dixit eodem fen(u. vid. voc. προεπιπλήηττο)ν.

| Θεραπευτικοὶ, ὀνόματα, funt ea verba, vel uni. —

verfa dictio, qua auditorem nobis conciliamus, procli- .
vem, attentum, faventem reddimus, quae ideo etiam
φολακευτικὰ dicuntur Apfini Rhet. Árt. p. 714. eademque
τοῦ *eJovc φάρμακα, veluti perfuafionis fomenta, Jpa-
TQx χαρίτων καὶ μουσικῆς τῆς ἐπὶ TO welJem ἡσκημένης.
Vnde a Scholiatte ad Hermog. iunguntur rx ϑεραπευτικὰ
xoaj κολακευτικοὸ, quibus Corax ftudebat καταπραΐναι τὸ
ϑορυβῶδες τοῦ δήμου. vid. Orat. Gr. Reisk. Vol. VIII, -
pag. 190. — | EE m |

Θερμέός. ϑερμὴ ἰδέα λόγων, calidum dicendi genus,
h. e. δοῦὸ,, vehemens, cum affe&u σοηϊαπέζυῃι, ἐναγώ-
310» , ut iünxit Philoftrat. Vit. Soph. I. p. $42. de Polemo-
pne, ubi addit: τορὸν ἡχοῦσα, ὥσπερ ἡ Ὀλυμπικὴ σάλπιγξ,
Olympicae tubae modo acutum fonans. [ἢ hoc genere
etiam paffim commemorant Juucy, ὁρμὴν, χολήν. Vnde
et Philoftrato l, c. lib. IT. p. 578. Philager dicitur coQ-
φῶν ϑερμότατος xo] ἐπιχολώτατος. '

Q £c ie, quaeftio infinita, et univerfalis, ut de re.
bus bonis et malis, de iuftitia et iniuftitia, de gloria,
triumpho etc. a//gemeine Unterfuchung in abstrato. Con.

traria

"e,

156 | ΘῈΣ

. . ι,
traria eft ὑκόϑεσις, h. e. quaeftio finita, de' certls Pebns;
quae ad certas perfonas, locum, caufas, tempora etá
refertur. Illa eft maxime philofophorum, . haec orsto-
rum. vid. Sturm. ad Hertnog. φασ. p. 10. et 11. Sic etMe.
nander diosg. éi9. p. Ó1c.. Aphthon. Progymn. ϑέσις dei»
ἐπίσκεψις λογιμὴ ϑεωρουμένου τικὸς πράγματος, ad quae
verba Schol. in Tom. 1l. Aid. Rh. pottquam alias plures
τῆς ϑέσεως fignificationes expofuüit, hoc vocis etymon
tradit: ἄρητωι dà ϑέσις ἀπὸ τοῦ τίϑεθαι ἡμᾷς καὶ ὥσπερ vo-
μοϑετῶν καὶ doyuaricem, ὅτι τόδε παλὸν ἢ κακόν, Ἰάδ
etiam Hermogenis et Nicolai Sophiftae definitiones com-
memorat. Hermog. ϑέσις éely ἐπίσκεψίς τινος πράγματος ᾿
ϑεωρουμένου ἀμοιροῦσα πάσης ἰδικῆς περιφάσεως. — Nicolai:
ϑέσις és) πρᾶγμα λογικὴν. ἐπίσκεψιν ἐνδεχόμενον. ἄνευ
προσώπων ὡρισμένων καὶ πάσης ὁτέρας περικάαεως. vid.
Hermog. progymn. in Biblioth. lit. et ast. Gotting. P. IX.
edita, ubi Priíciani verfio laudata magis. illam Nicolai,
quam Hermogenis definitionem exprimit. Apud Suidam
in voc. ϑέσις haec fant: 305 δέ τινες καὶ và pyropra pos
βλήματα ϑέσεις καλοῦσιν. ἐφ᾽ ὧν τὰ τῆς ὑποϑέσεως ὄνομα
συνηϑέφεροόν, τῷ δοκέίν τὸ τοιαῦτα ἐπὶ ὑποκειμένοις τισὲ
xo] ὡρισμένοις συνίξασϑαι. Philoftratas Prooem. ad Vitt.
Soph. p. 481. vac ἐς ὄνομα ὑποϑέσεις vocat, bh. e. quae«
ftiones finitas. Nam, notante Oleario ad h. ]. Philoftra-
to vroJégeic limpliciter fic dictae funt de unoquoque ar-
gumento orationis, Ergo i(to modo finitas ab infinitis
discrevit, vel etiam-O'srixac ὑποϑέσεις appellavit, ut Lib,
II. Vit. Soph. p. 576. in V$ta Vari, hoc eít, locos com- -
munes, e philofophia maxime petitos, de virtutibus, vi-
tiis, exilio, paupertate etc. Alioleco in vita Quirini p,
621. τὼ ϑετικὰ τῶν χωρίων. Cicero ϑέσιν, propofituss f.
con/ultationem, oxo3sci caufam appellavit. cf, Partition,
Cap. 1. Top. Cap. 21. de Orat. ΠῚ, 28. Et Orat. Cap. 14.
, Quaettio, inquit, a propriis perfonis et temporibus ad
univerfi generis orationem traducta appellatur tAefis. vid..
Senec. Controverfl. Lib. 1. praef. ubi docet comtrover/ía-
*u» nomen recentius 676, et poft Ciceronem demum in-
duCtum, qui caw/as dixerit. cf. Quintil. I1], 5. p. 126. .
Sueton. de clar. Rhet. Cap. 1. Sulpic. Vi&. inít. Rhet. p.
241. Pith. Aurel. Auguft. Princ. Rhet. p. 292. ibid. etCre.
foll. Theatr. IV, 6. p. 402. Paullo alio fenfu ϑέματα Grae-
cis di&a effe, caufarum argumenta et materiem, quae
ante declamationem exponi folebant, Quintilianus decla.
ravit Lib. V], 3. Eadem et τιϑέμενα dici, Kufterus ex-
iftimat

“-“. X eg 27 851

ΠΣ Ἢ Suidam in Φρύνιχος Βιϑυνὸς , qui ibi dicitur 74 .
ϑεμένων. συναγωγὴν fcriptitie. | |

Θεωρία!:, inftitntiones Rhetoricae. Hermog. Lib. T.
“ερὶ ἰδ. p. 8. Alio loco ἐεχνολογῆσαι ϑεωρίαν dixitLib. ! II.
“περὶ εὗρ. p. 72. Notat etiam ϑεωρίχ iccuratam , meditatio-
nem, quae oppofita e& τῷ αὐτοσχέδιχαμῷ. — Vnde ap,
Pbitoftrat. Vit. Soph. II. p. 585. Ari^ides dicitur πολὺς
dy ϑεωρήματι, er κατὰ ϑεωρίχν πάντα προάγειν, ὅϑεν
Qo τοῦ σχεδιάζειν ἀπηνέχ9η.

Θεωρὸς, auditor ofationis ἐπιδεικτικῆς Ariftot. T, 3.
Ubi tria genera ἀκροατῶν ἴδιος, ἐκκλησιαφὴν περὶ τῶν
μεδλόντων κρίνοντα, ϑικαφὴν, “περὶ τῶν γεγενημένων, et
“ϑεωρὸν περὶ τῆς δυνάμεως, qui de vi et facultaté dicentis:
fcil. dy 2m;deify iudicat. vid. ἐκκλησιαφής.. Cicero Partit,
Cap. 3. ubi dieit canfam auditorum gerere diftingui; haec
addit: ,, /Vam aut au/cultator eft modo qui audit, aut. dis-
eeptator , id efl, vei Jententiaeque moderator: ita st aut
deie&etur , aut flatuat aliquid. — Statuit autem aut deprae-
teritis, aut de futuris, ut fenatus. — Sic tria fant genera,
- éudicii, deliberationés, exornationis : quae, quia in lauda-.
tioues maxime confertur , proprium iam ex eo nomen ka-
bet. cf. Ammon. et Thom. Mag. et Gregor. ad Hermog.
Cap. 17. in Reisk. Oratt. Gr. Vol. ViI. ubi locum. hunc
Ariftotelis adferc; quod Reiskium fugit, qui tamen fatis
recte depravata Gregorii verba emendavit. - "7 0$

Θολοῦθϑαι, τῇ Φράσει, diCtione inquinari, et fur.
bari Longin. Cap. 3. dicit fententias vitiofe tragicás, et
monftrofs hyperbolis elatas, ot aqua, quae fit ϑολεραὶ
iniectis lapidibus vel aliis rebus. Simili metaphota Dio. Ὁ
nyfius ταράττειν τὸ καϑαρὸν τῆς Φράσεως in Epift. ad Pom:
pei. p. 703...

. ᾿Θορυβεῖθαι, animorum motum efficere Ariftot.T,
2, Hoo tribuit λόγοις ἐνῚθιυμηματικοῖς, ut innuat maiorem
eorum vim efle ad perfüuádendum quam τῶν λόγων παρα»
δειγματώδων. cf. Lib. IIl, 7. ubi tribuitur τοῖς παϑητικῶφ
λέγουσι, ut et τὸ καταπλήττειν. — Scilicet ϑόρυβος etiam
dicitur de plaufu, et ciamoribus, quibus auditores figni.
ficant, fibi placere oratorem. vid. l'emofth. Or. Mid. p.
348. et Plato lrotag. p. 1406. Bipont. ubi τῷ ἐπαίνῳ iungi-
tur, ut fynonymum, cf. Crefoll. Theatr, 111) 20. p. 273.

᾿ Θραύειν,

4.
4,

HS ᾿ ePA *
Θραύειν, τὸ μέτρον, dicitue fs, Qui ἊΣ ἫΝ

᾿ getricam orationis interrumpit, δονότηγος et affeftus get.

tia, proprie vwinerare, fnfringere metrum, unde χνλὸν
dicitur et móx fihe metaphora ἀῤῥυώθῆΆμον Demetrio S. 901.
Similis verbi compofiti ufus eft apud Photium Bibl. Cod.

- 191. τῇ συντομίᾳ περιϑραύοται τὸ σαφὲς, btevitate viola.

tur perfpicuitas. Vndé et ϑραύαν ro πάϑος Rhetores di.
xerunt, infringere, minuere affeftum, xar«séMem, ἐξ.
tige , ἐκβάλλειν. Vid. Marcellin, ad: Hermog. ea. p. 173»

; Opóvec, di&us κατ᾽ ἐξοχὴν fuggeftus, in quo Rhe.
tores et Sophiftae declamabant, in audMtoriis vel theatris
declamatoriis exftructus, de quo fufe et accurate expo-

- fuit Creféll, Theatr. Rhet, III, 13. IV. I. p. 374.

. Θυμικὸν, τὸ τοῦ λόγου, orationis gravitas et vis
ex affectu et fpiritu loquentis, idem quod τὸ σφοδρὲν, das

Starke , Affectvolie, Demetr. de Eloc. $. 7.

-

| Lh m !
Ἰαμβώδης, latyricus. Tambi enim Satyricae p
fi proprii erant. Horat. Art. poet, 79. ichilo pre.

gno rabies armavit ambo. cf. Lib, I. Odar. 16. Hine
h

iloftratus Vit. Apoll. 6, rr. iunxit ἐπίδειξιν Φιλολοίδρ.

. "m xàj ἰχμβώδη, ad quem locum Olearius adfert Strab.

ib. IX. p. 422. ubi áit: ὁ ἴχμβος oixélog κακισμώῶς, ὡς xa)

τὸ ἰαμβίςειν.

. Ἰατρεύματα, Ariftot. Rhet. ΠῚ, 14. appellat nio.

.imenta prooemii ea, quae omnibus prooemiis communia
funt, veluti remedia quaedam et φάρμακα, quibus fe mu.

niat orator adverfus iudicem vel auditorem vel adver.

farium.

."I04n, λόγων, ratio fcribendi, ftilus dicus.
Diog. Laert. in Platone Cap. 45. Mox τρόπον τῆς feaQio

vid. Suid. in Βροῦτος ubi- χαρακτὴρ exponitur. — Más

συειβουλευτικὴ, genus dicendi deliberativum Dionyf. Art,

"Rh. 10, 14. — δέω τροπικαὶγ tropi, wt methaphorae

hyperbolae apud eundem in lud. Lyf. Cap. 3. p. 457. Hine

ddéay λόγου funt genera dicendi ea, de quibus fihgularem

. librum fcripfit Hermogenes, h. e. variae virtgtes et affe-

€iones quarum oratio capax eft. . lta eius Epitorator,
Camariota, qui exifimatur auctor evyest. rapid. £qe. y.9.
ἕτταὰ

^.

ΤΑΙ /— - agg

ὅπτά εἶσιν a) λόγου ῥητορικοῦ, σαφήνειας ᾿βέγεϑορ,
ααϑδος, γοργὺῦτης » Too; &ÀyS'eia, δεινότης. Eodemque
snode Scholiaft, in Aphthon. Progymn. T. ll. Aid. Rh.
Ipfam hanc ἡδέαν autem Scholia(tes Anonym. ad Hermog.
Lib. L περὶ δ, p. 577. ita definit: ἡδέα ἐςὶ ποιότης λόγου
foi; ὑποκειμένοις ἁρμόδιος προσώποις τα. καὶ πράγωκχσὶ xord
TS ἔννοιαν καὶ λέξιν, καὶ τὴν ὁλὴν τῆς ἁρμονίας καταπλοκὴνι
ef. Tzetz. Chil. Vl, 79. Vnde patet quid fit Μέαες κεραν-
ψύειν τοὺς λόγους, ap: Phot. Bibl. Cod. 165. hoc eft, va-
rietate dicendi orationem diftinguere, ita ut tenuitatem,
fimplicitàtem, magnificentiam, aliasque dicendi formas
fcite tnifceas, atque ita aequabilitatis frigidae moleftiant
evites. In eo eft ποικιλότης, ὅταν οὐ καϑ' ὃν Εἶδος σύγκεω

ται ὁ λόγος Phot, Cod. 175. ἔην

Ἴδια, ὀνόματα, propria, quibus opponuntur ταὶ πὰς
ριέχοντας quae circumífcribuntus — Pertinent illa δὰ τὸ e
ληνίζων, ad orationem emendatam. Ariftot. ith. 11I, 5.

Ἰδιότὴης. ὑποϑέσεις oj κατ᾽ ἰδιότητα Ariftides περὲ
λογ. τολ, p. 650. vocat quaeitiones ad ftatum definitivam,
vel ὅρον pertinentes, in quo de indole et veluti AMióry7,
facti vel rei quaeritur, vid. inf. voc; ὅρος. et Quintil. Vlil,
6. p. 138. ubi tradit. Hermogenem 4 genera ftatuum ac»

cepiffe, coniecturam, propriclatem, translationem , qua- -

litatem. | m m

"ior gov ! a, peculiaris dicendi fcribendique forma
et- methodus, quam aliquis potiffimum fequitur, die 374»
sier, Eigenheit. Phot. Bibl. Cod. 181, Diony(. de Cenf.

-

Scr. Cap. 1. ἰδιωματὰ etiam appellat; et. mox χαρακτῆρα.

Cicero de Orar. 1!, 33. de Curione* fuam quandam ex-

preffit quafi formam figuramque dicendi. cf. voc. ió£a...

Ἰδιώτης. Φράόσις, vulgaris. fatio dicendi, oppofi-
ta τῇ ποιητικῇ orationi fa&ae quodammodo, ut Cicero ap-

pellat, eiaborataeque. Dionyf. Iud. Lyf. 3. p. 457.

?[do ot 4x01, λόγοι, privatae orationes, contrariae
τοῖς δημοσίοις, publicis. vid. Diony. Iud. Dinarch. Cap. 13.
et inprimis lud. ''ucyd. 49. p. 938. uhi recenfentur ea,
quae in hoc orationum genere-tractari foleant v. c. regi
βιωτικῶν διαλέγεοαθαι, πολίτεας, 3 Φίλοις, ἢ συγγενέσι etc.
Vnde εἰ ὁμιλίας βιωτικὰς appellatibidem. cf. Hermog. Lib.
I. περὶ ἰδ. p. 28. ed. Sturm. - o |

Ld

Ἰῤδιωτι-

160 . lAL

Ἰδιωτισὰ ὃς» Termo plebeius. Longin. Cap. 41.sut
quotidianus , quatenus contrarius eft orationi exaggers-
tae variis tnodis dicendi atque artificio oratorio. Hermog,
Lib. I. περὶ ἰδ. p. 30. cf. Phot. Bibl. Cap. 80, ubi j&er:-
σμοῦ, plebeiae dictionis, veluti partes commgemorantar
τὸ τατεινὸν καὶ ἐξηυτελισμένον. Seneca Controv. Lib.3.
praef. de Albutio Rhetore: ,, Jdíotifimus eft inter oratorisg
. virtutes eas, quae raro procedit. . Magno enim tempeti

mento opus eft, et occafione quadam. — Hac virtute vs.
rid ufus eft. Saepe illi bene ceffit, faepe decidit. -Nec
tamen mirum eft, fi difficulter apprehenditur vitio tam
vicina virtus, Hoc nemo praeftitit unquam Gallione no-
ftro decentius. lem adolefcentuius cuim declamaret, apte
et,convenienter, et decenter hoc genere utebatur. Quod
eo rmnagis mirabar, quia tenera aetas refugit omne, non
tantum quod fordidum, fed et quod fordido fimile eft."
Ex quo quidem loco tota idiotifmi vis atque indoles in-
| Ἱφζφήματα, quae fübfident, et depreffa funt. 1
Longinus Cap. 9. 13. lliadi tribuit ὕψη idfuere μηδαμοῦ
λαμβάνοντα, h. e. eminentiam et füblimitatem, quae nus-
quam deprimitur, fed aequalis eft per omne carmen, é£ar
poaouéym. ᾿

Ἱλαρὸν, xxXAoc, Herodoto tribuit Dionyfius ep.
ad Pomp. Cap. 3. p. 777. contrarium τῷ Φοβερῷ Thücy.
didis. vid. voc. Φοβερόν. Demetrio de Eloc. 128. ἡλαρὸς
λόγος, diCtio amoena, quaé eadem γλαφυρὸς, et χαριδν-
τισμὸς, Veneres dictionis. Huc et pertinent σχήματα
ἱλαρὼ, h. e. eae formae dicendi, quarum concinnitate et
fuavitate quadam fententia per fe tri(tis et fevera veluti
exhilaratur. Talem ἐπαναφοραᾶν iudicat effe Euftath. ad
Hom. ἢ. p. 959. Verba poetae funt verf, 722.: νῦν 8s
o Ἴλιος, νῦν σῶς ὄλεϑρος. Ibi Euftath. notat: xaJ&ow;
eic) xxr évava(Qoply σχήματα. ἐπίτηδες τοῦ ποιητοῦ τὲ
σκυϑρωπὸν τοῦ χωρίου παραμυϑησαμένου σχήμασιν ἱλαροῖς,
Lautius tractare argumentum feverum, eodem fenfu di-
xit Plin. Ep. II, 5. ubi Cortius /aetius edidit. — Addit et-
jam Plinius haec: huius orationis triftitiam reliquae par-
tes aCtionis exorare (quod illud ipfum eft TxpxuuSéida)
' debebunt. Idém Demetr. S. 128. ἱλαρὸν πρᾶγμα dicit res
amoenas, füuaves, quae iucundas imagines animo addunt,
adeoque etiam laeta oratione efferuntur, ut Amor, Hy-
menaeus, nympharum horti etc. vid. voc. ivdigans |

- 4 50»

᾿ LII II sor

TerotuQ/a, nimius et inanis verborum tumor,
ut, fi quis in rebus parvis, vel in oratione fedatiori, utitur
verbis grandibus, fesquipedalibus. Jta apud Lucian. de
Conícr. Hift. Cap. 45. ubi Graevius contulit Ariftophanis
ἱπποβώμονα ῥήματα ἢ. e. equeftria verba, quae more equo.
rum incedunt, adeoque ὑψηλαὶ, grandia, quae et alibi
idem ὑπόκρημνα ῥήματα sppellat, grandia inftar ruptum
magnarum. Nempe rro; et βοῦς apud Graecos in come
po(itis augendi vim habent, ut in βοῶπις, ἑἱππαλεκχτρυῶν,
ἱππογνώμων. In univerfum Lucianus l. c, ludit metapho-
ris e re equeftri petitis, ut cum in fqq. dicit Yvaiuav ep
ἥππου ὀχουμένην, et épugvewy πο) cuumEpa dé ἄμεινον.
ἐχόμενον ἐφιππίου etc. hoc eít, melius. eit, fi mentem
veluti equo vectam pedeftri δυτί comitetur elocutio, pre-
henfo ephippio, ne ab impetu egui deítituatur. De /r«o-
τυφίᾳ cf. Diog. Laert, Plat. Cap. 26. et Crefoll. Vacatt,
Autumn. Lib. 3. p. 619.

"oos. ἴσα τὰ σχήματα, Hermog. wap) dew. p. 28.
dicuntur iilae figürae orationis, quae in fimilitudine quae
dam verborum cernuntur, quales funt óue;ordAsuroy, πα»
ρήχησις etc. MEM

óc Qs 9. ἰσάζντα πρόσωπα fünt, cum duse perfo.
nae ignotae in iudicium veniunt, aeque bonae aut malae,
aeque pulchrae aut deformes, v. c. duo Socratis difcipuli,
uterque bonus et honeftüs, Plato et Xehophon, fefe mu-
tuo actufant. - Huiusmodi nimirum argumenta tractaban.

tur a Rhetoribus.: v. Hermog. sac. psg. 52. ad quem lo. . —

cum Marcellin. Schol. p. 53. Ald. ed. Tom. II. haec notat;
lex Qovrx uaAéi τὰ ἔχοντα τὰς προτάσεις ἴσας καὶ πίξεις τὰς
αὐτὸς τοῖς ἀντιδίκοις. (γιητὶ}, IV, 2. Evenit aliquando is
fcholaflicis controverfiis, quod in foro an po[fit accidere, du-
bito, ut eodem colore utraque pars utatur, deinde eum pro
fe quisque defendat etc. — ἰσάφζουσα quoque αἰτία Rheto-
ribus dicta eft fpecies caufarum, quae hon confiftunt iu
iudicio, vel ἐσυφάτων, cum eadeni ex utraque parte di-
cuntur, et nihil proprium eft alterius partis, "Talis cau-
fa appellata quoque /couspzs, et κατ᾽ ἰσότητα. vid. Fortu-
nat. Art. Rhet, p. 39. ed. Pith.

Ἰσόκωλον, cum duo membra pares fyllabas, ean-
demque adeo magnitudinem habent, Demetr. El. 25. Come
gar dicit Au&. ad Herenn. IV, 20. cf. Rutil, Lup. II, 15.
Quintil. IX, 5. 8o. et voc. παρίσωσιξ. ;

ΕΣ Icocxs.

162 | ΙΣΟ

Ἰσοσκελὴς» περίοδος, periodus paria membfa ha.
bens, quae eadem etiam σόπλευρος Hermog. Lib. IV. ze-
ρὶ svpsc. p. 170. | :

Ἱφορικός. ἱξορικὴν περίοδον Dernetr. Eloc. 19. vo--
- cat, quae medium tenet inter longam et brevem, ut ab
altera parte non nimiam artem prodat, ab altera autetm
orationis quandam dignitatem ex fimplicitate obtineat.

.lexvóc, χαρακτὴρ, tenuis ftilus, oppofitus τῷ
ὑψηλῷ, ut patet e Dionyf. ep. ad Pomp. Cap. 2. p. 758.
Idem ibi dicitur ἀφελὴς, ἀποίητος, cf. Demetr. Eloc. 190.
Verfatur circa res parvas, habetque elocutionem vulga.
rem, et propriam, non translatam, et dilucidam. Demetr.
].c. S. 36. contrarium τῷ μεγκλοπρδτοι facit. Scilicet non
in vitio eft, fed gradum et rationem tantum fignificat;
tribuiturque inprimis Xenophonti. vid. Phot. Bibl. Cod.
58. Sic plane Cicero de Orat. II, 14. Xenophonterh Cal
liftheni opponit: ἐς quidem , inquit, rhetorico paene mo.
s&, (fcil. fcripfit hiltoriam) t//e autem fuperior, Íeniort

uodam fono eft ufus, et .qui illum impetum oratoris noh
dabrat vehemens forta[fe minus , fed aliquanto tamen eft
dulcior. Inprimis legenda funt, quae Cicero Orat. inde a
Cap. 23. de hoc chara&tere orationis, quem admirabili di- :
&ionis varietate defignat, expofüit. Vocatur ab eo, 4e-
niuis , fummi/fus , acatus, fubtilis orator. — Deinde ab eo
in feqq. amplum, et graves ornatum, gr. pey«Aexpsta, .
ὑψηλὸν, &osypov , et mediocrem, modicum, temperatum,
qui gr. ὁ μέσος χαρακτὴρ dicitur, diftinguit. cf. ellin,
Vit. Thucyd. p. 6. — Proclus in Chreftomath. apud Pho-
Bum Bibl. Cod. 239. τὸ ἰσχνὸν, inquit, τὴν τροκικὴν uiv
xa) Φιλοκατάσκευον σύνϑεσιν μεταδιώκειν ἐξ ἀνειμένων di
μᾶλλον φυνῆρται ἢ. e. non refpuit ornatum e tropis et arti-
ficiofa compofitione, fed magis remilfior et attenuata eius
forma eft: der mildere, gemáfigtere, be/cheidnere Schm,
Sic et Dionyf. de vi Demofth. Cap. 6. p. 967. Platonem
probat, ὅταν τὴν ἰσχνὴν καὶ ἀκριβῆ καὶ δοκοῦσαν μὲν del.
τον évoj, κατεσκευασμένην δὲ ἀμωμήτῳ καὶ ἀφελὲ xars
σκευὴ διάλεκτὸν ἐκφέρῃ. Huic oppofitus eft ὁ ἀδρὸξς xa-
ρακντὴρ, qui habet formam grandiorem, elatiorem, et ab
arte copiofius inftruCctam. Dionyfius Cenf. Script. vett
Cap. 5. in Lyfia laudat τὴν σχνότητα τῆς φράσεως in nat
rationibus. Quintilianus autem 1X, 4. 17. textum tenus
et rarum, gratiamque fimplicis atque inaffeGlati coloris.
Contrarium autem τῷ i/oxvà- vitium eft τὸ ταπεινόν. Haec

forms

^IXX |. | 163

forma Latinis etiatn dicitat extenuata. vid. Herenn. IV, 4,
et 11. ubi de vitio contrario ita: ;, Qui non poflunt in illa -
facetiffima verborum. attenuatione commode verlari, ve-
niunt ad aridum et ex/angue genus orationi3; quod non ..
alienum elt exile nominari, '

— lexvéd wvos, Graecis dictus non folum 1s, qui
exili voce eflet, μικῤόφωνος, vel σμιπρόφωνος etiam Pol.
' luci, et oppofitus τῷ λαμπροφώνῳ, fed etiam, qui lingua
haefitaret, ita ab Ariftotele appellatum Cicero tradidit Lib,
I. de Orat. ἀπὸ τοῦ μιὴ δύναϑαι Tax συνάψαι τὴν ἑτέραν
συλλαβὴν πρὸς τὴν ἑτέραν, quae verba Ariüotelis adfert
Coel. Rhodig. Lect. ant. ΧΗ], 1. vid. λαριπρόφωνος.

"gv, λόγος, oratio procurrens , maxime ex ea com.
pofitione, quae fit ασυνδέτοις et αἀναφοραῖς, quae illam
fnobilem efficiunt; unde et illi ἀταξία, et Qopx tribuitur,
cui opponitur ἢ φάσις, veluti immoratio, et requies quae.
dam, Haec ap. Longin. Cap. 20. 2. magna metaphora«
rum varietate docentur,

-

K.

Καϑαιῤεῖν, deprimere, elevare, v. c, δυνϑήκαφ,
paCa, quod fit, cum ea fufpecta reddimus] iisque fidem '
detrahimus. Áriftot. Rhet. I, 15. 32. ubi τὸ αὔξειν opponi
tur, ut et alibi ἡ καϑαίρεσις, τῇ αὐξήσει eodem fenfu,
δίς et Sopater dup. p. 289. tX τῷ κεφαλαί ὑπάρχοντα
&xJ'aipéiy, elevare ea, quae vere caufae infünt argumen
fa adverfaril; et ap. Menandr. ém/denir. διοάρ, p. 637. xa-
| Gougéiy τὸ ἀξίωμα ἕν λόγῳ, ἢ. e, ea dicere, quae diguita«
tein et gravitatem tollunt, adeoque ad tenüitatemi delabi,
Vnde et fytionymum ibi ponitür τὸ vroz/rtem , finkes,

Καϑαρὸς, τὴν ἑρμηνείαν, purus in elocatione,
Dionyfio lud. Lyf. Cap. 2. dicitur Lyfias, et paullo poft
idem τῆς ᾿Αττικῆς ἡλώσσης ἄῤισος κανών. Mox comtríemo4
rat τὸ καϑαρεύειν τὴν dixA&xTOy, et καϑαρῶρ γράφειν, quod.
uno verbo Ariítoteles dixit £Asv/gey. — ldem in ep. ad
Pomp. Cap. 3. p. 775. fe ipfe explicat his verbis : ἡ καϑα-
ρα τοῖς ὀνόμασι, xe] τὸν Ἑλληνικὸν χαρακτῆῤῥα σώφουδαι
dux AsxTOg, lermo purus, et proprietatem linguae graecae
retinens. ]b. Cap. 2. de Platonis ratione dicendii$ s4o2«e
p τὲ καὶ διαυγὴς γίνεται, ὥσπϑῤ τὸ διαφανέφάτα Τῶν Vua
&siTwy, pura et dilucida elocutio, — Vtramque virtutem

L2 Latino»

Latinorum elegantia compleCtur, quae duas partes hs.
bet, /atiuitatem et explanationem,, h. e. orationem puram
et dilucidam. cf. Heren. IV, 12. — τὸ καϑαρὸν τῆς (pp&-
σεως etiam opponitur τῇ ποιητικῇ &xeipoxxA/x, notatque
uritatem fermonis profaici, liberam a colore poetico. ap.
bionyf ]. c. Cap. 2. p. 763. — Hermogenes Lib. I. seg!
J3. p. 26. quinam fit καϑαρὸς λόγος, perípicue per.omnes,
quas conftituit, orationis partes docet, ἐννοίας, μεέϑσϑον,
λέξιν, σχήματα, κῶλα, σύνϑεσιν. ἀνάπαυσιν et ῥυϑιμόν.
Jtaque t) ἔννοια καϑαραὶ funt aj κοιναὶ πάντων, καὶ εἰς
ἅπαντας ἀνελϑοῦσαι, ἢ δόξασαι ἀνελϑῶν, σαφᾶς αΦ᾽ dnv-
τῶν οἶσαι, καὶ γναίριμοι, καὶ μηδὲν ἔχουσαι Pav, μηῶ
περινενοημένον. Facit enim τὴν καϑαρότητα primam par.
tem τῆς σαφηνείας. 2) μέϑοδος καϑαρότητος h. e. puritas
traCctationis, Dewtlichkeit in der Darfieilung uud. “μεῇι,.-
rung. Eam fic defcribit: 9/vera καϑαρὸς λόγος, ὅταν
Ψιλὸν τὸ πρᾶγμα τις ἀφηγῆται, ἢ ἄρχεται ye oi αὐτοῦ q»-
λοῦ τοῦ πράγματος, καὶ μηδὲν ἔξωϑεν συνεφόλκηται h. e.
pura oratio fit, fi quis rem nudam 'breviter narrat, nihil
extrinfecus admifcens , quod non ad rem praefentem per-
tineat. 3) καϑαρὰ λέξις Hermogeni eft, ἡ κοινὴ, eig πάν.
χὰς ἥκουσα, μὴ τετραμμένη, μὴ σκληροὶ, verba vulgats,
nontranslata, omnibus perfpicua, nec dura a vetu
vel inflexione vel translatione. ibid. p. 32. 4) σχῆμα κα-
ϑαρὸν p. 32. ponit in ὀρϑότητι ἢ. e. directa verborum cor
fecutione. 4) ναϑαρότης τῶν κάλων in eo eft, ut τὰ xi
λα fint μιπροὶ, κομματικα, καὶ καϑ' ἑαυτὰ ἀἐπαρτίζοντα τὰς
ἕννοιας, membra parva, incifis psria, et quae fuo ambi-
tu abfolvant fententiam, 6) συνϑήκῃ παϑαρα compofitio
ura et fimplex, quae non anxie vitat concurfüm vocs-
um, et fimilior eft fermoni quotidiano. p. 38. 7) ἀνέ.
wavcis καϑαρὰ,, claufula orationis pura, et fimplex, abfol.
vitur metro, iambico inprimis et trochaico, quae'mazi.
e vulgaria et fimpliciffima metrorum genera funt. —
linc καϑαρότης, ca(pyveus, suxoplvew plerumque iungun-
'tur, ut canfae et effectus, (i quis ex eo genere laudatur.
vid. Photius Bibl. multis in locis, ubi fcriptorum virtutes
oratorias recenfet, inprimis cf. Cod. 176.

Καϑεςηκὸς, τὸ, dy λόγοις, iungitur τῷ συντόνῳ,
et notat foliditatem quandam et firmitatem orationis.
Photius Bibl. Cod. 108. Vix dubito, quin notaverit id
quod AuG, ad Herenn. IV, 11, dixit confmate et viriliter

ΚΑΘ 165

vev/ari in oratione, ut opponeret id orationi, quae vel-
uti fine nervis et articulis flu&ctuet huc et illuc.

|". Καϑολικὸς Myec, eít, quae et γνώμη dicitur, lo.
cus communis, fententia univerfalis. Hermog. πρὶ der
yor. et Gregor. ad ἢ, 1. Cap. 5. ubi haec fünt: φνῶμαι et
καϑολικοὶ λόγοι, et ex Theophrafto: γνώμη is? καϑόλου
ἀπόφασις ἐν Tei; πρακτικοῖςς His opponuntur 28; λόγοι, '
ἢ. e. fententiae, quas fibi quisque adoptavit, Grunajitze
des Individuums , die jeder. einzelne nach feinen. Ecinfichten,
Forurtheilen oder Grilles annimmt. | Vnde et hi dicüntur
παράόῤοξοι, τὸ γὰρ παράδοξον ἑνός τινος δόξα ἐςίν. vid. Gre-
gor. l. c. BEEN

Καϑωμίιλημένον, τὰ, quod ad familiarem fermo
nem prope accedit, Dhot, Bibl. Cod. 85. — |

Καινοπρεπ' ἢ, novae verborum confecutiones. Her»
mog. Lib. T. χερὶ ἰδ. p. 180. vel etiam inufitatae verborum
compofitiones, quae abhorrent a copfueta ratione dicendi.
v. c. ϑύειν Παναϑηνῶα, vel Λύκοωμα pro ϑύειν ἐν Avxaíow. :
Euftathius ad Hom. ubique iungit τὸ σολοικαοιδὲς, vel co-
λοιποφανὲς, et τὸ τῆς συντάξεως ἀκαταΐλον. cf. Odyff.
Í. p. 1639. vid. Ariítid, περὶ λογ. ἀφ. p. 680. Idem p. 681.
ad καινοπρέποιαν refert, cum tempus praefens dicitur pro
perfecto: in narrationibus, Photius Bibl. Cap. 83. de

ionyf. Hal. ἔσι τὴν Φράσιν xo] τὴν λέξιν κοωνοπρεπὴς, καὶ
ἐς τὸ ἀνακοχωρικὸς τῶν ποδῶν τὸν λόγον ἐκβιαζόμενος, in
dictione novitatem feCtatur, et orationem ftudiofe ita fin-
git, ut a vulgariLijatone dicendi abhorreat, — ὃ

Καινολογία, ea orationis forma, quae a vulgari
et fimplici dicendi ratione abborret, habetque (pacer
“οιητικαὶς, τροπικοῖς, ξένας, γλωττὴματικὰς, et omnino
τῶν εἰωϑότων σχημάτων διαδλιαγήν. Dionyf. Iud. Lyf. Cap.
3. Hanc et χαινοτροκίαν τῆς πλάσεως appellat Euítath. ad
Hom. Il. ». p. 952. ad eamque refert τὸ ποικίλον, xa) xvo-
poeidéc. | 2

— Keaivécwovdov, τὸ, novarum fententiarum ftu
dium, in quo caufam τῆς ψυχρότητος ponit Longin. C. 5.

K «:00c, vel etiam χρόνος Dionyfio Hal. dicitur ea
' opportunitas, quae.docet, quo quid loco recte iucunde-
que, aut falfo et contra füavitatem ponatur. — Haec ops
portunitatis obfervatio non pouf praeceptis doceri, fed

' mias 3 ^e

τόδ KAK

eft fenfus et ufus; das Gefühl des. Schiklichen, des rechten
Ortes , wo etwas fich put ausnimmt , was an einem. anders
Orte misjallen würde. vid. Diony(. de Comp. Cap, 12. p.
6*. Hanc opportunitatem dicit τῆς ἡδονῆς καὶ ἀηδίας ng&-
qusoy μέτρον, nec Rhetorem aliquem estitiffe, qui téryr
σοῦ χρόνου propofüerit. Et mox: οὐκ ἐπιφήμῳ ϑηρατός
ésiv ὁ καιρὸς, d, ὀόξῃ, non fcientia vel praeceptis, fed
fei.fi er iudicio animi percipi opportunitatis illius do&tri-
na poteft, — Deinde etiam κωιρὸς dicitur de ea facultate
rei demonftrandae, quae fumitur vel a loco, vel tempo.
re, vel perfona vel alia infigni mepisxoei. δῖ. Hermog.
Lib. 1. περὶ εὗρ. p. 24. Tpooíuux ἐκ ToU κοωροῦ appellat,
quae hanc formam habeant, ut orator res illas, quas
modo diximus, in prooemio explicet. Exemplum eius.
synodi exordii, quod dici poílit ἐκ τοῦ καιροῦ fümtum,
Sturmius ad ἢ. 1. Hermog. ex oratione Cic, pro Milone
jaudavit,

Κακόζφηλον, τὸ, Demetrius in univerfum appellat
vitium iliud orationis, quod nimia τοῦ γλαφΦυροῦ h. e. for-
mae dicendi elegantis, mollioris, et fuavis, affectatione
cernitur: dppiges, dbertriebrnes" ζει in. Hinficht auf
Ferzierungen , Metaphern, IVitz' etc. de Eloc. 186. cf.
229. et Quintil. VIII, 3. 55. (14. ubl accurate vis τοῦ xa-
γ»οζήλου exponitur; inprimis Lib..TI, 3. 8. ubi £ussidos, cor-
suptos, tinnulos, et quocunque alio genere cacozeliae prc
€antes, componit. cf. Suet. Aug. 86. ubi caeezelts anti-
quarios opponit, ad illorumque vitia etiam cincinnos uv
goBesxeic refert. Louginus Cap. 3. 4. poftquam docuit rt
peipaxididsc, puerilem adfeCtationem, elfe σχολαφικὴν νόγ-
σιν, ὑπὸ περιεργίας λήγουσαν εἰς ψυχρότητα, haec. addit:
᾿ϑλιαϑαίνουσι δ' εἰς τοῦτο τὸ γένος ὀρεγόμενοι μὲν τοῦ περιττοῦ
xo) πεποιημένου, καὶ μάλιφα τοῦ ἡδέος" ἐποκέδλιοντες δὲ 6i
ῥοπικὸν καὶ κακόζλογν, ἢ. e. prolabuntur autem in hoc vi-
tium, qui, dum eximiam, politam inprimisque füavem cf
fe orationem volunt, operofo ornatui adhaerefcunt, et
Perverfo imitandi ftudio, — Simile eft, quod κακόζηλον

ermogenes dicit Lib. IV. περὶ süpec, p. 208. fi quid ex
bonis fcriptoribus imitamur invita Minerva, ita ut non pt
res fimus dicendo, Quare, fi quis metaphoram coeptam
3ynale pertractat et abfolvit, is culpam habet καπνοζηλίας.
Sic Demetrius Eloc. S. 286. cum Demadeam δειγότητε
cenfet ἔχειν vi ἐπισφαλὲς καὶ οὐκ εὐμίμητον, vim τοῦ we
νοζῆλου expresüfle videtur. — Nam Demades plerumque
mogum

| KAK | X67
modut excedebat in emphafibus, hyperbole, allegoriis.
Deinde etiam latius τὰ κακόζιλα Hermogeni dicuntur,
quaecunque in oratione vel fidem noftram nimium füpe-
'rant, vel infignem turpitudinem habent, vel probabilia
non funt, vel contra naturam Lib. IV. περὶ &Up. p. 212.
Sic et Quintilianus |. c. τὸ κακοῴλαν, inquit, per omne
dicendi genius peccat... Nam εἰ jumida et. exilia, ef prae.
duicia, et abundantia, et accerfita, et' exultantia fub idem
nomen cadunt, Denique Demetrius Eloc. 239. (vel 249.
ed. Fifch.) non obfcure innuit, quod, veteribus dictum
fuerit ψυχρὸν διανάημα, faotempore τὸ κακόζηλον appel-
.lari h. e. fententíam frigidam, inepte acutam: Cui á ac- .
cedat ξηρὰ σύνϑεσις, elocutio arida, h, e. forma et nume.
ro vitiote elata, tum oriri vitium illud, quod ξηροκακοςῖ-
Aíx nominetur. Huic omni κακοζ)λίᾳ oppofita eft,. quam
Plutarchus Lycurg. 21. εὐζηλίαν appellat; unde cum ea
jungit. τὴν καϑαριότηταᾳ., eiusque vim mox ita deforibit:

ἢ λέξις jv ἀφελὴς καὶ ἄϑρυπτος ἐπὶ πράγμασι σεμνοῖς καὶ
ηϑοποιοῖς. |

Κακόπλαφον, τὸ, fententia vel.quaeftio vitiofe
ficta, adeoque ἀσύφξατος, quae v. c. in hiftoriam peccet
non obfervatis temporibus, et..locorum, .perfonarum
aliasye περιφώσεις inepte confundat. Hermog. exc. p. 12.
Ad eum locum. Sopater p. 67. Ald. T. fI. διαφέρει «τοῦ
ἀδυνάτου τὰ κακόπλαφω μόνῳ τῷ χρόνῳ. οὐ γὰρ «xc. OUO TO
τῇ Φύσει πλάττεται, ὅπερ ἴδιον τῶν ἀδυνάτων" «Jb. die μὴ
συμβαίνοντα τῷ χρόνῳ ταῦτα πλαττόμενα. κακόπλαξω
λέγεται.- «C ZEN
Κακόφαμον, de verbo cuius elocutio moleftum
fonum reddit Longin. Cap. 43. ut verbum .dsQXexc, quod
ob foni moleftiam gravitati nocet, quam, res ipfa habet,
Contraria eft j susouíx τῆς. Affswc, cum verba facile et
fuavitef pronunciari poffunt. — MM

Kaxorsx vía, affe&atum atque intempeftivum ar-
tis et concinnitatis ftudium, quale fe v. c. exferit in cu-
mulandis antithefibus , fimilibusque figuris. Demetr. Eloc.
27. Antea illius vitii caufas appellaverat τερϑρείαν. et
Φροντίδα παρ᾽ αὐτοὶ, nimium circa iftas res ftudium. Mox
«xxoTsXvéiy eodem fenfu commemorat. cf. S. 347. 250.
. et Grefoll. Theatr. Il, 3. |

L4 — Uo Kaxé-

168 | KAK

Ἰζακόφατον, duplici modo Graecis dicitur, five -
mala confuecudine in obfcoenum intelle&tum fermo detor.
tus eit, five iunctura deformiter fonat: quae eft definitio
Quintiliani VIII, 3. 45.

Κακοφωνΐα, idem quod a Longino κακόφομον di-
&um e(t. Demetr. 255. de Eloc. vid. voc. εὐφημίᾳ.

Καλλιγραφεῖαθαι, Longin. 53. 5. ubi Bacchylides.
et Io. Chius dicuntur adi&mrwTO!, καὶ dy τῷ γλαφΦυρᾷ
παντῃ κεκαλιγραφημένοι, sili sion lapfi Junt , Jed τα pito
diccndi genere. praejlantiffimi. Ad hunc locum Morus e
Diog. !.aert. Plat. τὴν ἐκλογὴν τῆς woAuypx(píag laudat,
h. e. delefum ornatorum locorum. 2

Καλλιλεξία, deleCus verborum, quatenus haec
vel foriia vel tignificatione fe commendant prae aliis.
Por. Bibl, Cod. 66. Alio loco Cap. 67. τὸ δύσημον τῶν
λέξεων vocat. ΝΕ

Κάλλος, ὀνόματος, fecundum Ariftotelem Ἐδοῖ,

ΠῚ, 2, 37. ipeit ἐν τοῖς ψόφοις, ἢ τῷ agpeuvouéye , nut iu
fono, ant in fignificarione. — Contrarium eft τὸ exo xot.
Ét mox καλὰ, $ τῇ Φωνῇ, ἢ δυνάμει, ἢ ὄψει, ἢ aA τινὶ
αἰαϑήσει. cf. Demetr. de Eloc. 173. et ad voc. καλόν. —
aoc ὑποϑέσεων, honeítas argumentorum, quae fibi
orator tractanda deligit, ut, cum valent ad morum vir-
tutumque inftitutionem , ad rempublicam, patriam, fz
milíamque bene gubernandam, ede, pemeinnützige Stoffe.
Dionyf. lud. lfocr. Cap. 4. Cop. t2. eandem appellare vi-
detur λαμπρότητα τῶν ὑποθέσεων, καὶ τὸ Φιλάσοζον τῇς
προαιρέσεως. Deinde παάδδιος Hermogeni Lib. 1. seg! ἰδ,
p. 164. in genere notat partiutn omnium in oratione mo-
rata convenientiam, — Vnde ad eam refertur δὐαρμοςία, τὰ
οὔχροια, et a nonnullis dicebatur τὸ τοῦ σώματος χρῶμα,
Sic et Plato in Phaedro ad καλνος, δὐαρμοςίαν. συμμέο
vpíxv , εὐταξίαν requirit. Quatenus autem τὸ καδος pe-
culiare eft genus dicendi, auCtore Hermogene l. c. p. 1658.
jn fingulis quidem verbis tum locum habet, cum λέξις eft
xxJxpà, fimplex et candida, non artificiofe elaborata
metaphoris et translationibus. —— Vnde lfocratem, cuius
orationi fere proprium fit τὸ xaJ&oc, dicit minime ufum
effe verbis.translatis. Eadem virtus etiam verba minuta
et paucis compofita fyllabis poftulat. Figurae τὸ κα δος
adiuvantes funt, παρισώσεις, ἐπαναφοραὶ, ἀντιφροφὴ , κλι-
2 | - px.

KA A ME ^. 169
μακωτὸν, ὑπέρβατον, τὰ καινοπρεπῇ ; πολύπτωτὸν. Mem-
bra χαλὰ fünt mediocriter magna, et'iu quibus non eft
moleitus verborum hiatus ex /concurfü vocalium, fed
omnia continuata undique confonantibus. Deinde nume-
rus non debet efle ubique par fyllabis, moris et fonis,
fed ex fingulis mixtus et'temperatus. cf. Vofi. Inftit. Rhet,
Lib. VI. p. 5o:. Dignus eft, qui adícribatut locus Flav.
Iofephi, cum rerum varietate dictionis elegantiam pro-
] mittestis Lib. XIV. Ant. Iud. Cap. 4. I. τὴν γὰρ ἱδορίαν

τὴν μήνυσιν τῶν ἀγνοουμένων. τοῖς τολοἵᾳ φεραγμάώτων
διὰ τὴν ἀρχαιότητα δίημεν κἀὶ τὸ τῆς ἐπαγγελίας καλοῦ,
ὅσον δὴ τοῦτ᾽ ἐφὶν ἔκ Ts τῶν ὀνόμαάτων καὶ τῆς τούτων ὗρμο.
νίας, καὶ ὅσα πρὸς τούτοις συμ βαΐζεται τῷ λόγῳ ἔχειν κόσ:
μον τοῖς αναγνωσμιένοις, ὡς ἂν μετὰ χάριτός τινος καὶ. ἢδο-
νῆς τὴν ἐμπειρίαν παραλαμβάνοιεν. ἵν

| Καλλωπήφεα αι, de oratione artificiofe elaborata
et polita, praefertitn 1n ftruCtura verborum, ut fi quis an-
xie in eo elaborat, ne vocales aut confonantes concurrant,
Hermog. Lib. 1. περὶ 2, p. 38. ubi: λόγον κεκαδιωπισμένον
opponit τῷ «πλῷ et καϑαρῷ. ^ Cicero id genus dicendi
Jloridum appellare videtur. vid. Drut. Cap. 82. et cf. Quin
11, 5. Menander διοωρ. 4rid. p. 637: ait: xaA.vmícei τὸν
λέγον καὶ εἰκόσι; καὶ ἑφορίχις, καὶ παραβολαῖς, κα! τοὺς
ἀδλαις γλυκύτησι. Omnino infinitge fere etaphorae funt,
quibus veteres in hoc genere ornamentorum et pigmen:

tcrum exprimendo-ufi funt. Ita Clem, ΑἹ, Paraen. P. 50, τ

fimplicitatem Script. Su€rae demonftrans; ej γραφαὶ γυ-
μναὶ πομμωτιπῆς καὶ τῆς ἐκτὸς καλλιφωνίας κοὶ ςωμυλίας x

κολακείας ὑποίρχουσι. vid. quae dicta fünt ad voc, dv ei,
et ἄνϑος., Hinc et καξδδωπίσματα.» ornatum et veluti
mundum orationis notant; vid. Dionyf. in Iud. Thucyd. :
- Cap. 46. p. 928. et Crefoll. 'Theatr. 11], 21. p. 307. fq.

Καλὸν, τὸ, Dionyf. Comp. Cap. το. diftinguit ab
ἡδονῇ , et ponit in μεγαλοπρεπείᾳ, βάρει, σεμνολογίᾳ,
ἀξιώματι, πιϑανῷ. -- Demetrio de Eloc. ,173- καλὰ ὀνό-
ματα funt τὰ πρὸς τὴν ἀκοὴν, ἢ πρὸς τὴν ὕψιν ἡδέα, ἢ τῇ.
διχνοίᾳ ἔντιμα,γ, ex Theophrafti detinitione. vid. voc. xxÀ-
Aoc. Dionyf. 1. c. Cap. 135. καλὴν ἑρμονίαν eodem modo,
quo ἡδέϊαν, fieri contendit. T« γὰρ αὐτὰ, inquit, vou.
σικὰ ἀμφοῖν, μέλος εὐγενὲς, ῥυὰδμὸς ἐξιωματικὸς, uera o
λὴ μεγαλοπρεπὴς, TO πῶσι Τούτοις παρακολουϑοῦν τρόπον.
Ibi etiam, quam.xaAj» λόξιν antea dixerat, . DüDC Yq6Y«

ὃς γάϊαν,

170 KAM

yaiay, et σεμνὴν vocat. Demetrio Eloc. 167. Sappho di--
citur καλλιεπὴς καὶ ἡδέα, |

, Και πῇ. Demetr. de Eloc. δ. 17. de periodo fimplici:
ὕταν τὸ κῶλον μῆκός τα ἔχῃ καὶ καμπὴν κατὰ τὸ τέλος, τόδε
εἰονόκωλος περίοδος γίνεται, quando membrum,uno tenore
usque ad finem coniunctum progreditur. Ergo χαμπὴ
eít veluti iunctura quaedam, quae facit ut fententia in ini-
tio et fine apte cohaereat. Cap. 10. iungitur ut fynony-
mum cvspe(p; ἢ. e. iunctura, quae veluti gyrum faciat,
et initium fini adiüngat. 'Sic Plutarchus praec. polit. p.
259. quamvis iu re disfimili, tamen ienxit tanquam fyno.
nyma καμπὴν καὶ περιαγωγὴν, ut appareat, παμπὴν elfe
κύκλον quendam, in quo oratio ab initio usque ad.finem
contineatur. Cicero de Orat. 1H, 48. et 49. converfionem
vocat, eodem fenfu. Nam de ambitu orationis et perpe.
tuitate fermo eft. . Vnde Maxim. Tyr. Dist. 15. εὐχαμπᾶς
περιόδους dicit, votundas periodos, h.'e. praecipua arte
elaboratas. Sic et Vlpianus verbis Demofth. περὶ epa.
πρεσβ. p. 247. ἐπορεύοντο κύκλῳ, hanc explicationem ad.
dit: xajvmgg τινὰς καὶ μὴ ὀρϑὴν ποιούμεναι. vid. Cic. ad Att.
I, 14. ubi Cafaubonus p. 86. καμπαὶ, inquit, fünt oratio
nis flexus, et ἀποϑέσεις àrtificiofae, refpondentque spe.
Qai; poetarum, | E(t autem a ftadio vox haec petita. Gro-
novius autem ad h. l. ,, χαμπὰ) fünt claufulae, flexus mol.
. les orationis ab una parte in aliam.'* cf. Ecneft. Clav.Cic.
in περίοδοι. |

Κατάγελως, figura ad τὴν εἰρωνείαν pertinens, εἰν
que fubie&a, quae ita definitur: ὅταν ἐπί rivi πράξει τῶν
go) δεόντως καταϑιρασυνομένων καταπαιζώμεϑα. Ael, He
rodian. περὶ σχημ. in Villois. Anecd. T. Il. p. 9o.

Κατάγλωσσον. vid. voc. γλῶτται.

Καταδιήγησις dicta, ,,quum fola narratione ms

teria continetur, quae in iis controverfiis collocatur, in

uibus tota oratio narrativa eft.'* Sic Fortunat. Rhet. p.
2. ed. Pith. tos

Καταϑδρομὰ, dicitur in oratione locos communis,
in quo poft caufam confirmátam, breviter omnes res per-
currit orator, fed ut videtur, refuütandi caufa. Nam con-
traria illi videtur effe 3 συνδρομὴ, de qua diximus alio lo-
«o. Hermog, Lib. Il. περὶ d. pe 376. de Lycurgo: en

| 4 0

(^— ΚΑΤ ον dm

οἵ λόγο! αὐτοῦ καταδρομὴν, ἔχοντες ἕξιν οὗ κατὸ τῶν οἰποδα.-
δριγιιένωαν πραγαχτῶν. Sic et Sopater ó/xip. ἐπιὸ, p. 292.
ἐπιλόγῳ ποινῷ καταδρομὴν ἔχοντι τοῦ προσώπου Δημάδου.
Alis in locis iunguotur, αὔξησις, καταδῥομὴ, ὀείνωσιᾷ.
lraque eft impetas quidam, et veher;entia, qua orator
utitur ad cau(;m adverfarii elevandum. cf. Nopatr. p. 407.
Vnde et καταδρομὴν vroicic9ay fignif. in. aliquem invehi ar«
gumentis contrariis, f. invectivam dicere, Phot. Bibl. Cod.
23. cf Dionyf. Ep. ad Pompei. de Platone p. 752. ubi op-
ponitur τὸ ἐγκώμιον pape. . Denique καναδρομὴ τοπικὴ
dicitur , bh. e. excurfus ad locum commurem, vel. loci
ccmmunis copiofa et plenu pertrattatio, v. Hermog. περὶ

«ac. p. 108. ; MM |
KarxxAad ei γραφὰς et πόδας κατακαχλασμέναυς,
fraCtam orationem, Íírattos pedes, dixit Diony!. Comp.
Cap. 18. p. 121. et 206, De vitriolis metris fermonem ef-
fe, ex omni ioci contextu patet. De his cf. quae fup. ad
voc. διακλᾶϑαι dicta fünt. ^ Dilucidius Demetrius Eloc,
193. κεμλατμένα eademque Xosuyk μέτρα dicit, σύνϑεσιν
εἰναπαιςικὴν, et comparat cuf verfibus Sotadeis, quorum
enolüties viiofa fit, dix τὸ μαλακώτερον, Hoc genus ad
κακοζηλίαν refert, quae in nimia elegantiae acuminisque
aflectatioue, atque abufu cernitur, Scholiaftes Anonym,
ad Hermog. Lib. 1. περὶ ἰδ. p. 363. de metro Jorico, mol.
liori illo, loquens: ἀβρότεροι ἐξ ἀρχαίου οἱ Ἴωνες" εἰκό-
τως οὖν καὶ τὸ ἐπώνυμον αὐτῶν μέτρον ἐκλῳτωτερόν T8 καὶ
eisu).xouévoy πῶ! τῇ σεμνότητι ἐναντίον ἐσίν. Frattam pro-
nuntiationem eiiam Plinius dicit Lib. 11, Epitt. 14. Cicera,
ut mollitiem et teneritatem quandam orationis fignifica-
ret, fimili, ni fallor, metaphora ufus, vocem infle&ere
adhibuit. [τὰ certe lux additur loco Brut. Cap. 9. ubi de
'Theophrafto: ,bhic primus isflexit orationem, et eam
inoilem teneramque reddidit, fed füavitete ea, qua per.
funderet animos, non qua perfringeret, h. e. quae non,
ad vim animis faciendam, fed folummodo ad delectatio.
nem comparata erat, feu, ut Cicero ipfe explicat, Zantum
ut memoriam concinnitatis fuae, wow cum deietlalione etiam
aculeos relinqueret : ihr. Reiz wirkte gleich/am mur auf der
Oberflüche, hatte mehr eine augenblickliche angenehme Zr»
flireuung , als eine innere. Richtung und. Beflimmung der
Empfindungen und. Maximen zur Folge. cf. Piin. Ep. I.
20. Ubi verborum pusgere et infigere eadem ratio eft. vid..
voc. μέντρου. — Obiter sdnoto, qua metaphora pof.
unt-

"u$ — ΚΑΤ

perfündere animos dixerit, eadem plane Graecos ^ adhi:
buiffe voces diax)sc9ay et dixocéiday , exhilarari, deleta.
si, angenehm zer[ireut werden. Ita Polyb. VIL, 22. dua.
κεχυμένοι, hilariores, inprimis e convivio. Lucian. Symp,
18. ὡς ἔτι μᾶλλον οἱ συμπόται διαχυϑᾶπν, et convivas ma-
gis exhilararentur. — Euftathius adeo δά Hom. Il. 6. p.
1035. dixit πραγματικῶς dex ίαϑαι , rebus et fententiis faa-
viter affici, quatenus alia elt illa deleCtatio, quae verbig
et clocutione efficitur, τὸ Φραςιπῇ χάριτι δεξιοῦώαι.. He-
fych. διαχόομοαι " ἥδομαι, χαίρω.

Κατακερβματίζεοθαι. διήγησις εἰς μριρὸς τομὰδ᾽
κατακερματιζομένη, concifa in parvas partes narratio, di
&a eft Dionyfio in lud. Thuc. Cap. 9. p. 838. de Thucy.
dide, qui faepe res multas uno tempore geftas ita narrat,
ut nullius abfoluta narratio fiat, fed Prius, quam hanc 80...
folvat, ad: aliam progrediatur. Hoc Dionyfius dicit xa.
χακερματίζειν τὴν διήγησιν. Longinus etiam Cap. 42. x&-
τακεκερματισμένα vocat minuta membra, f. incifa, μικρὰ,
συγκεκομμένα. v. inf. κερματίζειν, Cicero, de Orat. ΗΠ], 49.
carpenda faepe membris miuuéioribus oratto. .

Κατακύπτεσαι. σύνϑεσις κατακεκομμέγη, oratio
ερομοῖία,, membris minutis, et veluti fruftulatim adfperfis
conftans, Demetr. de Eloc. 4. Eadety xexeguariGuéva. vid.
voc. κομματικῶς , et κατακερματίζξοϑαι.

Καταντλῆσαι, obruere rerum multitudine. Lon-
gin. 12, 5. ubi et χύσιν commemorat. vid. Ruhnken. Hi.
ítor, crit. Orat. gr. p. 91. Rutilio Lupo praemiffa. |

Καταπεπλασμένον, Graecis dicum genus il.
"Jud foni gravioris, quod praeclufis tibiarum foraminibus
reCto modo exibat. ^ Hinc nomen ufürpatum de iis, qul

raviorem, quam natura ipfis tribuit, vocem dnm affe-

t, illa ipfa re vires et claritatem voci adimunt, 10»
que hoc Quintilianus Lib. 1, 11. 6. ad graeci verbi ety-
mon adludens ita expreflit: fimplicem vocis naturam ple
siore quodam fono circumlinire. Eandem κοιλοφομίαν di-
xerünt, quam Hermogenes Lib. I. περὶ jid. ita circumfcri-
píit: διογκοῦσαι xara τὴν προσφορὰν τὸ φόμα, ὅφε φομφά.
€eiy, vid. Turneb. ad Quint. I, ς. 32.

Καταπληκτικὴ, λέξις, quae et ϑαυμαφ, dictio
eminens gravitate fus et admirationem iniiciens, Dionyf.
| T vh

KAT | 173

Jud. Lyf. Cap. 13. Nempe haec duo commemorat inter
alia plura, quae oratoris derov, vehementisetaltiores fpiri- ,
tus ducentis notionem abíolvant, qualia funt λέξις ὑψηλὴ
καὶ μεγαλοτρετὴς, TO πικρὸν, τὸ δεινὸν, τὸ Φοβερὸν ἐμῷοϊ-
γουσα, ἀφὰς καὶ τόνους ἰσχυροὺς ἔχουσα, ϑυμοῦ καὶ πνεύ.
ματος pss. E ΝΣ

Καταπο)κίλλειν, λόγον, Demofthenes dicitur Her.
mogeni Lib. 1. περὶ ἰδ. p. 6. quatenus non uno et peculiari
dicendi genere utitur, fed omnes formas veluti miíceat,
et fic orationem varie diftinguat: in qua quidem re τὴν
δεινότητα Demofthenicam Hermogenes ponit. δὶς idem
Demofíthenes apud Lucian. in Encom. S. 14. ποικιλώτατος
ἐναϑλαγαῖς σχημάτων, (8

Καταπυκνοῦν, τὸν λόγον ἐννοίαις καὶ τοῖς ὀνόμασι,
denfare orationem verbis et fententiis, ubertatis et co»
pise documentum, tribuituf Demoftheni apud Lucian.

ncom. δ. 14.

Kara Bá é ov aa, Φράσις, vid. voc. εἴτροχος..

Καταῤῥητορεύειωϑϑαι, oratione premi, in angu
ftias redigi, vexari. Plutarch. praec. nos p. 190. ed.
Reisk. Vol. IX. vid. Hemfíterhuf. ad Arift. Plut. p. 186.

Kus 74 po3ux, nimis numerofa. Longin. 41. Mox
eadem τὰ κατεῤῥυθμισμένα.

Κατασκελὴς, Φράσις, claudicans, tardo pede in.
cedens, de elocutione Ifocratis, brevitate non admodum
excellentis. Dionyf. Iud. Ifocr. Cap. 2. Psullo poft eadem
βραδυτέρα τοῦ usrpíov. Alio loco eandem ὑπτίαν, ἄναβε.
βλημένην, πεχυμένην appellat.

KaracxsvédQsiv, confirmare aliquid acgumentis,
Ariftot, Rhet. Il, 33. Contrarium eft τὰ ἀναιρεῖν, negare,
et ἀνασκενάζῳων. Eodem fenfu Longin. 12. 2. τὸ κατὰ»
σκευαζόμενον, id quod argumentis tractatur. Deinde Ari»
ftot. Lib. III, 19. κατασκευάζειν πρὸς éavroy τὸν ἀκροατὴν
dixit pro: auditorem fibi conciliare, dum caufam tuam
laudes, adverfarii autem deprimas aut vituperes. vid. voc.
ἐπκιχαλκεύειν. — Porro τὸ χατασπδυοίζεοϑαι adhibetur de ora-,
tione cum aliquo artificio adornata, ut fiat λέξις ῥητορικὴ.
Dionyf. Iud. Ifaei, C. 7. — Compofitam orationem , et or-

satam ct artificio aliquo et expolitione diflintiam ᾿βΡε δὲ
us.

114 | KAT

' Craffus apud Cic. de Orat. T, 12; οὗ Crefoll, ''heatt. IIT,
23. p. 320. et quae dicla fuut ad voc. κατασκευ,, et um
TXIMEVASÜV. . | B
Κατασκευαθὸν, τὸ, quicquid éx praeparato, et
cum a:iquo artificio et ftudio dicitu*, contrarium τῷ ati
(vei, formae dicendi nativae et fimplici. Dionyf. Iud,
lf;ei Cap. 11. Auct. ad Herenn. I, 7. apparatam orationem
dicit, et mox stmium apvarata verba eodem, fenfu com.
memorat, Vnde et τὸ κατασκεύασμα, fraudem , ΟΣ
enentum , molimentum fubdolum. notat. v. Demofth, Or. in
Ariftocr, p. 446. cf. voc. feqq.

Κατασπευὴ, triplici potiffimum fenfü a Rhetor
bus adhibetur. Nam 1) notat ftructuram et compolfítio.
nem, five ea in verbis, five in fententiis et. argumento
orationis verfetur. Sic Dionyf. de Comp. Cap. 16. p. 100
Iud. Lyf. Cap. 24. Tud. Ifocr? Cap. 3. Et apud, Plutarch. de
aud. Poet; Cap. 2. ἄμυϑος κατασκευὴ eft ea carminis com.
pofitio,' quae caret fabularum vel mythorum mentione,
2) κατασμευὴ dicitur, ubi artificiofa orationis inftru&tio
fignificanda eft, quam Cicero de Invent. 1, 8. apparatio
tei, et artificioam diligentiam appellavit. Sic ἐκ ape
δκευῆς λέγειν dicitur orator, fi ex praeparato, et cum ar.
tificio orationem ihítruit. Dionyf. Iud. Ifaei Cap. 16. Et
ap. Diog. Laert. VII, t. 40. κατασκευὴ ex difciplina Stoi-
corum rhetorica eft λέξις ἐκξεφευγυῖϊὰ τὸν ἰδιωτισμὸν, ade
eoque artificiofa elegansque orationis conformatio, — Vh»
de et opponitur τῇ ἀληϑείᾳ , ut in illa artificii, in hae aue
tem fimplicitatis notio fignificetur. 4) Quemadmodum,
ut fupra vidimus, τὸ κατασκευάζειν dictum eft pro confir.
mare vel tractare aliquid argumentis, jra.s$raaxeuy fir
pliciter de confirmatione, et ea orationis dispofitione di«
citur, qua argumentis et probationibus pugnatur. cf. Dio»
nyf. lud. Lyf, Cap. 24. Art. Rhet. 10, 13. ubi αὐξήσεις iun
gi. Longin. Cap. 11. 2. Sic et Hermogeni xarac
funt confirmationes , quae fiunt caufis et rationibus, quae.
ratio propria eft λόγοις πολιτικοῖς. Lib. 1, περὶ «d. p. 399
de Thucydide: δικανικός ss καὶ συμβουλευτικὸς, πατὰ τὸ
εἰηδὲν ἀκατασκεύως εἰσάγειν. — Deinde mox: . τοὺς ἐννοίχες»
dira τις ἄδδιος, πολιτικὸς ὁμοῦ καὶ σεμνός " οὐδὲν γὰρ ἀκα
τάσκευον dy ἱσορίμες ἀπολοίποι. lta et Cicero ad Δεῖ. Ϊ,
14. commemoraturus artificia, quibüs in laudando Pom»
peio ufüs fuiffet, περιόδους, καμπὰς, ἐπιχειρήματα et
κατασκευὰς nominat, quorum duo priora ad elocutionem,

| | potterio

^

ΚΑΤ . i 115

pofteriora ad confirmandi ámplificatidique ftudium retulit
Deinde κατασκευὴ etiam dicitur Hermogeni altera pars
exordii, h. e. caufarum expofitio, quibus res antea pro-
poíitae confirmentur. Lib. 1. περὶ spec. p. 28. quem Ad»
ser, h. e. λόγου ἀπόδοσιν Ariftoteles dixit.

Κατασοφίζεϑαι, Rhetores dixere, τὸ ὅτῳ δὴ
τρόπῳ ποιῆσαι! τὸ κεκωλυμένον.. ut explicat Cyrus sap)
dix. sKasuv p. 450. Vnde κατασοφισμὸς dictus, fi quis
quid facit, quod lege vetitum eft, callida illius interpre.
tatione fretus, — Calsmniam Latini dixerunt. vid. Clav. Cic,
inh.v. . .

Κατάξασις, dicta eít Rhetoribus, narfatio, qua-
tenus caufae femina continet, et caufae confítitutio eft,
quae omnem flatum, τὴν φασιν, comple&itur.. Vnde et
prima pars διηγήσεως, et veluti: narrationis veftibulum
προκατάξασις dicitur, v. Hermog. Lib. 1. ep) svp. p. 34:
et cf. voc. προκατάφασις. — Vnde Sopater Schol. ad Her-
mog. p. 19. Ald. T. II. has partes orationis nominat:
προοίμια , καταφάσεις») ἀγῶνες, ἐπιλόγους, ubi alii paffim
διηγήσεις dicere folent. Enimvero utramque ita diftinguit
Sopater Op. p. 287. ut καταξασι» dicat narrationem ,
quae aliquid artis et ἐργασίας habeat, ὁιήγησεν autem Ni.
λὴν τῶν πεπολιτευμένων. ἔκϑεσιν. Sic et Apfines Art. Rhet,

p. 692. καὶ μὲν διήγησις αὐτῶν τῶν πραγμάτων ésiy Fu enig"
3 à κατάφασις. ἐξ ἰδίας ἐπινοίας τοῦ λέγοντος καὶ τα ἀντι
πίπτοντα εἐἰνοιρεϊ ἐκ τῆς τῶν ἀκουόντων ἐννοίαφ' καὶ ἡ μὲν
διδάσκει τὸ πρᾶγμα; ἡ δὲ κπαϑίσηςι τοὺς δικαφαὰς, πῶς δαὶ
οἷκπούειν αὐτοὺς τῶν πραγμάτων. Eodem modo, Syrianus
ad-Hermog. p. 247. Ald. τὴν προβολὴν a καταφάσει diftin-
guit: ἡ μὲν κατάφασις τὸ μέρος δὶ γᾶται, καῇ πάϑος σπου»
Óx ei κινῶν καὶ rac ἀποδείξεις κατὰ μέρος, ἡ δὲ προβολὴ XS.
Φαλαιωδῶς ταντα τὰ τῆς καταφάσεως, καὶ συντόμως ὁρίζα
ται τὸ ἀδίιημα, καὶ ἔφιν κυρίως προβολὴ᾽ τὸ ἀἰτιον. cf. ad
eundem Hermog. locum Sopater, Αρυά eundem 1. c.
prima pars (hriae aut orationis, qua res ipfa praeparatur,
ταταάφασις dicitur, ut fit quoddam genus exordii, cum
quo tamen confurf&ta fit narratio ftatus caufáe. Denique
Synefi io κατάφασις dicta eft pro ὁμιλίᾳ, Petavio iudice, 8
παταφῆναι, quod adhibebatur de oratoribus, qui ad dicen
dum prodibant. vid. Synefii Opp. p. 301. ed. Petav.

Καταφατικός. ἔννοιαι καταφατικαὶ, quaenam fint,
vid, in voc. «vxoiveys et cf. Hermog. Lib. 11, aep! ἰδ, t 304.
aT. -

176 KAT

Καταφρατηγ εἴν, Τοὺς δικαφας, de oratore, qui
vehemeuti.is in judices incurrit oratione, eosque νεϊυϊ
oppugnat. Dionyf. lud. I(;ei Cap. 3.

Κατατρέχειν, dicuntur accufatores, fi contm
crimeu veiuti decurrunt, ἢ. e, ad eius vituperationem
vel amplificationem argumentis conglobatis utuntur, ts.
xime in ep.logis. Hermog. περὶ sav. p. 46 τῶν κατηγόρβωγ
μετὰ τὰς ἀποδειξεις κατατρεχόντων τοῦ ἐγκλήματος. Haec
sndignatio dici videtur Ciceroni de Invent. I, $3. eiusque
varii loci ad τὸ κατατρέχειν pertinere. vid. voc. παταϑροκὴ
et καταφορικός.

Κατάφασις, affrmatio, contraria τῇ ἀποφάσει,
neg:tioni. Hermog. πρὶ δεινοτ. p. 76. Suidas: κατάφασις,
προῤῥησις dix συγκαταϑέσεως. vid. voc. ἀπόφασις. Latin
Rhetores intentionem illam, hanc depulfiomens vocant, v.
Fortunat. Art. Rhet. Lib. I. p. 39. |

Karadspy«. vid. ἐπκιτρόχαλος.

ΚαταφΦορικὸς, λύγος, oratio concitata, vehe.
mens, Hermog. Lib. 1. περὶ ἐδ, p. 20. quae poteft ϑυμὸν
κινῆσαι, idemque σφοδρός. — Contrarius ei eft λόγος dria.
κής. Suid. χαγαΦορικῶς᾽ σφοδρως. Vnde et Hermog. Lib.
IV. περὶ sup. p. 194. καταφΦορὰ dicitur, fi orstorem in ac-
cufando, in fceleribus, flagitiis, etc. detonftrandis fpi-
ritus deficit ex contentione et dilatatione, quia tum ort-
tio καταφέρεται, h. e. cum impetu currit: xara(pega, in
quit, ἔξιν αὶ ἐν τῇ κατηγορίᾳ τάσις. Tivi δὲ δια άττει; ὅτι
᾿ὴ τάσις ἐν ἀπολογίαις eva] δύνκται, ἡ καταφοροὶ δὲ οὐκ ἦν
γένοιτο ἐν ἀπολογίᾳ. cf. Voff. Inftit. Rhet, Lib. IV. p. 67.
et quae dicta fünt ad voc. δικομολογία.

Κατάχρὴηδις, abufio, figura orationis, ut cum
minutum dicimus animum pro parvo, et abutimur verbis
propinquis, fi opus eft, vel quod delectat vel quod de
cet. Sic definit Cicero Orat. Cap. 27. Quintil, VIII, 6.
34. .»γκατάχρησιν recte dicimus aóufionem, quae non hs
bentibus nomen füum accommodat, quod in proximo
eft, ut ap. Virgil. Aen. 11, 15. equum aedifitast, cumid
verbum ad aedes et domum proprie pertineat,

Κατεπτηχὼς, ἃ καταπτήσσειν, deieCto animo ef.
fe ex pavore, dicitur, qui in oratione humi ferpit, abite
€tus eit. Phot, Dibl, Ced. 180. vid. voc. ὑποχήττειν.

Kare

KAT mE

Κατεσπευσμένα, quae praecipitantur in orátione,
forma afyndetica, et disfoluta. Longin, Cap. 20. ubi Mos
is laudavit Aquilae Rom. S. 41. verba haec: Facit afym.
tos et ad celeritaten , et ad vim doloris aliquam ftanifi.
indam. cf. Longin. Cap. 40. 3. ubi huic feftinationi prae:
piti opponuntur €3piyuci* quamvis ἢ. 1, ro/$ FAM
ontrariam vim, morae et tarditatis, tribuit,

Κατεφῥαμμένη, Afi, forma dicendi ea, quae
αὶ periodis, et definito oratonis$ &mbitu, Ariítot.
het. III, 9. Demetr, Eloc. 12, übi explicatur, y κατὰ “8.
ὅδους ἔχουσα, periodi/che] Schreibart. ldem Cap. 20. τὸ
γνετραμμένον καὶ κυκλριὰν &doc περιόδου iungit, vid. voc,
μφρέφειν, συξροφὴ, et eipouévy. (s

Κατοπτεῦσα!» Quoy ayS pum, vitatü miotesque
»minum notare: quod quidem hanc vim habet: *« zFpoe-
tovto, éxdsoic ἀποδοῦναι, "rdi Ta καὶ ἤϑη xa) ἔργα, Hoc
| Lyfia laudat Dionyf. Iud. Ly: Cap. 7. hisque rebus ni:
tur 3 ἡϑοποιΐχ, de qua in feqq, disputat.

Κατορθώμαν &, Dionyfio Hal. dicuntur, quae.
itique aliquis fcriptor, bene, et praeclare exfequitür , et
mnino quae artis praeceptis reCte fefpondent, /cÁ/mwe
tellen, richtige Behaudiung , volltomitener. zdusdruch, cf.
id. "Thucyd. Cap. 47. p. 932. Sic ap. Longin, 43. 1. μα.
ριϑώματα funt loci bene fcripti, quorutn bonitas cuidam
"citati ingenii debetur,. Et Cap. δι πατόῤῚὈωσιν τῶν Üuys
ἐγματων dixit, qua reg beue cedit fcriptpri, pt nihil pec.
et, quam mox ἐπιτυχίαν appellat, fere ut noftti:. at
dücke fchreiben, | Eodem etiam fenfu Cap. 33. Theocritus
εἰτυχέφατος et Apollonius ἄπτωτος dicitur, — Contfakia
lis funt ἐλαττώματα, lapfus fctibentis, Lóügin; 32.8.
log. Laert. de Chryfippo: tAsoyscac toic πράγμασι, Τὴν
ἐξιν οὐ κἀατόρϑωδεν, rerum foecündiflimus, in dictione
on praecipuus fuit, MEM

Kenaivorouguéva, óvipata, Quaé δὲ vocantur
αὐὰἀχεχαραγμένα, verba novata, et in. deterius nmiüfata
& aliis linguis. Ariltid; περὶ Ao. ὁλι p. 66: mE

Kaxeppaticudyg, σύνθεσις, exilis et brevior ota:

0, ex minutis membris, dix τὸ puXp& σύμταντα ἔχειν
emetr. Eloc. 4: Et Cap. 76. καῤακερμανίςζεν τὴν τὐχνὴν
ς pAxp& , ex mente Niciae Pifioris ) fügniücst, reg mimus
| z às

118 KEK

tas et fingulas pingere, quo fit, ut ars ipfa veluti humi
repat, neque vim fuam queat exferere. !

Κεκλασμένα, μέτρα. vid. voc. κατακεκλασμένα,
De Sotadeis vid. Gefner. ad Quintil. I, 8.. 6. ec IX, 4. 6. p.
- 458. ubi Quintilianus ait: parvi pedes vim detrahunt re.
bus, ut Sotadeorum , et qworundam in oratione fimili pdt.
se licentia la[/civientium. | Etiam vim metaphorae in feqq.
expreffit, ubi frago/am et interruptam orationem stppel.
lat, quamvis ibi magis de compofitione, quam de metris
et numero loquitur. Longin. Cap. 41. κεχλασμένος ῥυθμὸς,
. fractus, mollis. Apud Ariftoph. Thefmoph. 138. À
thonis poetae dicitur μέλος ϑηλυδριῶϑες, quod Scholiaile
explicat κατακεκλασμένον, τεϑηλυμένον. cf. Diony. Iud,
Demofth. Cap. 43. p. 1093. vid. voc. diaxAzd9ay, et Cre.

foll. Vacat. Autumn. Lib, Ill. cap. '5. p. 477.

ἱκεκολπωμένα, vid. voc. κολπῶδερ.

Kévyrpoy, aculeus, dicitur de quadam acrimonia
et vi dicendi, quae non. tam ab ftudio ornandi fophiftico,
quam ab ingenii quodam acumine et vigore, et artis fub
tilitate pendet. Vnde Philoftrat. Vit. Soph. I. p. 511. de
Niceta: τὸ σοφιξικὸν κέντρῳ δικανικῷ ἐπέῤῥωσεν, fophifii
. €um dicendi genus aculeo iudiciali corroboravit, h. e. cum
. ftudio ornandi et fuavitatem orationi conciliandi, coniun.

xit etiam vim illam et acumen , quod generi dicendi iudi:

ciali aptius eft. πληγὴν λόγου dixit Eunapius Vit. Iambl,
29. mox ὀξύτητα, et τομήν. ta Eupolis apud Plinium
p. 1, 20. de Pericle: κέντρον ἐγκατέλιπε τοῖς ἀπροωμέ-
yoic , ubi Plinius: relinquere aculeum in audientium ani
mis is demum poteft, qui non pungit, fed infigit. vid.
vOC. εἰρωνεία. -

Κερανν ὅ εἰ Y, Τοὺς λόγους, temperare orationem, v,

ex univerfis characteribus aliquid habeat,
ποινὴ et μέση λέξις. Dionyf, Comp. 24. p. 187. — sexpe-
᾿μένῃ διάλεκτος, mixtum dicendi genus, quod alibi τὸ μέ-
σον dicitur Dionyf. Cenf. fcript. 3, 4. p. 430. —- Diog.
Laert. IV. 7. 5. Bionem dicit xexg&o9ay παντὶ éides λόγου,
orationem ex omni dicendi genere. temperaffe..— Eam ἴον»
mam Hermogenes eju Sape: appellavit. — Schol. sd
Herm. Lib. I. περὶ ÀJ. p. 402. Ald. τὴν ἀρίφην παρὰ τῷ B
φορι τῶν ἰδεῶν ἕνωσίν va καὶ σύγκρασιν, σύμφϑαρσιν éxe-
Atecy,. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν διαφόρων σιτίων, ἅπερ hi
| . γαῖ

e

|

ΚΕΡ ' 179

γαςρὶ robrepoy αδλοιοῦνται καὶ τὴν elullay μετα βαλλδι rod.
τητα, Ckj οὕτως ἕνα χυμὸν xaT! ἐπικράτειαν γεννῶσι Opa.
“ττικὸν τοῦ σώματος καὶ σωτήριον: Huc et pertinet, quod
-xparj]pac λόγων dixit Philoftrat. in Vit. Apollon. et Sopli.
Lib. ll. p. 597. de Evodiano: πανηγυρικῆς ἰδέας ἥψατο, dv
φρυφνῷ κρατῆρι συγκεράσας οἷν νᾶμα πότιμον. Ad quem
jocum Oleariüs: ,, videtur mihi allegoria ifta hoc fpeCta.
re, Evodianum auftero dulce in dicendo tnifcuiífe. * Sci-
licet mores eius ante delineati auíteram prae fe ferre vi.
dentur feveritatem, quam tamen indolem fuam dictionis
elegantia et fuavitate apte 'temperaffe hoc loco dicitur.
Figuram orationis, qua vituperium laude mifcetur, «et
temperatur , κρᾶμα Graecos appellaffe, ex Euftathio tra-
dit Voff. Inítit. Rhet. V. p. 401. Sliilis locus eft Hom. Il.
»', 726. ubi Polydamas Hectoris obiurgationem laudibus
mifcet, Ibi Euitath. p. 956. ῥητορικῶς τραχύτητα τε συν-
axépzcs, καὶ γλυκύτητα, τραχύτητα μὲν, οἷς ὀνείδισε"

γλυκύτητα dà, τῷ εἰς ἐκᾶνον ἐπῶν. 6δδ)ὺἠΓ)ϑωβ ΕΝ

Keporoardge, ἦχος, fonus veluti córheus, quem
literae » et & per nares elatae reddunt, Dionyf. Comp,
Cap. 14. p. 80. | | ἢ |

Κεφάλκικ, Rhetoribus graecis dicuntur loci et
fedes argumentorum, aut traCtationis, qua in oratione
utimuf,.ut cum dicimus in genere delibefativo haec xs.
QQxAw effe poffe: de.iufto, honeftg; poflibili, —Tta
-Diony(. Art. Rhet, Cap. 10, 15, Has etiam ^r/eee lap.
pellat, ὦ argumenta. Nam de his Cap. 15. disferere.infti«
tuerat, et tamen x&fzXoux vocat. .:Scholiaftes ad Thu.
cyd. Il, 9. p. 172. διοερῆται ἡὶ δη ηγορία abre asdalosorny
TU Üaip, τῷ δυνατῷ, τῷ “συμφέροντι. '- Vitde et patet
quid fit τὰ κεφάλαια ἀναφρέφειν., capitum 'ordinem inveft»
tere, quae elt methodus oratoria io narrationibus. utdis
apud Dionyf. Iud. Jfaei Cap. r4. Sic et Hermog. περὶ Jet.
ver. p. 28. τὸ Aerrívov κεφόλατον dicit. cb 'Lib. Tl, sreg?
edpsc. p. 68. Similiter Menandro! διαιρ. ἐπιδ. p. 600. Ald,
us axAcua dicuntur fedes et fontes laudationis,. unde τ.
rum laudes haurias. Ariftoteles vorat ψο χρεία," et quae
ex his argumenta ducuntur, "r/se;g, aliis dicta. ἐπ᾽ χειρή.
para. Cic. de Orat. 1T, 39. fqq. ubi fzdes et quafi. domici:
lia ardumentorum eodem fenfu. comtnemorat; . Haec m
Φάλωα Hermog. περὶ €av. Lib. 1. dicit efle aépy τῶν vd»
σφεων, partes ftatuum, quibus:ipü Ratus nitadtur et itabl-

, Ma Jiartüt,

1 80 KEX

Jiantur.' Tts&' sutem vocantur, (ex fententia quidem
Sturmii ad h. 1, Hermog. p. 48.) 1) quia fpecies fuis ge-
neribus femper fünt fignificantiores, véhementioresque.
2) quia his caput rei defenditur, et per has partes, tan.
quam per gradus, ad caput et arcem negotii afcenditur,
Deinde κεφάλαια haec etiam oratoris ingenium et pruden-
tiam oftendunt, fanguinem et nervos et offa ipfius cau.
fae continent. Compleétuntur eas àccufationüm et defen»
fionum formas, rationes et firmamenta, quibus ffatos
unusquisque et caufa adiuvatur. "Non enim fatis eft ali.
quid affirmare, vel negare, fed rationem et caufam adiici
oportet, id quod ipfum eít τὸ κεφάλων, ^ Ab his diffe
runt ἐπιχειρήματα, quae funt probationes et wíseg xe(ia-
λαίων, ut ἃ Milo dicit: iure occidi Clodium, occidi euim
ánjidiatorem , hoc eft κεφάλομον. — Sed fi addit hoc: vim
vi repellere [icét , id eft ἐπιχόρημα. Ab iisdem differunt
τὸ ἐνθυμήματα, quae funt conclufiones ὀκιχειρημάτων,
uibus orator ingenium fuum et quoddam acumen prse
e fert; docendo, movendo, caftigando. ^ Epitomator
Hermogenis, Aü&or συνοιτικῆς «pado, ῥχτ. p. 6. aj dr-
τιϑέσεις καὶ aj λύσεις τὴν σύφασιν ὄχουσιν ἐκ κποφαλαίων,
ἐπιχειρημάτων, ἐργασιῶν, καὶ ἐνθυμημάτων etc. ἘΠ᾿ mox
p» 20. κεφάλομόν dei μέρος λέγου ἀπόδειξιν ἔχον τοῦ *pexe-
μένου πράγματος dk νοημάτων καὶ ἐπιχειρημάτιν. cvyxeps-
yoy, Similiter definit δυγίδη, ad Hermog. p. 24. Ak.
'Tom. 1]. — Vipianus Proleg. ad Demofth. ὅς. Olynth.
τὰ κεφάλαια et τὰς ἀντιϑέσεις componit, ut diverfa, IM
Demofthenem in Oratt. Philipp. Thucydidi valde fimilem
. effe, ita ftatuit: αὐ yap μόνον r& κεφάλαια Ὧοε τς &y ἐν
«τοῖς λόγοις τούτοις συμπεκλεγμένα ὥσπερ ἐν ἐκείναις,
45e ἀντ ιϑέσειᾷ οὕτω μετακδχειρισμένας, aA καὶ
Τῶν νοημάφων καρωπεφρασμένα, In quo loco re κοφέλαιε
videntur argumenta efle, quibus canfa ipfa füftipetur, ἀν.
τιϑέσεις autem. illa, ' quibus adverfarius confatatur, ut
his declaret, Demofthenem in methodo turn argumentandi,
&um refütandi fimillimuim fe Thucydidi práeftitiffe. Theo
dorus Rhetor, ut tradit Quintik III, 6. p. 129. κοφάλααν
γενικότατον vocabat latum cau/ae, sdciy, quis ad esm
J:mnia referantur, cf. Quintil, ], C P 133.

Κεχυμένη, ᾧράσις, elocutio late fufa,- et dilnts,
oppofita τῇ xsxpetzuévy, deníàe et compaCtae. Dionyf.
Iud. Ifocr, Cap. 2. vid, Ariftid. Opp. p. 661. Apud Dio
nyf. lud, Dinarchi Cap. 1l. p 660. jungitur, xpxpasrae

ΚΗΛ : 132
éxpyc, κεχυμένος, ψυχρὸς, ratio dicendi diluta, infirma,
rigida. vid. voc. συνεχὴς et πολύχους, . .

K3Xe7v, τὰς ἀκοὰς, permulcere aures, de verfi.
us Homeri Dionyf..Comp, 3. — xxrxwgAeiy dixit Lon-
in. Cap. 50. et Plutarch. Mar. 44. de eloquentia Antonii,
ga inimicos fuos permulferit. Photius Bibl. Cod. 213.
| Agatharchida laudat τὸ ἡδὺ καὶ κηλοῦν καὶ τὴν ψυχὴν
ἰχέον. Hinc Pindaro Sirenes κηλήδονες diCtae, et x.
yJ5o; Homero, ea delectatio, quam verborum et elo.
gentiae fuavitas efficit, Odyf. λ΄, 333. ubi vid. Euftath.
, 1689. | | !

Κινδυνώδης, μεταφορὰ, metaphora audacior, ift
', gewagte, unnatürliche Metapher. | Demetr, Eloc. 8o.
ontraria eft ἡ ἀσφαλεςέρα. cf. voc. παραβόλως, et παρα-
yduyeupéyoy. Quintil. VIII, 6. audacem proxime peri-
ium transiationem appellat. '

- Kive?dxi, cuius fynonyma funt Qépsdaj, ὄχδί»
ej, dicitur elocutio, vel oratio,. quae inítar fluminis
ocedit, levis, expedita, eftque συνϑέσεως γλαφυρῆά
pria, contraria elocutioni aufterae, difficili, et impe-
tae numeris et collocatione. Dionyf. Compof. Cap. 23.
170. cf. Ariftid. περὶ Aoy. πολ. p. 658. — κεκινὴη μένη
uxíAwc eft elocutio varia, πεποικιλμένη. Dionyf. Iud,
emofth. Cap. 8. p. 974. Vndé et κινητικὰ μέτρα funt,
lae motum velociorem babent, ut iambus, trochaeus,
iatenus opponuntur μέτρῳ ἡρωικῷ, φασίμῳ, et ὀγκώδει,
lare et εὐτρόχαλα et Tpex;spx alibi dicuntur. vid. Ariftot,
jet. 22. p. 184. — Τὸ χινητικὸν aütem Plutarcho de aud.
et. Cap. 3. dicitur, quod vehementius afficit et tenet
imum. Mox enim fynonyma ponit ré ἐκπλήττον, et
᾿αγόμανον. νιν m |
Κλαυσίγελως, Demetrio Eloc. 28. dicitur animi.
e€ctio inter miferationem et .rifüm .veluti 'fluCtnantis.
| oritur, quando orator in re et fententia feria et gravi
rbis ludit, quod Demetrius τὸ ἐν πενϑοῦσι παίζειν vo-
t; Conirafi von Kührung und P'eraniaf/ung zum Laches
er zur Külle: Eine lUirkung der durch. gezierten 4fus-
uk verfehiten Rührung. cf. Schneiderus ad 1. Demetrii.
Xenophontis Hellen. L. 7, 2. eam commetnorat Her-
3g. Lib. IT. περὶ ἰδ. p. 224. ad quem Xenophontis locum

d. quae a Moro et Schneidero notta funt.
M 5 Κλέπτειν,

132 NAE

Κλέπτειν, et κλέπτεαθαι!ι, vatiis rebus, quae qui.
dem ad artem rhetoricam pertinent, fignificandis elegan.
ter inferviunt. - Ariftoteles Rhet. IIT, 2. cum praecepiffet,
operam dandam eife, ut ne ftudium noftrum ornandi fin-
gendique lectoribus prodamus, addit: xAérrsre, δ᾽ εὖ,
ἐχν τις ἐκ τῆς εἰωϑυίχς διαλέκτου ἐκλέγων συντιϑῇ,, h. e.
facile artificium occultatur, fi quis e communi fermonis
confuetudine verba feligens, orationem fuam cotnponat,
cf. Cap. 7. Apud Dionyf. Iud. Demofth, Cap. 2. p. 957.
κλέπτειν τὰ πράγματα dicitur Lyfias, quatenus eius elo.
cutio clandeftina quadam vi et veluti furtim id efficit,
quod orator oratione effici vult. Oppofita eft vis apertà
Demotthenis, qui προσαναγκάςει, et βιάζεται. Hermog.
“περὶ us. δεινοτ, Ὁ. $0. κλέπτειν τοὺς νόμους, callide inter.
pretaviMepes, artificium oracorium. - Demetr. Elo:. 118.
μότρα συνεχῆ, xo] μὴ κλεπτόμενα ὑπὸ τῆς συγαχιοίας, me
tra continua unius gencris, quorum faftidium nulla re
mitigatur. Nempe ea χλέπτονται, fi ita traCtentur, ut
callide confilium numeri tegas, quod fit varietate, Pho.
tius hanc artem numeros in oratione poeticos caute et
Ícite adhibendi laudato exemplo Luciani eleganter com.
mendat Bibl, Cod. 128. συνϑήκη αὐτῷ οὕτως 3guosay,
donéiv τὸν ἀναγινώσκοντα μὴ λόγους λέγειν, ait. μέλος τὶ
vspxwov χωρὶς ἐμφανρῦς αἰδῆς τοῖς ὠσὶν dvxwosdQem τῶν
«xpoxrüv, Haec plane explicant, quid fit »λόπτεαϑαι μέν
Φρον, ef, voc. συνεχής. — (Numeros mon aperte, fed. disfuns-
janer conclu/os dixit Cic. Brut, 79. — Quomodo Rhetores
dicti fint πλέπτειν τὴν ἀκρόασμι, abdito artificio iudicum
anres animumque fallere, docuit Crefoll. 'Theatr, Il, 2.

Κλητικός. Menander Rhetor περὶ évidertr. hymno
rum traCtandorum rationem commemorans , quoniam non
jn poefi folum, ad quam illi proprie pertineant, fed in
oratione foluta fubinde locum habere poffint, ip variié
hymnorum generibus etiam nominat κλητικοὺς ὕμνους
quibus Dii invocantur, κλῆφιν ἔχοντας ϑεῶν, Praecepta,
quae hac pertinent, eo fere redeunt, ut illorum hymno.
rum forma apud poetas malor fit et produCtior, quam
apud veteres auctores, quorum in hoc genere rariof et
ang: ftior ufüs fit. Modus dicendi, qui in eodem valeat,
f.c defcribitur: £puvele ἢ Ts δὲ ὥρας προϊοῦσα xa) κόσμον,
elocutio pulcra et ornata, Quamvis hoc praeceptum ne-
minem reCe edocebit, quomodo in fcribendo excellere

posit,
Κλιμι»

ΚΛΙ. τς χ82

Κλ ιμακωτὲν, idem quod κλίμαξ. Hermog. Lib, I.
ap) id. p. 178. οὐδέν ἐςιν &M ἢ πλεονάζυσα ἀνατροφή.

Κλίμαξ, Demetrio Eloc, 270. eft λόγος érava cd.
ey ἀπὸ peicoywy εἰς μείζονα. cf. longin. 33, I. Ariftoteies
wn figuram vocavit ἐποικοδόμησιν Metaph. Lib. 3. quem
: alii fecuti funt, cf. Euftath. ad Hom. 1l. 8. p. 181. ubF.
σαι: κάλους dà σχῆμα κατὰ τοὺς παλιμοὺς, TO χλιμακω-
W, olxéiov ὃν πανηγυρικαῖς éyyoíaug, vid. Cafaub. ad Aihen.
; 2. Quintil. IX, 3. $4, Voff. Inftit. Rhet. V. p. 394. fq.
cenfus Aquilae Rom. 40. p. 181. ,, Eft haec figura, in-
it, perquam decora, et a Demofthene commendata , in
ià poftremum quodque verbum, in priore membro aut
irte aliqua elocutionis pofitum, in fuperiorem rurfum
[umtum iniicitur, atque ita velut gradibus conneCtitur
atio.^ Vnde gradatio a Cicerone dicta, —

Κλωσμός. Quintil, XT, 3. $1. ,, Vox ultra vires ur-
'nda non eft, Nam et f/uffocata faepe, et maiore nifü
inus clara eft, et interim el/i/a illum fonum erumpit, cui
*aeci κλωσμὸν nomen ab immaturo Gallorum cantu de.
runt. Sed nonnulli libri boni in hoc loco graecam
icem non agnofcunt. cf. Crefoll. Vacat. Autumn. Lib.
[, 8. fe&t. 2. |

KoiAnívadui, fübtili metaphora Lucianus de Hift,,
nfcr. Cap. 55. dixit de oratione inaequabili, in qua mo--
. fententiae quaedam eminent (προὔχειν), modo aliae ví-
»us et nervo plane deftituuntur, ut veluti recedant et vix

itiantur.

Κοιλοφομία, difta, cum vox quafi in receífu oris
ditur. Quintil. I, 5. 32. Sed cf. voc. καταπεπλασμένᾳν.

Koivóg. κοινὴ ἀρμονίχ, compofitio communis, f.
dia, quatenus ex utroque genere, auftero et eleganti,
leCtum facit, Dionyf. Compof. Cep. 24. p. 186. — κοι-

διάλεκτος, fermo wufitatus, ab omnibus communiter
1rpatus, Id. Iud. Ifocr. Cap. 2. Vnde et aod ὀνόματα,
lae et κύρια et ἐν μέσῳ xeiusya dicuntür, τῇ. τροπικῇ
»xze: opponuntur , ap. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 5. -— X0
' διανοήματα , fententiae communes, ἢ, ἐς vulgares,
lgo notae et receptae. Hermog. περὶ us3. detyov: p. 60.
»cet ibi Rhetor, quomodo tales fententias in ufum fuum
ator convertere pofllt, μέϑοδον τοῦ τὸ κοινὰ ἔδια ποιξίν.
| | Gregor.

184 ΚΟΙ

Gregor. ad ἢ. 1. Cap. 20. κοινὰ διανρήμαφα explicat d y.
μώδη καὶ οἷον ἐν τῇ ἀγορᾷ λεγόμενα. Dicit etiam somérgm
ἐν τῷ λέγειν χρῆσθαι. ---- Kowóg τόπος, qui in exercitatio
nibus rhetoricis, quas προγυμνάσματα vocant, traCtatur,
inftar fere eft τοῦ ἐπιλόγου orationum forenfium. Aphtho.
nius in Prog. ira definit; λόγος αὐξητριὸς τῶν προσόν.
quy τινὶ καλῶν ἢ κακῶν. Auctore eius Scholiafte in Tom.
11, Ald. Rhet. a nonnullis definiehatur: αὔξησις καὶ xara-
δρομὴ ὁμολογουμένου ἀδικήματος ἢ ἁμαρτήματος, NOminis
gationem reddit Aphthonius hanc: ἀπὸ τοῦ κοινῇ πᾶφιν &p
porrew. — Scboliaftes haec addit: ἕτδρος dà xowóv τότον
Φασὶν οὐχ᾽ ὅτι κατὰ τυράννου μόνον ἔρηται, ἀϑδλιὰ καὶ ὑπὲρ
φυρχγνοητόνου, καὶ ὅτι κοινῇ καὶ ἐπὶ πάντων τῶν δικανικῶν
«od συμβουλευτικῶν ἐπὶ τέλους τίϑεται ζητημάτων" καὶ ὅτι
οὐ μόνος ὃ διώκων ἐν τοῖς κατὰ κρίσιν ἢ ἀξίωσιν αὐτῷ «χρῆται,
αἰλλὰ xaj ὁ Φεύγων" καὶ ὅτι καϑαάπερ ἀπὸ καινοῦ τιγὸς δρμων
μενοι τόπου καὶ τας ἀφορμὰς dxeijey λαμβάνοντες 2a
κατ᾽ εἰδικῶν ἐπιχειροῦμεν προσώπων. τόπος δὲ ἐΐρηταῃ 9

ἐπιχείρημα. τόποι γὰρ τὰ ἐπιχειρήματα λέγονται, Blermog,
Progymna(m. Cap. XI. (in Bibl. lit. et art. Gotting. Part.
IX.) dia épes τόπου 5j ϑέσις, ὅτι d μὲν τόπος ἐφὶ ὁμαλογου-
μένου πράγματας αὔξησις, ἡ δὲ ϑέσις ἀμῷισβητημένοα
πράγματος ζἥτησις. ---- Denique ἀπὸ καινοῦ dicitur figurs,
qua verbum femel qnidem ponitur, fed jo feguertib:s
füppleri et fuübintelligi mente. debet. v, Phoehammon Sch.l,
p. 589. Ald, Ael. Herodian, in Villois, Anecd. Vol. Il. p.
Q1. ἀπὸ κοινοῦ μέν ἐφι λόγων συνέχεια ἐν διαναίᾳ κϑινωνοῦσα,
pig ἐπὶ τὸ πλέϊξον ἑνὸς ῥήματος εἰς συντέλειαν. — Adfert exe
empli caufa verfum Homer ll, ἃ. 15. |

Korviou dc, Quintil, VIII, 3. $9. ,,xomirudo appel-
atur quaedam mixta ex varia ratione linguarum oratio,
ut fi Atticis Dorica, Ionica, Aeolieg etiam dicta confon:
das, Cui fimile eft vitium apud nos, fi quis füblimis hu-
milibus, vetera novis, poetica vulgaribus ifcéat, "

. Koivór gc, fig, docente Rutilio Lup. I. 9, ,, conign-
Eas habet ἐπιβολὴν et ἐπιφορὰν fchemata, adeoque in eo
eft, quod et ab uno verbo omnes fententiae incipiunt, et
jn uno noviffimo acquiefcunt. * vid, voc. συμπλοκή. Ali
eft κοινότης λόγου ab Hermogene sg) μεϑ. demor. p. 6o.
explicata, qua proprias laudes cpm aliis, aut peccatum
aliorum nobiscum communicamus, aut yirtutem quorum

ΚΟΔ, 35

dàm cüm omnibus, Eius formae mentio facta eft in'voc:
xoryóc. cf. omnino Volt, Inftit. Rhet. 1V. p. 179.

. KoA Qusv, λόγον, et κόλασις λόγου dicitur Ariftidi
περὶ λογ. πολ. p. 658. ut κολάζειν ἐένδρα veteres dixerunt,
quando coercentur ec abfciudzntur, quae in. arboribus lu-
xuriant. Ergo in oratione fit illa caftigatio in rebus et
verbis, fi v. c, ea praetermittas, quae ad rem non pros
prie pertinent, fi utaris deprecatione, praeparatione, fi
a tropica vel byperbolica dictione abstineas, vel eam,
ficubi opus fit, dicendo tnitiges. vid. Pbot, Bibl..Cod. it,
— Philoftr. Soph. I. p. 505. de Ifocrate: ὁ 'Auxprupeg
(Yocratis oratio) ἰσχὺν ἐπιδείκνυται κεκολασμέγην ἐς óud«
μοὺς, ἢ, δ. numero: oratorio caftigata, et temperata. Sic
' et Synefius Dioni p. 41. ῥυθμοὺς τοῦ. λόγου κεκολασμένουφ
tribuit: Et Philofr. Epift. t3. διαλόγους. κολαςξιν, h. e,
caítigate et cum ἀκριβείᾳ dialogos fcribere. Quam αι εν
gatiogem loquendi Macrobius Sat. IT, 4. Augufto tribuit,
oppofitam Maecenatis ftylo remiífo, molli,'disfoluto. Iu
verbis Demofthenis Orat. adverfus Timocrht. prooem. Ive
δὲ ὑμῶν μηδεὶς 9uvudQa, vi δὴ ποτ᾽ ἐγὼ μετρίως, wc y. dpav-
τὸν πείϑω, τὸν ἄξλον χρόνον βεβμυκῶς, yUv dy ἀγῶσε xa]
,, qguQaic δημοσίαις ἐξεταςζομαι etc, in his, inquam, verbis
lpianus modeftiam illam, qua orator iniicit haec: ὡς
Y ἐμαὐτὸν πείϑῳ, appellat κόλασιν, quae faciat kóyqv 3»
κὸν καὶ ἐπιοικῇ ἢ. e, oratoris verecundiatn teftatur, qus
veluti mitigare ifta velit, quae videri poffit in fuam lau»
dem dixiffe. Itaque hoc de omni loco iudicium addit: 4
λέγων κολάζει τὸ πρᾶγμα τῇ προσϑήκη τῇ, ὡς γ᾽ ἐμαυτὸν
med. ὃ γὰρ ἐφ᾽ ἑαυτὲν μόνον ᾿ἄγων τὴν κρίσιν καὶ dvdoid-
ὧν, ἔτι καὶ uere τοσαύτης ἐπιεικίας καὶ μετριότητος ἀπηλ-
ἀκταί τοῦ δοκῶν Φορτικὸς ἄναι τοῖς ἀκούουσιν. ὁ δὲ ἀγέδην
μαρτυρίᾳ τῶν πάντων περὶ ἑαυτοῦ καταχρώμενος ἀνεῦ τῆς
ἐκ τοῦ λόγου κολάσεως, οὐκ ἐκφεύγει τὸ μὴ δοκῶν &yaj τοῖς
ἀἰκούουσι Φορτικός. - ΠΝ e

. *.

yc
|. Κόλλησις, dicitur Rhetoribus, cum verfus ex poe,
ta aliqio órationi folutae ita'inferitur, :ut videatur cum
omni oratione cohaerere, Hertmnog. περὶ dei. p. 62. Gre«
gor. ad ἢ. 1. Cap. 30. el οὕτω παραπλέκοιντο τὰ ἔπη, (095 ἕν
δοκῶν ἄνα! σῶμα αὐτῶν τὲ καὶ τοῦ πεζοῦ λόγου, καὶ ὅτε
συμφωνῶν δοκῶν. ἘΠ mox: κόληαιν λέγει τὴν τοιαῦ
σύναψιν, ori τὰ ἀδλότρια συγκολλῶνται, ὥσπερ τῷ χαλκῷ
ὁ κασσίτερος. ldeo etiam Hermogenes alio loco Lib. ll,
pi ἰδ, Cap. περὶ γλυκύτητος, rd; παραπλοκοὸς τῶν Tenue"
) Ms 0000 TEE

195 XOM

suy dy λόγῳ appelfat, ubi Schol. p. 407. notat: σαρᾳπλε:
κή ἐσιν ἡ τῶν ποιημάτων μετὰ πεζοῦ λόγου μίξις καὶ gut
πλοκή. Tzetz. Chil, VIII, 169. dy ἀλλαχόϑεν λάβῃς TM
καὶ μίξῃης τοῖς σοῖς λόγοις, Tra πεζὸν, ἢ μετρικὸν, κόλλησιν
καλῶ τοῦτο (fcil. Hermogenes) lbidem etiam docet,
quomodó a κοδλήσει differat ἡ παρῳδίχ, quae ad illam pro-
pe accedit.

ἹΚολοβὸς, λέξις, manca, mutilata oratio ex Paes.
se, qui ultimam fyllabam ' brevem habet. — Ariftotel,
Rhet. ἢ, 8. καὶ βραχέα, διὰ τὸ ἀτελὴς ἄναι!, ποιδὶ xoÀe
βόν. Vnde εἰ κολοβόται diCti, qui, extremas verborum
fyllabas non exprimunt voce, veluti mutilatores; et
πνεύματος κολοβότης, fpiritus angu/tia, quae longioribus
periodis non füfticit, ap. Plut, in vita Demofth. ἐπιταράτ.
qousx TOV γοῦν τῶν λεγομένων, τῷ διασπᾶαλαι τοὺς περιόδους.
vid. voc. διασπὰν et Crefoll. Theatr. lI, 5.

Κολπῶδες, τὸ, quod multos anfra&us — kalut.
Hinc oratio ἔχουσα μηδὲν κολπῶδες dicitur, quae idonea
brevitate gaudet, nec per varios circuitus et anfractus,
flaminis inftar, circumerrat, Dionyf. Iud. Demofth. Cap.
38. p. 1007. ubi fenfus ex variatione loci fere aapa A jAev
Cap.. 4. fin. apertius etiam intelligitur. [δὲ contraria οἷο.
cntio dicitur ὑταγωγικὴ καὶ πλαταία, καὶ πολλιοὺς ἀγκῶνα,
(κόλτους h. 1.) ὥσπερ οἱ μὴ κατ᾽ εὐϑείας ῥέοντες ποταμοὶ
“οἰοῦσιν» dy Raid Mox pag. 1008. dicit xvxAe-
γραφᾶν, periphrattice enunciare, et dilatare fententiam,
ubi et exemplis ex Ifocratea oratione petitis. rem demon-
ftrat. Ibid. p. 1010. κεκολπω μένα, eadem metaphora, ap-
pellat, quae dilatata, produtia (unt fententiis. Expreffit
metaphoram Quintilianus I7, 4. 3. abi narrationem inso.
fam et arceffitis. deferiptionibus lafcivam reprehendit.

τὸν Κόμμα, brevis fententia, quae per fe ipfa fenfum
fundit, v. c. γνῶϑι σεαυτὸν, quae et γνώμη dicitur, De-
metr, Eloc. 9. καὶ τοιαύτῃ βραχύτης κατὸ τὴν σύνϑεσιν, κόμ-
px ὀνομάζεται. ῥρίζονται δ᾽ αὐτὸ ὥδε᾽ κόμμα és] τὴ πώλου
ὅλαττον.υ Ab Hermogene brevitas illa ἧς definitur, ut
κόμμο fit-ea compofitio, quae 2. 3. 4. 5. 6. fyllabis fen
tentiam abfolvat; quaecunque hunc numerum füperet,
κῶλον efficiat. vid. Hermog. περὶ sipac. IV. p, 178. εἰ
Ariftid. περὶ Aey, πολ. p. 661. qui cum Demetrio confen-
tit. Vnde xoguxríag dicitur fcriptor, qii talibus brevb
imtis generibus faepe utitur. Philof&r. Soph. p. ó2t .
" | | qu

ΚΟΝ | | 387

Aquila etiam Rom. p. 159. κόμμα dupliciter dici ftatuit,
primum ut fit pars trunca membri f. κώλόυ, deinde cae«
fam orationem effe, quoties non efficiuntur verba ex con.
nexione membrorum, fed fingula quodvis figuificantia
proferuntur. Quintil. IX, 4. 122. ,, /ncijum , inquit, quan-
tum mea fert opinio, erit fenfus non expleto numero con-
clufus, plerisque pars membri, "Tale ett enim, quo Gi-
cero utitur: Jomus tibi. deerat 9 4t habebas. — Pecunia

fuperabat? at egebas. — Fiunt autetn etiam fingulis verbis
incifa, ut: Diximws, tefles dare volumus, — Incifum eft,
diximus.* — Hinc et κοριματικᾶς κατασκευάζειν. τὴν σύνϑε-
giy Dionyf. lud. Demotth, Cap. 39. p. 1072. h. e. per bre-
via commata et incifa loqui. "Contrarium eft τὸ ἐμπϑρίο.
δον, periodica elocutio. Cicero Or. 33. cofitralfa et emi
suia dicit, iisque opponit circuitum et couglutinatiognem '
verborum: it. Cap. 62. íscife memóratimque dicere. —

Κομπώδη, quae fplendoris opintonem excitant,
Longin. 23. 4. Eadem Cap. 24. ὑψηλοφανῇ dicere videtur.
Plutarchus τὸν (Àoy ᾿Ασιανὸν τῶν λόγων ab. Antonio ufar-
patum dicit ἔχοντα πολλὴν ὁμοιότητα πρὸς TOv βίον αὐτοῦ,
κομπώδη καὶ Φρυαγματίαν ἄντα, . Hefych. πορμπῶδες" iae

0VIXCV. | ἮΝ ΄

Κομψεύεθαι, nitida, comtaque oratione uti. Dio-
nyf. Cenfur. feript. Cap. 5. 2. et Iud. Ifocr. Cap. 14. p. $644 -
Vnde κομψεύματα.,, lepidae venuftaeque narrationes Hi.
merio Eclog. 32. ubi vid. not. Wernsdorf. p. 299. Et κόρ.
Aoc τὴν φράσιν, qui comta et ornata oratione utitur, Pho-
tii Bibl. C. 40. ubi idem dicitur ὁ ποιητικοῖς λέξεσι xsy;pse
μένος, De qua re etiam ἡ κομιψεία frequenter dicta eít. v.
Crefoll. Theatr, Rhet. ΠῚ, 21. p.3c9. Hefych. κομψά" τὼ
&govydÀo. xouv/el« ποικίλῃ λαλιά, καὶ πανουργί, κ᾿.

Κομμωτικὰν, T0, quod praeter naturalem formar
conquifitis extrinfecus orndmentis curiofius excultum eff.
Proprie ad cultum muliebrem pertinet, quem ars xouguo-
Tix efficit. Hinc ad orationis calamiftros transfertur in
utramque partem, ita tàmen, ut femper adfeCtatam et
adventicio cultu expolitam fcribendi formam fignificet.
Muitum eos damnat Lucian, de Confcr, Hift. p. $64. qui
ad concinnandam Hiftoriam adhibent poetices xou pata,
non levius peccantes, quam fi quis robuftum athletam
purpureis amiciat, καὶ Qua» ἐντρίβοι, καὶ ψιμύϑιον τῷ
προσώπῳ. Vox recentioribus adamata: Photio diee

ocrae

. 188 ΚΟΥ͂

l(ocratis ἐπανϑὲϊ τοῖς λόγοις οὐ μόνον ἔμφυτον dd wa)
κομμωτικὸν καλιος Bibl. p. 179. Apud Euftath. ad 1l. A.
p. 96. Neftor οὐ μόνον ταὶς ἐννοίχις ἡδὺς, eA. καὶ τῇ Φρά.
ee: κομμωτικός. Pfellus Heliodoro tribuit τὸ καλος τοῦ
λόγου οὔτε πάνυ κομμωτιπκὸν καὶ ϑεατρικὸν, oUra μὴν ᾿Ατο
ccv τε xx) ὑπερήφανον. vid. Hermog. περὶ ἰδ, p. 305. et
453. οἷον κόσμος Tig ἐπικείμενος ἔξωϑεν κομριωτικός. —
Haec omnia defcripfi ex Hemfterhuf, not, ad Plut. Ari.
ftoph. p. 398. | ;

KovQoAovy/ía, inanis 'verborum iaRlatio, Longin
Cap. 29. 1. de periphrafi moderate ufürpanda: suJue γὰρ
ἀβλεμὲς προσπίπτει, κουφολογίας ra üQoy , καὶ παχύτατον,
e Eandem κουεξολογίχν dixit Maximus Tyr, Dist. 23...

Kosuav, τὸν ἀκροατὴν, fuspenfum tenere auditorem.
Id praecipit Demetrius Eloc, 316. exemplo Ctefiae pro-
polito, qui, cum nuntium induxiffet mortem Cyri hun.
tiantem, non ftatim prorupit ipfa mortis narratione, fed
nonnulla praefatus eít, quibus affe&ui moeroris veluti
praeluderet, et fimul characterem nuntii calamitatem jl. .
lam detre&antis exprimeret. Hoc dicit wpaua» et ἀναγ»
xocey συναγωνιᾷν, vel eic ἀγωνίαν ἐμβαλλειν τὸν ἀκούοντα,
in focietatem miferationis rapere auditorem. Ariftoteli
IIT, 14. κρεμᾶται ἡ διάνοια, €um in fabula vel epico car.
mine argumentum non fignificatur prologo, et quodam
— δείγματι ToU λόγου. "Tum poeta fufpenfum et incertum,
uid fequatur, auditorem relinquit. Alio fenfu κρεμάσαι
3 διάνοια Hermogehi dicitur 1) in periodo μονοκώλφῳ, fi
, jntegra fententia, interpofita alia, veluti dividitur et fe-
aratur. Lib. IV, περὶ sop. p. 172. vid. voc. περίοδος. 2)
non directa eft, fed obliquis cafibus fuis quodammodo
incertum , quid fequatur, le&orem tenet, ut "fi qua fen.
tentia a genitivis abfolutis incipit. Lib. I. sp? id. p. 34
-: Deinde ibid, p. 188. ῥυϑμὸς κρεμάμενος, numerus pendu.
lus, opponitur τῷ βεβηκότι ftabili, habetque locum, ubi
in «erbo extremo non omnes literae longae funt, vel po-
íftrema brevis. ldem dicitur ὁ ἀπηρτημένος, fufpenfas.
vid. voc. xjwAóc. - :
^Kpoivónsvov, τὸ, Rhetoribus dicitur, quod ex ac
cufatione et defenfione veluti efflorelcit, das rickterliche
Refultat einer Sireitfache. Anonymus de Rhetorica ed.
. Fifch. p. 198. συνεςάσι dà αἱ ὑποϑέσεις ἐξ αἰτίου, xa) συνέ-
᾿ς Wevroe, καὶ κρινομένου. "curioy 'pày οὖν δὲ ὃ ἡ prm
συνόχον

ΚΡΙ | 380

οὐνέχιον dà δὲ ὃ καὶ ἐπὸλογία. τὸ δὲ κρινόμενον ors δριαζοῶς
παταλεποτα. — ludicationem Latini vocant. v. Au&. ad
Herenn. 1, 16. Cic. Top. 25. .,, quae ex ftatu contentio effi-
citur, eam Graeci κρινόμενον vocant: mihi placet id, quo-
niam quidem ad te. fcribo, de qua rt agitwr, vocari.
Quintilianus ΠῈ, 11. fin. ,, verius et brevius, qui flatus,
et continens, et iudicationem idem effe voluerunt: conti-
wexs autem id effe, quo füblato lis effe non poffit, . lidem
judicationem et. ftatum confentire. femper 'exiftimarunt.*
Caeterum Quintilianus hoc loco affe&atam Hermagorae
circa has res fubtilitatem perftringit, ad reCtam eloquen.
tiae diíciplimam non admodum utilem. PFortunat. Rhet.
p.39 Ex αἰτίῳ. et συνέχοντι naícitur κρινόμενον, hoc eft,
id, de quo iudicandum eft. | |

K'oíc&é, dicuntur iudicia aliorum, doCtorum, fa.
pientum, gentium, quibus quis in oratioue teftimonii vel
argumenti loco utitur, quae vulgo aw&oritatés vocantur.
v. Quintil. V, -11. p, 240. Eadem et ἀξίωσις dicitur , et
Ariftoteli τὸ κρινόμενὸν, ut ait Theophil. Corydalaeus in.
ἐκϑέσει ῥητορ. pp. Fabric. Bibl. gr. T. XIII. p. 735. ubific "
definitur: δόξα, ἤτοι ὑπόληψις τινὸς ἢ τινων περί τινος ἔχειψ
οὕτως, ἢ μὴ ἔχεν. ὃ |

—— (ριφικός. xpyro) λόγοι, fimpliciter dicuntur dé
arte critica, quam et Sophiftae exercebant. ' Sic P'hiloftr.
in Vita Herod. p. 564. τοὺς χριτικοὺς τῶν λόγων Μουνατίῳ
συνεγένετο. Et hic Munatius alio loco in Vita Polemonis
ὃ πριτικὸς appellatur. cf, Vit: Pollucis p. 592. ubi ab illis
diftinguuntar λόγοι σοφιφικοὶ, h. e. ars fophiftica et era-
toria. Nimirum prope ad Grammaticos » xpironj perti-
nebat, quorum erat ἢ κρίσις et ἐξέτασις τῶν λόγων, qua
fcriptotum genus dicendi, vitia et virtutes, iudicabant,
fpuria à genuinis discernebant etc. Hanc Φιλόσοίϑον ῥητό-
pix» dicere videtür Dionyf. Ep. ad Pomp. p. 757. cf. ta-
men p. 784. ubi eo nomine perfe&i hiftorict eloquentiam
defignare videtur. lta Euftath. ad Hom. 1l. f. p. 773. xpr-
TixoUc explicat, τοὺς expiBesdpouc γραμματικοὺς, in iisque
Tifiam Rlietorem numerat. οἷ, Chrift. Schotanus disfert.
de literat. Graecorum. ^ Deinde etiam di&ti fünt κριτικοὶ
dialeCtici, et κριτικὴ ἐπιφήμη» ars disferendi, quam et
Σωχρατικὴν dixit Athenaeus 1I, 2. ubi vid. Cafaub.
Koo7oc.. Notum eft κρότον proprie de appiaufu di-
ci Laque ei adiungi folent in ojrei,, duPon yea, P
βυβοι

190 . ΚΡῸ

φύβοι, ψόφος, Kronos, πάταγος. Box], de quibus vh.
'Crefoll. 'Theatr. lil, 20. προτοϑαρύβους, etiam Plutarchus
appellat de Audient. Cap. 4. ut acc/amatiosem et. piaujum
Quintilianus V1IT, 5. 3. Deinde vero etiam vox illa adhi.
betur, ubi de quadam orstionis concinnitate fermo eft,
]ta cum κρότος τῷ ἤχῳ opponitur; hic ad pronunciatio.
nem, iile ad compofitionis quandam magnificentiam per.
tinet, ut ap. Philoftr. Soph. II, p. 500. ubi μεγαλοφωνίεν
appellat, quam antea κρότον dixerat, cf. Crefoll. 1, c. ὉΠ,
. 2T. Vbi vero utraque vox iungitur, de omni ratione com.
pofitionis acclpitur, ut ap. Eunap. in vita Himerii: πρό»
voy ἔχοι; καὶ ἦχον ἡ συνθήκη πολιτικὸν, h. e. oratio. urb
nam elegantemque. compofitionem habet. ^ Ántea enim
«εὔκολον et συνηρμοσμένον., facilem et concinnum, dixerst
cf, omnino quae, ad voc. ἔκκροτος adnotata funt.

Kpodcs:é. Apud Ari(toph. Nub. 317. inter ea re.
fertur, quae arti Rhetoricse attribui poffint, notatque
explicante quidem Scholiafte ad ἢ, l. ἀπάτην et |
γισμὸν, fraudem, quae fucato orationis nitore, vel fotili
ratiocinatione, vel veteratoria decipit. cf. Crefol]. 'T'hestr.
1, 14. p. 96. Alius Scholiaft. intelligit: τὸ evyapwadery τὸν
«xoyoyrx. Vnde ὁ xpovsimog in Equitt. vs. 1 316. dicitur
orator vehemens τὸ crx τῶν ἀκροωμένων προύων τῇ a(o-
ὁὀρότητι τῶν λόγων. Suidas expl. ὁρπαγὴν, pro quo Κα»
fterus ex Schol. Ariftoph. ἀπάτην reponendum exiftimat,
Sed et illud fanum effe poteft, fi ftatuamus gloffema fs-
&um ex mente illius Schol. qui συναρπάζειν τὸν ἀκούοντα
fcripferat. Hefych. κροῦσις᾽ τὴν πρὸς τὸ λεγόμενον ἐν ταῖς
Qriosci ἀντίῤῥησιν καὶ παράκρουσιν οὕτω Φασίν.

KravíQeiv, peBere dicitur Plato dialogos fuos, que
tenus nimium cultum et nimiam in oratione formanda ct
ram adhibuerit, eademque metaphora a capillis ornandis
duCta, βοφρυχιίζειν, veluti rintinnis orna Dionyf, de
Comp. Cap. 25. p. 208. ὁ Πλάτων, τοὺς ἑαυτοῦ διαλόγιυς
xTsviquy xo] βοφρυχίζων, καὶ πάντα τρόπον ἀναπλέκων, €
διέλιπεν óydoyxovra γεγονὼς ἔτη. — Alia metaphora in re fi
anili ufus Synefius in Dione p. 47. λέξιν Mr cA xa) &Tt-
σμιλεῦσαι!. Neque abfürdum videtur, quod Fabricio (Bibl
Gr. Lib. IV, 31. p. 429) in mentem venit, Hermogenem
a nonnullis £vszpz diCtum effe fortaffe ideo, quod doct-
rec dictionem .fealpello yelut deradere. lta Dionyf. lc
de Platone et lfocrate: τῶν τότε ἀνϑρώκων οὐ geram

KTK | ^ ii

«d γλυπτοῖς καὶ τορευτοῖς ἐοικότας ἐκφερόντων λόγους et.
. vid. voc. ἀποτορνεύειν. | τς

Κυκλογραφ εἴν. vid. voc. κολπῶδες. —

Κύκλος, περιόδου, forma periodi, der Schnitt eines
Periode. Dionyf. Compof. Cap. 19. fin. ἔξ; παρ᾽ αὐτοῖς
(fcil. Ifocrati eiusque difcipulis) eg περιόδου κύχλος, ὅμοει-
δὴς σχημάτων τάξις etc. — κύκλος etiam ambitus eit jn pe-
riodo, abfolutaque eias forma. v. 1. c. Cap. 92. p. 149.
Vnde κυκλικαὶ περίοδοι Dionyf. Cenfüt. 3. 3. p. 429. —
“εριόδῳ καὶ κύκλῳ apiÀxpDavey id. Iud. lfocr. 2. cf. Lon-
gin. Cap. 40. Philoftr. Epif& 1. κύκλον ἀποτορνεύειν,, perio-
4dun concinnare. Orbem orationis etiam Cicero, Orat, 71.
de Orat. 11], 51. — Euftath. ad Hom. 1], x. p. 818. κύκλον
ἑητορικὸν dixit, quando fententia. eodem verbo incipit et
definit, ut illud Homeri: ϑῆκεν ἀνὰ μυρίκην, δέελον δ᾽
ἐπὶ σῆμα τ᾽ ἔϑηκα. Denique κύκλος a nonnullis fcriptorj-
bus metricis dita eft fyllaba longa Anapaefti, v. Dionyf.
Comp. Cap. 16. p. 109. 8m B

Κυνικὸς τρόπος, methodus iocandi cywica, quae
acerbás mordacesque facetias habet, haud dubie nomiha-
ta a Diogene, qui in ito genere celeber erat, cf. Detnetr,
Eloc. 259. ubi et Diogeniani ioci exemplum adfertur. Et
mox δ. 261. πᾶν τὸ δος τοῦ KuwixoU λόγου σαίνοντι ἅμα
δοικέ τῳ καὶ δάκνοντι.

Κύρια, ὀνόματα, verba propria, quatenus oppo-
nuntur translatis et perfpicuitati inprimis ferviunt, Ariftot,
Rhet. III, 2. — Dionyf. lud. Lyf, Cap. 3. κύρια καὶ κοινὰ
zaj ἐν μέσῳ κείμενα ὀνόματα, opponit τῇ τροκικῇ (pace.

Κυριολογία, Longino 28. dicitur vulgaris logues-
di modus, quamlibet rem füo nomine fimpliciter appellans.
Contraria illi eft ἡ περίφρασις, quae rem circumloquitur,
ut cum Plato τὸν ϑάνατον (quae eft κπυριολογία) per peri-
phrafin τὴν εἱμαρμένην πορείαν appellat. | Mox Longinus,
quam antea κυριολογίαν dixerat, Ψιλὴν λέξιν vocat. Ean-
dem fic Photius Bibl. C. 69. quatenus tropicae dictioni
oppofita eft, 007 | mE

Κώδωνες, tintinnabula, in oratione Longinus 23. 4.
appellat ornatum figursrum importunutm, et iuíto frequen.
tiorem. Eum tinsitum Gallionis dixit AuCt. Dial. decort.
eloq. Cap.: 26; vid. Kufter. ad Aciftoph. Ran. 904. et not

| r

193 K (A ,
Fabri ad Longín. 1. c. Simili metaphora ufi fünt, qui loqua.
ces cum κροτάλοις comparabant, ut Árifteph. Nub.. 259.
441. ubi Schol. εὔσομος καὶ εὔγλωττος, ὡς τὰ κρόταλα, À&-
Aoc. cf. Philoftr.' Vit. Apoilon. ΝΠ], 6. ubi de oratore or.
retus diétionis affe&ante: παάρισα ἐπιτηδεύων πρὶ ἀντίϑε-
ταν καὶ κροτάλον δίκην κτυπῶν τῇ γλώττῃ. ΝΣ
Κωλοειδῶς, Φραζαν, membratim loqui, oppofi
tum τῷ ἐφαπλοῦν. v. Sopatér dia. p. 290. ΑΙά. “." ᾿.
Κῶλον, Ariítoteli eft metnbrum aliquod ex iis qui
bus periodus compofita conftat, μόριόν τι περιόδου. Rhet,
1lI, 9. 13. cf. Dionyf. Comp. Cap. a. Differt à wóupar,
longitudine, et abfolutioné. v. Detnetr. Eloc, 20$. Her.
mogeni κῶλον elt ἡ ἀπηρτισμένη διάνοια, perfeGta fehten-
tia, unde fieri poteft περίοδος μονόκωλος, Lib. IV. τῳὶ
εὕρδσ. p. 172. iti quà [1]. διάνοια σχηματιαϑᾶσα σχοινοτανᾶς
᾿διάληπται.. Eius dimenfio ab eo ita definitur, ut a fepti-
ma fyllaba usque δά 12. et 18. progrediatur. — Quaecun-
que autem fententia fyllabas fex non excedit, illi κόμμα
dicitur. l. ci p. 178. Suidas: πῶλον, μόριον λόγου, ἐκ δύο
ἢ ἐκ πλειόνων μερῶν συνισάμανον. τὰς συλλαβὰς yap τέ
μένουσι καὶ τὸ κῶλα τῶν, νοημάτων. κῶλον οὖν, ὁ ἀπηρτισμέ-
yyy ἔννοιαν ἔχων «ίχος. οἴ, Auct. ad Herenn. IV, 19. τ
:Quintilianus ΙΧ. 4.. 123.. /Membram eft. fenfas numeris
conclufüs, fed a toto corpore abruptus, et per fe nibil
efficiens. vid. voc. περίοδος.

Κωμικῶς, λέγειν, inoratione fere idem eft, quod
σκώπτειν, pertinetque ad fales et iócos , et .urbanit&tem
oratoriam. - Hermog. περὶ ua3. δεινοτ, p. 70. ubi illud prae
cipit tribus modis fieri poffe, κατὰ παρῳδίαν. rapa wpor
δοκίαν, et τῷ *pijdioy Tai; εἰκόσιν ἐναντίως τῇ Φύσει vi»

᾿ πραγμάτων, 5C ΝΞ ΜΝ
. Κωτίλος, “πολὺ τὸ κωτίλον ἔχοντα. κῶλα, tuemire
orationis multum canori haüentia, quod facilem blandam.
*que elocutionem'faeiat.. Ita;Dionyf..de vi Demofth, Cap.
120. p. 1078. Mox p. 1094. verbum μωτίἥλιειν adhibet de
oratore, qui ad aures blande et iocabundus loquitur, »1
gis fentiri animo , quam explicari poffe videtur (ΝΕ
mà horum vefborum fignificatio, "Porro etiam t sey
jungit τὸ ἀπατηλόν. Eine gewi[fe einfchmeichelnde , über.
vedende: Gefchtoützigkeit , soelche durch ihren deichten Flaf—
&th Ohren angemihm ifi. Vnde et ἁρμονίαν nine

ἑ K 4,9 MTS
ponit τῇ Φιλαρχαίῳ p. trO4. Hefych. xer/Aoy 400, Ad.

λον, εὔφομον. Suidas: κωτίλη T λόγοις ἀπατῶσα, καὶ κωτί.
Aoc ὁ πανοῦργος, ἢ κόλαξ ἢ ἀπατεων. | |

Κωφὴ, σύνϑεσις, Demetrio Eloc. 68. dicitur, cum
ex nimia literarum concurrentium fuga oratio languet, et
nimium mollefcit. Es est/leht dann eine zw tweiche, matte
-dus/prache, . Eandem οἰμουσοτέραν dicit, veluti infono.
ram. Nam μοῦσα eft idem quod μέλος, cantus quidam et
fuavis moduljatio. — Vnde utrumque iungitur Demetrio
Cap. 71. Suid. κωφὰ καὶ παλαιὰ ἔτη ψυχροὶ, καὶ οὐδὲν σα.
Φὲς ἔχοντα. v

Δ. | |

Λαβή. Dionyfio Hal. de vi Demofth. Cap. 20, init,
ἄτονος καὶ λαβὰς οὐ κραταιὸς ἔχουσα λέξις, .eít oratio
languida , /piritus et servorum expers, quia caret iis for.
amis etfiguris, quae vim quandam oratoris indicant, et
'affe&tum adiuvant. Idem poftea ita enunciat? τὸ τῆς λέ.
£suc λᾶον καὶ μαλακὸν αἰτιῶμαι. Tx Cixy yap. ἔδει καὶ ci.
“προν eio, καὶ πληγῇ τι παραπλήσιον ποιᾶν. — Paulo antea
Cap. 18. itidem de llocrate: ἀτολμός és: περὶ τὰς τροπικοὶρ
κατασκευὰς, καὶ ψοφοδεὴς καὶ οὐκ εἰσφέρεται τόνους κρα-
ταιούς καίτοι γε τοῖς ἀϑληταῖς τῆς ἀληϑινῆς λέξεως ἰσχυ-
Qxc τὰς ἁφὰς προσᾶνοωι d& , καὶ ἀφύκτους τὰς λαβάς. vid.
voc. aa. Hefych. λαβή" ὁρμή.

Λαλιοὶ, oratio, vel compellatio, qua alicui privatim
gratulamur, aliquem laudamus, profequimur abeuntem,
quae inde προπεμπτικὴ dicitur. Menander dup. àmid. p.
621. de hoc genere oratiqnum agens, non docet accurate,
quomodo a ceteris λόγος differant. Sed ita tamen eorum
.charaCterem defcribit, ut videantur effe chriae quaedam
.extemporaneae, Vnde praecipit, ut forma dicendi in iis
fit fimplex, incomta, et non multum arti$ prodens; ne.
que etiam accurato ordine, quem difciplina rhetorica po.
ftulat, disponantur. Deinde τροκεμπτικὴν λαλιὰν definit
λόγον uer εὐφημίας τινὸς προπέμποντα ἀπιόντα. — Vnde
Ῥαῖοει AaAuxe dici orationes privatim, et a privatis habitas,
atque differre a λόγοις, Quorum ufus fit in foro, in con.
- cione, in iudiciis, - Talis λαλιὸ eft v, c. ὅταν ὁ παιδευτὴς
“προπέμπει τὸν ἀκροατὴν, vel ἑταῖρος &rcpoy. cf. Menandr.,
.l c. p. 624. ἴᾳ. Photii Bibl. Cod. 165. ec Wernsdorf, ad
Himerii Ecl. 1, p. a0. — Προλαλιοὴ autem dictae Rhetori.
, N e 2us

104 AAM

bus prarfationes, quas vocat Plinius Epift. TL, 3. quibus '
fub initia disputationum utebantur, iudice Gefhero ad l,

c. Plinii, ubi et eius generis προλαλιαν unam alteramque

Luciani extare commemorat.

Λαμπρός. λαμπρὰ νοήματα, fententiae grandes,
fplendidae, ϑεατρικοὶ etiam vocat Sopatr. dup. p. 343.
Ald. et alio loco etiam πομπικαά, vid. voc. sroumea, et
πομπεύειν. n

Λαμπρότης, grnus dicendi fplendidum, | gravite
tem et quoddam μέγέϑος orationi concilians, docente
Hermogene Lib. l. πρὶ id. p. 993. fe exferit in fiducia ors
toris, qua utitur in veritate declaranda, in rebus praecls-
re geftis celebrandis: eine edle Dreifligkeit des Kedners im
Vortrag , entfernt vos aller Zurückhaltung , oder zweifel-
hafter Aeuferung. [ἢ figuris (σχήμασι) λαμπρότητα δι᾽»
bent inprimis negationes et αἰγπάθα. Membra orationis
λαμπρὰ funt plerumque longiora. — Ariftoteli Poet, 24.
p. 100. λαμπρὰ λέξις eft dictio ornata, et cum aliqua arte
et ftudio expolita, quod fit τῷ διαπονῶν τῇ λέξει. — Sic
Phot. Bibl. Cod. 6. de Gregor. Νυ τὴν Φράσιν λαριπρὸς,
καὶ ἡδονῆς ὠσὶν axosxQwy. Mox xao, λαμπρότητα et
τὸ γϑύτατον iungit. — Apud Philoftr. Vit. Soph. I. p. 527.
λαμπρότητες TOU λόγου h. e. fplendide dica, Laolliano
Soph. tribuuntur. Dionyf. Hal. in Iud. Ifocr. Cap. 12. in
hoc oratore laudat τὴν λαμπρότητα τῶν ὑποϑέσεῳν, καὶ τὸ
Φιλόσοφον τῆς προαιρέσεως, quatenus is maxime ea dicen.
di argumenta delegit, quae vel honeftate fus, vel utilits-
te ad rem publicam gerendam, vel virtutes commendan-
das, aliis plerisque, quae vulgo ab oratoribus tratari
folebant, praeftarent: ἐξ ὧν, inquit slio loco Cap. 4. e$
λέγειν δεινοὺς μόνον ἀπεργάσαιτ᾽ ἄν τοὺς προσέχοντας αὐτῷ
τὸν νοῦν, xA. καὶ τὰ ἤϑη. σχουδαίους, οἴκῳ τὰ xu) πέλει
xo) ὅλῃ τῇ EZxÓ; χρησίμους. vid. γ᾽ οἵ, Inf. Rhet. VL
Ρ. 407. BEES |

ΛαμπροφΦωνία, clara, fonora vox, Phot. Bibl. C.
265. p. 1474. Oppofitum eft τὸ /cxvóQwvoy vid. Plutarch. '
Vit. Dec. Rhet. in Ifocrate; cui eodem fenfu Philoftratns.
Soph. p. 504. τὸ ἐδλιπὲς τοῦ Φϑέγματος tribuit. vid. voc.
λευκός. Splendorem vocis, fortaffe ex eadem metaphors,
commemorat Cicero Brut. 71. Sic et Plin. Lib. ao. 6. f.
21. de porro: voci /plendorem adfert. cf. Crefoll, Vac.
Aut. Lib. 3. p. 482. - ΠΝ
| . δαρυ 7

Λαρυγγήξζφειν, interptete quidem Gefneto, apud
Lucian. πεῖ, praec. Cap. 19. dicitur, qui imum patulum.
que guttur, quantum poteft, ad pronuntiandum adhibet,
et inde tanquam ex $xeiy quodam augere, modulatiorems
que reddere fonum ftudet. Alio loco Lexiphan. Cap. 24.
adhiberar pro /onoram di&tionem affeGlare , et coniungitur
cum τῷ βρενϑύνεοϑαι!, quo gravitatis et magniloquentiae
affeCtatio notatur. Suidasex Harpocratione: λαρυγγίζειν,
τὸ πλατύνειν τὴν φωνὴν, καὶ μὴ κατὰ Φύσιν Φϑέγγεοθαι,
αν, ἐπιτηδεύειν περιεργότερον τῇ λάρυγγι, χρῆϑα!. De-
mofth. pro Coron. Cap. 40. de. Aefchine: ἐπάρας τὴν Qu
γὴν xe) γεγηϑὸς. καὶ λαρυγγίζων. cf. Gefner. ad Plin. Ep.
]V, 7. Coel. Rhod. Le&t. ant. XIV, 1. . Alia veterum loca
attulit Crefoll. Theatr. III, t8. p. 264.

00 A eov, ὄνομα, Demetr. Eloc. 176. et. 48. τὸ Adios
καὶ ὁμαλὲς τῆς συνϑέσεως, levis et aequabilis compojítio,,
cum lingua non offendit ad literas duriores, vel hiat in
concuríu voealium:. der gíatte, leichte Zfusdruck. — Vnde
et τὸ δύήκοον tribuit τῇ λειότητι Demetrius "Cap. 258. Sic,
et Dionyf. de Compof. Cap. 22. p.165. Aeize: et συνεξεσ.

μένας ὡρμονίας tribuit τῇ λέξει εὐεπξ καὶ λεληϑότως Qu. Ὁ

᾿ϑομνούσῃ τῆς αἀποῆςγ contrariumqüe ponit τὸ ἀντίτυπὸν,
καὶ τραχὺ, καὶ φρυφνόν. Epp. 171. ὀνόματα λᾶα, καὶ

μαλακὰ, xo] παρϑενωπὰ iungit, ;

A siór qc, lenitas di&ionis oratorjae , alfeCtus, vigo«
ris, et fpiritus expers. ' Vnde ea τῷ παϑητικῷ εὐ ἐμψύχῳ
opponitur Dionyf. Iud. lfocr. Cap. 13. ubi Hieronymi phie
lofophi de Ifocrate hoc iadicium commemorat: τὸ u£yie.
€0y καὶ κινητικώτατον τῶν ὄχλων, TaporTéiDo, , τὸ παϑη2
τικὸν καὶ ἔμψυχον. δουλεύειν γὰρ αὐτὸν τῇ. λειότητι ὀμὲ
παντός. vid. νος. ἄψυχος. — Effeminatam levitatem. Quin
lianus VIIT, 5. appellat, ubi tarnen alii libri Jenítatem e
hibent. Opponitur ibi ormat«s virilis, fortis, /anftus,.
qui fanguine et viribus nitet. Alibi tamen fine vitii nota
Quintil. X, 1. $2. Hefiodo tribuit /evitatem.verborum, cum -
qua viri doCti conferunt Dionyfii λώιότηγα ὀνομάτων, quan
idem ín Hefiodo commemorat. . Conftat enim Quintilia«
num in iudiciis de veteribus fcriptoribus maxime illius
fententias, et verba adeo fequi. Vnde et Gefnerus pro
lenitatem , quae vox in aliquot libris legebatur, /Jevitateh ,
legi poffe non vetat. Eadem λαότης dicitur Demetrio .
Cap. 299. in compofitione verborum, cum vocales fe.
cum invicem non committuntur, et elocutio fit mollis et

4 € vis.

196 AES

levis. Ei contraria eft τραχυφωνία. v. Euftath. ad Hom.
Il. s. p. 519. t

Λέξις, elocutio, ratio dicendi. Ariftot. Rhet. III, 3.
Schreibart, edusdruk, in wie ferne er durch die l'eranlaf-
fang. modificirt wird. v. c. λέξις γραφικὴ, ratio. dicendi,
qua in fcribendo utimur, vel cyww;s;uj, quae iudiciojet
aCtioni publicae apta eft, cf. Ariítot. 1. c. Cap 12. et Poet.
Cap. 6. ubi explicat τὴν dix τῆς ὀνομασίας ἑρμηνείαν, Hinc
λεκτικαὶ ἀρεταὶ lunt dicendi, vel orationis virtutes Dio-
nyf. Cenfür. 2, 11. et mox Asxrixóy Εἶδος ea pars hiftoriae
dicitur , quae elocutione cernitur. cf. Id. de Compot Cap.
1. p. 4. ubi τόπος πραγματικὸς et Aaxrixog diftinguuntur in
oratione iudicanda, quorum ille ad fententias et rem, hic
&d verba et elocutionem pertinet. Deinde ἡ λέξις etiam
pro oratione foluta et vulgari dicitur, quatenus rationi
dicendi poeticae et metricae oppofita eft, Sic. apud Ari.
ftot. Poet. Cap. 22. p. 166. ubi Euclides dicitur vitium ali
quod Homero poetae exprobraffe, quod ipfe tamen come
miferit dy αὐτῇ τῇ λέξει. Et Dionyf. Hal. de Compof. Cay.
Εἴ. p. 54. ὧν μὲν οὖν φοχάζνται πάντες of σπουδῇ "pd-
Φοντὲς μέτρον 3 μέλος, ἢ τὴν λεγομένην πεζὴν λέξιν, ubi
vox τεῤἧν, quod gloffam olet, in nonnullis libris melius
omittitur, — ' Hinc λεκτικὴ xopovíx eft oratio vulgaris,
quali in vita communi utimur, καὶ διάλεκτος ἡ πρὸς ἃ
Ariftot. Poet. 32. et Rhetor. I!I, 8. 7. τῶν ῥυθμῶν ὁ μὲν
Sjpoc σεμνὸς καὶ oU λεκτικὸς, h. e. fermoni quotidiauo (τῇ
λέξει) minus aptus ; mox autem ὁ ἔχμβὸς αὐτή dem ἡ V
£s ἡ τῶν πολλῶν. Nam leCtionem illam σεμνὸς καὶ οὐ Aet»
τικὸς, quam primus Victorius reftituit, cum antea σεβ»
yoc xa) λεκτικὸς, nullo fenfu idoneo, legeretur, non ipfa

lum vocis fignificatio fuadet, fed et imitatio |
ui S. 42. verbis, ut affolet, paululum immutatis, prae.
ceptum illud Ariftotelis ita enuntiat: ὁ μὲν ἡρῷος, σεμνὸς
ua) οὐ Àoyixéc. His accedit au(toritas Ciceronis, hune
ipfum locum Ariíftotelis exprimentis, in Orat. Cap. $7.
Quod longe 4frifioteli videtur fecus, qui iudicat, heroum
uumerum grandiorem, quam defideret foluta oratio: iam
bum autem. nimis e vulgari εἴς fermone. cf. Vol. Inftit.
Rhet. VI. p. 438. — Vnde Quintil. IX, 4. 88. bsmanio
rem iambum vocat, ἢ. e. fermoni hominum vulgari coo
venientem, ut interpretatur Burmannus, qui confert Pe.
tron. Cap. 9o. ubi /umane loqui, et poetice, diftinguun-
tur. Quo fenfu etiam Horatius Sermones dixit, quod
praetet

. AER 197

praeter metrum nihil poetici haberent. Apud Ciceronem .
autem ad Att. 16, 4. παρὰ λέξιν notat, contra proprie lo.
quendi rationem. vid. ibi Corrad. et quae infra dicuntur
δὰ voc. λογικός. ε '

Λεπτολογία, fig, ap. Alexandr. περὶ ox. Aquila.
Rom. Cap. 2. definit eam defcriptionem rerum, qua vel
minutiffimas fingulatim recenfemus. Quare etiam dicit
eam a nonnullis ad διατύπωσιν referri. Eadem μικρολογία
appellatur. vid. Wernsdorf. ad Himer. Ecl. IV. p. 117.
Notatur etiam ea voce disputatio de rebus inanibus. Sui-
das in λεπτολογία, τὸ AexroAoyeiv ap. Ariftoph. Nub. 319.
explicat περὶ μηδενὸς καὶ κενῶν πραγμάτων λέγειν.

Λεπτὸν, τὸ, fubtile vel accuratum dicendi genus.
Dionyf. Cenf. Cap. 5, 6. p. 435. de Hyperide: τούτου (ἢ.
λωτέον μάλιφα τῶν διηγήσεων, τὸ λεπτὸν καὶ σύμμετρον.

Λευκός. τὸ λευκὸν éidog λόγου, genus dicendi 'cam-
didum, quod Photius Bibl. Cod, 193. in Maximi libria
Afceticis laudat. Ncn dubito, quin eam puritatem et ni-
torem fignificet, quem femper cogitamus, cum candidi
coloris mentio fit, praefertim cum iungat τὸ sÜropyoy, tor»
natum aliquid in dictione, . quod concinnitatis et elegan.
tiae notionem gignit. Deinde omnis forma loquendi, qua
. fententiam Photius eloquitur, τὸ éo; τοῦ λόγου ei; τὸ
λευκὸν “καὶ svropyoy διατυποῦται, declarat, imetaphoram
ab arte ftatuaria fumtam, in qua mundities, et candor
eboris vel marmoris cum fcita et eleganti formae ἐργασῆς
coniunctus , operis pretium conftituit. — Ergo hoc quo-
que addit Photius: οὐδὲν παρέχει» ὃ ἂν ric διερευνήσῃ pute
picada. Quintilianus X, 1o. 1. 113. ubi Meffalam siti
dum et candidum appellat, videatur hanc.ipfam fignifica!
tionem in mente habuiffe. Vfitatior tamen fignificatio
videtur effe, qua evideutiats et per/pituitatem notat, Sic.
Suidas τοῦ λόγου λευκότητα καὶ Φαότητα iungit, ut ἐναρο
yeixy explicet. Eunapius in vita lambl, oUre ése λευκό-᾽
τητὰά τινα, καὶ τῷ καϑαρῷ καλλωπίζεται. οὐ μὴν οὐδὲ daa»
Q3 παντελῶς τυγχάνει, οὐδὲ κατα τὴν λέξιν ἡμαρτημένα,
Aliis exemplis pluribus ufus eft Cafaüb. ad Athen. IX, 7.
Adde rà διάλευκον τῆς σαφηνείκο ap. Euftath. Hom, ll. γ.
p. 408. — Hefych. Asuxóv' τὸ σύνηϑες. — Candidum oratio-
nis genus apud Quintil. X, 1. 21. eodem modo Gefnerusg
explicat, apertum, facile ad intelligendum, Idem etiam
in Livio clariffimum sandorem laniat, Ex. Pollio s

| 3 e

" $98 AHM

tefte Seneca Controv. Lib. 3. festentias albas vocabat fim.
plices, apertas, nihil occultum, nibil infperatum afie-
gentes, Inprimis autem in vocis claritate defignapda τὴ
λευκὸν adhibert. Ariftoteles in Topicis τὸ λευκὸν in vo.
ce explicat τὸ εὐήκοον. Suidas in λευκὸν haec ἢ bet: Asv
xj λέγεται ἡ Φωνὴ. ἡ εὐήκοος, καὶ τὴν ἀκοὴν σφοδρῶς xs)
«“χχέως ἀδλοιοῦσα Philoftr. Vit. Apoll. V, 21. τορὺν
καὶ λευκὸν πνεῦμα dixit, acutam et claram vocem, qus
tibta ii.fiatur, quam Φωνὴν λαμπροτέραν dixerat Cap. 7.
P^llux quoque Lib. IV, 2. λευκὴν καὶ ἐκκεκαϑαρμένγν Que
y»" -oviungir, cf Sext. Empir. contra Vufic. p. 133. ubi
ziv et λευκὴν Φωνὴν diftam cenfet «wo τῶν πρὸς τὴν
ὅρασιν αἰφϑητῶν. |

Λῆμμα, fententia, quatenus ad res pertinet, eta
λέξει. ciffert: Gedanke im Gegenfatz des. /dusdruks. Dio.
nyf. de vi Demofth. Cap. 20. p. 1013. dv τούτοις οὐ μέμ.
(Poua, τὸν ἄνδρα τοῦ λήμματος" γενναία γὰρ ἡ διοίνοια" τὸ -
δὲ τῆς λέξεως λον καὶ μαλακὸν αἰτιῶμαι. Leongin. 40. 4
Hinc et ἄκρα λήμματα Longinus dixit de notionibus, quae
eminentem aliquam vim habeant, Hawptgedankem, abge
fendert von allen überflifligen Nebenumfldnden, uud. milf
gen Ideen. Cap. 11, 3. Subtilius etiam idem alio loco Cap.
15, IC. accipit pro fententia aliqua, quae ceteris argu
mentis additur, vid. Suidas in ἢ, v, — λῆμμα etiam di-
€&tum pro argumento, et materia, quam quis fibi fomit.
traCctandam, e Plinii Epift. IV, 27. intelligitur. -

Διγυραοὶ, ἀρμονίχ, compofitio fuavis, comta, orns.
Ja. Dionyf. de vi Demofíth, Cap. 36. p. 1002. Hefych. A-
vugóv* ἠδὺ, γλυκό, — ME :

Λιτὸρς, fubmiffus, humilis, contrarlus vg ὀψηλᾷ,᾿
magnifico poetae, Dionyf. Cenf., Cap. t1. pag. 423.
ὁ Ἐῤριπίδης oUrs ὑψηλὸς. dew, οὔτε μὴν λιτὰς, de
Ad κεκρωμένῳ ᾿ τῆς λέξεως μεσότητι κέχρηται. c λιν
v) λέξις, dictio fimplex, non ornata, απόσμηγιῥ,
Tud. Thucyd. 23. p. 863. In lud. Demofth. Cap, 2. iungi -
tur Lr) xà) ἀφελὴς, hac addita interpretatione, ut fit ἡ
δοκοῦσα natacxsugy xo] ἰσχὺν τὴν πρὸς ἰδιώτην ἔχειν Mes
oj ὁμοιότητα. Diony(. Comp. Gap. 3. p. 13. πραγμάτια
λιτὰ xa) Bierixd iunxit, res tenues, argumenta orationis
e communi bumilique vita petita, quale eft apud Home.

rum Vilyfüs eum fuübulco colloqninm, Hefych. Am.
| eéxMW

AOT |. 199
e-ÀoUc, εὐτελής. Alibi etiam Graecis iungitur πένης καὶ
λιτὸς, ut Plutarch. Nicia Cap. 15. .de Lamacho. 4

Λογάδες, Φωναὶ, vel λέξεις, voces le&fae, elegantes,
et veluti propriae oratori, qui etiam in fingulis vocabu.
lis delectum adhibere debet. ^ Photius inprimis in Scri.
ptorum veterum Cenfuris hac voce utitur. cf. Bibl. Cod. -
265. Deinde et Aeyaósc dicti funt eloquentes, ut ap. Hi-
mer. Orat. 14, 16. et 23, 4. vid. ad priorem locum quae
notavit Wernsdorf. p. 637.

σ᾿ Λογικός. Longinus Cap. 36. ait: Φύσει λογικὸν ὃ
ἄνθρωπος, naturae donum oratio efi, .— Ergo λογικὸς dici-
tur, in quo facultas eít λόγου et orationis. — Hermog.
8p! «xc. p. 1. ed. Sturm. ἀμφισβήτησις λογικὴ eft contrg-
verfa in disferendo pofita, et oratione agitanda. — Fre.
quentius autem apud Rhetores τὸ λογικὸν dicitur, quic- -
quid vel profa oratione, vel vulgari et quotidiana dicendi "
forma enunciatur. δίς Demetrio Cap. 41. notat, quod.
locum habet in oratione fimplici, vitae communis, neo-
requirit numerum exquifitum, oppofitumque τῷ ueyxAee
πρεπᾶ. Vnde idem mox: yevoc, pes bheroicus, fpoh-
deus, σεμνὸς, καὶ ov λογικὸς, quae fententia eft ex Ariítoe .
tele translata, ut ad voc. λεκτικὸς diximus. cf, eund. Cap. .-
117. Ibid. λογικὸν μέτρον dicit numerum orationis folutae —
et vulgaris, quam paullo poft Cap. 43. defcribit ry» τῶν -
πολιῶν λέξιν, cui iambicus numerus aptus fit. — Alio
fenfu λογριὴ δύναμις Ariftidi eft vis dicendi, eloquentia,
"rapi πολ. λόγου, p. 661. Vnde Aoyixol xyüysc funt αἱ ἐπὶ-
δείξεις, declamationes, quatenus iis unice τῶν λόγων, h.
e. eloquentiae laus captatur,' magisque orationis quam
rerum ratio haberi folet, ap. Philoftr. Soph. 1. p. 522. in
vita Dionyfii. — λογικὰ ἐπιχειρήματα Sophronio apud
Photium Cod. 5. fünt formae dicendi oratoriae, quatenus
differunt ab oratione fimplici, vulgari, et minus comta;
quae ibi λόγος ἀπόλυτος καὶ οἰσύνδετος dicitur. , "Interpres
latinus ibi abfurde vertit: /ogicas argumentatioues. Sen-
fum videre poterat ex verbo appofito περιηνϑισμένοᾷν
quod in eum tantum cadit, cuius oratio propter artem et
compofitionis concinnitatem placet. Porro ubi τὸ λογι-
κὸν opponitur τῷ νομικῷ, illud fignificat quaeftionem de
ve, hoc, de fcripto, quas ratiosalem , et legalem appellat
Quintil. II], 5. p. 126. Sic et Hermogeni «ac. p. 80. dici-
tur φάσις νομικὴ et λογικὴ, illa, quae verfatur, περὶ τὸ jy-
κὸν, haec περὶ τὸ πρᾶγμα. llla poftulat κίτεις ἀτέχνους,
| | N 4 haec

4

206 AOT

haec ἐντέχνους. De his vid. Schol. ad Herthog. p. 86. in
. Tom. 11, Rhet. Ald. — Ariftoteli λογικὴ πίφις dicuntur
argumenta, quae fita funt dy τῷ λόγῳ, in ratione, et cos
fideratione rerum , famunturque ἃ genere, fpecie, diffe.
rentia, fimilitudine, etc. Haec ab aliis etiam dzodemrums
appellantur, quia finem habent τὴν ἀπόδειξιν. . Ab iis dif-
ferunt fecundum Ariítotelem πίξεις 79. καὶ et παϑητ'
fiue et effectu, vid, Minutian. in Graec, Rhet. Ald. T. l.
p.73

A dioc. Demetrius Eloc. Cap. 38. ἄρξομαι δὲ dui
qo) μεγαλοπρεποῦς. Oym&p νῦν λόγιον Ovenacouciy, Non
probo rationem Schneideri ad h.l. qui λογικὸν legendum
cenfet, Nam Cap. 41. Demetrius τὸ λογικὸν diferte con-
trarium τῷ μεγαλοπρδπέι facit. Novam depominationem
effe, verba Demetrii fatis declarant. Quare apud nullum
alium Rhetorem vetüftiorem reperitur. Fifcherus e fcho.:
lis Alexandrinis hauftam exiftimat. — λόγιος Ἑρμῆς, Mer-
curius eloquens, ut eloquentiae veluti Genius et Praefes
dicitur Ariftid, Orat. Plat. T 11. p. 5. et Lucian. in Ῥίρῃ»
dom. εὑρετὴς τοῦ λόγου, ἢ αὐτόχρημοα λόγος, apud Dio.
nyf Hal. Art. Rhet. Cap, 7. p. 209. vid. Crefoll. Vacat.
Autumn, T, 9, p. 66. Hinc λόγοι παῖδες ᾿Απόδλιωνος dicti
MHimerio Orat. 7. ad Iulianum. — Et Ἑρμαϊκας χάριτας,
Mercuriales gratias Xepocrati tribuit Plato, ut refert Eu-
nap, in vita latblichi p. m. 32. Denique λόγιοι diti etiam
fant profae orationis fcriptores, quatenus a poetis diftin-
gui folent, Sic Pindaro Nem. Od. 6, ἀοιδοὶ καὶ λόγιοι iun-
guntur; quem locum laudat Crefoll. Theatr. 1, 1. p. 6.

᾿ ΔΛογογραφία, dicta de illo fcriptionum genere,
quae non ufui publico et foro deftinatae funt, fed in um-
bra et otio fcriptae, Sic Hermog. περὶ 0. 1I. p. 344. di-
ftinguit inter πανηγυρικὰν τὸ dy λογογραφίᾳ et τὸ ἐν Àrri-
aci πολιτικοῖς, vel πρλιτικόν, Ex illo gevere funt fcri-
pta Platonica, ut Panegyricus Socratis, deinde laudatio
nes funebres, quae in concione et publice habebantur.
Vnde et λογογράφοι diftinguuntur 4 ῥήτορσι ibid. p. 348.
ef. Ammon. Interp, ad Thom, Mag. Moerid. et Suidam.
Apud Ariftotelem Rhet. IT, 11. ποιηταὶ et. Aoyoypei(pos fibi
opponuntur: Dichter und profasfehe Schriftfleiier. τὰ fin-
gulis fere paginis Euftathius ad Homerum; et Schol, Eu.
ripid. ad Hecub. 996. qui tamen Aeyero;edc appellat, quos
ili Aeyoypapov;, ^ Eundem, qui λογογράφος ditus eft,
ab Ifocrate appellatum cenfeo λόγων avpsrj», primom in
vag.

AOT | τος.

Évag. Cap. 7. ubi ῥήτορσι et ποιηταῖς jungit, deinde Orat.
ad Philip. p. 264. ubi cum voce ποιητὴς fimpliciter copus ./
lat: Redner, Dichter, und andere Schrififleier. Vide -
ergo, quo fenfü Ammonius dittinxerit Aoyoypa oy et λό.
γοποιόν, λογογράφος ὁ τοὺς ῥικανικοὺς λόγους pap, λογο-
ποιὸς ὁ λόγους τινὰς καὶ μύϑους συντιϑ εἷς. Nempe λογο-

γράφον dixit de oratoribus et Sophiftis, qui aliis feribe- -
bant orationes, quas ipfi non declamabant, ut ab lfocrà-
te factum fcimus. Hefych. λογογράφος" ὁ δίκας γράφων, |
cf. Quintil, III, 8. p. 157. et Crefoll. Theatr. 114,2.

Λογοδαΐδαλοι, a Daedalo du(to vocabulo, a quo
quicquid effet affabre fatum, Daedaleum appellabatur,
dicti funt a Platone in Phaedro nonnulli Rhetores, ut
T hrafy machus Chalcedonius, Leontinus Gorgias, Theo:
dorus Byzantinus, qui, cum non ad iudiciorum certa-
men, fed ad voluptatem aurium fcriberent, oratione ufl
funt nimis arguta, picta, et cincinnis quibusdam ornata;
de e quibus expofuit Cicero Orat. Cap, 12. cf. Quintil. n

p. 118. et Crefoll. l. c. I, 9. p. 64.

Aovyosíósix, in poemate eft, cum nibil cultus
fplendorisque poetici habet, cum non affurgit oratio, fed
humi fere repit, folisque metris a foluto fermone differt.
Dionyf de Compof. Cap. 25. p. 214. κακία ποιήματος ἡ
καλουμένη λογοεΐδεια doxéi τὶς ὥνα!. Scilicet λόγος, ποιῆ-
ματι oppofitus, orationem /o/utarn , vulgarem , fignificat,
Vnde Hermogeni περὶ M. 1. p. 38. τὸ Aeyoeiéàc eft, quod
accedit ad fermonem quotidianum, in quo v. c. iambicae
plerómque et trochaicae verborum formae adhibentur.
Scholiaftes ad h. 1. p. 386. Ald. ἡ λογοειδεξέρα συνϑήκη,
τουτέςιν yj κωμικωτέρα, καὶ προβεβληκυῖα λόγῳ πεζῷ κατ
συνϑήκην, ὅϑεν τινὲς καὶ ῥητορικὴν ἔμμετρον κωμῳδίαν ἑκα.
λεσχν, Ec Euftath. ad Hom. Il. Θ. p. 118. οὐ TO κοινὸν τῆς
γραΦὴῆς Φίλον ὡς ἐπιπολὺ mor clic, é£ οὗ ol λογοειδόϊς γίνου»
ται ςίχοι, XR. εἰς πλέον τὸ ἀσύνηϑες καὶ σκληρότερον. Coe--
Jius quidem Rhodigin. Lett. ant. VII, 6. in illa voce ex-
plicanda mihi videtur nimis argutari, 'dum exiftimst ez —
Dionyfii loco laudato perfpicuum effe, λογοοίδειαν dicli,
non tam ubi verfus foluta fere oratio videtur ,. quam ubl
fütilem nugacemque imitetur. Apud Suidam in voc. A&-
Ju6, τὸ λογοειδὲς notat orationis eam vim et elegantiam,
quae oratorem decet, et a bono fcriptore poftulari pot.
eft. Ibide Damide: τὸ Med οὖν. ὄχεν, ἅτε παῖδε.

et

202 ' . AOT

ϑεὶς dy βαρβάροις, ex Philoflrati Vita Apollon. T, 16. qui
Cap- 3. in eadem re ἀπαγγελίαν dixerat, —

Δόγος, oratio foluta, qui et Ψψιλὸς λόγος, et διά.
Asxrog dicitur. Arittot. Rhet. 4I, t. et 2. Sic et Dionyf,
de Comp. Cap. 4. ubi opponuntur fibi invicem ποιήματα
et λόγοι. Hinc λόγια dicta fünt oracula foluta oratione
pronuntiata, a quibus differebant χρησμοὶ, verfibus elata.
vid. Schol. 'Thucyd. II, 8. p. 102. et καταλογαΐδην dicuntur, :
quae profa oratione enunciantur. vid. Suid. in Καλλίμαχος.
Apud Ariftot. Rhet. III, 6. λόγος τῷ ὀνόκατι fic opponitur,
ut dicat τῷ λόγῳ χρῆσθαι ἀντ᾽ ὀνόματος, h. e. definitionem,
f. circumfcriptionem loco nominis poriere, — Λόγος, qus
tenus genus quoddam eft, quod varias fpecies fibi fübie-
€tas habet, ut λαλιὰν, μελέτην, διάλεξιν, ἐπίδειξιν, oxe-
διώσματα, quosque ingenii foetus, et cuiuslibet argumen-
ti, five fcriptos, five voce pronunciatos notet, inprimis
copiofiores feveri et gravis argumenti fermones. vid.
Wernsdorf. ad Himer. Ecl. p. 20. Porro ὁ λόγο; etiam fim-
pliciter dicitur, pro elegantia et eruditione rhetorica,
Sic Himerius Orat. V. Mufonium ait magis nobilitari do.
&rina fua et eloquentia, quam muneris dignitate, μείζω
δέδωκε τὴν χάριν ὁ Àóyoc. Nempe feriores inprimis Rhe-
tores eloquentiae notionem exprimere folebant iis etiam
verbis et formis dicendi, quae proprie non nifi vocis et
elocutionis virtutem fignificarent. Hinc nata eft δὐφομία,

εὐγλωττία, ἐπιμέλεια τῆς γλώττης, τῆς Quvyo, εὐφωνία,
quibus utuntur, ubi de ipfa eloquentia fermo eft; ut ét
Dionyf. in Iud. Lyf. Cap. 12. τὸ Aveixxov sopa, deLyfise
eloquentia fimpliciter dixit. vid. quae notata funt ad voc.
&usopíx,..— λόγοι fabulae, ut Aefopiae, ap. Ariftot. Rhet, '
JI, 20. cf, Quintil, V, 11, p. 237. — Λόγοι, argumenta,
ut ap. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 15. οἱ dy πράγμασι ἐνόντες
λόγοι. rationes rebus ipfis. iphaerentes. Et Longinus 3,
3. λόγους ἀληϑινοὺς appellat verum "argumentum, quod
ex vera hiftoria petitum eft. |

Λοξὸν, ro, dictio obliqua, flexuoja, αἰνιγματώδης.
unap. in vita Plotini p. 1g. ed. Commel. cf. Crefoll.
Theatr. IT, 5. et voc. πλάγιος, vel πλαγιασμός. Hefych.
Kofos" πλάγιος, ἐπικαμπής.

Aísiv, refutare, disfolvere alterius argumenta,
Ariftot. Rhet. I, 1. cf. Lib. 11, 25. ubi docetur ré λύειν
duobus modis fieri, τῷ ἀντισυδλογίσαϑαι, et τῷ lvcnacw

! ἀνέγκερ".

σ΄

ΔΥΣ

an

ἐνέγκοι. Apud. Demetr. Eloc. 220. λύειν τὴν ἐπιφολὴν
τῇ συντάξει, h. e, concifa oratione uti, quae per brevia
membra procedat; διαλελυμένην λέξιν alibi dicit. Arifti-
des περὶ λόγου πολ. p. 661. σύνϑεσιν λελυμένην appellat,
Contrarium eit τὸ 7&gioósvew , orationem periodicam ad-
hibere. Hiuc et Demetr. Cap. 244. λύσιν dicic contrariam
τῇ περίοδω, να] περιαγωγῇῆ. | Alio (εἰ Hermogenes περὶ
φασ. p. 48. in epilogis requirit τὸ λελψοϑαι κατὰ ῥυϑι μὸν,
h. e. folurum verborum numerum, qui longius perfequa-
tur argumenta füperiora, neque brevibus abfolvat, Erg

fynonymum iungit τὸ ἐπὶ vÀéiov προάγεσθαι... x

$03

e

Δύσις, refutatio, ut λύσις ἐνθυμημάτων, quae fit
partim contrario fyllogifmo, partim Zliud quid obiicie-
do, duo fententia labefaétari poifit. Ariftot. Rhet. II, 35.
— Hermogenes περὶ id. I. p. 48. et περὶ εὖρ. 1.10. III. p.
68. ταὶς λύσεις, refütationes argumentorum adverfario-
rum, diftinguit ab ἀποδείξει, h. e. confirmatione noftro-
rum argumentorum, quae adverfario opponimus. De
his accurate et copiofe expofuit. Apfines in Arte Rhet. p.
697. Ald. Latinis dis/olutio dicitur. vid. Auct. ad Herenn,
1, 3. Demetrius etiam Eloc. Cap. 226, λύσεις. dicit de.
monítrationes, quae fiunt interrogando, obiiciendo, per-
contando. Eidem alibi λύσις eft in defe&u copulae, quae
forma orationis ἀσύνδετας, et djaAslvu£yg dicitur, ut Cap, .
192. (94. ubi hoc exemplum ponitur : ἐδεξάμην, ἔτικτον,
ἐκτρέφω, Φίλε. Porro Cap. 70. ἡ λύσις iungitur τῇ συγν
ϑιρούσει, notatque concurfüm vocalium, ex quo fit quae» -
dam quafi disiunctio, et disfolutio, quoniarh ex una fyl *
laba fiunt duae, ut ὁρέων pro ὁρῶν, ἡέλιος pro ἥλιος. Idem
etiam Cap. 68. διασπασμὸν et διά ῤῥιψιν dixerat. Contraria
ratio συγίζησις vel συνεκφωνησις dicitur. v. Enftath. ad Il.
& p. 11. Denique auctore Denietr. Cap. 92. λύσις évoua-
Twy, quae et διάλυσις dicitur, fit, cum partes verbi com-?
pofiti, aliis interiectis, disfipantur, ut σίτου πομπὴ, pro
eirorouría. Alia exempla ex Himerii Eclogis adfert
W ervsdorf. ad Himer. p. 5..— Longino 38, 5. λώσις ToÀ-
μήματος λεκτικοῦ. eit curatio et remedium, audaciae im di-
ce:do; ubi Morus contulit fimilem dicendi formam, Av.
σιν νόσοι;, curationem, finem morbi, ap. Lucian, de Hift,
Kfcrib. Cap. :. Ibidem Longinus iungit πανάκεια, et alibl
Cap. 17, 3. ἀλέζημα et ἐπικουρίαν coniun&im dixit,

-* Mese

804 MARK

M.

Mxx«p 10106, qui et εὐδαιμονισμὸς, elt oratio, quá
aliquem felicem et beatum praedicamus. Ariftot. Rhet. 1, g.

Μακρολόγοι, qui multa verba faciunt, tortreick,
gefchwützig. Demetr. Eloc. 7. de fenibus. Hinc gaxpe
, Aoyíx explicatur Quintil. VIII, 3. $3. longior, quam opor-
teat, oratio. Huic vicina periphra/is virtus habetur.

. Μακρός. μακρὰ ἐπίϑετα, epitheta longius petita.
Ariftot. : Rhet. Il], 3. 5. |

Μακρότης, τοῦ ῥυθμοῦ, dicitur, cum plures lon:
gas, quam breves fyllabas, oratio habet, praefertim in
initiis" et finibus membrorum. Ea forma adiuvat τὸ μᾶ-
γαλοπρεπές. Demetr. Eloc. 40. —

.. ΜΜαλακὸς, περὶ τὰ πάϑη, orator, qui in affe&tibus
tractandis, ufürpandisque mollior eft et remiffor. Talis
Lyfias defcribitur a Dionyf. in Iud. Lyf. Cap. 19. airs αὖ
ξήσεις, οὔτε δοινώσεις, οὔτε οἴκτους κατασκευάσαι ἐῤῥωμέ-
yw; δυνατός. — Apud eundem in Ep. ad Pomp. Cap. 6.
p. 786. μαλακῶς ῥέουσα λέξις, fuaviter fluens, et decur-
rens oratio. Id. de Comp. Cap. 32. p. 172. σχήματα μα»
λακὸὼ eadem vocat rgu(spz, ἐν ol; πολὺ τὸ ἀπατηλόν éwi
καὶ ϑεατρικὸν, mox σχηματισμοὺς πολὺ TO νεαρὸν ἔχοντας,
ἐξ ὧν c πανυγηρικὴ διάλεκτος ἀποτελῶται.

Ναλϑακὸν, σχῆμα συνθέσεως, forma orationis
. mollis, robore carens Dionyf. Comp. Cap. 4. de Hegefis,
cui et praeterea τὸ μικρόκομψον, et ὠγενὲς tribuit, cf. Ci-
cero de Orat. 67. Brut. 85.

Μεγαλήγορον, quod /ublimem orationem reddit.
Longinus Cap. 8. in fin. Pluribus modis variare folet hie
Rhetor id, quod τὸ ὑψηλὸν dicitur.

Μεγαληγορία, amplum, magnificum dicendi
nus. Demetr. El. 29. — μεγαλᾶον appellat Photius bib
Cod. 165. cf. Vipian, ad Demoíth. Coron. p. 216.

| Μεγαλοπρεπὴσ, περίοδος, periodus, cuins mem-
brum ultimum longius eft caeteris et numerofius. Eadem
dicitur ceuvy, ei; σεμνὸν καὶ μακρὸν λήγουσα κῶλογ. De-
metr. Eloc, 18, coll. 38. Omnino τὸ μεγαλοπρεπὲς et τὲ
μέγεϑος, quoad compofitionem verborum, Demetrio efl,
| . quic:

MET /— 0$

quicquid pleno ore enunciatur, oratio gravis , flárker, —
volitónender dusdruk, mehr. in. Rückficht der. Iortfülie,
als der grofirs Gedanken: uc cum dicit longa membra effi-
cere τὸ μέγεϑος, et Cap. 45. latum orationis ambitum ha.
. bere τὸ aiii aAorpsmé;. Quid fit τὸ μδγαλοι. ἐν πράγμασι,
explicat Cap. 75. Pertinent huc omnes illae res, quae fua
magnitudine vel periculi cogitatione admirationem et ter-
rorem iniiciunt, Quintil. IV, 2. p. 186. μεγαλοπρέόκειαν,᾿
qua oratio attollitur, magnificentiam explicat.

tiones concipit. Longin. 9, 1. quod Cap. 8, 1. dixerat T6
αδρεπήβολον περὶ τοὺς νοήσεις ubi vid. not. Mori. cf, Cap.
15. 3. .

μεγαλόφωνος, qui robuflam, ingentem vocem ha-
δεῖ, cui oppofitus ὁ σχνόφωνος. v. Diog. Laert, 1V, 9. 4.
Plut. Cat. min. Cap. 5. 4 Φωνὴ ueyé3er ἀποχρῶσα εἴς. Et
€. Gracchum dicit fuiffe usyxAoQuvéraToy xa) ῥωμαλεώτα»-
Toy dy τῷ λέγειν. cf, not. ad voc. λαμπροφωνία. Magnitu-
- dinem vocis etiam Latini dicunt. v. Au&. ad Herenn. III,
31. Praeterea autem ἡ μεγαλοφωνία non de voce tantum,
fed et de altitudine et magnificentia orationis dicitur, ut
Philoftr. in Vit. Scopel. p. 518. et lfaei p. $19. τὸ μεδγαλο-
Φώνως ἐρόμενον, magnifice, elate di&um.

Μέγεϑος. Au&ore Hermogene Lib. 1. περὶ /. p.
$4. τὸ μέγεϑος generalis quaedam virtus eft et /)éx ora-
tionis, quae fex fere partes fibi fübieCtas habet, csuwó-
τητα, περιβολὴν, τραχύτητα, λαμπρότητα, ἀκμὴν, σῷο-
δρότητα. Ibi et ἀξίωμα et ὄγκος iunguntur; eodemque
modo Longinus adhibet τὸ μαγαϑοποιέιν, et μεγεϑοποιὸν
ῥυδμὸν Cap. 39. et 40. cf. νοῦ; Inftit. Rhet. VI. p. 493. —
τὰ μεγέϑη, oratio fublimis, gravis Demetr. Eloc. 5. et
δρωικὰ μεγέϑη Longin. 9. 10. magna heroum θα. Pho.
tius Bibl. Cod. 79. λέξεων μεγέϑη vocat περιόδους uera
παρενϑέσεων παρατετραμμένας, καὶ ὑπερβατῶν εὔκαιρον
χρῆσιν. Hermogeni Libr. περὶ μεϑ. δεινοτ. τὸ μέγεϑος
πραγματικὸν diCtum de illa amphficatione, quae ex ufa
συνδέσμων frequenti oritur: τὸ uera συνδέσμων πραγματι-
κὸν 3 μέγεϑος ἐργάζεται, ubi haec notat Gregorius Co-
rinth. Cap. 11. μέγοϑος μὲν, ὅταν ἔχωμεν ἕν πρᾶγμα, καὶ
κατατέμνωμεν αὐτὸ εἰς ποϑλαὶ, ἐς τό Δῦ ἔρυσαν μὲν πρῶ»
τα, καὶ ἔσφαξαν, καὶ ἔδειραν. Eodem loco etiam ηϑικὸν
“έγεϑος dicitur τὸ ἦϑος ἐμφοώνον σύντονον καὶ ἐναγώνιον,

: amp

Μεγαλοφυὲς, ingenium, quod facile magnas "

206 | M E T

amplitudo quaedam affe&um dicentis declarans et audam
contentionem. | Hoc. genus efficitur inprimis τῷ dcvydérg;
vid. voc. γοργότης et cf, Berger. de nat. pulcr, orat. pag.
42. fqq. TE

Μεγεϑύνειν, magnitudinem alicuins rel Wgnificare
εἰ notare. Longin. 9. 4. ubi docet Homerum τοὶ δαιμόνια
psys3óvew , h. e. ita ea depingere, ut fingula füblimia
fint et magna.

Μέϑοδος, modus enunciandi, (ententias vel verba.
Hermog. περὶ δ. L p. το. ἅπας λόγος ἔχει μέϑοδον περὶ
τὴν ἔννοιαν καὶ λέξιν, in fentemtiis, vel dittione certam for-
mam habet unaquáeque oratio. ' Itaque omnem tractandae
elocutionis rationetn fignificat, quae fiat his fere orus-
mentis quibusdam, ut res proponatur, probetur, ámpli
ficetur etc, Vnde et alio loco p. 18. vocat τὸ σχῆμα. τῆς
ἐννοίας. a qua σχῆμα λέξεως diftinguendum eft. Varias
τῆς μυϑόδον definitiones exhibet Hermogenis Epitomator
in συνοπτ. παραδόσει p. 18. μέϑοδός ési τρόπος ἐπκιφημονιπὸρ
τοῦ πῶς δᾶ τὰ νοήματα ἐξάγειν, vel: διοίκησις καὶ ποιὸς
σχηματισμὸς ἐξαιρέτως “περὶ τὴν ἔννοιαν καὶ T ἄλλα etc.
Deiude Aplines Art. Rhet. p. 697. ed. Ald. λύσιν κατὰ μέ-
S'odoy dicit. refutationem, quae fit fictione caufae , ut fi
quis caedis accufatus refpondet; occidi, fed iuftla de caua,
et re&e occidi. —

Μεϑύειν, περὶ τὰς ἡδονὰς, eleganti metaphora di-
citur juxuriari iu iis ornamentorum generibus adhibendis,
quae fuavetn orationem efticere poflint, five in verbis five
in fententiis iftud ornandi ftudium cernatur, Uhebertrei»
bung, Ueppigkeit im Putze, im l'er/chinern. τὰ Philó-
ftrat. de Dionytio Lib. 1l. vit. Soph. p. 522. οὐκ ἐμέϑυα πε-
pl! τὰς ἡδονάς. lam opponit: οὐδ᾽ ἐταμιεύετο, ἢ. e. boni
oeconomi inltar apte et.prudenter dispenfabat fuavia, non
fimul omnia offundens, et obruens orationem.

. Μειλίγματα, emolliiones, quibus duriores mets
phoras mitigamus, ut additis verbis: ὡσπερεὶ Φάναι, eit-
yei eic, Lougin. Cap. 32. cf. Demett. de Eloc. 8o. Cic.
de Orat. 3, 41:. Quintil. V, 3. Mox Longinus etiam
Jove καὶ τόλμης μεταφορῶν ἀλεξιφάρμακα, remedia auda-
ciae metaphoricae, commemorat, — Fomenta in fimili re
Quintil. 1V, 3. p. τοῦ. Remeaia etiam Lib. VII, 3. 3}
»» 61 quid periculofius finxiffe videbimur, quibusdam -

MEI 201
mediis praemuniendum eft, μὲ ita dicam , f. dicere fas
4 etc. ,, vid. voc. ταραμυϑία, et ϑεραπεύειν. Eunapius i in

1

ta Aedef. p.44 TO μεῤλιχιον καὶ ἥμερον ἐν λόγοις come:
mendat.

Meíovposc. Ariftot. Rhet. IIT, 9. περιόδους —-—
vocat, breviores, a pecudibus quibus cauda abíciffa eft.
Ergo paullo poft easdem βραχυκώλους, dicit. "Eae vero
funt, ubi finis eft μείων, quam principium. Contrariae
funt μακροὶ» immodice excurrentes, οἴ, Ariítot. Poet, 26.
P. 218.

Μειρακι)ῶδες, τὸ, quicquid iuvenilem- quandam
redundantiam, nimium ornandae concinnandaeque oratio- ,
nis pruritum prodit. lta Dionyf. Iud. lfocr. Cap. 12. τῶν
σχηματισμῶν τῆς λέξεως τὸ μειρακιῶδες. Paullo poft cóm-
ponuntur τὸ κομψὰ, ϑεατρικὰ, καὶ μειρακιώδα, εἴ Cap.
13. τὸ ) γλαφυρὸν καὶ τῶν σχημάτων τὸ μειρακιῶδες περὶ rdc
ἀντιϑέσοις, καὴ παρισώσεις καὶ παρομοιώσεις, in quibus
omnibus cernitur quidam lufüs, et affectatio concinnita-
tis a gravitate virili aliena. vid. Gell. N. A. 18. 8. et iupri-
mis Auct. ad Herenn. IV, 22, 23. Cicer. Or. Cap. 12. —
Longinus 3. 4. τὸ ὁ μορακιῶδες opponit contrariumque effe
cenfet τοῖς μιδγέϑεσι: et mox explicat σχολαςικὴν νόησιν
ὑπὸ περιεργίας λήγουσαν εἰς ψυχρότητα. Sic et Plut. in
Craffo Cap. 16, iunxit κενοὶ καὶ μειρακιώδχ. cf. Hemfter- ,
huf. ad Polluc. Praef. p. 28. — Photius Bibl. Cod. 79. de
Candidi ftilo hiftorico : ταἰς TOUDITUt04G λέξεσι ἀπειροκάλως
τε κέχρηται, καὶ μειρακιωδῶς, — Etiam τὸ μειρακιεύεαϑαι di-
&um pro /afcivire oratione, infolentius loquaciusque fe
gerere d dicendo, quam deceat aut opus fit. Sic Ariítid.

r. περὶ ToU καραφϑεγμ, Τοῦ, 11. Op. p. 372. cf. Crefoll.
"T heatr. lIL 24. p. 338. fd. et quae dicta funt ad voc. vsa-
ρός. — Alio fenfu Diog. Laert. 25. de Platone: λόγον
πρῶτον γράψαι αὐτὸν τὸν Φαϊδρον" xo γὰρ ἔχει μειρακιῶδές
τι τὸ πρόβλημα. Et Ariftoteles Rhet. ΠῚ, "1. in his: εἰσὶ
δὲ ὑπερβολαὶ μιειρακιώδεις" σφοδρότητα yap δηλοῦσιν" διὸ ὀρ.
γιζόμενοι λέγουσι pXÀisx, Quo in laco iuvenllis quaedam
vehementia, vigor, et robur fignificatur. — Ideo addit;
διὸ πρεσβυτέρῳ λέγειν, ἀπρεπές. Hefycb. ᾿διείρακες'

. γαννοίοι,

Μείωσις, dicitur, cum fermoni aliquid deeft, quo
minus plenus fit, apud Quintil. VIT, 3. 5o. Addit, illud
obícurae potius quam inordatae orationis viuum “πε.

| ITI

ac8 MEA.

Μελαίνειν, τὸ σαφὲς, orationis veluti lucem, ἢ,
'e, diluciditatem obfcurare. [τὰ Dionyf. Ep. ad Pompei.
Cap. 2. p. 759. ubi Platonis περιττολογίαν et. τὸ κα ιον d.
aré&y reprehendit, μαλαίνοι yap, inquit, τὸ σαφὲς, καὶ ᾧ.
Qu roiéi παραπλήσιον, ἕλκει τε μακρὸν ἀποτείνουσα τὸν νοῦν.

Μελετᾷν, oratione uti, in qua caufa fifta, exerci.
tationis gratia, agitur: cui contrarium eft τὸ ἀληϑῶς M.
'γαν. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 10, 15. Vnde μελόται dise
funt, quas coremestatioses Cicero appellet, Quintilianus
controver/ias Jcholaflicas vocat Lib. VI, s. et fi&fas VII,
20. cf. Lucian. Praec. Rhet. Cap. 17. Hermogeni «ao! sav.
p. 12. μελετώμενα à ᾧγτημάτων funt: quaettiones fchola-
fticae , quae in iudicio quidem confiftere non poffunt, (ed
in declamationibus tamen intra fcholaíticos parietes ex-
erceri. Syrianus ad Hermog. l. c. p. 120. ed. Ald. μελέ.
"rjv dictam effe ait, διότι οὐκ ἄνευ τινὸς συναχοῦς dax].
σεως ἢ περὶ τοὺς ῥητορικοὺς λόγους ἐπιστήμη προσγίνεται ἀν.
ϑρώπῳ. De μελέταις, earumque tractatione ex inftituto
expoluit Diony(. Hal. Art, Rhet. Cap. το. p. 373. ed. Reisk.
Vol. V. cf. Wolfius V. C. in Prolegom. ad Demofthenis
Orat. Lept. p. 34. fqq. et Crefoll. Theatr. 11], 4. IV, 6.

Μελιχρὸν, ἐν ταῖς ἀκοαῖς, quod aures delectat in
"verbis eorumque conformatione et compofitione. Dionyf.
Cap. 1. — Philoftrato Dionyfius Sophifta dictus p. 522.
μελιχρώτατος περὶ τὰς ἔννοιας, iu fententiis fuaviffimus.
— μελιχρὸς Φωνὴ, mellita vox, apud eundem Philoftr.
in vita Pollucis. Hinc dicti axdóvsc, μελίφιϑογγοι, pal
γλωσσοι. Schol. in Aphthon, Progymn. Tom. 2. Ald. Rhet.
ὑπάρχοι δὲ ἐπιεικὴς (fcil. τρόπος τῆς ἀναγνώσεος) ἠρέμα τοῦ
“νούματος πνέοντος, καὶ μελίχροαν τὴν Φωνὴν ἀποτελοῦντος,
κατὸ τὸ Ὁμηρικόν" τοῦ καὶ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων

ἕεν αὐδή. cf. Euftath. ad Hom. Il. α. p. 96. et Crefoll.
"Theatr. III, 18. .

Μέλος, cantus et modulatio illa, quam intentio aut
remiílio vocis efficit, divería a uJ;u», qui in intervallo
rum notatione dominatur. Dionyf. de Compof. Cap. 10.
-Ubi narrat fe audiviife citharoedum explofüm, ὅτι μίαν
χορδὴν ἀσύμφωνον ἔκρουσε, καὶ ἄφϑειρε τὸ μέλος. Mox
autem τοὺς ῥυδμοὺς ἀφανίζειν aliquem dicit, ὅτε τις ἢ
κροῦσιν, ἢ κίνησιν, ἢ Φωνὴν, ἐν ἀσυμμέτροις ποιήσαιτο
᾿ χρόνοις. Vnde ibidem εὐμέλϑια et εὐρυϑμία diftinguun-

:tur. Deinde, ut ex eodem loco patet, μέλος ad artifi- —

cium

MEP |. ^. 80g

cium muficum, inftrumentique traCtandi virtutem perti-
n-r, ῥυθμὸς autem in vocis humanae apto ufu, corporis.

E

que intu verbis accommodato cernitur. Auctore eodem ἢ

Dionyf. de vi Demottb. Cap. 48. p. 1101. τὸ μέλος in ver-
bis fe exferit, νατα τὰς ὀξύτητας καὶ βαρύτητας,. in 80.
centu gravi et acuto: 7om- und Zecentfetzung. ^ Sed cf.
Cap. 11. Dionyf. de Compof. ubi, quid interfit inter uéAog,
ὀργανικὸν, et μέλος λέξεως. vel διαλέκτου, copiofius ex-

plicatur. cf. Auct. ad Herenn. Ill, 11. et ibi de mollitudi- ;
ne vocis, Gewanaheit, Gefchmeidigheit zw verfchiedenem.
Formen und Ausdruk. θοτὶθ μέλος fimpliciter de carmi-
ne lyrico dicitur. Dionyf. 1. c. Cap. 25. p. 189. unde gas-«^

Aoxoiix , poefis lyrica, Cap.-22. p. 150. cf. Longin. 33. $5.
et vid. quae dicta funt ad voc. ῥυθμός. — παρὰ μέλος ol.
θεῖν apud Longin. 3. 1. notat, witra modum tumere. Pro-
prie dicitur de eo, qui neglectis numeris et modis canit,

qued Longinus ad tumorem transtulit. — Haec Morus ad

h., 1. cf, Gefner, ad Quintil.'I, 10. 22.

Mepic uoc, discriminatio, quae fit particulis, qui-, »

bus in defiuitas pattes periodus dividitur, ut fi prota(in
audias, expeCtes etiam apodofin et finem. Hermog. Lib.
1. περὶ ἰδ. p. 48. Vnde et eodem nomine appellatur ea di«
cendi forma, qua particulis μὲν, δὲ in aliqua fententia.
utimur, Denique ur ap. Hermog. l. c. p. 30. μερίζειν no-
tat, genus in fpecies, totum in partes dividere, ita ὁ με.
ρισμὸς Rhetoribus tum dicitur, cum orator capita illa,
quibus in caufa füa ufürus eít, in partes defcribit. cf.
Ánonym. de Rhetor. ed. Fifch. Et Ariftides περὶ λόγου

aor, haec habet: segigoAo] καὶ μερισμοὶ ἐργάφονται, ὅταν -

τὰ vojuaTx μὴ καϑ' ἕν ἀσάγγς, ax μερίζων ἀντιτιϑῆς.
101 et ἐπιμερισμοὺς commemorat, hoc addito exemplo?
οὐ uóvoy τόδε ἐποίγσας αδὶ καὶ τόδε. Vlpian. ad Demofth.
Philipp. I. p. 31. διπλοῦν μερισμὸν, vel ὑπρμερισμὸν fieri
Íta uit, can pott duo μὲν, duo.dà fequuntur. De partií-
tion» in genere cf, Quintil. IV, 5. Cic. de Orat. 5, 52 qui
digeflionem appellat. Rutil. κυρ. Fig. I, 17. et Villois.
Anecd. T. Il. p. gt. ΠΝ |

Mécoc. διὸ μέσου, figura, vel ὄχημα λέξεως Ael.
Herodai:no ap. Villois. Anecd. T. Il. p. 92. ἕνωσις λόγου
TO &X6ÀouJev ἀφαιρουμένη ἑτέρου τινὸς παραϑέσει λόγου.
Exe: pium adierruc. Hom. Il. 45 286. σφῶϊ μὲν, οὐ γὰρ
ἔοικ᾽, ὀτρυνέμεν οὔτι x&MÉ Um,

. 8) Νεσό.

410 ΜΕΣ

Μεσότης, genus elocutionis ex auftero et eleganti
genere mixtum et temperatum. Dionyf. Comp. Cap. 24.
p. 186. Caufa nominis ab Ariftotelis ratione profeta, qui
virtutes μεσότητι quadam metiri folebat, ita ut duorum
exrremorum media continerent, Td. Cenf. fcript. Cap. 2,
1C. pag. 423. ὁ Εὐριπίδης οὔτε ὑψηλός dew, οὔτα μὴν λιτὸς,
οἰ κεκραμένῃ τῆς λεξέως μεσότητι κέχρηται. cf. Cap. $.
2. p. 433. Hinc μέσος χαρακτὴρ dicitur, h. e. ea forma
diceüdi, quae inter τὸ ὑψηλὸν et ᾿σχνὸν medium tenet
De quibus generibus locus clafficus eft Cic. Or. Cap. 5. v.
Marcellin. Vita Thacyd. ubi Herodoto illum characterem
tribuit. JMediocris figura, vel ἰδέα Latinis dicitur, ut
Lib. IV. ad Herenn. Cap. 8. inter gravem et extenuatam
media. lbid, Cap. 11. ,Qui in mediocre genus orationis
profecti funt, fi pervenire eo non potuerunt, errantes
perveniunt ad confine genus eius generis, quod appella.
mus fiuffuans et dis/olutum, eo quod fine netvis et articu.
. lis flu&uat huc et illuc, nec poteft confirmate neque vir?
liter fe expedire. “

Μεφότης. plenitudo orationis, e fententia Hertno-
genis περὶ ἰδ. Lib. L. p. 186. fit tum, cum figurae et for.
tae dicendi, 4186 amplam orationem facere poffunt (exyf-
para mipiforrixa) cumulantur. Quare περιβολὴν xÀso-
yxcacay eandem appellat. Scholiaftes ad ἢ. Ll. μέφωσιν di.
cit, et interpretatur λόγον πλειόνων καὶ μακροτέρων éyvor-
ὧν ἐπεμβολὰς περιέχοντα. Eodem modo τὸ μαφοῦν a Pho-
tio ad illam orationis ubertatem fignificandam adhibetur,

uae ex ftudio ornandi, artisque ufu oritur. Ille Bibl.
Cod. 77.de Eunapio: πλὴν ἐνιαχοῦ δικανικώταρον μᾶλλον
ἢ ἱπορικώτερον μεοςοῖ xe) περιβάλλει τὸν λόγον, orationtm
copiofius atque artificiofius infiruit, quam hiftoria poffulat.

Μεταβάλλ &1Y. vid. γος. μεταβολή.

Mera xac, fig.fit duobus modis, vel cum ab es
fententia, quam. propofüimus, convertimus ad aliquam
perfonam, aut rem, aut fortunam, et tanquam praefentem
appellamus, vel, cum ad aliam rem et actionem oratio
. nem noftram revocamus. ]ta Rutil. Lup. II, 1. vid. quse
di&a fünt ad voc. ὑκέρβατον. Capperonerius ad Quintil.
JV, 2. notat, μετάβασιν etiam diCtam interfationem, qus
fübinde narrationes diftingui poffint, ex praecepto Quin-
tiliani, cf, Voff. Inttit. Rhet. Tem. II. p. 343. '

Mite

| MET - 218

Μεταβολὴ, Dionyfio Hal. dicitur ea commutatio
rhythmi, metri, figurarum, periodorum, quae orationis
compofitionem iucundam, elegantemque faciat, et infit
in ποικιλίᾳ, varittate, de" Compof. Cap. 19. In oratione
folu:a latius etiam haec variétas patet, pertinetque ad.
periodos, membra, et cetera campofitionis genera, quo»
rum varia permutatio füavis effe folet: ibid. p. 133. Ita.
que in eo genere laudat Herodotim , Platonem, Demo.
fthenem, qui ἐν émeicodfoic, et σχήμασι magnain varletac
tem' adhibuerint, maioremque, quam Ifocrates eiusque
affeclae, apud quos repetiatur ὡς περιόδου κύκλος, Ópoer
δὴς σχημάτων τάξις, cuusAony φωνηέντων αὐτή. Ex qui.
bus omnibus vis illius μετα βολῆς intelligi poteft. cf, eiusd.
Ep ad Pomp. p. 772. ubi μεταβολὴν et τὸ ποικίλον τῆς
γραφῆς iungit. In lud. Ifocr. Cap. 4. Itfocrati quidem tri.
. buit τὸ διαλαμβαάνεοϑαι τὴν ὁμοειδίαν Moss μεταβολαὶς xa)
ξένοις ἐπεισοδίοις, quae laus illis repugriare videtur: fed
ea maxime commemórat, in quibus Ifocrates ἃ Lyfia dif-
fert. vid. Krebf. δά Plütarch. de aud. Poet. p. 156. — Ale.
xander Rhet. p. 585. Ald. ἐπὶ τούτου τοῦ σχήματος μετά! -
ϑεσις μορίων ὅλων γίνεται καὶ κάϑ᾽ ἕκαφον κῶλον ἢ κόμμα.
Etiam pro παραφράσει ἃ nonnullis dici μότα βολὴν, docuit
Capperon. ad Quintil. X, 5. 5. p. 659. Ipfe autém Quin-
tilianus Lib. IX, 3. 56, poftquam de ἐπανόδῳ, πολυπτώτῳ
et fimilibus figuris, quae orationem; cafibus, témpori- -
bus, generibusque varie diftinguant,. verba feciffet, hase, ^
inquit, rerum coniun&am diverfifatem Cascilius μεταβολὴν —
vocat, exemplo addito ex Cic. Or. pro Cluent. Cap..14. ᾿
sllum tabulas publicas viola/Je, Cenforias corrupi/fe etc. —
Eodemque fehfü τὸ μεταβάλλον Atriffoteles dixit Rhet. III,
12. 0. — Denique, cum μεταβολὴ Gráecis, qui remi -
Muf(icam et rhythmicarn traftarent, dictus effet transitus.
ab uno genere rhythmi ad aliud et diverfum genus, Khé.
tores hac eadem voce ufi fünt, ut docerent, quanam re
rhythmus a metro differret, ltaque Quintil. IX, 4. $0.
Junt εἰ illa discrimina, inquit, quod ῥυϑμοῖς libera Jpatia, —
μέτροις finita funt, et his: certae claujulae, illi quomodo -
Corperant , currunt usque ad μεταβολὴν, id efl , transitum
in aliud genus vhythmi. — ' EN mE '

Μεταγωγαὶ)ὶ. πραγμάτων, rerum. iever/ones. et
translationes: methodus oratoria, in narrationibus utilis,
Dionyf. Iud. Ifaei Cap. 15. p. 614.

O 2 | Νετά.

412 ΜΕΤ

Μετάϑεσις, αἰτίας, Hermogeni περὶ exa. p. 40.
dicitur, cum alia de caufa faCctum aliquid eile affirmatur,
quam adveríarius intenderit, ut, fi accufator dixerit: ft.
gelivifli, ut caedem caelares , defen(or, nequaquam , inquit,
fed quia honeflum efl, etiam inimicum fepelire, ne a feris la.
sietur. ln his ergo eft ἀναίρεσις ἢ. e. remotio caufae vi-
tiofae, et ϑέσις xÀx3oU? αἰτίας, verae caufae expofitio.
Syrian, ad Hermog. l. c. p. 156. in T. Tl. Ald. Rhet. μα.
τάϑεσις αἰτίας καλᾶται, διότι τὸ ἐπιφερόμενον ἔγκλημα ἐπί
τι ἀνεύϑυνον ἢ ἑπαίνον ἄξιον. μετάγειν πειρᾶται 0. Φεύγων.
Et ibid. Marcellin. παρὰ τὸ μεταϑᾶναι τὴν αὐτίαν τοῦ 4.
κλήματος εἰς αἰτίαν ἑτέραν εὔλογον. Hanc omnem for.
man, nominatim ab Hermagoreis, χρῶμα appellatam,
Porphyrius ait ad Hermog. l. c. p. 162. et Sopater δια,
£xc. p. 316. itemque iu Schol. ad Hermog. p. 51. ἀξέον,
ὅτι χρῶμα ἡ μετάϑεσις λέγεται τῆς αἰτίας, διὰ τὸ πρόφα-
σιν παρέχειν τῆς ἀπολογίας, καὶ οἱονεὶ χρωννύναι τὸν λό.
γον. cf. Syrianus ad Herm. p. 49. Ald. et p. 156. ὠνόμαφαι
dà οὕτως ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐν τοῖς σώμασι χρωμάτων: ὥσ-
περ γὰρ ἐκένα ὀιήκοι τῶν ὑποκειμένων, οὕτω καὶ τοῦτο τὴν
πᾶσαν TOU Φεύγοντος χρωώννυσιν ἀπολογίαν. cf. Cic. de lt»
vent. Il, 29. — Deinde μεταϑεσις etiam eft figura , qua,
quod ante dictum eft, pottponitur, et quod poft dictum
eft, anteponitur, ut in his: eripis μὲ perdas, perdis αἱ
eripias. lul. Rufinian. p. 51. ed. Pitli. Eadem ἀντιμδταβο-
Àj dicitur, eiusque formae fimiles funt, quae vocantur
τὸ dix olov , vel χιαςόν. vid. Voff. Inft. Rhet. V. p. 405..

Μετάληψες, iudicii aut fori vitatio et declinatio,
quam Latini frans/atiosem (. transíativam: conflitutionm
dixerunt, quia negotium a iudice ad alium iudicem , a lo.
co in alium locum, a tempore in aliud tempus, a poens
ad aliam poenam, a fupplicio ad aliud, a forma iudicii ad
aliam formam transfertur. A nonnullis etiam reprekenfo
dicta.eft, eo quod, cum maxime inducatur in iudicium
caufa, reprehenditur, et quafi retrahitur. vid. Aurel, Au
guft. Princ. Rhetor. p. 394. Quintilianus IIT, 8. et Cicero
de Invent. I, 8. hanc translationem referunt ad ftatus ge-
nerales, et Cicero nominatim a&fionis quaeflionem vocat.
Omuis res, ait, quae habet in fe pofitam aliquam contro
verfiam , aut fa&i , aut nominis, aut generis aut. aktionis
continent quaeflionem; quae fünt quatuor ftatus, comteir
vae, definitionis, qualitatis, a&fiosis. cf. Invent, II, 19.
Sed fententiam mutavit in Libr. de Partitionibus , Cap. 2f.

et

MET ^ 212

et fqq. ubi ttes tantum ftatus generales defendit; quan.
vis quadripartitam divifionem fecit. Sic et Hermog.
περὶ «xc. p. 28. et 96. ed. Sturm. Haec μετάληψις dividi-
tur in ἔγγραφον et ἄγραφον, pofteriorque κατ᾽ ἐξοχὴν di-
citur μετάληψις 7) et elt maxime τοῦ κατηγόρου, Íicuti illa:
ἔγγραφος, ToU (suyoyroc. vid. Syrian. ad Herniog. p. 321.
Ald. llla porro μετάληψις ἔγγραφος etiam fpecialiori no-
mine appellatur παραγραφῆὴ, praefcriptio, f. exceptio iudi-
ciaría, quae fit lepe, quoniam illa μετάληψις, vel trans-
latio iudicii, tum demum perfecta eft, cum lege fcripta
nititur, ἢ. e. cum lex adverfhrii aliquid babet παραγραφό."
μενον, quod in lege excipitur. — Haec παραγραφῆ, ex
difciplina Hermogenis eft vel τελεία, perfeCtà, quae ex
fcripto nafcitur, lege et confuetudine nititur, ut: potes
agere fed non in iudicio, non khac lege: vel ἀτελὴς imper-
fecta, quando iudicium recufari non poteft, fed fit vitu-
eratio in modo agendi: quae res, etfi caufam non fufti-
net, tamen valet ad benevolentiam conciliandam, ut cum
Cicero in Quintiana conqueritur, fibi priore loco dicen-
dum effe, adverfarium pofteriore dicere. ^ Syrianus ad
- Hermog. περὶ $xc. p. 115. Ald. τῆς παραγραφῆς ἡ μὲν T&
λεία àsiv , ἡ dà ἀτελής. τελεία μὲν, ors ToU πράγματός. ἐφ
παραγραφή" λέγεται γὰρ, ὅτι σοὶ οὔτ᾽ RA τινὶ Qixd qoa
περὶ τούτου" ἀτελὴς δὲ γίνεται. ors προσώπου μόνον γίνε.
ταὶ παραγραφή" λέγεται yxp, ὅτι σοι μὲν οὐ δικάζομαι,
érépw δὲ βουλομένῳ. Haec Sopater διαέρ. p. 344. ita enun-
ciat: da Φέρει τὸ παραγραφικὸν, ToU ὁρικοῦ. παραγραφικοῦ"
ὅτι τὸ παραγραφικὸν τῷ προσώπῳ μόνῳ δμσχυρίζεται» τὸ 0À.—
δὁρικὸν παρ. μόνοις τοῖς πράγμασιν. Yormula παραγραφῆς
eít, quae femper fere locum habet: οὐκ ὀφείλω κρίμεοϑαμμ
non eft, quod.ego in iudicium vocer propter hané vel il-
Jam rem: ea res non ad me pertinet, neque folus in ea
'verfor, alius maiorem culpam habet etc. cf. Sopatr. dip,
p. 289. et 319. et Wernsdorf. ad Himer. Eclog. IV..p. 91.
Exemplum perfpicuum παραγραφῆς, vel παραγραφικοῦ,
ut Scholiaftes appellat, eft in oratione Periclis apud Thu-
cyd. II, 59. ubi Pericles aecufatus ita fe defendit, ut me-
rita fua in rempublicam exponat, et fic accufationis fuae
crimen veluti in cives convertat, feque eximat ut accu-
fatione indignum, his verbis: wore; ἐμοὶ ποιούτῳ ἀνδρὶ
épyícec9a, etc. ubi Scholiaftes hanc formam dicendi: vocat
παραγραφικὸν ἐν δεινότητι. cf. Quintil, III, 6. p. 141. VI-
pisn. ad Demofth. περὶ παραπρεσβ. p. 327. διαφέρει dà (fo,
jj μετάληψις) παραγραφῆς, ἐν τῷ δοκεῖν ὁκατέρας ἐκβαλ-
4 ες Aety

214 MET
Aew τὰς κρίσειςς καϑὸ ἡ μὲν παραγραφὴ παντελῶς, ἐκ.

βάλει τὴν κρίσιν, ὅτι οὐ dfi περὶ τῶν αὐτῶν ἀγωνίζεοϑαι " ἡ
dà μετάληψις οὐ πάντως ἐκβαλλιει τὴν κρίσιν, dA. μεζα»
λαμβανει, ὅτι ἀΐλωως ἔδει αὐτὴν γενέϑαι. locratis eft ors-
tio contra Callimachum , quae intcribitur παραγραφὴ, in
qua oftenditur, Callimacho non effe aCtionem iftam dan.
dam in fe, quam intenderet. Inde igitur hcc genus co.
ofcendum inprimis. Huic παραγραφῇ conrraria ett ἡ
&uJudix/a, h. e. reCta intentionis depulfio, iuita et plena
recufatio, quae fit, cum is, qui in iudicium vocgr-s eft,
nulla praefcriptione fori, aut alia exceptione fümmot-ria
utitur, nec litis excipiendae diverticuloz et δὐϑυδικίαν
&vyavígse)og, recta via pedem conferre cum a&tore, attio-
nemque ipfam et intentionem plena recufatione propulís
fe, non exceptione aliqua reieCtrice, aut iudicii declint
trice, experiundi iuris poteftatem auferre, certamenque
detreCtare, Haec funt verbu. Er.fimi &oter. ad Demoiih.
Coron. p. 168. Syrianus ad Hermog. p. 112. Ald. x ἐυϑυ-
(ixíx dg), τὲ κατευϑυ τῆς δίκης ἱέναι, καὶ μὴ μόνον τὴν ati
τοῦ νόμου προβαλλεαϑαι ἄδειαν, aux καὶ τὴν ἀπὸ τῶν πραγ»
μάτων ἀπολογίαν ποιδίαϑα!. — Et planius. p. 114. γήμαται τὰ»
ραγραφῆ, ὅτ᾽ ἂν εἰς ἀπολογίαν ἑλκόμενος νόμον προβαδε-
va/, καϑ' ὃν Φησὶ déiv μὴ proxéicóoy κατηγορίᾳ» ἐπειδὴ d
«ἂς χρώμενος τούτῳ τῷ τρόπῳ τῆς ἀπολογίας ὕποπτος Tp
φοὺς δικατὸὰς γίνεται!» ὡς οὐ τοῖς δικαίοις ϑαῤῥῶν, di τοῦτο
ἢ τέχνη, τοῦτο παραμυϑουμένη, ἐφεῦρε τὴν ἐυϑυδικίαν.
Itaque haec δὐϑυδικίᾳ coniuncta et addita τῇ παραγραφῇ,
hanc vim habet, ut füfpicionem fraudis: vel calumriae,
quae nafci ex folius παρανοὶ. 3c ufü poflit, tollat, et rei
innocentiam arguat, cf. Voti, Inftit. Rhet. Lib. I. p. 170.—
Alia μενάληψις eft,. quae conttat ἐνφάσοι et ἀντιπαραφάσα,
negatione, et.conceífione hypothetica ap. Hermog. περὶ
' €ac. p. 40. cui fere fimilis e(t, quae reprehendit modum
sCionis, utt som refe fecifli, mom boma ratios egi.
Eam (emper fequitur αἰντίληψις, qua probatur re&te fr
Ctum effe, v, Hermog. l. c. p. 6o. et 82. cf. Scholiaít. ad
h. 1. Hermog. p. 153. Ald. ubi Sopater: ᾿μδταάλχγψις e
pasa; μὲν οὕτας, ἀπὸ τοῦ τὸν κατήγορον συγχωροῦντα xarà
T) τῇ παρὰ τοῦ Φεύγοντος προβαδλομένῃ ἐξουσίᾳ, . ust
λαμβάνειν ἕν τι τῶν περισατιεῶν μορίων, τόπον, χρόνον,
πρόσωπον, ἥ τι τῶν λοιπῶν. it. p, 255. εἰ ibi Syrian, in»,
primis, Sed haec potius pertiuent ad σοιότητα, vel ad
φάσιν λογικὴν QiouoAeynojv, de qua diximus, ad voc, eee
TJc. -— Denique in. tropo, quem μετάληψιν Rhetores et

MET 2A.

Grammatici vocant, definiendo, tira omtium varietas,
fubtiliffiumumque discsimen reperitur. Ordiamur a Quip-
.tiliano, qui Lib. VIIL, 6:37. £ransfumtionem vertit, quàe
ex alio in aliud quafi viam praeftat, tropumqué appellat
rariffimum, et maxime improprium, Graecis tamen fre.
quentiorem , qui Centaurum Chirona , et νήσους oce ὁξά-
ας dicant. Eodem exemplo ufus PJutarchus de Homerica
poefi: ἕτερος τρόπος, inquit, dely ἡ waXovndvy μετάληψις
κατὰ συνωνυμίαν σημαίνουσα πρᾶγμα διάφορον, οἷν" " Es»
ev δ᾽ αὖ νήσοισιν ἐπιπροέηκε ϑοῆσι.. βούλεταῃ γὰρ σημῆναι
τὸς κυρίως ὀξείας λεγομένας νήσους, ἐπεὶ συνωνυμῶ τὸ ϑοὲν
τῷ ὀξᾶ. ὀξὺ δὲ οὐ μόνον τὸ κατὰ κίνησιν Tay) dei, X
καὶ τὸ κατὰ σχῆμα προηγούμενον eig λεπτότητα. cf. copio-
fe de hac figura differens Euftath. ad Hoi. Il. à. p. 79.
Por:o alia μεταλήψεως notio eft, per quam ex confequen-
tibus intelligantur antecedentia, eiusque auctorem Cap pé«
ronerius ad Quintil. l. c. adfert Donatum in T'erent. Andr.
A&t. 3. Sc. a. et Sc. 3. ubi iubeo Chremetem fc. favere , ait
μεταληπτικῶς dici. — Tertiam illius tropi notionem idem
repetit ex Heraclide Pont. Lib. de alleg. Homer.: ubi ait
ab Homero per Ἥφαιςον intelligi τὸ πῦρ, μεταλῃπτικῶρ.
In quo tamen potius eft metonymia caufae. Omnino ve-
teres Grammaticos, inprimis Euftathium, animadverti-
mus, quae £rassíate, et tropice utcunque dicuntur, . ea
μεταληπτικῶς, vel μεταληπτικῷ τρόπῳ dicta pronunciare.
vid. quae diximus ad voc. μεταφορά. — Eodem modo apud
Suidam in παρϑένιοι. καλοῦνται δὲ καὶ ἐκ μεταλήψεως καὶ
ἄφϑοροι. — Praeterea etiam Dionyf. Halic.. μετάληψιν poe-
ticam vocat, quando συγγενὲς, et érq4pov dicimus pro
συγγενέϊς et éro4poi, ἢ. e. abstra&tum pro concreto, | Ce-
teras notiones, quas Capperonerius ex Origene et Scriptt.
ecclef. adfert, omittimus, Huc autem pertinet aliud ge-
nus μεταλήψεως, quam et κλίσιν vocat Euftath, ad, Hom.
1]. «. p, 103. et fic definit: ὅταν ἡ wporsJeicx πτῶσις οὐ
Φυλάξῃ τὴν ἑαυτῆς ἀκολουϑίαν, «A. eic ὁτέραν πτῶσιν με-.
σακλιϑοίη ἢ μεταληφϑοίη. ut in his: τῶν o? yu βροτοὶ αἰσὶν
ἐπιχϑόνιοι. cf, Voif. Inft, Rhet, Lib. 4. Cap. 10.

Μετάνοια, fig. qua ipfe fe, qui. loquitur, repre-
hendit, et id, quod prius dixerat, pofteriore fententia .
commutat, corre&tio aliis dicta. vid. Rutil. καρ. 1, 16. —
. €um corrigimus nosmetipfos quafi reprehendentes , sit. Ci-

cero Or. 39. — Poenitentiam ditti latine vertit Quintilian.

IX, 2. 60.
O 4 |. Meta

ΓΕ MET
Μεταξυλογία! τὸ πρὸς βραχὺ" παραλείποντά τὴν

᾿παροῦσαν ὑπόϑεσιν. πρὸς ἑτέρας (vel ut Toupius emendat,

περὶ ἑτέρας κινῆσαι τὸν λόγον, h, e. fermo, quem, omif.
'fo paullifper praefenti argumento, de alia quadam re in.
'füituimus. Ita Suidus, qui ex Menandro haufit. vid. Exc.
"Hoelchel. p. 122. et Theon. in' Progymnafm, Cap. 4.

Μεταπλασμὸς, dicitur, cum forma verbi alicu-
jus varie mutatur. »chol. ad Thucyd, II. p. 164. "Heel
“ποὺ μεαταπλασμῷ "Howvsc εἰ Ἠδῶνα!. Ea tamen figura ma.
gis ad artem Grammarican, quam Rhetoricam pertinet,
"Copiofius eam explicavit Euttath. ad H.-m. 1l. «. p. 58.

M ar«c xsv», omnis verbi vel nominis a reCa for-
ma nitatio, cuius tres veluti' partes. funt, αἰφαύρεσις,
᾿προσϑήκη, et ἀλλοίωσις, Dionyf. Comp Cap. 6; p. 39. ut fi
dieitur τουτονὶ pro τοῦτον, vel κατιδὼν oro jd9y , ἕνεχ,
pro ἕνεκα, ἔγραψεν pro ἔγραψε, χωροφιλῆσμ pro Φιλο-
χωρῆσαι. . Eriam μέτασκδυαὶ τῶν κώλων fiunt vel 0034.
'φαές vel ἀφαίρέσεσι» quae cum non fint ad fenfum necef
Ífaria, ornatus et prariae caufa adhibentur. Dionyf. 1.
"Cap. 9. p. 47. ἃς οὐκ ἄλλου τινὸς ἕνεκα ποιοῦσι ποιηταί τῇ
wa) συγγραφεᾶις, ἢ τῆς ἁρμονίας, ἵν᾿ zdeix καὶ καλὴ «γένθιτο,

Μεταφασίς, Rhetoribua graecis dicitur, ea forma
defenfionis . qua in aliam rem alienam culpa transfertur,
(remottonem latini dicunt, v, Quintil, I1l, 6. p. 138, et VII,
4.) v. Hermog. vp) «xe. p, 82. et 88. Eins Scholiuft. Sy.
fianus et Sopater p. 9y. Ald ἡ μετάφασις γίνεται. ὅτ᾽ ὧν
eig παιρὸν, ἢ eic πρόσωπον, ἢ ἄς τι τοιοῦτον τῶν ἔξωϑεν με-
ταφΦέρῃ τὸ ἔγκλημα ὁ φεύγων. καὶ δὰ συγγνώμη. ὅτ᾽ ἂν εἰς τὰ
“φῆς ψυχῆς πάϑη, οἷον Φόβον, ἔρωτα, λύκην ὃ τι τοιοῦτον,
Ab aliis hac referuntur et aliae res, quae veniae conci-
liandae vim habere poffint, ut ἡλιεία. vid. Marcellin. ad
Hermog. |. c. p. 99. Alexander περὶ exu. p. 581. Ald.
jta definit: ὅταν X αὐτῶν μεϑιφῶμεν τὴν οἰτίαν ἐφ᾽ Ere
ρον ὄξω τοῦ πράγματος ὄντα. In hunc intendit Aquila Rom.
16. ubi notat dici etiam μτάφασιν fpeciem: quandam eius
ftatus, quem qualitatis appellant, Quintiliano etiam Lib,
YX, 2. 41. flc dicitur transíatio temporum, qua oratornon
folum quae flant vel facta fint, fed etiam quae futura fue.
rint, imaginstur, ut cum Cicero pro Milone in ea inqui.
rit, quae faCturus fuiffet Clodius, fi praeturam is
vafiffet, | |

Mere

MET | an

Νετατιϑέναι» τὶ τῇ M£et, orationis formam ena
dare, et infleere, mox σρέφοιν, ut, fi virtutom prae-
cepta damus, et deinde has virtutes de altero praedica-
mus, lta fit ex praecepto elogium. Ariftot. Rhet. 1, 9.
54. (qq. | | ΝΞ

᾿ Μεταφορὰ, Ariftoteli Poet. 21. eft idern quod £ro-
gus ,. cuius tamen fpecies quaedam metaphora rectius di.
citur. vid. Demetr. de Eloc.78. Hinc auctore Diog. Laert.
Vill, 2. 3. ab Ariftotele Empedocles diCtus δεινὸς περὶ τὴν
Qpxai καὶ μεταφορικὸς, crebris translationibus ufus, quip- .
pe ad poeticam dictionem pronus. Nimirum Ariftotelis
aevo nondum tropi finguli proprium nomen adepti erant:
poft eum Rhetores cunCa minutius conciderunt. vid.
Quintil, VIII, 6. Cicero de Orat. III, 58. et Voff. Inftit.
Rh. IV. p. 84. ΝΞ ΕΝ

Μετάφρασις. 'Transfcribaumus, quae de ea Cap-
peronerius ad Quintil. X, 5. 15. luculentiffime expofuit,
Metaphrafis, ἢ proprie loquamur, eft translatio confcri-
pti operis in aliam linguam, vel in aliud fcriptionis genus,
puta ex oratione metrica in profaicam et contra, velin
aliam dicendi formam. Sic Photius Cod, 170. laudat Pro.
copii Gazaei μεταῴρασεις φίχων Ὁ μηρικῶν εἰς ποικίλας λό-
ey Méxc. Cod. 414. Imperatricis Eudociae ρέαράναβη
in Octateuchum xaJ" ἡρωῶν μέτρον. Cod. 195. usraQpadk-
ea ufürpat pro τῷ e Syriaca lingua in graecam transfer-
re. In Phavorini Lexico ἡ μεταῷρασις definitar, τῆς p-
μηνείας ἀδλοίωσις τὴν αὐτὴν Φυλάττουσα τὴν διάνοιαν. Cum
ergo paraphra[is ipfa rem eandem uberjore ftilo exponat,
hinc factum eft, ut quaedam paraphrafes nomen obtinue-
rint metaphra/eos. — Hinc legimus B. Gregorii Thavma.
turgi κετάφρασιν in'Ecclefiaften. Hinc Simeon ille, Meta.
phrafles dictus, eo quód fanCtorum vitas nudo fimplici-
que ftilo confcriptas copiofiori et elegantiori exornavit,
Quo fenfü fumta Metaphrafis dicitur etiam a nonnullis
μεταβολή. Sic Euftathius Theffalon. de Dionyfio Thrace,
qui Odyffeam paraphraftice expofuerat: τὸ βιβλίον ὅλον.
τοῦτο παραφρασας μεταβολὴν τὴν τοιαύτην αὐτοῦ πραγμα-
τείαν ἐκάλεσε. Denique μετάφρασις aliquando fignificat
meram dictionis interpretationem per quoddam vocabu-
Jum fynonymum; ut apud Etymol. M. p. 684. ἔνιοι μετέ.
Φρασαν τὸ πορφύρει. ἀντὶ τοῦ κατὰ βαάϑος κινᾶται. Idem
fcriptor p. 377. Aefchylum ait μεταφραζςζοντα leonum ca-
tulos vocaífe δρόσους. Haec Capperon. His addo locum
| 0 5 Euftath.

—

218 MET

Euftath. Hom. Il. H. 691, ἡ διασαφητιιὴ riv λέξεων ἕρμη:
yein , μετάληψις καὶ μετάφρασις καίριος M*yarag, B

| Meraxsíogaic, tra&atio, idem quod τὸ perxyxe-

ἴσκαϑα! ap. Diouyf. Art. Rhet. Cap. 4. p. 348. Sic eta
Hermog. περὶ sac. p. 78. ubi eft fynonymum τῷ dpy&
djuj, et μεταχείρησις eadem quae ἐργασίᾳ. — lta femper
Vipianus in Commert. ad Demofth. — Sopatr. διορᾷ, p.
289. ed. Ald. τὸ κεφάλαιον κατὰ τὸ ἴδιον συμφέρον pera-
«ειρίζεοϑαι, h. e. caulain ita trattare, et conformare di.
cendo, ut tibi profis, adveríario fis impedimento. cf. &
4231. et in Prolegom. ad Ariítidem. )

Merémpov, ro, fublime, tumidumque genus dicen-
di, ex nimio ornandi concinnandique ftudio. ^ lungitur
τὸ ποιητικὸν, μετέωρον, καὶ πομπικὸν, quibus [focrates
ufus fuerit, ap. Dionyf. lud. lfocr. Cap. 19. Contrarium
vitium eít τῷ ἀψηλῷ, ut Longin. 3, 2. τιναὰὶ τῶν Καλέ.
νους ὄντα osx? ὑψηλὰ, xA μετέωρα. — Tut Periei. Cap.
$. μετεωρολογίαν, καὶ μεταρσιολογίαν in Pericle non plane
inter vitia ponit. ^ Nam exinde ei tribuit λόγον ὑψηλὸν,
καὶ καϑαρὸν ὀχλικῆς βωμολοχίχς. Elinc et μοτεωρολέσχα
dixit Scholiaft, Ariitoph. Nub. 330... |

Mírgioc. Marcellinos ad Hermog. περὶ saa. p. 176.
ubi formam dicendi proce: iis apram explicat, ait: 4
φτοῦ προοιμίου σχήματα, μέτρια eiyay O6), καὶ ἥπια καὶ ὡς
ἂν τις ἄποι τιϑασσα h. e. i07mae elocutiones rermij.orts,
mitiores, fedatioresque , ἐποιδὴ γὰρ ἐν ἀρχῇ νήφουσ, μᾶλι
λον οἱ ἀκροαταὶ, καὶ οὕτω ἀνακεκίψγηται αὐτῶν TO παάϑος ὅ-
μοιοταϑέιν déi τοῖς ἀκούουσι, καὶ ἡρέμα προβιάζειν τό τε
ἑαυτῶν καὶ τὸ τῶν ἀκροατῶν πάϑος.

Μετοχαὶ, participia, fenfü Grammatico. Dionyf.
Camp. Cap. 2. Hinc nata eft λέξις μετοχικὴ, forma dicen-
di participialis, h. e. quae crebrum participiorum ufüm
habet , ap. Phot, Cod. 177, |

Máérpov, τῆς γνώμης, dicitur ea ratio vel indoles
fententiarum , qua vel redundant, vel deficiunt iti oratio-
ne. v. Dionyf. Árt, Rhet, Cap. 11, 8. p. 410. Sic et Her.
mogeni μότρον eít ratio argumentorum five multis five
paucis verbis proponendorum, τοῖς μήἥκσι, ἢ τοῶς βραχύ-
τῶσι Libr. περὶ με. dewor. p. 48. — De metro proprie lic
dicto, h, e. de numero poetico vid. guae ad. voc. ῥυθμὸς
diximus,

Μετ.

MET | 39

Mernyop/a. Quintiliano VH, 6. nominis: pro wo-
fine pofitio, cuius vis eft, pro eo quod dicitur, caufam,
propter quam dicitur, ponere.

Μηχανὴ, artificium , vel ftudium, quod in fcri.
. bendo dáhibemus, τέχνη, et παρασκευὴ quaedam. Sic
' Demetr. Eloc. 232. ὁ γνωμολογῶν οὐ δὲ ἐπιςολῆς ἔτι λα-
'λοῦντι ἔοικεν, ἀλλὰ μηχανῆς, wer im Briefe ἐκ Senten-
zen fpricht , der /chreibt keinen Brief, fondern eine. künfili-
che Albhandlung : er ift ein Moralift , und. kein Freund. —

Μικρόκομψον, σχῆμα cuv3écsoc, forma oratio-
mis im rebus minutis comta, Dionyf, Cap.4. de Compof,
ubi Reisk. explicat τὸν μικρόκομψον, bellulum , qui venyg-
ftatem et elegantiam affeCtat in rebus minutis : : /Prerny.
Vnde iungitur τὸ ) ayeylo, et ᾿καλϑακόν. DELE

Μικρὸς, exilis, tenuig fcriptor , ταπαινός. Dionyf.
. Ceu. Cap. 3. 2. de Philifto p. 427.

0 Mixgó τῆς; ὀνομάτων, verba humilia, quae rei digni-
"tati non refpondent. Longin, Cap. 43. ubi paullo poft τῆς
ὕλης αδοξότερα; rei gravitate inferiora, dicit, — Vnde et
mox ἄσεμνον et idwrixoy tale verbum dicitur. Deinde
μικρότης etiam eft nimia brevitas membrorum in oratione,
unde oritur £ye« σύνϑεσις. Demetr. de Éloc. Cap. 4. Con-
trarium vitium eft ἡ ἀμετρία. lllud Cap. 6. etiam ἡ eyu-
xpórjc, et ἀποκοπὴ τοῦ ῥυθμοῦ appellatur. 4

"Mixpoxaps3, quae βιαίων minutiarum produnt.
Longin. Cap. 41.

Νικτὸν, figura orationis, aliquid fimile habens γῆς
προσωποποιΐας vel jJoroifac, ut fi quis reum ita. alloqua-
"tur: fi iam viveret pater tuus , et te incefli accufatwm vide-
γεί, hoc vel iilo modo lamesitaretur. — Commemorat eam
figuram Au&tor συνοπτικῆς παραδόσεως όητορ. p. 14. ubi
Schefferus illam putat banc vim habere, ut figurae προ-
σωποποιΐας, et ἡϑοπ. coniunctim adhibeantur, et veluti
eni/ceantur dicendo. cf. quae de MÓG ARTI fic dito ad voc,
xspxyyvery notata funt.

Νίμησιες, imitatio, ex mente: Dionyfi Art. Rhet,
Cap. 10, 19. eft ὁμολογία τῶν καιρῶν, ἔντεχνος peraX eipy-
σις, artificiofa opportumtatis obfervatio ; et mox τέχνης
ζῆλος καταμαϑὸν ἐγθυμημάτων ὁμοιότητα», artig quaedam

agemu«

220 εν MNH

aemulatio, enthymematum perdifcens fimilitadinem;
Nempe hoc ibi vult Dionyfius, imitationem non in fingo
lorum verborum, vel fententiarum (διανοημάτων) fimilitu.
dine captanda ineíle, fed in univería artificiorum, vim
et virtutem oratoriam complectentium. (ἐνθυμημάτων)
aemulatione cerni: JVachbildung des imnera Redneri/chem
Charakters , und Geiyfíes , nicht. bios oberflüchliche Nachab-
mung des /dusdruks, des “γε, und wmwefentlichni.
Cenfür. Scr. Cap. I. ubi banc imitationis vim notat: ἢ xy»
«p τοῦ ἀναγινώσκοντος, ὑπὸ τῆς συνεχοῦς παρατηρήσδωις,
τὴν ὁμοιότητα τοῦ χαρακτῆρος ἐφέλκεται.. Hermog. Lib.IL
περὶ id. Ὁ. 394. τὸ μιμητικὸν et δραματικὸν iungit. — Deinde
pag. 392. de Thucydide: κέχρηται μὲμήσει κατα τεὶς ἂν»
μιηγορίας. Sio et Demetrius Eloc. 226. τὸ μιμητικὸν, Bit,
οὐ γραφῆς οὕτως οἰκᾶϊον, ὡς ἀγῶνος εἴ: μίμησις ὑποκριτῆ
: πρέπει μᾶλλον, οὐ γραφομένοις ἐπιφολαῖς. innuitur arrifi-
cioía quaedam dictionis forma, qua affeCtus et morum
viciffitudines imitamur dicendo. cf. Photius Bibl. Cod. $7.
ubi de Appiano: ἐπξραι τε λόγοις τεταπεινωμόένον Φρόνῃ.
μα φρατοῦ καὶ διαπραῦναι (Aevyucávoy, καὶ κάϑος δηλῶσαρ
aad ἄτι ἀλλο λόγοις ἐκμιμήσαιθαι Xpisoc. Cicero de Orst.
Ill. 52. morum et vitae imitationem appellat, quo et gJv-
sro/ía pertinet. Huc fere pertinet illa μίμησις, quae hs-
bet obfervationem Tov πρέποντος, et orationem iucun-
dam, elegantemque effici, — Quare Dionyf. de Compof.
Cap. 20. δᾶ τὸν ἀγαϑὸν ῥήτορα μιμητικὸν éive τῶν πραγ-
μάτων, ὑπὲρ ὧν ἂν τοὺς λόγους ἐκφέρῃ, μὴ μόνον xard
τὴν ἐκλογὴν τῶν ὀνομάτων, dA καὶ κατὰ τὴν σύγϑεσιν.
Cum his contendenda eft μίμησις Ariitotelica in Poet.
Cap. I. quam in variis poefeos generibus ftatuit, ῥυθμῷ,
λόγῳ, &puovíe , confpi-uum. — Denique Apfines .Kb. «e-
ρὶ λύσεων p.. 698. Aid. λύσιν fieri dicit etiam xara μίμησιν,
hoc eft ita, ut, quamvis potfit orator argumentum con-
trarium negare, tamen id concedat, elevandi caufa. Er.
go eadem eít, quam alii συγχώρησιν, ὑπόκρισιν, vel eps-
yeiay in eadem re dicere folent.

Μνήμη» memoria, virtus oratoris. De hac Apf.
nes in Art. Rhet. p. 717. Ald. omnium, qui ante eum fcri-
pfere, copiofius atque accuratius expofuit, ita ut null
vel certe pauca füperfint, quae de memoria notari etprae-
cipi poffint. μνημοσύνην eandem appellat Auctor euyorr.
παραδόσεως ῥήτορ. p. 22. ex Minuciano Rhetore, quamvis
ibi Schefferus corruptum vocabulum, et μίμησιν legem

dum

MON an |

πὶ exiftimat. Sed ex fequentibus, in quibus itidem
mnulla corrupta funt, illud confirmari re&e'non poteft.
, Au&. ad Herenn. 111, 16. Quintil, XI, 2. '

MovoxwAoc, περίοδος, periodus fimplex, uno mem.
o conítans. Arittot. 11], 3. 5. Sed cf. quae ad vocc. x&-
y, ἀφελὴς, et περίοδος adnotata funt.

Μονοσύλλαβος, qui vel uno verbo aliquid enuti-
it et imperat, affectu, aut auCtoritate ductus. Demetr,
7. πᾶς δεσπότης δούλῳ μονοσύζλιαβος, dominus ad /er-
m breviffime loquitur , utto verbo faepe. imperans, vid.
ic. βραχυλόγος. :

Νονόσχημος. vid. voc. μονότροπος.

Μονότροπος, λέξις, elocutio fimplex, nulla varie.
te diflinta. Oppofita huic eft ἡ ποικίλη, et μεμιγμένη.
ionyf. Art. Rhet. Cap. I. p. 332. Phoebamm. in Schol,
νόσχημον et προσκορῇ λόγον eundem dicere videtur, qui
natu vario ex figurarum varietate caret. — ldem genus
ationis dicitur τὸ μονοειδὲς, xad ἐπὶ ἑνὸς σχήματος προῦ-.
' λόγος apud Auct. Prolegom. ad Schol Ἠριπίορ. in ^
m. Il. Áld. Rhet. ubi idem ὕπτιος xw) προσκορὴς Toi
poxroic, opponiturque ἡ ἀλλαγὴ τῶν σχημάτων, et ποι-
Ax. Eo v»omine faepe Euitathius epifedia Homerica
udat, δὲ ὧν τό τε μονοειδὲς τῆς γραφῆς ἐξομρέϊ τῆς ποιή-"
ὡς, καὶ πολυμαϑῆ ποιέὶ τὸν ἀκροατήν. vid. ad Hom. ἢ, ᾧ
628. ec ud 1.10... p. 759. bi ab eo poeta hanc ob cau-
n dicitur πολυσχήμων, πολύτροπος, et πολυειδὴς ἐν Toig
μπίλαις τῶν ἱξοριῶν παρενϑέσεσιν. |

Μονῳδία, Rhetoribus dicitur genus quoddam ora-
»nis lunebris, aut in res luétuofas, aut in clades belli-
5 habitae, Sic Menander dicup. év:0. p. 629. Eo nomi-
: inferinra eff Himerii Orat. XXIII. μονῳδία eig τὸν υἱὸν
τοῦ. Ῥουφῖνον ubi vid. quae notavit Wernsdotf. p. 767.
. Phot. Bibl. Cod, 170. Suid. in μονῳδία. Olear. ad Phi-
ltr. Apoll. 1V, 21. et Crefoll. Theatr. IV, 9. |

Mop(Q 3. Photius Cod. 181. μορφὴ did μεγέϑους 3-
υσα, forma orationis grandis, maguifica , quae inftrui-
r τόνῳ, περιβολεῖς, κοωμινοπρεπαίᾳ. Apud Homer. Odyff.

366. vop(py ἐπέων, 3 Schol. explicatur δὐπρέπειαγ Eu.
ith κάλλος ἢ πιϑανότης. — Vnde et λέξις οὔμορῷος, ἡδέϊα,
et

222 ᾿ MOT

et κα ιῤῥήμων Dionyf. de vi Demofth. Cap. 18. » 1006.
Hefych. μορφύνει, καδλλωπίζει. κοσμθ. ὁ

Movcix3, λογικὸς, concentus , vel wumerus ille,
qui in oratione foluta*formanda adhibetur, diverfüs ab
φδικῇ » carminum concentu, poetico. Dionyf Compof
Cap. 11. p. 64. Vnde et τὸ μουσικὸν καὶ εὔτακτον τῆς épuy-
γεύσεως, numerus et rhythmus, qui ex iucunda perfects-
que verborum compofitione et ordine oritur, Apfini Art.
p. 713. ubi agit de λέξει καὶ ϑέσει τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημά-
των, ῥυθμοῖς, τάξει etc. Mox etiam τὸ δναῤμόνιον, σύμ-
μέτρον, συμμελὲς dicit. Demetrio S. 8.8: μουσικῶς para
Φέρεοϑαι τὸ ὀνόματα dicitur Καὶ συνήϑεια. h. e. confaetudo
et ufus nonnullas metaphoras tam fcite et apte fingit, ut
propriis nominibus fimilia videantur. Cap. feq. idem se
λῶς μετενέγκοιν dicit.

Νυϑικός. μυϑικοὶ ὕμνοι Rlietoribus dicti, 1n quibus
Deorum laudes dicuntur, ita ut fimul vel hiftoria mythi-
ca, vel Deorum genealogia exponatur, uhde et nonnul.
lis yevexAoyixo! appellati frtut. v. Menand. dup. éxidemr,
p. 597. Raro autem fit, ut hymni Deorum fola genealo-
già contineantur; nifi quis J'eoyov/ac tales hymnos effe
contendat. — Δόγους μυϑικοὺς dictos fuiffe apologos f. fe
bulas Aefopias , auctor eft Quintil. V, 11. p. 237.

Νυϑολογεῖν,. T0, quod Longinus Hyperidi tri
buit, Cap. 34. 2. copiam illam orationis fignificat, qua
faepe oratores ab argumentis fübtiliter tractandis evagsn-
tur ad disputationes probabiles, quibus rem δὰ commo-
nem fenfum revocatam populari intelligentiae accomto.
dant: ab/cinpeifendes Raifonnement über einen. Gegenflond,
Hos τόπους Φραςικοὺς dixit alibi Cap. 23. 6. — De vario
genere μύϑων, quatenus in difciplina rhetorica locum bt
bent cf. Schol. Aphthon. Tom. II. Ald. Rhet.

| Μυκτὴρ, acerbior irrifio, die feine Satyre. Longit,
44. 2. vid. voc. χάρις. Quintil. VIII, 6. $9. μυκτηρισμὸν
vocat, fimulatum quidem fed won latentem derifum. He.
fych. μυκτηρίζοι" χλευάζει, καταγελᾷ, ἀπὸ ToU μύζειν τοῖ
μυκτῆρσι. |

Μυριόλεκτον, id quod τὸ κοινὸν, τὸ σύνηϑες, t
πατημένον, quicquid in elocutione elt £rítum, V UN
ab aliis centies ufurpatum. Apfin. Art. Rhet, p. 71

MáAvo

eh «d "86 m WA KA. Ὁ WM A 6 aD ha C PP PFU.AaDB./ “Ὁ ΡῊ 6 RR omm A800 9

μωλ | 223

Μῶλυς. Eft locus Au&t. Socrat. Epift." 28. p. 65.
ubi memoratur μωλύτερος καὶ Φαυλότερος λόγος τοῦ lle».
τικοῦ, ad quem explicandum Ruhnkenius in Hiff. crit.
Orat. p. 161. adfert Lexic. Rhet. MS, ubi fic: μωλύτερον.
τὸ ἀμβλύτερον , καὶ ἀνοηϑέφερον, (Ruhnk. legit ἀνανϑέφε.

ρον) καὶ ανκϑὸος οὐκ ἔχον. Ἐτρο intelligitur oratio lamgui-.

do, frigida, nec robur nec elegantiam habens. Alberti
ad Hefy:h. adfert glotfam e Phot. Lex. MS. μώλύτε oy"

ἀμβλύτερον, καὶ ἀἰοϑενέφερον (fic et Etym. M) καὶ ἥχιον͵

οὐκ ἔχον.

| N.
Νεαῤός. σχηματισμοὶ τολὺ τὸ νυὰρὸν ἔχοντες, fign

vae multum iuvenilis redundantiae et. lafciviae habentes, .

quales lünt antithefes, paromoiofes, parifofes. Dionyf.
Compof. Cap. 23. p. 185. vid. voc. μδιρακιῶδες, οἱ cf.
Dionyf. Iud. Demofth. Cap. 4. p. 963. Plutarchus praec.
pol. p. 202. Vol. IX. ed. Rei-k. λόγον νεάρὸν καὶ ϑεατρι-
κὸν defignat ita: ὥσπερ πανυγηρίζοντος καὶ ςεφανηπλοκοῦν-
toc ἐξ ἁπαλῶν καὶ ἀνθηρῶν ὀνομάτων. Notatur ea oratio-

nis elegantia et molliries, quae non ftudium, fed levita. .
tem quandam et vanitatem prodit, delicias et condimenta

quaerentem. Itaque contrarium vitium ponit τὴν *sprsp. -

γείαν σοφιξικὴν, moleftamsaccurationem , qua veluti: ver-
ba appenduntur, periodi ad normam et circinum exigun-
tur. ld. in Vi ita Cat. min. Q,UAP. $. 0 λόγος γεαβὸν μὲν οὐδὲν,
οὐδὲ κομψὸν ei exer, &7À' ἦν ὄρϑιος καὶ περιπληθὴς καὶ px»
χύς. Vhcetius etiam Cod. ὅς. 'Theophyiscto Simocattae,
metaphoris et allegoriae uitra modem induigenti,, tribuit
ψυχρολογίαν καὶ νεανικὴν ἀποιροκαλίαν, frigiditatem, et
juvenilem quendam ornandi et comandi pruritum, Sui-
das, νεανιεύματα, κομκάσματα. κενὰ τολμήματα, et ysa-
yas τολμηρός. Vude et τὸ νεανικὸν fubinde tehementiae,
et roPoris notionem habet, Sic Dionyf. Iud. Lyf. Cap.
19 Lyf: as dicitur effe περὶ τὰ πάϑη μαλακώτερος, καὴ οὔ..
δὲ αὐξήσεις, οὔτε σεις, οὐϑ᾽ ὅσα τούτοις ἐφὶ ταραπλή.

dix, νεανικῶς p wy ἐῤῥωμένως κατασκευχσαι δυνατός.
lbi male interpres latinus : stovo plane modo, et valide qui-
dem. | Eodem etiam fenfü νεανιεύροϑαι dicuntur, quod Ho.
ratius expretfit iuvenari Art. Poet. 246. vid. quae de hoc
verbo notavit Wernsdorf. ad Himerii Ecl, XVII. p. i355.
cf. Hefych. in νεαναύεται.

ίευτο

--

224 ΝΕ

| NewrepotTorv, 70, quicquid in ofatione et ver.
bis nove fi&futn eft, vitiofe quidem, quoniam perfpicuits-
ti contrarium eít, et affeCtationem arguit, Phot. Bibl
Cod. 66.

Νήφειν, dicitur fcriptor, vel orator, qui fobrius

eft in dicendo aut ícribendo, raeceptorumique et fui.

ipfius ubique memor. lta Longin. 34. 4. ubi in Hyperide
' git multa ineffe αἀμεγέϑη καὶ νήφοντος, Contrarius eft ὁ
—. ζνϑεος, fpiritu plenus, cum vi et iurore'quodam adfectus
loquens. cf. Cap. 16. 4. ubi dy βακχεύμασι νήφειν, h. e
in, commotione animi vehementiffima tamen fobriwm effe.

Νόγμα. Vulgari et paffim obvia fignificatione vef
para dicantur femtemtiae, quatenus. τοῖς προΐγμασι con-
ftant, et ab elocutione, éguveia differunt. vid. (unum enim
exemplum in re nota fufficiat,) Dionyf. Iud. Lyf. Cap. $.
^. Sed praeterea Quintilianus VIII, 5. 12. τὸ νόημα appellat
fententiam, qua aliud dicitur, aliud intelligitur, ut eius
quaedam affinitas fit cum ἐμφασει. Talis. erit fententia

Pomponii Attici apud Nepotem, /e cum maire sunquam.

. ἐπ gratiam τε [5 gloriantis, qua fignificat, nunquam
cum ea fioi distidium fuiffe, — Itaque huc referunt alium
quoque Quintil. locum Lib. XII, 10. 48. ubi haec fünt:
, caeterum hoc quod vulgo /ententias vocamus (veteribus,
praecipueque Graecis in ufu ' non fuit, apad Ciceronem
invenio) dum rem contineant, et copia non redundent,
et ad victoriam fpectent, quis utile neget? Feriunt ani-
mum, et uno iCtu frequentes impellunt,. et ipfa brevit-
te magis haerent, et dictione perfuadent. ^ — Hic locus
clafficus eft ad vim τῶν νοημάτων, fententiarum. detinien-
dam. Nam facile eas diftiuguere poterimus a dyaveus,

et γνώμαις, quae etiam ententiae latinis dici folent, ted

alio fenfü. Huc pertinet etiam locus Auct. Dial. de Cae
fis cor. el. Cap. 22. ubi de Cicerone: ,,primus "excoluit
orationem, primus et verbis delectum adhibuit, et com-
pofitioni artem, locos quoque laetiores attentavit, et quas-
dam./ententias invenit. — Hoc fenfü, opinor, Plinius
Epift. IT, 3. Ifaeo Rhetori crebra vofiler

antea fen/us reconditos dixerat. Quid Gefneri interprete

tio ad ἢ, 1. fibi velit, ego non fatis intelligo. Denique

Quintil. IV, 1. ,, illa vero frigida et puerilis eft in fcholis
affectatio, ut ipfe transitus (fcil. ab exordio ad expofitio-
nem) efficiat aliquam utique /estentiam, et huius veluti
praeftigiae plaufum petat. ἴῃ hoc loco (οὐ νέα pn

Dc gui-

« tribuit, quo$

ΝΟ, . 935

fignificat, formam "transitus obfeuriotetm; argutiorem,
quam ut auditor animadvertere poffit. Vride et ineo gene-
re Ovidium in Metamorphofibus /af:ívire dicit,

Νομιεκός. νομικὴ λέξις, verbum forenfe, cüius po.
teítas legibus et confüecudine nititur, ut graecum 7o.
πεύειν pro κατηγορῶν. Hermog. περὶ dewor. p. 4. cf. .Gre-
got. ad h. l. Cap. 2. Tales funt apud Latinos formulae,
quas Driffonius expofuit. Vnde et νομμκοὶ ἀγῶνες funt
erationes forenfes , δικανεκοὶν a quibus differunt οὗ Aoyixol,
declamationes, quae non in. forum et in iudicia veniunt. v.
Philoftr. Soph. I. p. $22. —-- νομικὸς καὶ ἐπιξολιμαΐος x&)
ἐξηγητικὸς τρόπος τῆς Φωνῆς a Scholiafte Aphthon. ap. Aid,
Του. Il. dicitut medius inter vehementem et fedatum
eloquendi modus, quem ita definit: Φυσιπώταρα *vé τὸ
νεῦμα ἐπὶ τούτου. καὶ οὔτε ἄγαν ὑπερκηδᾷ, ἵνα ἀποτελέ.
vy τὸ σύντονον, οὔδε ἠρέμα βαδίζει, ἵνα ἐὀποτελέσψ᾽ TO ὀἶνει-
yoy , ἀλλο μέσῃ τινὶ χρῆται ὁδῷ. νορμμκὸς μέν ἐφι, xod?
ὅν τρόπον τοὺς νόμους ἀνωγινώσκομεν. — νομικὸν etiam κε.
QA» in do&rina de ftatibus et controverfiarum generi- .
bus appellatur, ubi arguméntum demonftrationis ex lege
et fcripto hauritur. De eo genere vid. Apfin. Art. Rhet,
pP. 705. Hermog. περὶ «xad. p. ico. Ald. "Tom. 11. νομικὴν
φασιν dicit, quae verfatur περὶ ῥητοῦ, h. e. νόμους, δια 9j.
xx, ψηφίσματα etc. Cf. γος. ποιότης, ^ ^ c
. PDT
n
ἐνὸς. vid. voc. yAwrT3. Adde Lucian. Rhet. praec,
Cap. 16. ubi iungit ξένα καὶ ἀπόῤῥητα ῥήματα, verba abs.
trufà et peregrina, ^ '

Ξενίφειν, apud Phoebamri. Schol, iungitue τῷ 4£.
αἴολἔα,ττειν, h. e. ita immutare orationem dicendo, et ufü
troporum figurarumque, ut a vulgari fermone differat,
τὸ ἐξαλλαττον καὶ ξενίζον jjdUtapüy isi τοῦ μονοσχήμου, καὶ
ὡσαύτως ἔχοντος. Hefych. ξενίζειν' τὸ ξένῃ χρήσαώαι Φωνῇ.

Ἀενοπῤ πὴ ς, ovouatlo, angitar τῇ ὑψηλῇ» ipfa ratio
dicendi elatior, quaeque ideo a vulgari et confueta ora-
tione differt. Dionyf,. Iud. Demofth. Cap. 34. p. 1061. :

Z570x, σύνϑεσις, oratio éx multis breviffimis mem-
bris compofita. Demetr, de Eloc. S. 4. ubi eidem τὴν μὲν
κρότητα tribuit, — ξηρὸς χαρακτὴρ dicitur, qui eft con.
trarius τῷ ᾿σχνῷ, fed vitiofe. νυ 1. c. 230. καραώπφ».

Τα

ι

226 ΞῊΡ

va τῷ ἰσχνῷ διημαρτημένος χαρακτὴρ»γ, ὁ ξηρὸς καλούμενος,
v. C. Cum res magna verbis humilibus et tenuibus enuncia:
tur, ut Cap. 237. definitur; aridum et exfümgue genus.
orationis Auct, ad Herenn. IV, 11. vid. voc. σχνός. ln
compofitione τὸ ξηῤὲν cernitur, quando brevibus com.
matibus iufto frequentius utimur, vel in re gravi et ma.
gna concifam et abruptam orationem sdhibemus. Quin.
tilianus IL, 4. 5. aridam et ieiunam narrationem vocat,
quae nil nifi res nudas et inornatas indicat. cf. Lib. IIT, 1.
p. 117. ubi arida et ieiuna traditio, opponitur nitidae,
quae leCionis aliquam iucunditatem adferat.
Ξηροκακοζηλίκ, auCtore Demetrio de Eloc. $.
239. duo vitia fignificat, τὸ κακόξιλον τοῦ πράγματος. et
vo ξηρὸν τῆς συνϑέσεως. De utroque vid. in voc. x
λον. Sed omnis ille Demetrii locus obfcurus eft, et in
quibusdam verbis vitiofus et lacunofüs effe videtur, ut
Cel. Schneiderus etiam notavit. ]

Ξηρότης, ieiuna oratio, iungitur τῇ adJeveja b. 6.
enervato fermoni. Longin. 3. 3. |

o. - :
'Oqxypóv, ὄνομα, vocabulum grande, vaffum , De

metr. S. 176. cernitur tribus in rebus: «Are, yg3jxe,
πλάσματι. Vid. Voc. πλάσμα, et ὄγκος.

YO xoc, varie, vel ad laudem, vel in vitium dici-
tur. ὄγκος τῆς λέξεως, ampliado orationis , . quatenus
oppofita eft τῇ συντομίᾳ, ut cum pro nomine eius defini-
tionem ponis, Ariítot. Rhet. III, 6. Demetrius ὄγκον et
páysJog τῆς ἑρμηνείας fere femper fynonyma facit, ut
— fignificet quandam elocutionis gravitatem, aures animum-
que implentem , et ab omni exilitate remotam vid. $. 56.
41. Alio autem in loco S. 247. ὄγκον opponit τῇ de
ut vitium contrarium. Similiter Longinus Cap. 3. 4. €t
«oy κακὸν dicit, ut fumorem vitiofum defignet. Nam
bi τὸν ὄγκον etiam bonam in partem, de fublimitate, ad-
hibet. Quicquid enim elatum eft, ὄγκος Graecis dicitur.
Sic ὄγκον et τὸ ὑψηλὸν ut fynonyma iungit Long. 8.2.
deinde ὄγκον et μεγαλοπρεπῆ σεμνότητα Cap. 12. 3. et Cap.
15. 1. ὄγκος, μεγαλγγορία, et ἄγων iunguntur. Vitiofum
tumorem fimpliciter etiam ὄγκον dicit Cap. 30. Ergo am-
biguus vocis fenfüs ex contextu definiendus eft. SicPla-

ο r K 427

tarcho de poet. aud. Cap. 2. ὄγκος λέξεως eft di IBionis "aá-
£e/ias, ut ὄγκος ὀνομάτων Marcellino Vit. Thu yd. p. 8.
et Hermog; ni Lib. I. περὶ i.p. 54. fq. qui ὄγκον, μέγε-
Joc et ἀξίωμα iungit. — Phot. Bibl. Cod. 71. de ftilo Dio-
nis C affi: μεγαλοπρεπῶς τε καὶ εἰς ὄγκον διεσκευασμένος,
ri καὶ μεγάλων ἔργων ἔννοιας ἀπαγγέδλει. οἴ. Euftath. ad
Hom. li. a. p. 9. Alio autem loco Cod. 168. ὄγκον, tumo»
rem quendam, qui ex tropicae dictionis abufu oriatur,
temperari et corrigi τῇ ἀσφαλείᾳ dicit. AuC. ad Herenn.
IV, 8. /ufflatam elogutionem appellat, ut contrarium grae
titati vitium fignificet, Schvoulft, Bombaft. — Paulo poft
idem: oratio quae twrget et inflata 9, cum. aut novis
aut prifcis verbis, aut duriter aliunde translatis, aut gra.
vioribus quam res poftulat, aliquid dicitur. vid. interpp.
ad Hefych. in ὄγκος.

Ὀγκοῦν,: τὴν λέξιν, Longinus Cap. 28. dicit, h. e,
Juaviorem, graviorem dignioremque reddere fententiam;
Ibi de periphra(i fermo eft, qua faepe oratio vulgaris ali.
quam dignitatem maiorem accipiat. Vnde mox μδγάλην
talem ἔννοιαν appellat, ec fynonymum addit τὸ μελοποιῶν,
τὴν λέξιν ψιλὴν, ἢ. e. fententiam exilem eloquendo fono.
ratn, numerofam, dignioremque adeo reddere. vid. Mo.,
rus ad ἢ. l.

Ὀγκῶδες. Demetr. Eloc. S. 228. icinda) ὀγκωδέ.
Sepa κατὰ τὴν ἑρμηνείαν, epiftolae, quarum dictio elatior
et plenior eft, quam earum character poftulat. ὑπότυφον
ἑρμηνείαν vocat Synefius in Dione p. 39. cf. Dionyf. ud.
Dinstch. Cap. 7. p. 643. τῆς κατασκδυῆς, Τὸ τραγικὸν καὶ
ὀγκῶδες opponit τῷ Ισχρυρῷ τῆς λέξεως, et τῷ ἁπλῷ τῆς
συνϑέσεως. Sic Auct..ad Herenn. IV, 8. diferte ad £nmo-
sem et inflatám orationem refert , 'cum verbis . graviori.
bus, quam res poftulat, aliquid dicitur.

Ὁ dom o:s?v, in artis formam redigere, ad certas
regulas, definitamque methodum .reducere. Ariítot,
Rher. T, t. Zfrtium vias tradere, eodem modo dixit Cic.
de Divin. 1l, 1.

O δεῖν, τὸ, tumor, vox Longino frequentata vid,

Cap. 3. ubi mox explicat τὸ ὑπεραίρειν τὰ ὕψη, fuperare
Jublimitatem. | "ic Ariftoph. Ran. p. 275. οἰδοῦσαν τέχνην
ὑπὸ κομπασμάτων καὶ ῥημάτων ἐπαχϑῶν. Philoftr. Apol-
lon. Cap. 17. QAeyuoiyovaay το πτικοῖς ὀνόμασι λόγων ἰδέαν
dixit

228 | OIA

dixit eodem fenfu, ubi Olearius notat his opponi τὸ ὕὑγιαί:
γον, et confert Senec. Controv. Praef. Lib. 45. ubi fwme-
rem fanitati opponit.

Oixsíx, λέξις. Ariftoteles Rhet. IIT, 4. init. pott,
quam τὸ πρέπον τῆς λέξεως ita definiiffet, dv: ἢ παϑητική
v6 xx) ἡ ,κὴν καὶ τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασι ἀνάλογον, iu
prima huius disquifitionis parte, quae de παϑητιπῇ X
exponit, inter alia etiam haec pronuntiat: Πωϑανοῦ dà τὸ
πρᾶγμα xo) ἡ οἰκεία λέξις. — Ea verbg, fi ordinem trate-
tionis Ariftotelicae fpeCtes, ita videntur intelligi debere:
“44 perfuadendum plurimum valet. elocutio τῷ καϑει, b.e
ad animi motus accemmodata: nam de hoc se 9er nunc
feparatim fermo eft; eandemque video fententiam ample.
&i Cel. Vaterum in Animadv. ad Ariftot. Ego tamen εἴ
quando etiam fic ftatuebam, effe illa verba univerfe enun-
ciata, ita ut non ad folum v&Joc, fed ad othnem τοῦ πρέ-
zroyroc indolem referenda fint hoc fenfu: locutio accom .
modata, con/rntanea , (et in genere πρέτουσα, der μα
fende , trefftnde , angeme[Jene. efusdruck,) multum ad με.
fuadendum tilet; habeantque vim loci communis, ut et

xime fequentia: παραλογίζεται γὰρ ἡ ψυχῇ εἷς ἀληϑῶς
M ivovroc 0T. ἐπὶ τοῖς τοιούτοις οὕτως ἔχουσιν. Nam ὁ &
ϑϑῶς λέγων nunc non neceffario is tantum erit, qui τῷ τὰ»
"Je; ἀνάλογον loquitur, fed et is intelligi poteft, qui ré
29e, et πράγμασι ὑποκειμένοις convenienter dicit. Certe
jn his omnibus ἀἐληϑείᾳ opus. eft, Sic et οἰκείως χρῆσθαι
porci; dicitur, rette et accomodate tropis uti, cui con
trarium eft τὸ ψυχρῶς κω κατακόρως. v. Phot. Bibl Cod.
380. — οἰκθα ὀνόματα etiam funt, vooabula quae forma
et fono, rem ipfam, quam fignificant, exprimunt, épian-
Tixd τῶν ὑποκειμένων, et μεμητικώτατα τῶν πραγμάτων,
quae argumento apta funt, et rerum ipfam formam et n
turam depingunt, ap. Dionyf. de Comp. Cap. 106.

Ox s«óT5c, Dionyfio de Comp. Cap. L. p. 55. e
quaedam naturalis inclinatio ad aliquam rem, quae facit
ut ea deleCtemur veluti naturae quodam du&u, ut (vr
τις οἰκοιότης πρὸς εὐμέλειαν, quod mox appellat τώϑος,
πᾶσιν ἀπέδωκεν ἡ Φύσις. Vnde intelligitur, quid ibidem
fit τὸ oixeio09og ὑπὸ ῥυϑμῶν, rhythmis fuaviter affici, n.
turali quadam inclinatione. Sic Cap. 12. οἰκείως διατίθεται
αὶ ὔοϑησιφ, fumma voluptate audiendi fenfus perfunditur.

Οὐκονν»

ΟΙΚ | ce 220

O/xevoníx, Rhetoribus dicitur srérum "omnisque
cau/ae ad certum ordinem: comparata tralfatio. vid. Dio-
nyfí, Hal. lud. Ifocr. Cap. 4. de vi dic. Demofth. Cap. 5t.
p- 1113. Ep. ad Pomp. Cap. 3. p. 778. οἰκονομία πραγμα-
τικὴ inprimis appellata. Eius tres partes nominat in Iud.
Tliucyd. Cap. 9. p. 826. διαίρεσιν, distributionem , τάξιν,
ordinem , ἐξεργασίας, pertratdationem. Ταάξιν καὶ oiuoye-
píxy πραγμάτων vocat Longin. Cap. 1. vid. voc. éoixovo-
μία, et cf. Sulpic. Vict. Inft, Orat. p. 14$. Porro ὀΐκονο.
nix et διοίκησις προοιμίων jungitur Apfini Rhet, p. 712. ed.
Ald. cf. Quintil. LIT, 41. 122. et V1I. ult. ubi oeconomicam
totius caufae dispofitionem vocat, et fingulatim docet, in
quibus rebus illa infit: qui locus de ea re clafficüs eft,
verbotenus quidem, ut videtur, expreffus e Dionyf. Cen-
für, Scriptt. vett, Cap. 2. de Panyafi. — Ibidem Cap. 3. 2.
Ῥ. 426. commemorantur etiam xpera] οἰκονομικοὴ, virtu.
tes dispofitionis, qua fcriptor utitur.

Ὀλιγοσύνδεσμος, dicitur χαρακτὴρ αὐφηρὸς qua-
tenus raras tantum convinCliones, φσυνδέσμους, adhibet.
Dionyf. Cap. 22. p. 150. (c

Ὁλόκληρος. ὁλόκληρον Qirypa. eft: quaeftio, quae
copia argumentorum perfetta eit, aut fuis locis abfoluta,
aut in qua omnibus conie&turae argumentis uti five accu-
fandi five defendendi caufa poffumus. Hermog. περὶ icu.
$xc. p. 54. Ν m

Ὁμαλός. ὁμαλὸν γος dicitur, cum tores in ora.
tione ita effinguntur, ut non discrepet aliquis a fe ipfo,
ut nunc non ita, nunc aliter moratus fingatur. Sic Ari-
ftot. Poet. 15. Idem Horatius expreffit Art. Poet, 126.
Servetur ad imum, qualis ab incepto procefferit , et. fibi
&onfiet. lllud enim praeceptum , quamvis ad artem inpri-
mis dramaticam ab Ariftotele comparatum, in rhetorica
etiam valet, Ab eo differt τὸ ὅμοιον, morum fimilitudo,
qua efficitur, ut mores perfonarum -temporibus fuis fint
accommodati, Haítung des Coflyms in Sitten und. Chara
| &eren. — Lucianus de Confcr. Hift. Cap. 55. hiftoricis

commendat διήγησιν λείως καὶ ὁμαλῶς mgolbusav, καὶ αὐτῇ
ὁμοίως, h. e. quae leviter et aequabiliter procedat, ne
fententiae hic illic emineant extra corpus orationis expref-
fae, quod vocat προύχειν. emisere ut folent panni purpu-
rei, qui late fplendent, iudicante Horatio. vid. voc. avo.
pon. ' |

P 5 | Ὁμιλίαι

—

230 OMI

Ὅμιλίκι βιωτικαί. vid. voc. ἐδιωτικός.

"Oum. πρὸ ὀμμάτων Ατἠϊοῖοϊε5. dicit fimpliciter,
fubieBionem fub oculos, ἢ quam rem ita fignificamus, ut
veluti in aCtione fit et motu, vel fub imagine quadam in
fenfus noftros cadat. Lib. 11]. Rhet. Cap. 10. et 11. Hoc
fit in iis rebus, quae, cum fint inanimata, fingantur ani-.
mata. Itaque quaedam eft προσωποποιΐα, unde oritur y
ἐνέργεια, evidentia Cap. το. Quare et μεταφορὰ πρὸ op-
μάτων dicitur translatio, quae rem -oculis fubiicit, b. e.
coniunCta eft cum aliqua profopopoeia, ut: vepaxaAeiy
suydUvouc ταῖς κινδύνοις βοηϑήσοντας, pericula convocanda
funt, quae periculis auxilium ferant. — lilam formaui δια»
τύπωσιν et διασκευὴν appellat Hermog. Lib. IIl. περὶ εὑρεσ.
p. 148. perrinetque ea ad illum modum narrandi, quoora-
tor non folum docere, fed et commovere animos ítudet.

Ὁ μοεδιδὴς dicitur fcriptor, qui in füo argumento
perpetuo permanet, nec res alienas variandi gratia im-
mifcet, ut de Philifto iudicat Diony(. ep. ad Pomp. Cap. -
5. p. 780. πρᾶγμα ἔξωϑεν od βούλεται περιλαμβάνειν, aJ.
ἕξιν ὁμοειδής. Deinde p. 781. ὁμοειδὴς (pxaig eft dictio
uniformis, non variata figuris orationis, unde mox dici-
tur ἐσχημάτιφος. Schol. Hermog. in Prolegom. ad Lib. I.
“περὶ ἰδεῶν p. 376. ed. Ald. σκληρὸς μὲν, inquit, wo προσ-
xopyc ὁμοειδὴς λόγος, ἡδὺς dà καὶ πιϑανώτατος ὃ ποικίλος
καὶ πολυσχημάτιςος. Huc pertinet locus Cicer. δά Attic.
Ep. 11, 6. etenim γεωγραφικαὰ, quae conflitueram, mapnum
opus efl; et hercule [unt ves difficiles ad explicandum, et
ὁμοειδέϊς : nec tam po[funt. cySapoypepédaj .. quam vidt-
batur, h. e. non poteft ad has res explicandas, magna
ornatus dictionisque varietas conferri, quia fünt unifor.
mes, nec illam vonuA/xy et σχηματισμὸν capiunt. 'Oge-
σχιημοσύνην eodem fenfu Euftathius vocat ad Hom. ll. 3.
p. 677. cf. quae dicta fünt ad voc. povórgoxog. .

Ὁ μοιολογία, definiente Quintiliano VIII, 3. $2.
dicitur, quae nulla varietatis gratia taedium levat, atqu .
eff tota coloris unius, quae maxime deprehenditur carens
arte oratoria, eaque δὲ in fententiis et figuris et. compofi-
dione longa , non animis folum, Jed etiam anribus efl ingra-
tiffima. vid. voc. ὁμοοίδης.

Ὅμοιον. fig. cum ex partibus aliqua fimilitudo col
ligitur. Iul, Rufinian, Fig. 25. '

'Oue c

OMO | 23t

"'Oucio TT TO Toy. Lup. II, 13. oc fchema, in-
quit, is duobus verbis eundem habet. cajum, aut eandem —
sovilimam f/yllabam. cf. Quintil. IX, 3. 78. ubi ab óuo/o-
τελεύτῳ diftinguit. Vtriusque fpeciei genus ὁμοιοκατά-
ληκτον appellatur. Thucyd. Lib. 1, ait: Φαίνεται ἡ νῦν
"Exc καλουμένη, οὐ παλαι! βεβαίως οἰχουμένη. Ad h.l, -
Scholiaftes notat in οἰκουμένη et καλουμένη eife ὁμοιοκατά-

ἥκτον. oe

Ὁ μοιοτέλευτον, Rutil. Lup. IL, 14. Contrariai
huic formam, quae fimilia initia habet, vocant etiam
ὁ μοιόαρκτον. v. Schol, ad Hermog. περὶ ij. Lib. 1. p.400.
ed. Ald. |

"'Ouoíucicfig. cum per fimilitudinem res reprae- -
fentatur: cuius fpecies fünt παράδειγαα, et παραβολή.
Harum diftantia ett, quod παραδειγμα vera exempla, πᾶς
ραβολὴ ficta oftendit. Iul. Rufin. Fig. 32. mE

Ὁμολογούμενα, dicta funt Rhetoribus argumen-
ta perfpicua et minime controverfa; quibus contraria fünt-
τὰ ἀμφισβητούμενα, vid. Gell. N. A. XVII, 5.

Ὁμώνυμα, verba aequivoca, quae varias fignifici-
tiones habent, ut taurus apud Latinos, animal, montem,
fignum in coelo, nomen hominis, radicem arboris, no-
. tare poteft. v. Quintil. VIII, 2. 13. Diomedes Lib. Il. in
εἰμ Φιβολογίᾳ hoc verbo utitur. Idem de συνωνυμίᾳ valet.

Ὁμόχροα, Lucianus de: Confcr. hift. Cap. 23. vo-
cat, fi in oratione fingula fibi refpondent, ita ut, fi in
exordio magna et mira promiferis, fequentia non defti-
tuant expectationem. taque reprehendit τὰ μὲν προοίμια.
᾿ λαμπρὰ καὶ rpxyuex, καὶ ἐς ὑπερβολὴν paxpx συγγραῷον- Ὁ.

τας, τὸ σῶμα δὲ αὐτὸ τῆς ἱφορίας μικρόν τί καὶ ἀγεννὲς ét-
αἴγοντας. m ΕΝ '

Ὀνομασία, elocutio, eadem quae ἑρμηνεία. Dio-
nyf. de Compof. Cap. 3. p. 12. Ineft in verborum delectu,
ἐκλογῇ τῶν ὀνομάτων, de qua paullo antea dixerat. Sic
Arittot, Poet..6, τὴν λέξιν explicat τὴν διὰ τῆς ὀνομασίας
ἑρμηνείαν. ον τς B

'Ovopasixde. λέξις δνομαφικὴ Hermogeni Lib. 1.
“περὶ i0. p. 10. dicitur de verbis iis, quae participiis, pré-
nominibus etc. conficiuntur, τὴν ἀπὸ τῶν ῥημάτων eic.
PA4 ὀνόμα-

232 ONO

- δνόματα πεποιημένην, vocallfia a nomine vel verbo flexs,
adeoque quodammodo nova et infolentia. — Eandem 6e
ματικὴν λέξιν vocat. Ariftid. esp) πολ. λόγου p. 164. v. c.
““λεονέκτημα μέγα ὑπῆρξε Dua, vel; τόλμα ἀλόγιτος.
Alius nempe in his ufus fuiffet verbis πλεονεκτέϊ et Tol.
póv, quae dicitur λέξις ῥηματική. — Hanc formam fcriben- -
di, quam inprimis Thucydides fecutus eft, bene definit
et defcribit Photius Bibl. Cod. 213. in cenfura Agathar-
chidae hiftorici: ἀντιλαβῶν μὲν ὄνομα ῥήματος, ἀμεῖψαι
δὲ τὸ ῥῆμα εἰς ὄνομα, καὶ λῦσαι! μὲν λέξεις εἰς λόγους, συν»
geyxyeiy δὲ λόγον εἰς τύπον ὀνόματος, αὐδενὸς ἀναπιτηδειό-
q&poc ὧν ἴσμεν. καὶ φιλωτὴς μὲν ds] Θουκυδίδου etc. cf. Dio
nyf. Ep. 2. ad Amm. Cap. 4. ubi de eadem forma ex ἰηῇ.
.£uto agitur.

Ὀνομιατοποιΐα, ficio nominis. vid. voc. veseog-
μένα ὀνόματα. Quintil. VITI, 6. 31. Voff. Ioftit. Rhet. Lib.
4- p. 241. Euftathio ad Hom. Il. p. 39. definitur: μέμησις
λεκτικὴ πριόγητος ἤχου. συνηρίϑμηται dà τοῖς senmrmon
τρόποισι

Ὀξύμωρον, pertinet ad eas figuras, quae ντιϑέ
get valent, cum repugnantia acute componant, Quintii.]V,
5. eandem figuram ita defcribit: ,cum hoc ipfüm, quod
disfimile rationi eft, coegerit ratio, cuiusmodi fünt, cus
facent , clamant : nihil habentes et. omnia po[fidentes'* etc,
quorum plura exempla collegit Voff. Inft- Khet.- Lib, V,
P. 407. fqq. |

Ὃ ξύῤῥοπιον, τὸ, celeritas cum vehementia conius-
fia, five vehementia orationis fimpliciter. Longin. 18, 1.
vid. voc. φοβαρές,

Ὀξύτῃς, ῥητορικὴ, au&ore Euftathio ad Odyff
Hom. p. 1370. in Proaem, eft νοημάτων βαϑύτῃς. dy ἐπε
πολαζούσῃ ἁπλότητι. ldeo ὀξυτέραν Odyffe.m appellat, ἐμὶ
vx ἐν Φανταχαίς ἐπιπολαίου ἀφελείας βαάϑὴ τῶν νοημάτων,
quoad fententiae graves, acutae, fplendidae, forma fim»
plici et füavi veluti indutae prodeunt, —Expreffit, ni fal.
lor, illam orationis virtutem, quam dicimus Naiveté , ke
her. Sinn in. leichter , natürlicher, niedlicher Einkleidung.
Quaraobrem etiam ἡϑοιωτόραν appellat, hoc eft, ut ipfe
explicat, γλυκυτέραν, καί αφελεςέραν. cf, quae notati
funt kd Voc. τάχος, quod fere fynonymum τῇ ὀξύτητι εἰ

JAQie

Ὅργν

OPT — "uw

Ὀργανικὸς, λόγος. Plutarch. Cat, min. Cap. 4. 3c-
κοι δὲ καὶ τὸν ὀργανικὸν ἃς πλήϑη λόγον, dfiv, ὥσπερ dy
πόλει μεγάλῃ, τῇ πολιτικῇ Φιλοσοφίᾳ xe μάχιμόν τί evo
παρατρεφόμενον. Ad hunc locum. Reiskius docet notari
eam eloquentiam , quae tanquam aura quaedám, plebem,
velut organon pnevmaticum quoddam, movet et conci-
tat, opponique umbratili, (cholafticae, et mere theoreti-
cae, f. fpeculativae, — Vellem *demonftraffet vir doctus,
Pluterchum in mente habere potuiffe illam τοῦ ópyavow

ignificationem, qua inftrumentum muficum, f. pnevmae “΄

ticum notet. Certe magis dc fidibus, quam de organo
pnevmatico cogitandum erat. Sic Dionyf. de Compof.:
Cap, τι. μέλος vel μοῦσαν ὀργαγικὴν commemorat, ἢ. e,
᾿ anodulationem, quae in fidibus et inftrumento mufico
traCtando locum habet, diverfam a μέλο; διαλέκτου vel λέ.
'$swc, qui numerus oratorius dicitur, — Immo vero pro-
pter illud μάχιμον videtur mihi verofimilius effe, τὸ óp-
γανικὸν ἢ, 1. notare id, quod vim machinae hellicae,'quam
ὄργανον faepe Graeci dixerunt, habeat, Itaque epyavexéy
λόγον exiflimem eam eloquentiam dici, quae quasdam
veluti machinas adhibet animis hominum, cum impetu,
cum vi movet, et excitat, quem alibi λόγου καταφοριπὸν
dixere Rhetores, Haec ratio etiam omni Catonis animo
et chara(teri videtur effe convenientior, de quo paullo
antea Plutarchus ita; τὸ τοῦ κακοῦ περὶ τὴν δικαίοσύν
ἀτενὲς xa] ἄκαμπτον εἰς ἐπιείκδιαν, ἢ χάριν, ὑπερῃγαπηκός.
AA tali autem homine maxime alienum eft, ut aurae inftar
moveat: fed is potius vim et machinas adhibebit, quibus
refitti non poteft, cf. voc. ὄργανον. ΝΕ

᾽Ὄργανον. ὄργανα λέζεως, formae dicendi, quibus
aliquis fcriptor praecipue deleCtatur, ap. Dionyf Ep. 2.
ad Amm. Cap. 2. p. 793. ubi τέσσαρα commemorat ὄῤγα-
yo τῆς Θουκυδίδου λέξεως, h. e, quatuor genera vel formas
dictionis, quibus Thucydides ab aliis diftingui poteft,
ldem repetiit in Iud. "Thucyd. Cap. 24. p. 869. In utro-
que loco ὄργανα et χρώματα diftinguit, quorum illa for-
mam externam, haec vim et fignificationem verbis addunt.
"Ergo ὄργανα appellat τὸ ποιητικὸν τῶν ὀνομάταν,. TO πολυ-
εἰδὲς τῶν σχημάτων, τὸ τραχὺ τῆς ἁρμονίας, «ρώματα RU-
tem τὸ spu(Dyoy , τὸ πυκνὸν, τὸ πμιρὸν, τὸ αὐφηρὸν, ἐμβρι-.
. ic, δεινὸν. καὶ Φοβερόν. Vtrumque ad χαρακτῆρα pere
tinet. — 'Aw' ὀργάνου τρὸς ἀφιέναι! Longino .Cap. a1. di- —

citur per metaphoram, fiori veluti e machina mitiitwr -
| 4 . 9.

Ld
234 E OPT

h. e. celeriter procurrit, et impetum quendam habet ex
certa dicendi forma, ut in acuvdérog. — Contrarium οἷ
τὸ ἐμποδίζεαθαι!. cf. quae diximus ad voc. ὀργανιεός.

Ὀργὴ, affectus oratorii genus, ad perlüafionem ig
dicis aptum. Ariítot, Rhet. I, 1.

"OpSo£m sia, emendata cum fuavitate vocum expls-
satio, Quintil. 1, 5. 33. Alio loco Lib. Xl, 3. 13. voctm
liberalem eodem fenfü appellare videtur. Quae qualis fit,
ex eo loco patet, ubi pronunciatiorfem praecipit effe de.
bere emendatum, dilucidan:, ornatam, aptam; et emen.
datam quidem, id eit, vitio carentem , fi fuerit os fails,
explanatum , iucundum, urbanum, id efl , in quo mulla st-
que ruflicitas neque peregrinitas vefonet.

Ὀρϑός. τὰ op9a , in verbis, h. e. tempora prae[ts-
tia, εἰ ὀρϑὴ πτῶσις, cafus veBEfus, et ὀρϑα ὀνόματα, quae
opponuntur roi; ὑπτίοις, /upinis, de quibus pafiim Dio.
nyf. de Compof. Cap. 4. 5. 6. ad artem potius grammati-
cam pertinent. Vnde etiam Hermogeni Lib. ]. περὶ δ΄
p. 30. ὀρϑῶσαι notat relam orationem facere, quae inci '
piat a nominativo aut indicativo, contrariumque habeat
τὸ πλαγιάσαι : etibid. p. 32. ἢ ὀρϑότης, rela verborum
conJecutio, quod dicit effe σχῆμα καϑαρότητος. Latini

uoque ré£'um dicunt in oratione ἀσχηματίσῳ, quicquid
ine figura dictum eft, vid, Quintil. 1X, 2. 78. et. 5, 3. in
quibus omnibus locis reum loquendi genus, figurae et
figurato opponitur. Denique τὸ ὀρϑῶς λέγειν, auctore
Diogene Laert. Lib. Ill, $9. Platoni fignificabat id quod
dicitur , bene et re£fe. dicere, habebatque quatuor partes
1) ἃ dé λέγειν b, e. ut ea dicastur, quae utilia (int dicen- —
ti et auditori. 2) ὅσα d& λέγειν, h. e. ut neque nimis
multa. neque pauciora, quam fatis eft, dicantur. 3)
πρὸς οὗς δ λέγειν, ut ex dicantar, quae perfonis conve
niant. 4) πηνίκα déi λέγειν, h. e. ut neque prius, neque
pofterius, quam ratio exigit, dicatur.

'O pov. Herrhog. Lib. IL. περὶ id. p. 198. σχήματε
. φαῦτα τὸν ὑπτιαάζοντα λόγον ὀρϑοῖ, hae. figuras orationem
αϑιοδέαηι et veluti ignavam erigunt , eique celeritatem et
vigorem quendam conciliant,. γοργὸν ποι. In eadem re
mox utitur verbo διεγείρειν τὸν λόγον eodem fenfu, ut

τῷ ἐγείρειν fimpl. Euttathius faepe in. eadem re. vid. ad
om. Odyff. a. p. 1390. vid. voc, ὕστιος. Deinde ipe

OPF |... 4235

eft, γα oratione aliquid enuntiare , eique opponitur τὸ
qÀayiccey , oblique enuntiare, quod et τὸ κατὰ τὸ Pyxe-
κλιμένον di yeic9oy dixit Scholiaftes Aphthon. ed. Ald. vid. .
Ariftid. περὶ ape. p. 672. et cf. voc. ὀρϑός.

'O p.c 0c, figura orat. σχῆμα λόγου, ὅταν apod £y.
P / 2) ὦ od c ᾽
τες Ὀνομά Ti, ἢ ῥῆμα, οἷν de;, ὁριζώμεϑα, cum verbo
alicui eius explicationem addimus. vid. Villois. Anecd.
T. 1I. p. 94. ubi illa funt Aelii Herodiani: Rhet. περὶ σχη-
μάτων. AuCt. ad Herenn. IV, 25. definitio dicitur, cf,

5

Quintil. IX, 5. p. 456. et Rutil. Lup. II, 5.
'O p 3. vid. voc. πνεῦμα. (^

"O poc, definitio, f. finitio, genus φάσεως, f. ftatus,
qui f//atus controverfiae definitivus , οἵ conflitutio definiti-
va Latinis dicitur , locumque habet tum , cum nomen fa.
€i negatur, ut fi quis caedis accufatus dicit: occidi qui-
dem , fed parricidium non commifi. Itaque Hermog. περὶ
sac. p. 18. τὸν ὅρον fic definit: ὀνόματος Crysis περὶ πράγ-
ματος, οὗ τὸ μὲν πέπρακται, TO δὲ λείπει πρὸς αὐτοτέλειαν
τοῦ ὀνόματος. vid. Cic. Invent. Il, 17. Quintil. VII, 5. et
cf.'Hermog. 1. c. p. 60. ubi ex inftituto περὶ ὅρου exponit,
Primum τοῦ ὅρου haec fere capita, quae in eo genere tra- ^
Cari folent, commemorantur: προβολὴν, ὅρος, ἀνϑορισ-
poc, συλλογισμὸς, γνώμη νομοϑέτου, πηλικότης, πρὸς τὶ,
ποιότης, εἰ γνώμη. Haec inde dicuntur κεφάλια ὁρικά.
vid. Sopatr. dup. p. 344. et Schol. ad Hermog. p. 197.
ed. Ald. Deinde ὅρος, ftatus finitivus, eft vel ἁπλοῦς, vel .
διπλοῦς, fimplex, unius tantum partis et ab adverfario
negatus, vel compofitus et duplex. cf. Schol. ad Hermog.
p. 228. Cempofitarum definitionum Hermogenes quinque
" genera facit: 1) ὅρος ἀντονομάζων 2) κατὰ cUAqWNu 3)
κατὰ πρόσωπα διπλοῦς 4) ἐμπίπτων 4) οἱ δύο καλούμενοι
Ὅροι. Ῥτίπια dicitur ἐντονομάςφων, quia habet ἀντωνυμίαν,
contentionem et σοῃῆϊξιοησιη duorum nominum, vel di.
vifionem generis et fpeciei, ut. fi docetur, quomodo fur
et facrilegus differant. Exemplum vid, in Sopatr. óiup.
p- 329. quo et utuntur ceteri Scholiaftae ad Hermog. l. c.
p. 229 fqq. ὀνομάφοντος τοῦ κατηγόρου ἱεροσυλίαν τὸ vyeyo-
yoc. ὁ Φεύγων ἀντονομαζοι ovy, ἱεροσυλίαν emo, Φάσκων,
ἐλιὰ κλοπήν. — Ὅρος κατὰ σύλληψιν vel συμπλοκὴν dici-
tur, cum pugna eft generis et fpeciei, quod aftirmata fpe-
cie, etiam genus affirmatur, ut: qui facrilegus eft, et-
jam eft fur, fed non omnis fur, idem et ef facrilegus.

Aias

226᾽ OPO

Has duas fipitiones commemorat et Fabius 1. c. reliquas
tres omifit. Ceterum de hoc fecunde genere Syrianus
ad Hermog. 1. c. p. 232. haec habet: οἰνόμαφαι μὰν dei
τοῦ τὸν κατήγορον ἐν αὐτῷ ἄμφω τὰ ἐγκλήματα συδλαμβά-
ψεῖν, τό τε ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐπαγόμενον τῷ Φεύγοντι καὶ ὅπερ ὃ
Φεύγων ἀντιπροβά Ἄετω. "Tertia forma eft κατὰ τ
qx διπλοῦς. li una res ad duas perfonas pertinet, cuius
formae exemplum eít in Ciceronis Divinatione, in qua

uaeritur, uter idoneus fit Verris accufator, Cicero, an
Caecilius Verris Quaeftor. — Ad utrumque enim accufs-
tio pertinere videbatur, ^ Similis controverfia, quae hs
bet ópov διπλοῦν κατ᾽ ἀμφισβήτῃσιν traCatur apud Sopatt.

&ioup. p. 328. — Quartum definitionis genus οἱ ὅρος ἐμ»
πίπτων, ítatus interveniens, f. intermedius, ὅταν πὰ de
v&poy Ojrqpux ἐμπίπτει ἐξ ἀντιϑέασεως cf. Schol, Hermog,
p. 238. — Quintum genus dicitur δύο ὅροι, cum duae de
finitiones pertinent ad perfonam unam. v. Hermog. 1, c.
p. 68. v, c. Lex eft: qui purus et ex puro natus eft, fa.
crum faciat, — Quidam cum patrem adulterum occidiffet,
arcetur a facrificiis. Quaeritur iam, quis fit purus, et
quis ex puro natus. cf. Sopatr. l. c. p. 339, übi ait: οἱ die
καλούμενοι Ὅροι διὸ τοῦτο ταύτην ἔσχον τὴν προσηγορίαν,
ὅτι ἁπλοῖ δύο συμεζευγμένοι εἰσὶ, καὶ δυνατὸν ἐφ᾽ 6v) éndey
κρίνδαϑαι — καὶ δυνατὸν τὸ πλάσμα διαλόντα δύο ποιῆσαι
προβλήματα. --- Porro ὅρος etiam fpecialius dicitur pecu-
liaris locus in ftatu definitivo, f. definitio ipfa, quam fe
pra in variis τοῦ ὅρου κεφαλαίοις commemoravimus.
empli caufa propofitio haec efto: 7yrannidem /fu/Tuli, er-
go praemium peto. — Sequitur ὅρος eiusmodi: asinicide
efl, qui tyrannum occidit, nou qui in vita relingmit. Con-
tra banc definitionem adfert petitor ἐνθορισμόν: Immo
son is falum efl (yrannicida, qui tyrannum gladio occidit,
fed et qui tyrannidem tollit. cf. Vlpian, ad Demofth, Mid,
p. 348. et omnino Scholiaft. Hermog. p. 206. Confirmatio
illius fententiae dicitur συδλογισμὲς, qua docetur, perinde
eífe, tyrannum occidere et tyrannidem tollere, Formula
eft: ἴσον ἐσὶ τόδε τῷδε. vid, Syrian. ad Hermog. p. 209.
Deinde petitor definitionem fuam auctoritate et fententia
legislatoris probare debet, quae eft γνώμη ve
Confirmatur etiam ille cuAoq;cuóc rei magnitudine de--
monftranda, qui locus dicitur πηλικότης. — Haec easdem
babet Sopater dup. «xa. p. 320. fq. et illud ipfüm argu
mentum de tyrannicida praemium petente explicavit p.

330, hac iuforiptione ufas: sara ἀὔτησιν δωρφᾶς. — De cae-
| teris

Ww

OQP | 237

teris capitibus vid. Schol. Hermog. p. 319. vbi inter alia
Svyrianus ita: τὸ πρὸς τὶ ἔνιοι xu] συγκριτικὰ καλοῦσιν" ὡς
quip καὶ ὄνομα δηλοῖ, τὴν πρὸς ἕτερα σχέσιν ἐξετάζομεν dy
αὐτῷ. καὶ ὁ μὲν κατήγορος μείζω τὰ πεπραγμένα τῶν Àet-
πύόντων ὀείκνυσιν. ὁ δὲ Φεύγων τὼ λείποντα τῶν πεπραγμέ.
yay. — Hic autem omris ftatus diCtus eit etiam Graecis.
ὁ περὶ τῆς ἰδιότητος, et περὶ τοῦ αὐτοῦ καὶ ἑτέρου. vid. Aur.
Auguft. Princip. Rhet. p. 294. .. |

Οὐσία. ὑπκοϑέσεις αἱ κατ᾽ οὐσίαν Ariftidi περὶ Aoy,
sro. p. 659. funt argumenta ad flatum coniefuralem perti. —
mentia, vel φοχαφικαί. Nam φοχασμὸς f. coniectura, quae-
. fionem habet περὶ τῆς οὐσίχφ, an aliquid fit. vid. voc.
φοχασμός. Eadem et ὕπαρξις dicitur. Syrian. ad Hermog.
p. 25. ed. Ald. ὕπαρξις τὸν φοχασμὸν roii. ζγτοῦμεν γὰρ
ei γέγονε τὸ πρᾶγμα 34 oU. Hinc etiam τύποι οὐσιώδεις die
cuntur loci, qui effentiam rei declarant, quales funt ὅρος,
ἐτυμολογία, ὑπογραφὴ, συφοιχέια, γένος, Εἶδος, διαφορὰ,
τὸ ἴδιον, quos locos enumerat "Theophilus Coryd. in Zx- -
«ϑέσ. ῥητορ. in Fabric. Bibl. gr. Tom. Xlll. p. 708.

ὈφΦρὺς, fupercilium, di&um de altitudine quadam
orationis, quam exaggerandi et ample dicendi ftudium
efficit. Sic Philoftrat, Ep. 13. tradidit Critiam et Thu.
cydidem a Gorgia accepiffe τὸ μεγαλόγνωμον xa] τὴν
ὀφρῦν h. e. ut Cre(oll. Theatr. Rhet. I, 5. p. 4o. reddit, .
snagnificentiam quandam et. altitudinem exapgeratae et
ampliffmar orationis, Apud Ariftoph. Ran. 956. ῥήωατὰ
ὀφρῦς ἔχοντα καὶ λόφους, ubi Schol. ὑψηλὰ, ὑπερήφανα.
είν εἰ. ὀφρῦς" — ἔπαρσις, ὑπερηφανία.

Ὀχεῖοαι, vid. voc. κενέοϑα.-

II. | νι

Παϑαινόμενος, orator affefg concitaius, et offe-

&us ciens. Dionyf..lud. Lyf. Cap. 9. de Lyfíiae diCtionet

&U£oyri δὲ xa] πκαϑαινομένῳ σεμνὴ καὶ ἀληθινὴ. fc. λέξις.

Alio loco in [ud. Thucyd. Cap. 23. p. 866. τὸ παϑαΐνειν
et δεινοποιῶν iungitur. |

Παϑητικός, Argumenta παϑητικοὶ Rhetoribus di-

&a funt, quae ex affectibus ducuntur. vid. Quintil. V, 12.
p. 243. — παϑητικῶς λέγειν, ita dicere, ut videaris ani-
mo ita affeCtus effe, quemadmodum res fubiecta poftulst
ἂν

238 ΠΑΡ

div μὲν $ ὕβρις», inquit Ariftot. Rhet. TII, 7. ὀργιφομένου
λέξις" ἐὰν δὲ ἀσεβὴ κοὴ αἰσχραὶ, δυσχιδρωινόντως καὶ suia.
᾿βουμένως λέγειν " day δὲ ἐπινετὰ, ἀγαμένως" ἐλν δὲ de
εἰινὰ, ταπεινῶς. Sermo illi eft de orationis decoro, quod
τὸ πρέπον dicitur, ltaque ftatim ab initio haec ponit: τὸ
πρέπον ἕξει ἡ λέξις, day ἢ παϑητικὴ τε καὶ ἡϑιπῆ, καὶ vai
ὑποκοιμένοις πράγμασιν ἀνάλογον. cf. Cic. Orat. Cap. 37.

Παϑοποιΐα, fig. orat. qua vel odiutn, vel iracuir.

dia, vel mifericordia movetur, lul. Rufin. Fig. 36.

Παάϑος, quid fit, Longinus obiter declarat Cap.
20, 2. Φορὰ Ψυχῆς καὶ συγκίνησις. adfeCtus, qui agitatio.

ne et impetu mentis corfftat. vid. voc. 3ϑος, Quintil. VI

2. p. 277. Íq. Ariftot. Rhet. II, 1. Ifocrates, tefte Suida:
τάϑος, τραγικὴ διάϑεσις, ϑυμοῦ xo] ὀργῆς pss, πάντων
ταράχων πεπληρωμένη. Schol. Aphthon. ap. Ald. ad τί:
Sog refert τὸ ἔλεος, ϑυμὸν, μίσος, Φϑόνον. 8g, qup τά.
ϑος πρόσκωιρος ψυχῆς κατάφασις. |

. Παιδαριῶδες, τὸ, puerilis ad/e&atio. Longis.
Cap. 4, τ. ubi de Timaeo. ὑπὸ δὲ ἔρωτος τοῦ ξένας νοήσεις
ἀεὶ κινῶν πολλάκις ἐκπίχτων εἰς TO πομδαριωδεφατον. ἘΠ
itaque vitium eius, qui novarum fententiarum nimis fte
diofus eft. cf. voc. μειρακιῶδες, et νεαράς.

Παιδιά, μετὰ παιδιῶς γράφειν, animi caw/a, remif
fius , iocofius, liberius aliquid fcribere. Dionyf. Iud. Lyf.
Cap. 3. περὶ τῶν ἑταιρικῶν αὐτοῦ καὶ ἐπιςολικῶν, xo] τῶν
ἄλων, oU; usrà παιδιὰς ἔγραψεν, οὐδὲν δέοριαωι λέγειν,
' His oppofita funt τὸ σπουδῇ γραφόμενα. Vnde et eidem
in Ep. ad Pomp. Cap. 6. p.787. τὸ παιδιῶδες fünt imeptiat,
lufus in verbis et fententiis. vid, voc. soie.

IIa /Qsiy, Toi; ὀνόμασι, verbis ludere et wugari. ld
"Theophrattus Rhetor apud Dionyf. in Iud. Lyf. Cap. 14.
tribuebat his, qui antithefibus uterentur in oratione, φαΐ
yero, ἀπρεπὲς, σπουδάζοντα τοῖς πράγμασι τοῖς ὀνόμασι
καίζειν, καὶ τὸ τάϑος τῇ λέξει wepicupéiy. ἐκλύει γεὶρ τὼ
ἐπροατῆν. Longino παίζδιν dicuntur, qui inani verborum
ftrepitu füblimitatem orationis mentiuntur, 'ut fit in nl.
mio tumore. Cap. 3. 2. ποδλαχοῦ γὰρ dvJoucigy ξαυτοῖ
δοκοῦντες) eU βακχιεύουσιν, ἀ οὶ παίζουσιν.

Παιωνικὴ, σύνϑεσις, cowmpofitio orationis, quse
fit Paeonibus, Hanc formam Demetrius de Kloc. $. 183.
' | auctore

^

N

HAI : , 29

t&ore Ariítotele, diCtioni usyxAorper& tribuit. cf. Ci-
'r. Orat. Cap. 57.

Παιώνιος, λόγος, medela orationis auditorum ani-
ds adhibita. Ita Longin. Cap. 16, 2. Sermo ibi eft de
emofthene, qui aliquo in loco vulgarem orationem in
yoftrophen mutaverit, atque ita animos affecerit füavius,
1am fi naturali et fimplici oratione ufus fuiffet. . Ibidem
λεξιφάρμακον λόγον dicit εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων -
pJiévoy.

Παλαίσματα, caufarum conflidiomes atque comtese
oscs, quas Cicero vocat, innuere videtur Hermogenes
ερὶ μεϑ'. δεινότ. p. 54. Gregorius aut: m ad h. 1. rectius
plicat rà ἀγωνίσματα, οἷς δυνήσεται Tig καταταλαίσαι
y ἀντίδικον. Ergo funt veluti ftrategemata' quaedani: ad
'darguendum facilius adverfarium inventa. Hefych. «X.
xg ux κακοτεχνία. — Παλαίσματα τῆς τέχνης, artificia
tendi, vel eloquentiae in univerfum ap. Apíin. Art. Rhet,
, 712.

Παλιλογία, fig. orat. itferatio, quae repetito eo-
em verbo vel nomine non diver(a vult inteiligi, ut fit in
λοκῇ» íed idem, quod fignificatur, efficere vebemen-
us. v. Aquila Rem. S. 24. p. :1'. — Auctori Rhetor.
1 Alexandrum ed. Ald. p. 252. παλιλογία dicitur ἡ σύντος
oc ἀνάμνησις" δὲ δὲ αὐτῇ xa, καὶ περὶ τῶν μερῶν,
Yx| περὶ τῶν ὅλων λόγων τὰς τελευτὰς etc. Vnde patum
raecipit παλιλογεϊν συντόμως vel ἐν κεφαλαίῳ TX TpoeEt-
"μένα.

Παλινῳδία, dicta Rhetoribus oratio, quae con-
arium rei eiusdem argumentum tractabst. [taque fi
uis aliquam perfonam auc rem five luxiffet, five vitupe-
οι, poftea cum eandem vellet collaudare, five laeta
ratione profequi , utraque oratio παλινμδίᾳ appellata eft.
ic Ariftides Tom. 1. Opp. p. 260. poft μρονῳδίαν, qua
myrnam terrae motu obrutam deplorabat, in eandem
αλινῳδίαν dixit, cum inftauratam praedicaret. Sic Ste-
chorus, quem adfert Ariftides, cum Helenam vituperaf-
t, poftea eam laudavit oratione, quae itidem aauved/o
icta eit.

Πανηγυρικὸς, λόγος, ἢ opponitur τῷ Omas
t oratio conventibus publicis magis, quam foro Pr |
ta ᾿

240 | ΠΑΡ

Jta iudicat élocutionem Ifocrateam Dionyf. in Cenfürs
Scriptt. 5, 2. ὁ Ἰσοκρατικὸς λόγος πανηγυριπώτερός det nah.
λον, ἢ δικανιβώτερος. Quod Quintil. Lib. X, 1. 79. ita ex-
preffüit: palaeffrae magis quam pugnae accommodatus:
auditoribus fe , non iudiciis, compararat. Cicero de Orat,
1, 18. Nitidum quoddam genus efl verborum et [aeium, td
palaeffrae magis et olei, quam huius civilis turbae et fori,
cf. Hermog. Lib. ll. περὶ ἰδ. p. 542. fq. Idem et imden-
vx» dicitur, de quo füpra diximus. — πανηγυβικᾷ Mi,
dictio ornata, artificio oratorio compofita, οὐ contrag
eft αὶ ἀληϑινὴ,. naturalem quandam verítatem et fimplici-
tatem habeas ex negligentia artis; Dionyf. de vi De.
mofth. Cap. 8. p. 975. et de Gompof. Cap. 23. p. 18
Hinc et Cap. 22. p. 165. χάριτα πανηγυρικὴν et. Sau,
coniungit, ut fermonem elegantem, füavem, atque arte
factam defignet. Nam ei opponitur κάλλος ἀρχαϊκὸν χα
αὔϑαδες. — Philoftratus Soph. Lib. I. p. 486. de Philo. |
ftrito Aepyptio: λόγου ἰδέαν πανηγυρικὴν 3ppoto xa) ve
πίλην, Sic et Camariota cuvoxT. παραδ, p. 4. TO TaFyWup-
soy xj τέλειον προοίμιον, h. e. perfectum omnibusque nv
seris abfolutum, qua in concione totius civitatis (plen
didiffimoque ordine uti valemus, ut ait Schefferus ad b.
l. cf. omnino Crefoll. Theatr. Rhet. IIT, 6. et ἃ

Ἰαράβακχος, qui in dicendo ea vehetnentia e
vigore utitur, ut videatur furore quodam et enthufiafmo
correptus, ὃ ἐνϑουσεῶν. Plut. in Vita Demofth. Cap. 9.
᾿Ἑρατουϑένης μέν ζησιν αὐτὸν ἐν τοὺς λόγοις areD.agrog Veye-
γέναι παράβακχον" ὁ δὲ Φαληρεὺς τὸν ἔμμετρον duce
ὅρκον ὀμόσαι ποτὲ πρὸς τὸν ὁῆμον, ὥσπερ ἐνϑουσιῶφτα etc.
]dem dicitur ὁ ὑπόβακχος, καὶ διϑυραμβώδης Philoftrato
Soph. I P. 91 Hh

Παραβάσεις, digreffones. Longin. n. f
Eaedem et παρεκβάσεις apud Phot. Bibl. Cod. et

pian. in Demofth. .Mid. p. 68. Di&a παραάβαθες rhetoric
videtur ex confüetudine veteris Comoediae, ubi maga fe
σις χοροῦ, auctore Sholiafte Atiftoph. ad Nub. $18. dice
batur, ὅταν ἐκ τῆς προτέρας φάσεως ὁ 'ιορὸς perma dt-
γγέλῃ πρὸς τὸν δῆμον ἀγορῶν. 1, αὐἱπὶς quoque egreffio, εἰ
exieffus. v. Quintil. IIT, 9. 4. Seneca Controv. Lib. 5.
Praef. Omnis quaeflio /uam probationem habebat, fsen
excu/ationem , /uos exceflus, epilogum quoque funm. ci.
Plin. Epift. V; 6. 44. | |
. Προ

P d

HAP ; ^ Bat

IIxpafoX39, Ariftoteli Rhet. II, 20. fpecies eft ex. |

empli, et quidem f/Qi. Παραδειγμάτων, inquit, ἄδη duo
ἐςὶν, ὃν μὲν, τὸ λέγειν πράγματα προγεγενημένα, ἕν δὲ,

'τὸ αὐτὸν χοιᾶν, Τούτου δὲ ὃν μὲν παραβολὴ, ὃν δὲ λόγοιν,

b. e. una exemplorum fpecies eít, cum prius ἐλέϊα nar-
rantur: altera eorum , quae ipfe dicens fingit, vid. voc,
λόγος. — Minutian. reo] ἐπίχειῖρ. p. 731. διαφέρουσι αἱ πα-
ραβολαὶ τῶν παραδειγμάτων, ὅτι τὰ μὲν παραδείγματα" d

ἱςορίας λαμβάνεται, aj παραβολαὶ δὲ ἄνευ ἱξορίας καὶ ἀορί.
φως ἐκ τῶν γιγνομένων. Schol. ad Hermog. Lib. III. p.
462. παραβολή ési πράγματος οἷου τὸ γενέϑαι, ἀπομνημό-
ysugig εἰς ὁμοίωσιν τοῦ γενομένουι͵: Hanc definitionem,

paucis verbis mutatis habet etiam Anonymus de Rhetor.

ed. Fifch. p. 300. cf. Apfines p. 7ct. Ald. et vid. quae di-
€ta fünt ad vocc. eixdày, et παράδειγμα. — Euftathius ad
: Hom.ll. 8. p. 176. ita definit: ἐξ; παραβολὴ, νόημα πι-
«ούμενον ἐκ τῶν καϑεκάφην γινομένων Το λέγόμενα, ἢ λό.
γος διδάσκων καὶ πιφούμενος τὸ ὑποκείμενον ἐπ τῶν εἰωϑότων
᾿αεὶ γίνεαϑαι. λέγεται δὲ παραβολὴ, διότι τοῖς λεγομένοις
παραβαλλει, τουτέςι, συγκρίνξι καὶ παρατίϑησι πρᾶγμά τι
γνώριμον εἰωθὸς &ei γίνεϑϑαῃ εἴς. Alio loco ad ll. λ. p. g6r.
notat triplici de caufa παραβολὰς adhiberi, αὐξήσεως,
&vspyeixc et σαφηνείας ἕνεκεν. — Senecae. de parabolis iu-

dicium hoc eft: J//i qui fimpliciter, et demon(lrandae rei

«au/a eloquebantur , parabolis veferti funt: quas exiflimo
eeceffarias , non ex eadem caua qua. poetis, fed ut imbe-

ciliitatis noffrae adminicula fint, et ut difcentem et audien-

dcm in rem praefentem. adducant: Epiit. LIX.. Dionyfio

Hal Art. Rhet. Cap. 9. p. 298. παραβολὴ fimpliciter dicis ΄

tur pro collatione , comparatione , qua uti in laudationibus
folentoratores, τὸ vaps£eraqey.roUc ἐπαίνους ἑτέροις τοῖς
εὐδοκιμοῦσιν. Quintilianus Lib. V, 11. p. 237. cum λόγων
᾿μυϑικῶν, et apologationis mentionem feciffet, ita pergit:

» cui confine eft παροιμίας genus illad, quod eft velut fa-

bella brevior, et per allegoriam accipitur. Proximas ex.
emplo vires habet fimilitudo, praecipueque illa, quae
ducitur citra ullam translationum mixturam ex rebus pae»
ne paribus. Nam παραβολὴ, quam Cicero collationem
vocat, longius res, quae comparentur, repetere folet. *
“αραβολὴ ποιητικὴ, comparatio poetica, quae ab εἰκασίᾳ
diitinguitur ap. Demetr. de Eloc, δ. 80. Apud Dionyfium
autem in ep. ad Pomp. p. 787. παρὰβολαὶ videntur elfe
earrationes ad/cititiae , a re alienae, et epilodia quaedam,
quae παρεμβολοὴ ufitatius dici folent lbi de Theopompo:

evt

-

242 ΠΑΡ

fs; δὲ ἃ καὶ κατὰ τὸν πραγματικὸν τόπον cpaprave, καὶ
μάλιζα κατὰ τὰς παραβολάς. οὔτε γὰρ ἀναγκαία τινας κὐ-
γῶν. οὔτ᾽ ἐν xou γινόμεναι, πολὺ δὲ τὸ παιῤιῶδας ἐμφαί.

νουσα!. ἐν οἷς de) καὶ περὶ Σειληνοῦ, τοῦ Φανέντος dy Maus- |

δονίᾳ etc.

Παραβόλως. μετκφοροῖς παραβόλως χρῆνωϑαι, sw
daciores metaphoras adhibere. Phot. Bibl. C. 31. vid. voc.
φωνδυνώδης. |

Παραγόμενα, quae ex vocibus in ufum
quocuique modo declinantur, ut fi Latini dicunt Λείαν.
rire h.e. Sullam defiderare. cf, Cic. Ep. ad Att. 10.
et Quintil, VIII, 6. 32. |

Παραγράφειν, mutare fententiam fcribendo, v.e.
fi, quae ἀσυνδέτως dicta erant, copulis iuncta enuncies.
Ita Longin. Cap. 21. ubi Morus notat apud Ariftotelem
Rhet. Lib. III. efle pro in/lefere verbum ad alias fagui
tionem. — Locum quidem Ariftofelis illum reperire non po-
tui, fed Cap. 11. τὰ παρὰ γράμμα σκώμματα dicit, cavi
lationes quae fiunt mutatis literis, et mox: và dà vagi
γράμμα ποιέϊ, οὐχ᾽ ὃ λέγει, λέγειν, ἀλλ᾽ ὃ μετατρέφει ὄνομα,

Παραγραφὴ, dicitur Ariftoteli mota quaedam,
quae finem fententiae indicat. Rhet. III, 8. fin. δᾶ xa) $-
'λην dva, τὴν τελευτὴν, οὐ διὰ τὴν παραγραφὴν, aa διὰ
τὸν ῥυθμὸν, Jententiae fimis debet fignificari nom per notam
aliquam appofitam , fed propter numerum. — Hunc locum
' plane videtur expreffiffe Cicero Orat. 68. ,, numerum sd
| bibere neceffe eit, non folum, (quod ait Ariftoteles) ne
infinite feratur, ut flumen, oratio, quae non aut Pen
pronunciantis , aut interdu&fu librarii (παραγραφῇ Arift)
fed numero coacta debet infiftere etc.* — De
(Qj iudiciaria, quae in aCtionis, quam alter intendit, de
'clinatione cernitur, fatis diximus ad voc. ματάληψις. —
"Denique Euftathius ad Hom. IH. «. p. 107. commemori
παραγραφὴν, figuram poeticam a Grammaticis defin.
tam: χρώμεϑα, inquit, τούτῳ τῷ σχήματι, Ora guys
᾿ρώσαντες rà Φϑάσαντα ἐπὶ ἑτέραν διήγησιν μετα βαΐνομεν.

Παραγωγὴ, produflio (cil. προσώπων, eft metho
dus oratoria, qua in epilogo maxime ante oculos iudi-
cum producuntur et collocantur liberi, uxores, affines etc.
rei, ut animi ad miferationem et benevolentiam commo:
veantur, vid. Hermog. dio«p. exa. p. 46. Exemplum huips

ΠΑΡ΄. / 243

artificii eft ín oratione Cic. pro Fonteio Cap. 17. cf, Schol.
Hermog. l. c. p. 170. fqq. Ald. — Euftathius ad Hom. Il.
*. p. 1040. ex veterum difciplina appellat hos οἴκτους
πραγματικοὺς ἐπιλογικοὺς, quando in épilogo orator com.
miferationem efficere ftudebat, non tam verbis, quam
ipfa re trifti, fpeCtaculoque, funefto in fcenam producen.
do, cuius vel adípeCtus maiorem commovendi vim habe-
ret, οἷς οἱ ἀκροαταὶ, inquit, Euftathius, ϑεωροῦντες τοὺς
οἰκτιζομένους, πλᾶόν τι ἔπασχον τὴν ψυχὴν, ἤπερ ὅτε τῶν
ῥητορικῶν δικομολογιῶν ἤκουον. ΝΣ

. Ἡαράδειγμα, inductio oratoria, quae fit exem-
plis, etiam ἐπαγωγὴ dicta, et contraria τῷ ἐνθυμὴ κατι.
vid. Ariítot. Rhet. 11, 22. et Suidas in ἐπαγωγή. Vnde
gyropéiay παραδειγματώδοις Arift. l. c. I, 2. ἢ. e. tra&tatio.
nes et modi dicendi qui fiunt' exemplorum inductione,
Et Vlpianus ad Demofth. Olynth. 3. p. 23. παραδειγματιο
x4 Tísiy commemorat, demonftrationem quae fit exem.
plis, quam ait effe πιϑανωτέραν πασῶν τῶν TÍsswy. Ce.
terum quomodo veteres Rhetores παραδείγματος vim et
indolem varie definierint, e fequentibus planum erit. Ita.
que Ariítot. in Rbet, ad Alexandr. p. 246. Ald. παράδειγμιοί
si, πράξεις ὁμοία! γεγενημέναι καὶ ἐναντίαι Toa; νῦν ὑφ’
ἡ μῶν λεγομέναις. Schol. anon. ad Hermog. περὶ εὗρ. Lib.
Ill. p. 362. παράδειγμα δὲ ἐςὶν, ὡς Ζήνων Φησὶ, γενομένου
πρώγματος ἀπομνημόνευσις εἰς ὁμοίωσιν τοῦ νῦν ζγτουμένου.
Copiofe de eodem expofuit Apfines Art. Rhet. p. 701. cf.
Anonymus de Rhet. ed. Fifch. et Interpp. ad Ammon. qui
uterque a παραβολῇ diftinguit. vid. quae de eo discrimine
ad voc. εἰκὼν et παραβολὴ dicta fünt, — Quintilianus V,
11. p. 234. παραδείγματος nomine, inquit, Graeci et ge-
neraliter ufi (μπὲ in omni fimilium appofitione , et. /pecialiter —
in iis. quae rerum geflarum. aulloritate nituntur. — Noffri
fere fimilitudinem vocare maluerunt , quod ab aliis παρα-
βολὴ dicitur , hocagiierum exemplum, quanquam «et. hoc,
fitnile ef , et illud exemplum. — (Nos, quo facilius propofi-
fum explicemus, utrumque παράδειγμα efe credamus , et
ipfi appellemus exemplum. etc. cf. Iul. Rufin, Fig. 23.

Παραδιαφολὴ, fig. quae duas aut plures res, qui-
bus videtur una vis ineffe, disiungit, et quantutn diftent,
docet, füam cuique propriam fententiam fübiungendo.
Rutil. Lup. 1, 4. p. 15. vid. voc. συνοιπείωσις.

Qa | | TIxpa-

244 ΠΑΡ

Παραϑιηγεῖοϑαι, sarrationi aliquid inferere. Ari-
ftot. Rhet, 11], 16.

Παραδιήγησις, narratio rerum, quae extra can-
fam fünt, fed tamen ad caufam faciunt, Anonym. de Rhe.
tor. ed. Fifch. p. 194. 7 πρὸς τὸ χρήσιμον τοῦ ὑποκειμένου
λόγου ἔξωϑεν προστιϑεμένη καὶ παραλαμβανομένη διήγησις
ἐν τρόπῳ ἀφηγήσεως. Fortunatiano Rhet, p. 82. ap. Pith.
eft /pecies διηγήσεως, quum aliquas ves geflas extra. cas-
fam pofitas inducimus, quibus iudicum animum ad id, quod.
cau/a defiderat , confirmamus. |

Παραδοξολογίαι, in oratione dicuntur, admira-
bile dicendi genus, de quo Quintilian. IV, 1. —
audaces et fidem egrefbos Senecae Epift. 114. contulit
Olearius ad Philoftr. Sophift. I. p. 492. Edle Kühnkeit des
Ausdruks und der Gedanken. — Pertinet enim aapade£olc-
*jíx ad res et verba. παραδόξως ἀπαγγᾶλαι idem Philoftr.
dixit de Critia p. 503. cf. Crefoll. Theatr. Rhet. T, 15.
p. 102.

Παράϑεσις. Ariftides περὶ λογ. πολ. p. 651. ποριβι-
λὴν λόγου, h. e. amplam et circumductam orationem οἰ»
jam fieri docet ἐκ παραϑέσδως, id eft, ἀπὸ τοῦ dx παρα»
«ϑέσεως ἐξάγειν τὸ νοήματα, cum non fimpliciter dicis sli
quid factum! effe, fcd ita fub oculos ponis res geftas, jm
fi te audiente vel vidente gerantur aut geftae fint. lio
in loco περὶ ἀφελ. p. 664. ait: καλη dy λέξει, καὶ παράϑε-
σις λέξεων ποιέϊ, olov ἱπποφορβὸς, Vrxov: συοφορβὸς, συῶν.

| Ti«puaxexivduvevgévoy, in ufüuverborum etcom-
pofitione eft, quicquid audacius et cum periculo vitii po-
nitur, unde et idem dicitur: ϑρασύ, Diony(, de Comp.
Cap. 23. p. 111. cf. Iud. Ly. Cap. 13. ubi opponitur λέ.
Zi ἀφελὴς, dictio fimplex. it. Iud. lfaei Cap. 13. et ep.
“δὰ Pomp. 2. p. 765. ubi iunguntur λάδι ὑψηλὴ,
πρετὴς; et vxpxxexivduyeuuéyy , nimirum quod, qui fabli.
fniüs et grandius loqui inftituunt, facilius periclitanter,
ne tumidi fiant aut vitiofe obfcuri, quam qui tenuem:ct
ftigatamque dicendi rationem fequuntur. Apud Synef.in
Dione p. 40. τὸ παραχεκινδ, et τὸ νϑανικὸν iungitur. ᾿
ginus dixit coniunClim παρατολμᾶν et παρ
Cap. 8. et 32. Quintilianus haec ex ancipiti diferta vocst
Lib. VIII, 2. 20. item verba ex periculo petita Lib. X, 1.
121. cf. Lib. Il, 11. 3. et voc. xapafóAwe, Legends εἶ
epiftol

ΠΑΡ 245

epiftola Plinii 26. Lib. 9. ubi ifts amcipitia, ' periculofa,
παράβολα oratori commendat. vid, ad ἢ, |. Gefnerus.

Παρακεχαραγμένα, ὀνόματα, verba adulterina,
in deterius mutata ex aliis. Ariftid. περὶ λογ. πολ. p. 661.

Παρακολουϑεῖν. το παρακολουϑοῦντα τῷ προσύ.-
τῷ fünt attributa perfonarum, volgo aj περιφάσεις, ap.
Hermog. dip. p. 34. ed. Sturm. ut, genus, educatio,
difciplina, aetas, natura animi vel corporis, vitae ge-
nus etc. |

Παράλειψις, praeteritio, methodus oratoria, qua
quis verecunde ea praeterit et tacet, quae in adverfatium
aut pro fe dicere potfit. Hermog. περὶ ἰδ. Lib. 11. p. 266.
"Tiber. Rhet. S. 5. Alia eiusdem nominis forma eft, cum
dicimus aliquid nos praeterire, et tacere, quod tamen
ipfum nominagpus, valde illa ufitata oratoribus. v. Alexand.
“περὶ 0x71 5. p. 580. Ariftid. wap! Aoy. πολ. p. 650. Gregor.
ad Hermog. Cap. 7. Id. περὶ us. deor. p. 12. et Demetr.
de Eloc. S. 265. qui δεινότητι aptam dicit. AuCt. ad He-
renn. IV, 27. octupatio ea forma dicitur, et praecifio apud
Cic. de Orat. III, 52. cf. Aquila Rom. $. 8. | |

TIxpauv Ss ui. παραμ. τὸ πάϑη, moius animo.
rum fedare dicendo. Hermog. περὶ deior. p. 64. vid. voc.
ἀντιτείνειν et Gregor. ad 1. c. Hermog. Cap. 32. ubi et
παραμυϑία τῶν ἀδικημάτων explicatur y ἀπολογία et J'spx-
πεα, quum quis fatetur fe male feciffe; qua quidem con-
feffione et fides augetur, et venia male facti praeparatur.
— Deinde παραμυϑούμενος dicitur, qui alterum oratione
confolatur, ipfaque confolatio παραμυϑητικὸς λόγος. cf.
Menander διαίρ. émid. p. 629. fqqg..

Παραναγκάσαι. vid. voc. Buxcedday.

ut in ulis et cavillationibus, quae, fiunt mutatis lite-
ris. Ariftot. Rhet. III, 11. ubi eadem τὰ παρὰ γράμμα
σκώμματα dicuntur.

Παραπλήρωμα, λέξεως, pleona(mus elocutionis
ap. Dionyf. de Comp. Cap. 9. p. 48. Ibidem Cap. 16. p. 102.
παραπληρώματα dicuntur, quae orationi adiiciuntur veluti
adiumenta quaedam pulcritudinis et varietatis, ubi laudat

oco
(Mh

sii tacos quat novo modo conformantur,

"mà '.

Homeri locumll. B, 494-505. i quo Boeotiae civitates füm-
1 v.

446 ΠΑΡ
ma cum dignitate iucundiffimaque varietate enumerat; .
οὕτως, inquit, αὐτοὶ καλῶς ἑκῶνος συνύφανεν, καὶ wapa.
“ληρώμασιν εὐφώνοις διείληφεν, ys μεγαλοπρεπέφατα Φαύ-
νεαϑα! τούτων ὀνόματα. Porro eodém nomine appellantur
voces, quae explendi gratia adduntur, ut aequabilem pe-
riodi et fententiae longitudinem accipiant, apud eundem
Dionyf. Iud. Ifocr. Cap. 3. cf. Iud. de vi Demofth. Cap.
19. 1009. ubi notio παραπληρωμάτων (müfige Einfchiebfel,
Lükenbü/]er) dilucidius notantur. Bono autem fenfu
metrius de Eloc. S. 55. παραπληρωματικοὺς συνδέσμους

' vocat. vocabula graeca dy, »0, ποτὲ, quae negat elfe
προυαϑήκας κενὸς, καὶ οἷον προσφύματα 3j παραξύσματα. ad-
ditamenta ottoa, et veluti adnata, et notas ungue impres.
Jas; fed potius, fi rece adhibeantur, dignitatem aliquam
et vim addere fenterriae poffe contendit: ἐὰν συμβαδλων-
ταὶ ri TQ μεγέϑει τοῦ λόγου, Contraria fententia videtur
efie Ariftotelis Poet. 20, vid. quae dicta fufit ad voc. σύν-
δεσμος. Cicer. Orat. Cap. 69. inania quaedam verba, qua.
fi complementa numerorum.

Παρασιώπησις, fig. orationis, cum id wos
geticere dicimus , quod tamen tacitum intelligitur. — Et koc
utendum efl, cum aut notam rem e(Je auditoribus arbitra. -
mur , aut fu/picionem excitare maiorem veticendo po[/umas.

᾿ Sic Rutil. Lup. Il, 11. vid. voc. παραλοψις, et Quintil.
1X, 3. p. 457. qui tamen alio in loco eiusdem libri Cap.
2. 47. ἀπόφασιν fimilem figuram appellat, addito exem.
plo ex Cio, Verrin. V, 2. ubi-manifefta eft παράλεψις..

Παρασμευὴ, artificiofior orationis tra&fatio, ut .
μετασκευὴ, et διασκευ), oppofita rg αὐτοσχδδιασμῷ, ut
apud Alexand. περὶ σχημ. p. 576. adeoque etiam media.
Hio, praeparatio εἴ μελέτη in univerfum, ut Piutarcb. in
Vit. Demofth, Cap. 8. et 9. ubi σκέψεις et παρασκευὰς op-
ponit τῷ σχεδιασμῷ Demadis Rhetoris, qui dicebatur τῇ
Φύσει χρώμενος, non arte fed natura eloquens. rA

Ermpir. Antirrh. Lib. Il. p. 291. Quintil. ll, 120 einde
stxpaaxcua) dicuntur praeparationes, quibus in tflifationi-
bus inprimis locus eft, ad caufae utilitatem angendam,
Dionyf. lud. Ifaei. Cap, 15. πολλὰς δ᾽ dv ἔχοιμι καὶ &Mac
serxpaayécddoay διηγήσεις πρὸς τὸ συμφέρον ὡκονομημένας v
TOU freres, προκατασκευαῖς, παρασκευαῖς, μερισμοῖς ete.
Vnde idem Art. Rhet. Cap. 10, :3. fimpliciter ait παρα.
exsudcey τὸν ἀκροατὴν dy προφιμίῳ, auditoris animum in
proocmio praeparare, Et lul. Rufin. Fig. 32.

, HAP 0 247

vel προεπεργασίχ eft praemmnitio , qua ante: utimur , ut
confirmet id quod fubieCturi fumus: ut, fi teftem produ-
€turi fumus, ante eft, ei fidem habendam effe, doceamus. .

vid. voc. προπαρασκευῆ.

Παράςημα, vysvscioy , h. e. fenfus magnarum re---
rum i» animum illatus, cum res magna facultatem aut:
confüetudinem fehtiendae magnitudinis aut ciet autauget.
Ita Longin. Cap. 9, 1. ubi vid. Morus, qui idoneis exem-
plis illam vocis fignificationem firmavit. . |

Παρατετολμημένα, quae audacius dita /unt,
ut in ratione dicendi füblimi et hyperbolica. Longin. Cap..
8. 2. Eodem fenfu Cap. 32. παρακινδυνεύειν dixit, vid.:
hoc vocab. | E

Παρατραγῳ δὰ, vitiofetragica, quae tragicaeformae
modum excedunt. Longin. Cap. 3. — abentheuerliche, mon--
fivàje Hyperbel, | Huc et pertinet, quod Cicero dicit tra-
goedias agere in nugis de Orat. II, 51. et Quintil. VI, t.,

in parvis litibus tragoedias movere. Sed vid. quae dicta,
funt ad voc. τραγικῶς λέγειν. |

Παρατροπαὶ, deverticula f. excurfiones in oratio-
ne, quas fequitur ὁ ἐπάνοδος, reditus e deverticulo. vid.
Lucian. Dem. encom. S. 6. Etiam vwpsxrpora] Photio -
Cod. 92. p. 226. | |
Παραφϑορὰ, corrupta verbi alicuius forma, quae
confüetudini dicendi contraria eft. Hermog. cepi de. p. 4.
ut, fi quis pro e4uodizv dixit αἱμοδιᾷν. vid. Gregor. ad Her-
mog. Cap. 3. D! | ' ;
Παρεγπύκλημα, iteratio, repetitio verborum eo-
rundem, qua meditantes uti plerumque folent. Sic Schol, .
Ariftoph. Nub. 22. ad haec verba: δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ.
τοῦ δώδεκα μνᾶς Ylacíg. ΝΞ |
Παρεγχείρησις, dica, qua quis alterius moli-
mini aliquid adiicit, admolitürque.' . Talem innuit Quin-.
: til. 11, 6. 1. ubi de variis Rhetorum inftitutionibus loqui-
tur: “1, cum primas modo lineas duxifJent, pofl decla-
emationes , quod omifi/Jet quisque, tra&labant. vid. Turneb.
Adverf. XII, 11. cuius verba Graevius transtulit ad Cicer. :
Ep. ad Att. XV, 4. ubi παρεγχείρησις dicitur, cum argu-
mentum ab alio tractatum alius fibi fcribendum fümit. cf.
|. Q4 Erne-

N

348 ΠΑΡ

Ernefti Clav. Cicer. in Ind. Gr. et Capperon. ad Quis.
til, 1. c.

TYIxpsxBacsic, digreffones. v. Dionyf. Cent,
Scriptt. Cap. 3, 3. p. 429. Auctor Prolegom. ad Schol
Hermog. inter Rhet. Ald. παρέκβασιν in recenfione par.
tium orationis poft ἀγῶνα collocat, et ita definit: vag.
ἐκβασίς dei, ἡνίκα τις πρὸς ἐπικουρίαν τῶν λεγομένων παρ᾽
αὐτοῦ πειρώμενος déifay ὅτι ἀληϑεύει καὶ τὰ τοῦ προαΐγματος
διηγείται. Sic et Sopater δὰ Hermog. p. 22. partes οἵ
tiones conftituit: προοίμιον, προκατάστασιν, XXTRTACH
ἀγῶνα, παρέκβασιν, ἐπίλογον, Quintilian. IV, 3. p. 196.
egreffum , egre[fionem vocat, et mox, ταρέκβασις eit, in-
quit, alienae rei, fed ad utilitatem caufae pertinenti
extra ordinem excurrens tractatio. Tales zapaxPace in
oratione funt, eodem Quintiliano docente, indignatio,
miferatio, invidia, convicium, excufatio, conciliatio,
maledictorum refutatio. Sed alio fenfu etiam παρέκβασις
Graecis dicitur pro digreffione narrationi adnexa, quam
et di&£odov vocant, Latini excefJum, ut Fortunatian. vid.
voc. παραβάσεις. De hoc genere Quintilianus 1, c. ita:
Ὁ Plerisque moris eft, prolato rerum ordine (ἢ. e. finita
narratione) protinus utique in aliquem laetum et plaufibi-
lem locum, quam maxime poffint favorabiliter, excurrte-
re, Ego autem confiteor, hoc ex/patiandi genus non
modo narrationi quidem, fed etlam quaeftionibus vel uni-
verfis vel interim üngulis, opportune poffe fübiungi,
cum res poftulat, aut certe permittit, atque eo vel. ma-
xime illuftrari ornarique orationem. ^ Erit ergo illi non
nunquam locus, ut, fi expofitio circa finem. atrox fuerit,
perfequamur eam velut fpiritu erumpente protinus in
dignatione.** cf, Vot. Inftit, Rhet. Lib. 3. p. 364. et Lib.
V. p. 338. fqq.

Παρεμ βολὴ, fig. vid. Alexand. περὶ cxyu. p. 581.
Haec fit inferta aliqua fententia, quae per fe confiftit, at
fi eam tollas, cetera falva maneant. In eo differt ab
ὑπερβαάτῳ, quo füblato et ipfa fententia perit. Photius
Bibl. Cod. 177. in Theodoro Antioch. commemorat ag.
su Bolac ἀϑλεπαδλήλους, δὲ ὧν καὶ εἰς μήκιφον ó γοῦς dT*-
velyera τῶν προκειμένων. cf. voc. feq.

Παρεμπτώσεις, interitfliones fententiarum, qui
bus oratio detinetur et protrahitur. Dionyf, Ép. à. ad

Amm. Cap. 2. p. 792. ἐνθυμημάτων va καὶ νοημάτων oj με.
τ

«e

ΠᾺΡ | 249

ταξὺ παρεμπτῶσοις πολλαὶ γινόμεναι, διὰ μακροῦ τὴν dxo-
λουϑίαν κομίζονται. εἴ, p. 804. ubi et παρεμβολὴ τῶν μϑ-
ταξὺ πραγμάτων dicitur. |

Παρένϑεσις, interie&lio, quae et διοὶ μέσου dicitur,
v. Quintil. VIII, 2. 15. Lll, 46. et cf. νος.«παρενϑήκη, ἐπέν-
J'scic.. Quintil. IX, 3. 23. ,, quam nos interpofitionem , vel
interciufionem dicimus, Graeci παρένϑεσιν vocant, dum
continuationi fermonis medius aliquis fenfüs intervenit. .

Ilxpsv3 3xa:, digreffones, et epifodia, quibus hi-
ftoriae filum abrumpitur, ut cum Herodotus de, Delphino
aut Árione narrat in media hiftoria. v. Marcellin. in Vit.
"Thucyd. p. 8. ed. Duk. |

. Παρένϑυρσον, vitium orationis, füblimitati verae
contrarium; vox Theodori Rhetoris, cuius Longinus
Cap. 3. 5. mentionem facit. Ergo proprie. σχαρένϑυραρς
eft, plenus non Bacchico, fed falfo et fponte concepto
furore. In oratione autem erit vitium eius, qui non ipfis
rebus commovetur, fed affeCtum aliunde accipit, fponte,
et ex arbitrio ingenii fui: fal/cher, gezwwwungener , erkün-
fieiter | Enthufia/mus. Mox. commemorat Longinus ὅθια
ἑαυτῶν καὶ σχολικὰ παάϑη etc. Pertinuiffe etiam ad illum:
παρένϑυρααν, validum manuum geftum, et totius corpo-
ris agitationem, exiftimat Crefoll. Vacatt, Autumn. Sect,
18. Lib. Il.

Παρεντεῖίνειν, τὰν ἦχον, inteudere vocem, vehe.
menti fono aliquid enunciare, ut fit ab indignantibus, Dio-
. nyf. de vi Demoíth. Cap. 54. p. 1119. οὐχὶ ταῦτ᾽ οὖν εἰρω-

νευόμενον dé λέγειν, καὶ ἅμα ὑπαγανακτοῦντα καὶ παρεντεῖ-
ψοντᾷ τὸν ἤχιον.

Παρηγμένον, quafi derivatum, f. declinatio, cum
unum verbum varie mutatum et flexum in una periodo
ufurpatur, ut: iufius, quod iufium efl, iufle per[equitur.
vid. Turnebus et Capperon. ad Quintil. IX, 2. p. 542. lul.
Rufinian. p. 32. explicat: cum ex 'füpra dicto vetbo ali-
quid derivatur. latine derivatia dicitur, cf. Voíf, Inft..

, Rhet. V. p. 308. |

ΤΙ αρήχησις, Hermogeni rapi sip. Lib. IV. p. τοῦ.

eít verborum a/fonantia quaedam, ἢ, e. cum duo aut plu.

ra membra propter fimilitudinem fyllabarum fimilem fo.

num efficiunt, ut Xenophonts hoc; zeijew τὸν Ie (av,
5 aut

350. / |. "HA?

sut Homeri Od. v. εὐπείϑει velJoyro, — Neque folum &;
&iones, fed etiam fyllabae et literae fimiles in πιερηχήσει
obfervari debent. vid. voc. παρονομασία.

Παρϑενωπὰ, ὀνέματα, verba venu/la , enollia,
quorum forma veluti virgineo quiddam cultu et nitore de-
lectat; iungit Dionyfius εὔφωνα, μαλακὸ, λᾶα, παρϑε-
ywrx , de Compof. Cap. 23. p. 171. Víus eft eadem meta-
phora Cicero Orat. 19. ubi orationem philofophis aptam
opponit generi dicendi oratorio: ,,nihil iratum habet, ni-
hil invidum, nihil atrox, nihil mirabile, nibil affutum;
cafta, verecunda, virgo iscorrupta quodammodo. **

Παρίέσωσις, cnunciatio, in qua membra paria funt
et aequalia. Ariftot. Rhet. 11], 9. 31. — πάρισα Ta κῶλα
vocat Dionyf. de Compof. Cap. 22. p. 148. i Hermog.
Lib. I. περὶ ἰδ. p. 168. et περὶ dew. p. 36. ubi παΐρισον
p adfert, cum idem verbum alia atque alia adfum E.
laba diverfas fententias habet, ut fi Φιλομαϑὴς, et πολυ...
μαϑὴς iunguntur. Haec etiam τὰ ἶσα σχήματα dicit,
Gregorius ad ἢ. 1, Hermog. Cap. 13. docet, quomodo rà
ὅσα σχήματα ἃ παρίσοις differant. Tn illis enim fimile eft
verbum integrum, in his una tantum fyllaba; unde.et
nonnullis ὁμοιοτέλευτα' vocantur. Alii etiam promifcue .
dicunt: alii et παρονομασίαν alii παρήχησιν. Has formas
orationis, ut πάρισα, dyríJerx, ὁμοιοτέλευτα, veteres
Critici partim a Polo, partim Gorgia Sophiftis inventa
ftatuunt. vid. Philoftr. in Vita Poli Lib. I. p. 497. Dionyf.
in Iud. Thucyd. 17. p. 808. Diodor. Sic. Lib. ΧΗ,
cf. Quintil. 1X, 5. 76. et Aquila Rom. 'P- 18. ed. pu Es Eu-
ftathius fere ubique in Homero τὰ πάρισα conquirit,, δὰ
fingularemque artem et venuítatem poetici fermonis re-
fert, valde argutatus in ea re, cf. ll. À. p. 839. ubi adeo
ἰσχύων ὁ ποιητὴς τὰς παρισώσεις ποιῆσαι dicitur.

Παροιμία, proverbium. Demetr. de Elor. δ,
el τοῖς τράγμασι λαμβάνονται χαριτας dx παροιμίας. as
yap xxplsy πρᾶγμά den ἐςιν 3 παροιμία. — De Etymologia vo-
cis non ab o;/4o6 fed οἴμη conítituenda vid, Cel. Fifcherus
ad Plat. Cratylum. Euftath. ad Hom. Il. A. p. 855. avec
xaj παροιμία διαφέρουσιν , xx3Jo ó μὲν αἶνος. λόγος de) μυϑ»
κὸς ἐκφερόμενος ἃ ἀπὸ ἀλόγων ζώων 3 Φυτῶν, πρὸς ἀνθρώπων
«αραίνεσιν, xe) ἔφιν ἐξγπλωμένη παροιμία. δὶ ych. vapoi-
μία παραινέσεις, παραμυϑία!, "SovJecínc ἡϑῶν MuR

"AP — 251

«αἱ παϑῶν ἐπανόρϑωσιν. — YIapon/n* βιωφελὴς λόγος; πα:
px τὴν ὁδὸν λεγόμενος, οἷον παροδία. οἷμος γὰρ, καὶ ὁδός.

Παρομοίωσις, enunciatio, in qua extremae par-
tes utriusque membri vel in initio vel in fine fimiles füpt. -
Ariftoteles Rhet. III. 9. 32. ut in his: ἀγρὸν ἔλαβεν ἀργὸν
παρ᾽ αὐτοῦ, vel: ὠήϑησαν αὐτὸν παιδίον τεκοκέκαι, cA.
αὐτοῦ αἴτιον γεγονέναι. Dionyf. de Compof. Cap. 22. p. 149.
παρόμοια τὰ κῶλα commemorat. Sic et Demetr. de Eloc.
δ. 25. De hac forma et παρισώσοι vid. etiam Auctor Rhe-
tor. ad Alexandr. ap. Ald. p. 254. fq. et Rutil. Lup. Il, 123.

Παρομολογία, fig. fit tum, cum aliquot res ad--
verfario concedimus, deinde aliquid inferimus, quod aut
maius fit, quam füperiora, aut etiam omnia , quae pofui--
mus, infirmet. v. Rutil. Lup. I, 19. Quintil. IX, 5. p; 456.

Παρονομασία, affimilatio, vel anmominatio Aut,
ad Herenn. IV, 21. qua nomina in fono et forma aliquid
fimilitudinis habeptia, fenfu.autem disfimilia componimus,
vel fibi opponimus in oratione. v. Alexand. περὶ σχημ. p.
586. Villois. Anecdot. T. 1I. p. 92. Aquila Rom. $. 27.
Quintil. IX, 3. 66. | ' mE |

Πα ἐ ῥησία. vid. voc. ἐλευϑερία.

Παρῳδία, accommodatio verfus ex poeta aliquo
fecitati, cum orator carminis particula allata, cetera
quae fequuntur de füo addit, et foluta oratione perfequi-
tur. Hermog. περὶ u&9. dew. p. 62. Gregorius ad h.l. παρ-
ὡδίαν ita explicat: ὅταν μέρος εἰπὼν τοῦ ἔπους παρ᾽ αὐτοῦ
τὸ λοιπὸν πεζῶς ἑρμηνεύσῃ. Prope ad eam formam acce.
dit κόδλισις ab Hermogene appellata, de qua alio loco di-
ximus. — Aliud genus παρῳδίας eft, quae fit fimilitudine
foni in fingulis verbis, ut fi quis κεφαλὴν κόρακος pro-
nunciare velit, dicat κόλακος, quafi balbutiens, unde fen-
fus iocofus et irridens oritur. Hic eft, quem παραγραμ-
ματισμὸν appellat Tzetz. Chil. VIIT, 169. ab Hermogene
magis verbo quam re ipfa praetermiffum. Quintil. Vl, 2.
97. Adiuvant wurbanitatem et. verfus, fiti novis verfibus
fimiles, quod παρῳδία dicitur. |

IIa 2c. Dionyf. in Iud. Ifaei Cap. 19. Alcidaman
tem, Gorgiae difeipulum , παχύτερον τὴν λέξιν, καὶ mor
yórspov vocat, -h. e. trivialem in oratione, inelegantem,
vulgarem... ld opimum quoddam εἰ quafi gdipatar diGionig

| | genus
| |

253 | | ΠΕΖ UT

geuus appellare videtur Cicero Orat. 8. — Longinus Cap;
29. 1. de periphrafi non fcite ufürpata,. ταχύτατον προσ-
sírrew, pingue quiddam habere. Hermogeni περὶ jd. Lib,
1. p. 68. τὸ παχὺ extremum metaphorarum vitium eft, cum
tantum duritiei habent, ut frigus quoddam efficiant, et
ad exilitatem quandam defcendant. Vnde et τὸ παχὺ et
αὐτελὲς iungit illo loco, et mox Rhetores , qui ifto meta-
phorarum genere utantur, Ψψυχρεύεοϑαι dicit, appellatque.
ὑποξύλους, ligneos. Eodem fenfu Philoftr. Vit. Scopel.

p. 514. πεπαχυσμέάναν dixit. '

IIeQ3, διάλεκτος, foluta, profa, oratio. Dionyf. de
Comp. 3. coll. Quintil, X, 1. 81. Hinc πεφζόγράφοι, et wa»
€oypxQe, vid. Diog. Laert. Xenocr. Cap. 13. Hefych.
πες) λέξις κοινὴ λέξις.

Πειραφικός. Sic Diog. Laert. in Plat. Cap. 35. dicit
Dialogum Platonis, qui nomine Euthyphronis infcribitur.
Nempe Diogenes omnia fcripta Platonica quibusdam 'no-
minibus, pro argumenti rerumque tractatarum ratione, .
infignivit. Itaque omnino duo ftili Platonici genera fta-
tuit , λόγον ὑφηγητικὸν καὶ Qrryrixóv. — Haec deinde rurfus
ita fere diftinguit, ut appellet λόγους ϑεωρηματικοὺς, (Quai
xoUc, ἠϑικοὺς, λογικοὺς, πολιτικοὺς, γυμναςικοὺς, MOISUTI-
κοὺς et πειραςικούρ. . .

Πεκατημένον, in elocutione dicitur, quicquid
eft tritum, vulgare, uniforme, opponiturque τὸ καινὸν,
noyitas dictionis, quae oritur e crebra figurarum come
mutatione et varietate ornatus iucunda. Apfin. Art. Rhet.
p. 714. lbi et iungitur τὸ πεπλυμένον et μυριόλεκτον,
Omnis locus, e quo vocis fenfus maxime patebit, hic eft:
τὸ δὲ αὖ τῆς αἀὐλἮἧογορίας κοσμᾶ! τὸν λόγον dv τῷ μεταβάλ.
λειν τοὔνομα, καὶ δ ἑτέρου καινοτέρου τὸ αὐτὸ σημοώνφΩν
τὸ γὰρ πεπατημένον καὶ πεπλυμένον καὶ μυριόλεκτον «πρὸ
κόρον ἄγει. Vnde Luciano de Hift. confcr. Cap. 44. Pi
ἔξω πάτῳ ὀνόματα (unt remota ab ufu εἰ confuetudine vul-
gari nomina, ἀπόῤῥητα. Photius Bibl. Cod. o. in Olym-
piodoro reprehendit τεκατημένην xjudouoAoy ay, valgarem
verborum affluentiam. — Alio loco idem Cod. 114. Cha-
rino tribuit λέξεις ἀγοραίους xa) ποπατημένας.

Πεπιεσμένος, Lyfias dicitur apud Photium Bibl
Cod. 61. et συνεσΦιγμένος, h. e, contortus, ad/iriffus ors-
tione, Quod quale fit, vid. in voc, σφίγξαι. — Neque
tt i] dubium

nEH — — | 053
dubium eft, eadem cogitaffe Dionyfium Tad. Lyf. Cap. 5.

dictionis Lyfiacae chraCterem ita fere definientem: συνέ-
φραπται, €i τις καὶ ἄλλος, καὶ πεπύκνωται τοῖς νοήμασι,
καὶ τοσούτου δέ! τῶν οὐκ ἀναγκαίων Ti λέγειν, ὥςε καὶ πολ."
Ax τῶν χρησίμων ἄν dó£eis παραλιπᾶν. ἘΠῚ Cap. 6. τίς δ᾽
ἐςὶν 3v Φημί ἀρετὴν; ἡ συφρέφουσα τὰ νοήματα καὶ φροῦ-
᾿γύλως ἐκφέρουσα λέξις. Patet etiam. vocis fignificatio ex
alio loco Photii Cod. 66, ubi συνϑήκην λόγου λελυμένην
opponit τῇ συμπεκιεσμένῃ, diCtioni concifae, 'adfiri&fae:
gedrüngter l'ortraz , oder. Ausdruck, im. Gegenjatze des
weitlàuftigen, gedehnten. — Alibi Cod. 118. in Eunomio
reprehendit συνϑήκην ἐκβεβιασμένην καὶ συμπεπιεσμένην
“καὶ ἔκκροτον h. e. compofitionem verborum et orationis
valde itnmpeditam difficilemque le&u et pronuntiatu, e du-
riori collifione literarum linguam offendentium et turban.
tium, ὡς ἀνάγκην éiyaj τύπτειν σφοδρῶς τὸν ἀέρα τοῖς χεῖ-
λεσιν. | E

5,
, Ὁ

Πεπινωμένη, λέξις, elocutio afpera, fitu antiqui.
tatis plena. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 45. p. 1097. τὰς
dà πίφεις καὶ τοὺς ἐπιλόγους ποιέ! τῆς μὲν ἡδείας συνϑέσϑοως
ἐλάττω μοῖραν ἐχούσας, τῆς δ᾽ αὐτηρᾶς καὶ πεπινωμένῃς
πλέω: Aliae eiusdem rei denominationes fürit, παρπαάος.
Aou. ῥήματα καὶ αἰνιγματωδὴ ὑπὸ χρόνου ap. T hemift. Orat.
1. eUpwroc καὶ ἀραχνίων peso ap. Lucian. in Pfeudolog. cf.
Crefoll. Theatr. IlI, 23. p. 327. vid. voc. πῆνος.

Πεπλεγμένα, σχήματα. vid. voc, ἕλικες.

Περιαγωγὴ, rotunditas periodica, artificiofe ela.
borata, ita ut membra periodi ab initio usque ad finem
veluti circuli ritu coeant, et iungantur. Sic Demetr. de
Eloc. $. 19. ubi et περίοδον περιηγμένην vocat, Eadem fe-
.re metaphora eft Dionyfii Hal. in voce περιφερὴς, de qua
fuo loco. Hefych. περιάγει" περιφέρει, 3 κάμπτοι. Exem-
plum περιαγωγῆς adfert Demetr. S. 45. ubi eft longa pe-
'Yiodus ad finem usque ab initio cohaerens, et veluti uno
fpiritu pronuncianda, Sic et S. 202. vid. vocc. καμτή.
σφίγξαι. περίοδος. |

Περιαυτίφεσαι, eandem vem dicendo repetere «t
incuicare. Suidas expl. ἐν αὐτῇ τῇ λέξει ἐνδιατρίβαν. ἈΌ
eo vox fimilis differt περιαυτολογᾶν, qua faepe Eufta.
thius utitur ad Homerum, ἢ, e. δαυτὸν douyeiv, ἔπαινον
᾿δαυτοῦ κατατάνεν. vid. inprimis ad Il. σ΄. p. 1133. Suidas

wipe

254 HEP

περιχυτολογέϊν" περὶ ἑαυτοῦ λέγειν, τουτέφι, μοτὰὶ ὕπερηθα.
νίας. vf Piutarch. in Compar. Demofth. et Cicer. p. 849.
ed. Reisk. mE .

' Περιβάλλειν, Hermogeni dicuntur res, et formae
dicendi, qua» orationem circumducunt, dilatast, atque
exaggerant, vid. Lib. 1. περὶ ἰδ. p. 28. ubi et ἔννοιοη wape-
βολῆς fünt fententiae exaggeratae multis rebus et modis,
ut ἢ de oco, tempore, perfonis, caufis, disputatur: δὲς
ne unllündlche Ausführung : ipfaque talis orationis forma
περιβολὴ dicitur, de qua fuo loco nberius dicetur. — Eu-
fi. ih; ad Hom. Odyff. p. 1406. wspiBx.ei explicat τὸ wa-

"ττὸ τιϑέναι ro; περισσὰ ἐμβάλλειν, 095v καὶ περιβολὴ,
yov ἰδέα, καὶ λόγος ἐμπερίβολος. ---- Photius Bibl. Cod. :
40. de l'hiloftorgio: περιβέβληται αὑτῷ ποικίλως ὃ λόγος,
σανὶς ab eo ornatur oratio, metaphora, ut videtnr a. νῷ.
{εἴτα fumta, qui in oratione tropis et figuris cernitur, qui-
bus orationem veluti amictu quodam ornamus, ut fplen.
didjor et iucundior in oculos incurrat. Vnde fententias,
quibus ille ornatus deeffet, γυμνὰ νοήματα dixerunt vete.
res: de qua re vid. in voc. γυμνός. cf. voc. περιβολῇ,
Circumieftam . orationem εχ graeco expreíliffe videtue
Q uintil. IV, 2. p. 195. '

Περιβολῆὴ, circumduBa, exaggerata oratio. Haec
ál; Hermogene traCtatur tanquam peculiaris forma dicep-
di, quae ad orationis magnitudinem et csuvóryra pluri.
mum valeat; der ausführliche Vortrag. vid. Lib. L περὶ M. .—
P. ι34. cf. Voff. Inftitt. Rhet. Lib. VL p. 490. od So-

ater dja4p. p. 352. ἐκ περιβολῆς ait λόγον fieri vo
o) μελετητικώτερον. Suid. περιβολὴ, ἄδος λόγου deérgew.
]n exemplo allato τῶν λόγων πομπεία et περιβολὴ iungun-
tur. Sed ut Hermogenis difciplinam perfequatnur, in-
fententiis circumductio fit, fi quid extrinfecus adiicitur,
v. c. genus.ad formam, infinitum ad finitum, totum ad
partem. Haec Ariftides vap/ x(PsA. p. 673. ita enuncis-
vit: dg) τὸ ποιήσαν τὴν περιβολὴν, ToU aopísou x πρόσλῃ»-
Ψις, καὶ ἐπὶ τὶ ὡρισμένον μετάφασις. Porro illa forma ete
iam ad perípicuitatem orationi conciliandam valet, ποιᾶ
τὴν εὐκρίνειαν. — Áttamen eadem quodammodo contraria -
perfpicuitati exiftimari poteft, quatenus rerum alienarum
nimis producta enumeratio eft. — Ad περιβολὴν pertinet
(p. 132.) fi quis non res nudas exponit, fed earum etiam
aliuncta,: ut locum, tempus, cauffas, modum, perfo.

nis etc. addit. Vnde in Cap. weg) σαφηνόας, dicitur
᾿ ἐναντία

ΠΕΡ 355
ἐναντία τῇ καϑαρόνητιν, et'alibi ἀπερίβλητος λόγος" et. κα-
ϑαρὸς iunguntur. c£ Budaeus in Comment, Gr. p. 648. fqq.
Alia multa quae ad μέϑοδον τῆς "Epi oÀ3 pertineant, p.
134. traduntur. Verba fingula, (p. 135.) quae τὴν πδρι-
βολὴν adiuvent, et circumduCtam orationem efficiant,
* fortaffe videantur effe rc Ισοδυναμοῦντα, fynonymica: ta-
men haec potius pleonafmos quosdam adferunt, et abun-
dantiam, aut affeverationis, amplificationis, perfpicuits.
. tisque caufa adhibentur, quam propter illam περιβολὴν,
᾿ς quae in fingulis verbis non dominatur. Denique σχήμα-
Tx περιβλητικὰ, h. e. figurae, quae orationem exagge.
. fant, Hermogeni fünt p. 152. 1) ἀπαρίϑμησις, id eft
. rei numeros habentis recenfio, ut fi dicas, primum illud,
- deinde alterum.: 3) vxo2scic, h. e. forma orationis hy.
pothetica. 3) τὸ ἐπιτρέχον. 4) αἱ ὑποςαάσοις. 5) με-
ρισμοὶ, de quibus feparatim diximus, — Hanc περιβολὴν
eodem modo fecundum γνώμην, σχήματα, et λέξιν ex-
plicavit Ariftides περὶ Aoy. πολ. p. 646. fqd. Photius Bibl.
Cod. 160. in Choricii Sophíttae declamationibus τὴν «spi-
βολὴν re&te adhibitam:docet hoc modo: τῇ περιβολῇ κα.
"wpyuévoc, τῷ T& εὐκαίρῳ, καὶ TQ μὴ εἰς μῆκος περιόδου
ταύτην παραταίναιν, οὐδὲν τῇ σαφηνείᾳ λυμαίνεται. — Ψ-
pianus ad Demofth. Coron. p. 211. τὸ ἀναφρέφειν. inquit,
TÀ πράγματα καὶ τὰ δεύτερα πρῶτα λέγειν, εἴτα ἐπεμβαλ-
Aer τὰ πρῶτα, περιβολῆὴς ἴδιον. .νἸὰ. Euttath. ad Odyff.
Hom. «. p. 1406. et B. 270. p. 1444. ubi eodem modo
γοήματος μετάϑεσιν TOU κατ᾽ ἀρχὴν, et ἐπεμβολὴν γνώμης,.
ad περιβολὴν refert. Praeterea autem περιβολὴ etiam fim-
pliciter dicitur de omni ornatu, quo orationem veluti ati-
cias, et inftruas. Sic Philoftr. Vit. Soph. I. p. 5:1. de
Niceta Soph. τὸ δικανικὸν ao(Qieixg τινι περιβολῇ ἐκόσμησε,
iudiciale genus dicendi fophiftico quodam amictu exorna-
vit. vid. voc. περιβάλλειν. Alio idem loco in Vita Pole.
monis p. 542. περιβολὴν καὶ τέχνην coniunxit. Thom. Mag.
in περιβαΐλω. λέγεται δὲ καὶ περιβολὴ καὶ ἐπὶ λόγων τὸ
ἐφραμμένως καὶ ποικίλως χρῆοϑαῃ τῇ ὁρμηνείᾳ καὶ τοῖς σχῆ-
μασι. |

Περιγραφὴ, eadem 486 περιβολὴ, circumdu&a ora-
tío, quae fit per formam obliquam, et πτλαγιασμόν. Het-
mog. Lib. I. ssp! iV. p. 34. Hinc etalio loco Lib. 1. περὶ
8p. p. 58. περιγραῷας dicit de periodis longioribus. Eo-
dem fenfu apud Lucian. Demofth. Encon:. Cap. 32. lauda-

ri videntur διανοιῶν περιγραφαὶ Demofthenis. Dionyf Hal
| | enf,

350 . | ΠΕΡ
Cenf. Scriptt. Cap. 5. de Ifocrate περιγράφων τὴν ἀπαγγε.

λίαν ταῖς περιόδοις.

IIepíspvyov, τὸ, affeffatum , operofoqué ornatu i9
firu&um dicendi genus. Dionyf. Cenfur. Cap. 3. 2. p. 427.
de Philifto: τῆς δὲ λέξεως τὸ μὲν yAuccguarimóy καὶ τερβ᾽
Ἔργον οὐκ ἐζίλωκε Θουκυδίδου. cf. lud. Lyf. Cap. 14. ubi τὰ
Φορτικὰ et περίεργα iunguntur, iisque τὸ xÀqJuyoy oppo
nitur. Vnde et epí/spyíx, affeCtatio ornatus, mala
dulitas in ornaudo et poliendo, ut bene Morus ad Longin.
3. 4. De σοφιφικῇ περιεργίς vid. inprimis Plut, praecept.
polit. p. 202. Supervacuam operofitatem dicit Quintil. VIII,
3. 55. In compofitione orationis τὸ vsp/spyoy omnino di-
citur, nbi nimia diligentia et verborum cura confpicus
eft. Sic Dionyf. Iud. Ifaei Cap. 3. huius oratoris dictio.
nem defcribens : ἡ δὲ Ἰσαίου λέξις τεχνικωτόρα δόξειεν ἄν
éya, xa) ἀκριβεφέρα τῆς Λυσίου, τὴν τὸ σύνϑεσιν srapiapye
τέρα τις καὶ σχηματισμοῖς διοιλη μμένῃ ποικίλως. cf. ἰυά.
Demofth. Cap. 56. p. (124. — Ariftid. περὶ λογ. αἰΦελ. P.
68ο. ubi τὸ περιεργάζεοϑαι etiam διατρίβειν dicitur vid. voc,
διατριβὴ, et Periz. ad Aelian. 1], 44. et quos "laudat
Abreích. LeCtt. Ariftaen. p. 287.. !

Περίλεξις, eadem quae sespirroAoyía , rapíippaen,
ut explicat Schol. Ariftoph. Nub. 517. ubi et alius dchoL
περιττῶς καὶ περιέργως mepireivacdo διὰ λόγων, ma) δόνα»
ο9α! ἑρμηνεύειν τὸ νοηϑέν. Ex illo haufit etiam Suidas.

II sp /A9g pic, dicta eft Rhetoribus ea forma dicendi,
qua orator, in argumentorum quadam penuria,.multas
res comprehendit, et eas non diflin&e fed confertim
enunciat, ut oratio fpeciem quandam fidei et δὐκορίας ac-
cipia, Vnde Vlpianus ad Demofth. Ariftocr. p. 454.
σχῆμα περιληπτικὸν appellat: ὅταν yap, inquit, πλα
ἀπορῶμεν, τότε τούτῳ τῷ σχήματι χρώμεϑα. ᾿

Περινενοη μένον, τὸ, in fententiis orationis efi,
quicquid intelligentiam noftram confundit et implicat v.
c. cum aliquid ex alio intelligitur, ut ex confequente s»
tecedens, aut contra, Schol. ad Hermog. 1, c. p. 394. τὸ
ἐξ ἐπινοίας τοῦ λέγοντός τι προσλαμβάνον, explicat. "Tale
quid, auctore Hermogene Lib. 1. πρὶ ἰδ, p. 26. contre
rium eft καϑαρότητι τοῦ λόγου, quae eft pars eapaves
perfpicuitatis. cf. Lib. 11. p. 314. ubi easdem fententiss
ad δεινότητα refert. — ὁ. |

Περί

ΠΕΡ 251

TI sp/odoc, ab Ariftotele Rhet. Lib. TIT, 9. ita defi-
nitur: λέξις ἔχουσα ἀρχὴν καὶ τελευτὴν αὐτὴν κατ᾽ αὐτὴν,
καὶ μέγεϑος εὐσύνοπτον. Dionyfíius de Comp. Cap. 2. p.
9. ἁρμονίαν κώλων appellat. Demetrius de Eloc. S. 10.
ἔτι μὲν περίοδος σύξφημα ἐκ κώλων ἢ κομματων εὐκατάφρο-
Φον, πρὸς τὴν διάνοιαν τὴν ὑποκειμόνην ἀπηρτισμένον, qui.
bus $. feq. hoc addit: πορίοδος ὠνομάσθη ἀπεικαω σα τοῖς
ὁδοῖς κυκλοοιδέσι καὶ περιωδευμέναιες. ----- Alio loco S. 30.
περίοδος σύνϑεσίς τίς dei περιηγμένη. Vnde et ipfas ροτίο..
dos περιαγωγὰς vocat S. 202. —— Longinus Cap. 40. valde
luxuriatur metaphoris , quibus vim περιόδου defignet. Sic
uno in loco commemorat σωματοποιούμενα τῇ κοινωνίᾳ,

τῷ δεσμῷ τῆς ἁρμονίας περικλειόμενα et τῷ κύκλῳ Φωνήεν- ^

τα, qUae omnia eodem fere redeunt. ^ Denique addit ἐν
toic περιόδοις τὰ μεγέϑη ἔρανον ναι πλήϑους, ἢ, e. magni-
tudinem in periodis collectionem tnultitudinis effe, Sub.

tilius etiam Hermogenes tractat difciplinam de periodo :

Lib !V.-resp!) εὗρ. p. 106. Primum ita definit: £s; μὲν sa.
ρίοδος κυρίως, καὶ τοῦ ὅλου ἐπιχειρήματος ἀναγκαφικὴ σύνοδος,
καὶ κλεὶς τρόπον τινα, καὶ ἀληϑινὴ περίοδος, τοῦτό dei, ἢ
ἀπαρτίζουσα τὸ ἐπιχείρημα καὶ συνάγουσα. — Ab. μᾶς notioe
ne περιόδου diftinguit mox τὸ περιοδικῶς λέγειν, εἰ ἑρμὴ-
νεύειν περιοδικῶς. ut intelligatur ea periodi forma, quae
non .fententiam perfecte abfolvit, fed tantum verberum

confecutione abfíolvitur. In illa ergo definitione velüti .

periodum realem, in hac tantum verbalem defcribit, quae

improprie dicatur. Hoc mox ita enunciat: ἀληϑινὴ περί

edoc oU τῷ σχήματι μόνον, ἀλδὭἦἧιμ καὶ TQ νῷ συνάγει τὸ ἐπιο
“είρημα, τα βαιι6 ρετίοάμ5 hinc dicitur ἐνθυμηματικὴφ,
eademque γνωμική, lam varia periodorum ex Demofthe-
ne obfervatarum genera adfert, quorum primum eft, quod
fit ex μεταβολῇ τῶν πτώσεων, commutatione cafüum, ut,
fi protafis incipiat ab ὃς, apodofis inferat οὗτος, et fic pet
omves cafus. Aliud perioderum genus eft τὸ érodem-
vix0v, quod habeat formam docentis et demonitrantig..
Tertium e(t. ἐπιτιμητικὸν, in quo eft reprehenfio aliqua.
Deinde periodum fuam Hermogenes denuo his verbis de-
fcribit: περίοδός i$, σχῆμα αὐτοτελὲς ὅλου τοῦ ἐπιχειρήμο-

, τὸς ἐν ἑρμηνείας ῥυθμῷ συντόμως ἀπηρτισμένον. Porro pe» ——

riodorutn membra pari longitudine efle debent. . Contra»
. numerum peccat, qüi apodofin longiorem protafi facit,
In qua quidem regula Sturmius exiftimat pugnam effe
Hermogenis cum Craffo apud Ciceronem de Orat. III, 48.

qui laudat eas periodos, quarnm apodofig productior et
R

longior

"n

258.» IEP

longior fit protefi, quia fpiritus oratoris in fine fit vehe-
mentor. Sic et Demetr. de Eloc. S. 18. Periodus, au-
Core eodem Hermogene, fit ex uno, binis, ternis et
quaternis membris. Μονόκωλος dicitur, in qua fententia .
verborum traieCione circumfcripta producitur. Haec fi-
ne dubio eft, quam Ariftoteles Rhet. IIT, 9. ἐφελὴν περί
odoy appellavit: de qua re c£. Cel. Schneider ad Demetr.
S. 32. et Cel. Vater. ad Ariftot. 1. c. p. 163. Itaque éx
Hermogenis difciplina κῶλον a periodo μονοκώλῳ differt.
In κώλῳ eft fententia abfoluta, et perfeCta, γνώμῃ, ut in
his: vos if/a iutro auferte, Sed periodus μονόκωλος fus-
pehfionerm quandam fententiae habet, ut fi dixeris: Ai
Brute, fi te amas, celerrime veni. Haec eft περίοδος gs-
νόκωλος. Sed x&Aov effcietur, fi ita enuncies: veni, «i
Brute, quam celerrime. — Demetrius autem S. 15. ita:
μονόκωλοι, ἃς καλοῦσιν ἁπλὰς περιόδου. Ὅταν «de τὸ
xov μῆκός τὸ ἔχῃ καὶ καμπὴν κατὰ τὸ τέλος, τότα μονό.
πῶλος περίοδος γίναται. ὑπ᾿ ἀμφοῖν μέντοι συνίξατρῃ καὶ ἁπλῆ
“περίοδος, καὶ ὑπὸ τοῦ μήκους, καὶ ὑπὸ τῆς καμπῆς τῆς α
v0 τόλος. nde patet, Demetrio periodum μονόκωλον dici,
longius quoddam membrum, quod integram fententiam
fundit, quae ab initio usque ad finem cohseret, et fib
apta eft. De quo genere Aquilae Rom. p. 16«. haec fen-
tentia eft: Nounulli ex uno membro ambitems putant. po[ft
compleri, quar μονόκωλον περίοδον appsllant. Ego autem
son video, quomodo periodus cognominetur , σὲ som potins
κῶλον, fi unum fit. Vipianus ad Demofth, Olynth. L p.
9. μονόκωλον καὶ σχοινοτενῆ περίοδον appellat. Qouintilis*
ni autem IX, 4. 124. haec definitio eft: , genera periodi
duo fünt: alterum fimplex , cum fenfüs unus longiore am-
bitu circutnducitur. (et haec eft, quam Graeci &fsAg et
μονόχωλον vocant) Alterum, quod copítat membris, et
. incifis, quae plures fenfüs habent. — Alexandri Rhetoris
wap! σχημάτων p. 582. difciplina his fere continetur: ws«
píodóc dei λόγος ἄνευ περιγραφὼν καὶ κώλων, συνδέσει αὖ»
φοτελῆ διάνοιαν ἐκφέρων. κῶλον δὲ de) παριόδου μέρορ, ὃ λέ.
yero μὲν καϑ᾿ αὐτὸ, ἀντικέμενον dà πληροῖ περίοδον. ap
μα δὲ ἐςὶ τὸ περιόδου ἢ κώλου ἔλαττον. ---- εἰσὶ δὲ τῶν παριέ
dy aj μὲν x)rorsAéic, ὡς τὸ καϑ' αὑτὰς σημαίγειν διάνοιαν,
αἱ dà συνεζευγμέναι, ves καϑ᾿ ἑτέρων ἐκφέρειν τὸ διανόγμα
πλῆρες. αὐτοτελᾶς,, αἱ ἄνευ συνδέσμου ἐκφερόμενου " συν
ζευγμέναι, αἱ μετὰ συνδέσμων cuyxepsvoy. Ariftides περὶ
λογ. πολ. p. 661. periodum definit: σύνταξιν κώλων καὶ
κομμάτων εἰς διάνοιαν ἐκχρτισμέγην. — Et mox: περίθδες
: às

ΠῈΡ - — "a59

"δῆ μὲν ἑνὸς πώλου συνίξαται ὡς τό" τὸ yap εὖ πράττειν πα-
à τὴν ἀξίαν ἀφορμὴ τοῦ κακῶς Φρονῶν τοῖς ἀνοήτοις γίνδ.
ται. Quibus modis graecam περίοδον Latini expreflerint,
videre licet ap. Cic. Orat. 61. ubi dicitur: circuitus , am-
bitus, comprehenfio, continuatio, circum/criptio. cf. Cap.
66. De Periodis do€te et eleganter conícriptus libellus
extat lo. Sturmii , quem Hallbauerus:edidit len. 1734.

Περιεουσία. TO ἐκ περιουσίας προοίμιον, exordiuin,
quod fumitur a füperflua actione. Haec nimirum περιόῦς
σία hanc vim habet, ut orator in criminibus tractandis et
nominandis in exordio ita fere caufam conftitnat: de mi.
sore crimine accu/o , cum potui/]Jem de maiore. In quoqui-
dem aequitatis aliqua fignificatio eft, vid. deea re Hermog.
Lib. l. περὶ εὗρ. p. 22. Eudem forma etiam in refutationi.
bus locum habet. taque dverpor? ἐκ περιουσίας occurrit
δῷ. Apfinem Art. Rhet. περὶ λύσεων p. 608. Ex abundanii
addere, vel adiicere aliquid, in eadem re dicit Quintil.
IV, 5. 15. V,6.2. ΝΗῚ, 3. 88. .

I1spiox 3, verborum comprehenfto f. periodus. δὲς
utitur voce Cicero ad Att, XIII, 26. Deinde Vlpianus ad -
Demo(th. Androt, p. 433. περιοχὴ ds) πλειόνων ἐνδόξων 3
τῶν ἐναντίων dy πράξει μιᾷ ἀϑροισμός. Suidas περιοχῇ,
᾿ὑπόϑεσις. |

Ilepitatsiy, εἰς τινὰ, cum aliero disceptare, et
ita quidem, utin oratione veluti ὠποφρο 3) ad auditores
utaris, inque eos declines, et interrogando refponden-
. doque cum iis disputes, quod Sophiítae facere folebant,

vid. Philoftr. Vit. Apoll. I, 17, et ibi Olear. Hefych. περὲς
“ατοι" αἱ ἱφορίδμ" καὶ οἱ λόγϑι. .

Περιπλοκὴ, involutio, forma dicendi, qua res
turpes, vel inlucundas, involucro quodam verborum te- —
gimus, ut minus turpes et minus ihiucundae appareant. .
Hermog. περὶ μεϑ. dew. p. 16, Gregor, ad h. 1. Cap. 8.
pyra περιπλοκὴ απὸ μεταφορᾶς τοῦ πεπλεγμένου δεσμοῦ,
ὃς iei ὀύσλυτος. ldem τὸ περιπλέκειν explicat ἀσαφῶς Ad-
γεῖν καὶ συνεσκιασ μόνως, fimulque docet, quomodo τὸ πα-
ριπλέκειν ἃ τῷ σεμινολογεῖν differat. Schol. Anonym. ad
Hermog. περὶ usJ. τῆς Óetw. p. 417. ed. Ald. περιπλοκῇ
ἐςι τὸ διαὶ μακρηγορίας ἐκτείνειν τὸν λόγον καὶ συγκαλύπτοιν,
«o συσπιάςειν, κἀὶ ἀσαφῶὼς λέγειν. cf. Crefoll. Vacatt, Αἰ ΄
tuun. Lib. 1l. Sect, 13. ΄

Ra Tee:

“460 ἼῈΡ

Περιπτύξαθϑαι, amplexari veluti oratione ali
quem. Sic Menander diaup. p. 637. καλὸν xod τὸ περεττύ.
£ado] γονέας καὶ ἀδελφοὺς καὶ γένος. — ld fit valedicendo,
felicitatemque apprecando. .

Περισσοτεχνία, nimium ornandi ftadium, quod
in nonnullis argutis dicendi formis, ut in dyriJécer et
παρομοιώσει, inprimis cernitur: ur rua Ugpigiis is
J4dinwendung | gefülliger und überra[chender | Redeformesn,
Demetr. de Eloc. S. 347. cum illas dicendi formas prae
cepilfet in periodis vitandas effe, τῇ γὰρ περισσοτεχνίᾷ,
inquit, μᾶλλον δὲ κακοτεχνίᾳ προσέχων ὁ ἀκροατὴς, ἔξω
γίνεται ϑυμοῦ παντός. Eadem etiam quaedam eít maxo-
φεχνία.

ΤΙερίςασις, inquit Hermogenes Lib. TIL. τ ρ) εὖ
p- 90. dsi τὸ πᾶν ἐν ἡμῖν, xa) λόγοις καὶ πράγμασι xa) ἐϊ.
xoug, καὶ ὑποϑέσεσι, καὶ βίῳ, nimirum τόπος, χρόνος, τρόο
πος, πρόσωπον, αἰτία, πρᾶγμα. cf. Schol, ad Hermog.srs-
el sac. p. 64. cd. Ald. Hinc inter genera caufarum egued-
Twy refertur etiam τὸ ἀπερίζατον, quae et a/ría ἐλ εἶπτου-
σα dicitur. vid. voc. éA.errovex et acósxroz. Ad illa Her.
mogenis fex genera περιςάσδων oculum intendit quoque
Thom. Msg. p. 710. ubi ait: περίζασις καὶ ἡ αἰτία, οἷς ὄχ
λοῦσι καὶ τὰ τῶν ῥητόρων ἕξ περιτατικά, Valgo circum/fas
&£iae dicuntur a Latinis, et Quintiliano quidem V, 10. 104.
ubi Capperonerius ex Schol. MS. ad Hermog. Progymn.
haec adícripfit: τοὶ περιξατικαὶ εἰσὶν ἕξ τίς, τί, πῶς, ποῦ,
«πότε, διὸ τί. περιφατικὰ δὲ λέγονται, διότι εἰς ἣν τούτων
“πλείω 3 καὶ εἰς ἅπαντα wsprlsaraj ἡ ὑπόϑεσις. Cicero attri-
6uta vocat, quoniam iftis fex rebus attribuuntur, h. e. de
illis probabiliter dicuntur.

Περιςρέᾷψειν, τὸ ἔγκλημα. vid. voc. ἀντόγκλημα,

Tleperopauec?x:, res verbis dicitur, cum idonea
concinnitate e brevitate ita enunciatur, ut rotundaet con-
cifa et teres elocutio fiat. nonyma funt cvyxporéday
et cvozác?o. Dionyf. de vi. Demofth. Cap. 21. p. 1020.
vid. voc. evyxsxporyuéyq , et Topsver. ldem Ifocratem οἵ
Platonem ait γλυπτοῖς καὶ τορευτοῖς ἐοικότας ἐκφόραιν M-
γους 1. c. Cap. 51. p. 1112.

Περιτρέχοντα, ὀνόματα, verba vulgaria, trila,
obvia. Dionyf. lud. Dinarch. Cap. 2. p. 633. ὀνόματα μόνεγ
ϑιφιγοὶ καὶ περιτρέχοντα ἐσπούδασε. ,

| Ilegc

ΠῈΡ 201

TT epitpoty, forma refutandi adverfaria argumenta,

qua id, quod adverfarius pro caufa faa adfert, ita in il-

lum retorquetur, ut propter id ipfüta videatur reprehen-

dendus. Hanc formam faepe commemorat Apfines Art.

Rhet. Cap. περὶ λύσεων et fqq. cf. Vipian. ad Demofth. πΦ-
ρὶ τῶν. μεγαλοπολ. "p. 133. ᾿

Περιττολογία, loquacitas quaedam orationis,
quam Platoni tribuit Dionyf. Ep. ad Pomp. Cap. 2. p. 759.
ubi fimul eius iodolem ita defignat: ἕλκει μακρὸν dwerei.-
youcx τὸν νοῦν. συσρέφει dà δέον ἐν ὀλίγοις ἀνόμασι, éx-
«cera εἰς ἀπειροκάλους περιφράσεις, πλοῦτον ὀνομάτων ἐπ
δεικνυμένη κενόν. Contrarium τῇ περιΦράσει vitium illud
nominat Quintil. VIIT, 6. 6r.

Περιττός. λέξις περιττὴ, diio affe&fata, mimioque
elegantiae flüdio luxurians, δὶς Dionyf. de Compot. Cap.
18. p. 118. deinde illa etiam, quae a communi forma re-
cedit, sovata, comta, variata, oppofitaque τῇ κοινῇ et
συνήϑει apud eundem in Lib. de vi Demofth. Cap. 50. p.
1124. cf. Demetr. de Eloc. $. 77. Longino Cap. 40. τὸ
περιττὸν eft amplum, magnum, opponiturque τὸ κοινὸν et
δημῶδες, vulgare et tritum in oratione. Eidem Cap. 3,
4. notat eximium quid in oratione, ut Morus vertit, dee
prüchtige Ausdruck. — Ita et Dionyf. Tud. Ifocr. Cap. 3.
ex Theophrafto Rhetore τὸ μέγα καὶ σεμνὸν καὶ περιττὸν
&y λέξει, iungit. Vnde etiam περιττότης Hermogeni περὶ
ps3. dew. p. 8. fignificat redusdantiam diCtionis, quae et
in verbis et fententiis cernitur, gravitatemque orationis
adiuvat, nec in vitio eft. In verbis fit Φατριβῇ et xuj-
dei, commoratione et copia: in fententiis autem per ézsv-
ϑυμήσεις et cujmAoxqy λάγων καϑολικῶν. |

ΠΠεριφερὴς, Φράαις. vid. voc. evrgosgoc. — βάσις
περιόδου περιφερὴς eft apta periodi claufüla, quae illam
rotundam facit, ita ut vere fentias periodum finiri, Con-
trarium efl τὸ ἀκόρυφον et ἀκατασροῷον. vid. Dionyf. de
Comp: Cap. 22. p. 168. ubi etiam aep/ypa(Qec et avédga-
qoc, ἢ. e limitibus deflitwta et vaga periodus dicitur. —
“προοίμια φρογγύλα καὶ περιφερῆ ap. Dionyf. Art. Rhet. Cap.
10. 13. videntur eífe prooemia lata, circumdu&a, mox
ἀποτεταμένα. :Quaerentibus autem nobis, quodnam po-
tiffimum latitudinis genus intelligendum fit, lucem Quin.
tilianus adferet, cuius fimillimus locus eft Lib. IV, 1. 60, -
» Nec argumentis autem, nec locis, nec narrationi fimi

3 18

262 ΠΕΡ

lis effe in prooemio debet oratio, neque tamen dadas
femper atque circumiata, fed faepe fimplici atque illabo-
ratae fimilis. Ad eum locum Gefnerus deduilam et cir.

cumlatam explicat periodicam, f, per periodos decurrentem,
vid. voc. feq.

IIspi opu, periodus. Sic Plutarch. Pericl. Cap. 5.
Ubi cum Periciis tumorem, füperbiam, et feveritatem in
cultu et in dicendo defcripfiffer, Ionem poetam adfere
qui e contrario laudaffet τοῦ Κίμωνος ἐμμελὰς καὶ ὑγρὰν.
«aj μεμουσωμένον ἐν τοῖς wepipopaic. Hefych. περιφορά" ἡ
ματὰ κύκλον κίνησις. ᾿

Περίφρασις, quae fit, quove modo ad füblimits
tem valere poilit, docet Longin. Cap. 28. Ab Alexandro
Rhetore περὶ exq. p. 584. ad σχήματα τῆς λέξεως refer-
tur, et poetis inprimis tribuitur, ut in his: 8/4 Ἡ ρακπλύξ
μένος "Alxiyóoio. — Sed etiam ex Demofthene exempium
adfert, in quo ex periphrafi grandis et emphatica oratio
fa&a fit. Inprimis apud Thucydidem frequeotem illam
figuram agnofcit, Eadem haud dubie eft circwitio Latino-
rum üt ad Herenn. IV, 32. Certe ad hoc genus pertinet, :
Quintilianus VIIl, 6, 61. , quicquid fignificari brevius
poteít, et cum orvatu latius oftenditur, περίφρασις eff,
eui nomen latine datum eft circumlocutio.* cf, Capperon,
ad Quintil. X, 5. 5. ubi quid inter περίφρασιν, παράφρα»
ei et uera paciy interfit, docetur, — 4dmbitum verborum
Suetonius dixit Tiber. 71. nova fignificatione. Nam apud
antiquiores, Ciceronem et Quintilianum, periodus ifto
inodo de(cribitur.

I ecc, interrogatio, fig. oratoria. Dionyf, de vi
Demofth. Cap. $4. p. 1121. ἴδιον dà δή που σχῆμα ψεύσαμς»
ϑιου δ᾽ ἀνθυποφορᾶς etc. — πεύσεις et ἐρωτήσεις Longinus
junxit Cap. 18. 1. ubi non videtur discrimen urgendurm,
effe, quamvis id docuit Aquila Rom. de Fig. S. 11. et 12«
ef. Hermog. περὶ der. p. 23. ubi eadem ἐρώτησις dicitur,
et Gregor. ad ἢ, l. Cap. 10. — "Tiberius Rhetor. Cap. 13.
γὸ πυσματικὸν appellat. Ammonius ἐρώτησιν, παῦσιν et
ἀνάκρισιν diftinguit. Etiam Alexander περὶ σχημ. p. 475:
inter ἐρώτησιν, πύσμα οἱ διωυτόρησιν discrimen itatuit, quem
Aquila Rom. fecutus eft. — Alio fenfu ἐρωτήσεις et dpt
φήματκ Sophiftarum dicuntur de quibusdam generibus
σοφισμάτων, interrogatiunculis captiofis, ex diale&tica
erte petitis, quibus irretjre et fallere dicendo faleher s

nEe9e 263

De his vid. Crefoll. "Fheatr. IJ, 5. 6. 7. De τῴσματε Aqui-
ja Rem. l. c. hoc genus, inquit, in eo differt a fuperiore
(ἐρωτήματῷ quod ad hanc una voce tantum refponderi
poteft, vel a negante vel a ,confitente: quaefito autem,
h. e. πύσματι, Occurti non nifi pluribus poteft, vid. voc.

SUO ju.

Flafuxórwc, λέγειν, ita dicere, nt natura videatur
verba diCtaffe, neque ars ftudiumque appareat. Ariftot.
Rhet. IlI, 2. δεῖ λανϑάνεοιν ποιοῦντας καὶ μὴ δοκῶν λέγειν
πεπλασμένωρ, qx πεφυκότως. vid, voc. βούλεσθαι.

Πηλιπότῃς. De ea copiofius di&um ad νος. ὅρου.
Sopater dic4p. p. 326. ita deflnit: κατασκευάζται μάλισᾳ
ἢ πηλριότης τοῖς ἀπὸ ToU τέλους, ὅταν ἢ πολλὰ, ἢ μεγάλα
δυκνύειν ἔχεις τὸ ἀποβαίνοντα h. e. pertinet ad momenta
argumentandi ea, (κεφάλοωμα) quae in ftatum definitivim
cadunt, etin rerum mujtitudine et magnitudine demon.
Ítranda inprimis cernitur.

Πιϑανὸν, τὸ Vnde πιϑανότης, virtus oratoria
de qua AuCtor evvorr. πωραδόσ. p. 24. τὸ 39oc xa] ἡ ἀλή-
ϑεια τὸν πιϑανὸν λόγον. ποιοῦσιν. εἰ γὰρ μὴ προσφυῶς Tic
μιμοῖτο τὰ ἤϑη καὶ τῇ ἐμφάσει τοῦ ἀληϑινοῦ λόγου. χρῷτο
τοῖς περιξατικοῖς, xo) ταῖς ἐπιεικέσι ἐννοίχις, um) τοῖς Biene
τικοῖς σχήμασι, RAI. ἐναντίον ταῦτα ἐκφέρῃ, ein. ἂν πιϑα-
yog do£eis ῥήτωρ. Quamvis Schefferus ad b. 1. notat z;3a-
γότητα non tam effe virtutem oratoris, quam effectum τοῦ
πρέποντος, quod obfervare in erastione orator debeat, cf.
Dionyf. in Iud, Lyf. Cap. 13. ubi etiam τοῖς ἤϑεσι tribuit
τὸ πιϑανὸν, τὸ πᾶσαι. fed πάϑεσι, τὸ ἰσχυρὸν, TO βιά-
cado, et παραναγκάσαι!. Praeterea autem ἡ πιϑανὴ ao-
' λογία, quae Rhetoribus dicitur, eft genus defenfionis,
quod fit retortione teli ab adverfario emiffi, in contrariam
partem, ἢ. e. cum id , quod fignum facti effe adverfarius
dixerat, nos indicium rei non faCtae effe contendimus.
Eft itaque τῆς αἰτίας ἀναφροφὴ, de qua Hermog. περὶ eq.
dicup. p. 44. et Sopater in dieupécer ἤγτημ, qui ubique huius
formae inter alias mentionem facit, ut p. 313. ἡ αἀληϑὴς
«aj πιϑανὴ ἀπολογία, ἀντιφροφή ds; τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄχρε
τέλους. cf, Schol. Hermog. p. 163. Ald. Rhet. |

Πικραΐνμειν, τὴν λέξιν, dicitur, qui ita fe In de-
lectu compofitioneque verborum comparat, ut elocutio

difficilis, fevera, auftera, et quodammodo amara oriatur.
R 4 "^ Dionyf.

464 | HIK

Dionyf. de vi Demofth. Cap. 34. p. 1061. ubi τῷ fuper et
'φρυφνότητι iungitur. cf. pag. 1123. Idem p. 1125. eft τὸ
Φορτικοῖς καὶ ἀηδέσι τοῖς ὀνόμασι χρῆϑαι!. Contrarium ei
in priori loco τὸ rpu( pois ὀνόμασι καλιωπίζειν τὴν dud A ase
Toy, et TO πικραίνειν adhibetur ih feverioribus affectibus
jrae, indignationis etc. Ingenia ad hanc elocutionis íor-
mam proclivia Longino Cap. 44. dicuntur (vcec δριμέϊαι,
et ἐντραχές. vid. ibi Morus.

Πικρὸν, τὸ, iniucundum, auflerum, molefium.
Sic τὸ βραχὺ, brevitas, fieri folet πικρὸν, cum perfpicul-
tate caret, die Kürze wird widrig , unangenehm. Dionyt.
Ep. ad Pomp. Cap. 3. p, 775. μετὰ τοῦ σαφοῦς ἐξεταςῦμε-
yov ἡδὺ Φαίνεται τὸ βραχὺ, ei δ᾽ ἀπολόποιτο τούτου, πικρόν.
Vnde τῷ πικραίνειν faepe opponitur τὸ ἡδύνειν. — πικρὰ
ὀνόματα, verba aliquid rigidi, et moleíti habentia, ea-
demque ταπεινοὶ, oppofita τοῖς καλοῖς spud Dionyf. de
Comp. Cap. 16. p. ΤΟΙ. — πικρὰ ἐνθυμήματα, Plutarcho
Praec. polit. p. 202. Tom. IX. Reisk. funt /esstentiae acutu-
Jas, eoque moirfiae, ex nimio ftudio quo excogitatae vel
dispofitae funt in oratione. — Sermo ibi eft de aapispyla
'σοιςικῆ. von einem pedantifchen Brüten tiber. Worten

4dusdruck, — Hinc et commemorat περιόδους πρὸς κανόνα.

xo] διαβήτην ἀπηκριβωμένους. Idem in Vit. Demolth. cap.
6. καταγελᾶτο di ἀήϑειαν τοῦ λόγου συγκεχύααι τοὺς περιό-
δοις καὶ βεβασανίοαϑοαι τοῖς ἐνθυμήμασι πικρῶς ἄγαν καὶ κα-
'τακόρως δοκοῦντος. ἰπ quo loco, cum Bryanus aliique
“«υκνῶς reponendum cenferent, id non alia de caufa fa-
Ctum effe puto, quam quod vim vocis πικρῶς ex Graeco-
rum Rhetorum technologia altius repetendam non adfe-
quebantur.- :

Πικροφωνία. — Pfeudo-Turnebus ad Quintiliani
ΧΙ, 3. 16g. verba haec: ,,eft his diverfa vox, et paene
extra organum, cui Giraeci nomen amaritudinis dederunt,
fupra modum et paene contra naturam vocis humanae acere

ba ,* notat, Graecis iliud vocis genus πικροφωνίαν appellari, .-

Attamen fontem, unde haufit, non monítravit, nec is
Gefhero notus fuit. Ceterum quo fenfu Graecí τὸ πικρὸν
jn voce dixerint, fortaffe ex ipfa Quintiliani, in his rebus
Graecarum metaphorarum amantiífimi, interpretatione in-
telligi poffit, Atqui acerbum Quintiliano fignificat, quice
quid eit immaturum, metaphora a fructibus ducta, quo-
rum acerbitas et amaritudo, plerumque etiam immaturi.
tatis dacumentum effe folet, — Sic Lib. ΧΗ, 6, ,, Mods,

inquit,

-

ΠΙΝ 5 5 ^ 904

"inquit, mihi videtur quidam tenendüs, ut neque prae-
propere diítringatur immatura frons, et quicquid eft illud
acerbum proferatur.* ^ Deinde inter vitia vocis etiam
acerbam vocem collocat Lib. XT, 3. 32. "Itaque illa amari-
tudo vocis et ipfa vox aéerba tum locum habebit, cum
quis indignatione vel alio affeCtu abreptus ita faucium et -
vocis veluti terminos excedit, ut fonus oriatur abfonus,
pueriliter clamofüs, atque exilitate fua peffime aures af-
flciens. Sed bene eft, fi iam omnes vim iftius metapho.
rae durioris et fubtilioris magis animo fentiant, quam
, perfpicuam verborum explanationem expeCtent. Omni.

no autem cum his conferenda funt, quae ad voc. 4uipov
adnotavimus. | $008

..... V1?voc, fitus, /qualor, qualem" vetuftas | inducit,
Rhetoribus dici folet, de ea orationis compofitione, quae
,vetuftatis feverioris et inconditae formam 'et habitum ine
duit. Ita Dionyf. de Comp. Cap. 22. p. 150. ubi ἀῤχαΐσε
μὸν καὶ πῖνον, ut mox p. 166. εὐπινῆ καὶ αὐφηρὼν ἁρμονίαν
componit, et ita quidem, ut placere orationem hac ipfa
forma fignificet. lbid. Cap. 23. p. 172. πῖνος σχημάτων
vocat, figuras antiquitatis veluti fitum habentes intelli-
gens, quae et dicuntur dpxouomperék;, ὅσοις ἢ σεμνότης
Tic, ἢ βάρος wpógssiv, et opponuntur voi; τρυΦεροῖς et
μαλακοῖς, Ausdruck, und Behandlung, in der krüftigen,
edien , einfach-grofjen. Manier des frugalen. Aiterthums , im
Gegen/atze des düppigen, | tüufchenden | Flittérputzes der
neuern Bertdt/amkrit. Eodem modo apud Suidam in H7
νος, ὃ ἀρχαϊος πῖνος Aoyoypa(Q/xc antiquam orationis ele-
gantiam notat, quae, νεωγερισμῷ opponitur et laudabilis
eft. Vnde et τὸ sumtyàc vel πεπίνωμένον' fübinde dicitur, -
quicquid cum prifca elegantia et docte fcriptum vel dictum
elt. vid. voc. δὐπίναα. Cic. Ep. ad Att. XIV, 7. 44 Cicero-
se mihi literae [aue πεπκινωμέναι, et bene longae: cetera
autem vel fingi po[funt: πῖνος literarum figntficat doBio.
gem. cf. XV, 16. Cautjionem, quae in eo genére adhiben-
da fit, Dionyfius ep. ad Pomp. Cap. 2. p. 159. docere vi-
detur, ubi ita Platonis elocutionem laudat: ὁ rs πῆνος αὖ.»
13 καὶ χνοῦς ὁ τῆς ἀρχομότητος ἡρέμα xa] λεληθότως ἐπι
τρέχει, χλοερὸν τέ τι καὶ τεϑηλὸρ. xo] μεςτὸν. ὥρας ἄνϑος
εἰναδίδωσι.
.
Πίπτειν, cadere, humi repere, de tenui et humili
dicione, ut noftti: finken, — Huic. contrarium eft τὸ ope-

R 5 ea,

466 ΠῚΙΣ

«Jay, ἴδ attollere, vi et fpiritu quodam dicendi. vid, Phi:
loftr. Vit. Soph. p. 592.

Πίφςεις, probationes, argumenta, quatenus arte
oratoris adornantur, Ariítot. Rhet. I, 1. aj a/seig ἔντεχνον
μόνον, et S. 27. ἡ Tísic ἀπόδειξίς τίς. τότε yap πιφεύομεγ᾽
ψάλιτα, ὅταν αἀποδεδείχαι ὑπολάβωμεν. Vnde Quintil,

; 10. ubi de ἐνθυμήμασι, ἐπιχειρήμασι, et ἀποδείξεσι exe
pofüerat, addit: haec omnia generaliter πίσεις appellant,
Eaedem πίξεις &odeixraxq; appellantur Lib. I, 2. et Gre-
gor. ad Hermog, Cap. 1c. z/siy explicat τὰ πιφωτιηρρὶ
ἀποδεριτικὰ ἐπιχειρήματα, Porro Ariftoteles πίξεων duo

enera facit, ἀτάχνους, et dyréyvoug Lib. I, 2. (cf. Cic,
S pic. 2. 4. et 19. Quintil. V, 1.) Ex priori genere funt
teles, quaefliones, fyngrapha, quibus Cap. 15. adduntur
leges et iusiurandum. — Ad polterius genug pertinent, quae
. arti et ingenio oratoris debentur. Auctor Rhet. ad Ale-
xandrum p. 245. Ald. de eadem re ita praecipit:: eic? die
φρόποι τῶν wísamy* γίνονται γὰρ oj μὲν ἐξ αὐτὰν τῶν λό
xe] τῶν πράξεων καὶ τῶν ἀνθρώπων" c] δὲ ἐπίϑοτοι, τοῖς
λεγομένοις καὶ τοῖς πραττομένοις, τὰ μὲν γὰρ εἰκότα κα
, παραδείγματα καὶ τεκμήρια καὶ ἐνθυμήματα, καὶ YER
xa] τὰ σημᾶα, καὶ οἱ ἔλεγχοι, πίξεις ἐξ αὐτῶν τῶν λόγων
εἰσίν. ἐπίϑετοι δὲ (quas «réxvoug πίξεις alii appellant)

prupíaj, ὅρκοι, βάσανοι. cf, Schol. Anonym. ad Hermog.
Lib. I. περὶ &. p. 398. Ald.- qui τίξεωμ dyráyyoy tria ge-
hera facit, ut fint vel Aoyixaj et πραγματικοὺγ vel d$
vel παϑητικοὺ, eadem modo, quo Dionyfius in Iud. L
10. eic τὸ πρᾶγμα καὶ τὸ πάϑος, καὶ τὸ ἦϑες refert. Mi-
nucianus Rhetor περὶ ἐπιχειρημάτων haec πίφεων ἃ
genera recenfet; μαρτωρίας, ὅρκους, προκλήσεις, Dagd-
youc, ψΨόμους.

ΠῚ τὸς, λόγος, oratio argumentis nixa, deodenermis
Ariftot. Rhet. II, 1. Vnde et à πιφικὸς dictus, qui facul
tate perfuadendi inprimis pollet, ap. Diog. Laert. IV, 6.
«. 32. Et Aóyoi wissvrixo) dicuntur oratio argumentorum
fidem faciens. Nempe ita nonnulli artem Rhetoricam
finierunt: πειϑοῦς δημιουργὸς. ἐν λόγοις τὸ βάρος ἔχουφα
“πιφευτικοῖς, ut diftinguerent a DialeCtica, quae etiam ver.
fatur in λόγοις n3 quidem πιφευτικοῖς, fed potius didar-
«aAxoiz. vid. AuCt, Prolegom. ad Schol. P.
ed. Ald, Tom, II, ᾿ ὃ "nog. P9

Ilis

HAA — 267

Πλάγιον, τὸ, quicquid in oratione obliquam' for.
1nam habet, oppofitam τῷ εὐϑέϊ, re&to dicendi modo. vid.
Dionyf. de Compof, Cap. 6. et Demetr. de Eloc. 104. Res
ex technologia Gragmaticorum fatis nota, faepenumero
sutem commemorata Rhetoribus; ut τὸ «πλαγιάφαῃ Her«,
mogeni Lib. l. περὶ ἰδ, p. 30. — πλαγιότητες Demetr. S.
108. quibus ἡ s2Jeix contraria eft. Ariítides etiam περὶ
sroA. Àoy. p. 642. ftatuit πλαγιότητα efticere σεμνὸν λόγον.
Nempe in fermone recto εἰ eó3ei quaedam ineft puritaa
et fimplicitas naturalis; fed πλαγιότὴρ magis eft ex arte
DEOR aliquamque orationi dignitatem conciliat. vid. voc;
Φρϑός. |

TIAX sed au. mex AEc9aj dicitur λέξις. fi nimium or.
nandi artificium et curam prodit, ut fi eft fuusrpec, h.e.
eo numero eaque concinnitate efficta oratio, quae carmi.
ti propria effe folet. Itaque Ariftot. Rhet, IIl, 8. de hoc
genere: τὸ μὲν ἀπίϑανον" πεπλᾷαϑοι γὰρ δοκῶ. — Vnde et
πεπλασμένως λέγει», fie, artificiofe dicere, cui contra.
. gium eft τὸ πεφυκότως λέγειν 2. ἢ. e. ita dicere, ut natura
dictat. Ariftot. 1. c; Cap. 2. — πεπλασμένρυς ὕμνους Me-
nander Rhet. περὶ dioup. éd. p. 598. dicit, in quibus poe.
tae aliive fcriptores daemonia fingunt, ut Φόβον et Δέμον,
Martis adminiftros, etc. cf. voc. ποιῶν, et πλάσμα.

JIAxav&d xi. πεπλανημένα χρώματα, caufae vel af«
gumenta, quibus in alieno facto uti orator poteft, vaga,
fibi non conflantia et inter [e disfentanea, ut, fi quis miles
proditionis reus fit, quoniam hoftes ei ftatuam colloca-
runt, illud hoftium fa&um ita a defenfore colorari poteft,
ut dicat hoftes id feciffe, quoniam virtutem militis admi.
rarentur, aut ut cives fuos ad fimile facinus excitarent,
aut quod invidiam fibi concitare vellent. Haecergo χρώ-
'" porx, hae caufae, quia non omnes fimul verae effe pof.
funt, dicuntur πεπλανημένα, vagae, (ibi wow conflautes,
vid. Hermog. περὶ sac. p. 42.

Πλάασαις, 1) eadem quae σύνϑεσις, compofitio,
ftrn&tura orationis. Sic Longin. Cap. 46, 3.. σφόδρα θυ
pls; τὸ λεγόμεναν, da γέγονεν {ψηλὲν τῇ wÀdce 2)
πλάσεις dicuntur, fi quis in oratione pathetica alios lo.
quentes et agentes introducit, non ut vere locuti funt,
vel egerunt, fed ut ipfe fingit. v. Apfin. Art, Rhet, p, 726.
"Hinc Eunapio Libanius in eius vita p. 132, dicitur magnus
artifex fuifle Qe πλάσιν na) ἐξομφίωσιν h, 6. in. exprimenda

! , atquo

468 ᾿ ΠΛΑ͂

atque ex vero effingenda morum fimilimdine. ' Quamob:
rem etiam 'appellabatur πίναξ τις καὶ dxyacyeioy, παντοδαπῶν
338v καὶ ποικίλων, qui ut in tabula vel expreffo: fimulacro
hominum naturatn et mores omnigenos repraefentare pof.
fit; cf. Vlpian. sd Demo(th: Coron. p. 216. ubi 39oxeifay
et ἡ τῆς πλάσεως εὕρεσις iunguntur, opponiturque τὸ &xa»
τάσκευον et τὸ ἀπλούςερον λέγειν. 3) πλάσις tum quoque
dicitur, cum fingitur aliquid, f. fupponitur, quo pofito
alterum convincatur, f. enervetur; die Setzwwg eines. Fal-
les, die ZInnehmung eines müglichen Erfolgs. Sic verba
Demofthenis adv. Leptin. p. 305. Φέρε, ἐὰν dj πέμψας d
3uXc Λεύκων épurg, τί ἔχοντες ἐγκαλέσαι, καὶ τί usupips-
yo. τὴν ἀτέλοιαν αὐτὸν ἀφύρηϑϑε, τί πρὸς Θεῶν ἐροῦμεν!
Vlpianus ad h.l. πλάσιν appellat, quae faciat λόγον ἐναργέο
€epoy καὶ ἐμ ψυχότερον. vid. voc. πλαφόν. —

Πλάσμα. 1) compofitio, forma dicendi, quem
vulgo /iilum vocant. Dionyf. de Comp. Cap. 4. coll.
δὰ Pomp. Cap. 3. p. 779. ubi πλάσμα ísopixóv eft compoli-
tio-hiftorica, Aiflori/che Manier und Kunfl im Ausdruci
sad Behandlung. ldem in Lib. de vi Demofth. Cap. 34.
p. 1060. tria genera elocutionis, τὸ ὑψηλὸν, τὸ ἰσχνὸν,
τὸ μέσον, πλάσματα appellat, quae alio loco Cap. 33. p.
1059. χαρακτῆρες dixerat. Longinus 15. 8. ποιητικὸν τοῦ
λόγου καὶ μυϑῶδες πλάσμα, genus dicendi poeticum et
fabulis di(tiné&tum. — Sic et Proclo in Chreftomath. apud
Photium Bibl. Cod. 239. πλάσμα dicitur, qui Demetrio et
Dionyfio ὁ χαρακτὴρ, forma dicendi, vel /déx Herm
ni ltaque illi πλάσμα e(t vel ᾿σχνὸν vel. ἁδρὸν, vel μέσον
yel ἀνϑηρὸν etc, qui varii orationes characteres funt, Eo-
dem feníu Plutarch. in vita Demofth. Cap. 9. τλάσμα et
σχηματισμὸν iunxit, ut in genere modum et formam di-
cendi, quam aliquis fequitur, notaret, die Mamier.

. lorem dicendi. Quintil. VI, 3. 107. — 2) πλάσμα Deme-
trio dicitur genus illud fi&ionis f. asfimilationis, quod fit,
cum in verbis fabum eius rei, quam illaexprimunt, utcun-.
que imitamur. taque $. 177. ftatuit vocabulum βροντεὶ
efle ὄνομα ὀγκηρὸν, et quidem πλάσματι, quatenus prima
fyllaba βρον fonum fundat tonitrus fimilem. Vnde addit:
τραχύτητα dx τῆς προτέρας συλλαβῆς Fe. Manifeftum eft,
Demetrium ἢ. 1]. veluti finxiffe τεχνικῶς vocabulum sAde-
po, ut illud exprimeret, quod in ὀνόμασι πεποιημένοις S.
24. docuerat. Eam notionem brevitatis gratia uno verbo
gnificare volebat, ficuti et uauog et πλατος dixerat, quae
: partim

ΠΛΑ | 069

partim ad fyllabam longam, partim ad δαρισμὸν pertinent,
illud autem πλάσμα prioris fyllabae τραχύτητα, quaé e
crebris confonantibus oritur, defignat. ^ Quare hic 1ο-
cus bene cohaeret, nec mancus eft, quemadmodum Cel.
Fiícherus fuüfpicabatur. cf. γ᾽ οἵ, Inttit. Rhet. Lib. VI, pag.
471. Eodem etiam pertinere videtur, quod 'Fimen, au-
&ore Diogene Laert. Plat. feCt. 26. Platonem reprehem.
diffe dicitur, οἷς ἀνέπλαττε πεπλασμένα ὀνόματα, οἷόν dei,
παυσάμενος Παυσανίας, xa Σαμία μία ναῦς. Neque alio
fenfü exiftimo Plutarchum Brut. 34. de Marco quodam
Favonio, Catonis familiari, qui Broti et Caflii contro-
verfias componere vellet, haec narrat: βίᾳ dy τότε τῶν
παρόντων διωσάμενος τὰς ϑύρας, εἰσῆλθε, μετὰ πλάσματος
Φωνῆς ἔπη περαίνων, οἷς τὸν Νέφορα χρώμενον “Ομῆηρος ^
ἐπεποιήκει, h. e. loquelam et vocem (fc. Catonis) imita- .
tus verfum Homericum pronunciavit. 3) Demetrius $.
298. τὸ πλάσμα λόγου appellat, quod antea σχηματισμοὺς,
vel λόγον ἐσχηματισμένον, vel alii χρῶμα. vid. quae ad .
haec vocc. dicta funt. 4) Apud Soparr. &iwp. p. 369. τὸ
πλάσμα notat cawfam fitam, ὕλην πεπλασμένην, quales
in fcholis Sophiftarum tra&tari folebant, vulgo τὸ Qfryua*
unde et σκιαμαχέαν dixit Bafil. ad Eunom. Lib. 2. vid. το.
foll. Theatr. IV, 7. Id etiam apertius intelligitur ex alio
loco p. 332. ubi argumento a Demofthene tra&tato oppo»
nit τὸ πλάσμα. Sic et Photius Bibl. Cod. 61. πλάσματα
et μελέτας coniungit. Et alio loco Cod. 9o. Libanii So.
phiftae declamationes λόγους πλασματικοὺς Xa) γυμναςικοὺς
vocat. vid, Crefoll. 1. c. et IIT. 10. Eadem de caufa τοὺς
ὑποϑέσεσ, πεπλασμένοις vel πλάσμασι opponitur ἀληήϑεια,
ut vera caufa, fi&is. cf. Syrian. aliosque Schol. Hermog.'
p- 44. Ald. Quas caufas qui tractarent, eos etiam πλασμα-
τογράφους τῶν ῥητόρων appellat Euftath. ad Hom. 1]. αἰ, p.
61. — 5)» Plutarchus in Vit. Demofth. Cap. 11. τὸ xÀ«a-
μα retulife videtur ad oratoris affionem, quae ὑπόκρισις
dicitur: τοῖς ποδλιοῖς ὑποχρινόμενος ἤρεσκε ϑαυμαφῶς, of
δὲ χαρίεντες ταπεινὸν ἡγοῦντο καὶ ὠγεννὲς αὐτοῦ τὸ πλάσμα,
Quamvis Crefoliius in Vacatt. Autumn. Lib. 3. Cap. 5.
p. 475. de voce effeminata et molliori hunc locum. Pla-
tarchi accipit, conferens τὸ πλάττειν (Qwyy». Graecorum,
et Φωνὰς πεπλασμένας, quas eodem fenfa dixerit Cle.
mens Alex. Paedag. Lib. 3. exiftimansque Demofthenem
ilam ob caufam βάταλον dictum. ' Sed fortuffe diftin-
guendum eft, utrum abfolute πλάσμα, an πλάσμα ee
dicatur. — Quamvis et τὸ σχῆμα fimpliciter de geitu et
ὑποχρί.

270 ΠΛΑ

ὑπκοχρίσει diftum commemoravimus ad voc. ex3us, etre-
ρατολόγος. Sic et Ámiotus et Xylander πλάσματα abfo.
Inte dicte ad geftus oratorios referunt ad Plutarch. de Au-
dit. Cap. 22. ubi haec funt: καὶ γὰρ πολωὶ ToU λέγεντες
καὶ πλάσμαγα, xd) ὀφρῦς, καὶ περιαυτολογία, passa d
οὗ κραυγαὶ καὶ οἱ ϑόρυβοι καὶ τὰ πηδήματα τῶν παρόντων
συνεκπλήττει τὸν ἄπειρον ἀκροατὴν καὶ νόον. Certeego no.
lim ad interpretationem huius loci adhiberi eam notionem
τοῦ πλάσματος, qua notat potionem quandam, quae fau.
cium fcabritiem tollat, et liqurdiorem vocem faciat, com-
memoratam illam a Perfio Satyr. I, 17. et Quintil, T, 8.
ubi le&ionem pla/mate effeminatam reprehendit, — Nam
vix fine magno abufü ipfa talis vox delicatior et effemina-
ta πλάσμα dici poffit, cum eo nomine potio vocem effe.
ἐὼν νὴ infigniatur, vid. Crefoll, Vac. Autumn. Lib. 3. Cap. ' :
1t. fect. 2.

Πλκςόν. vÀaex ἐπιχειρήματα, argumenta fict,
cum per fi&ionem aliquam argumentum adiüvas, Sen.
tentia haec efto: tow oportet hofti pofiulanti: obtemperari.
Tam uti orator hac fiCtione poteit, üt dicat: β gmér fmm)
confuiui/Jet , wt darent hoflibus terram et aquam, mom.
lapidibus fuifjet oppre[Jus ? profeTo arbitror. Ἐς iff bier
eine Inflanz , die auf einem Falle beruhet , dem ich jetttt an-
sehme, De hac formadisputat Hermog. Lib. III. περὶ adj.
p. 132. fq. Eius Epitomator in &uvorr. *xoàd. p. 8. trÀa-
. &0y δὲ dsiy πᾶν TO μὴ γεγονὸς, ἐπιτιϑέμενον δὲ καϑ' δεόϑε.
σιν. Tale eft illud in Orat, Cic. pro Quintio Cap. 16. Σὲ
tuus dupondius ageretur, [i in parvula re captionss aliqui.
vererere , non flatim ad Zquilium concurriffes? etc, Sic in
Philipp. 2. ut Antonii fpurcitiem acrius demonftraret, hae
“λάσε; vel πλαςῷ ἐπιχοιρήματι Cicero ufus eft: SY inter
coenam i8 tuis immanibus illis poculis, hoc tibi accidi/fit,
quis non turpe diceret P in coet& vero populi etc.

Πλατύνειν, dilatare, extendere, ut ap, H
Lib. |l. zep) εὗρ. p. 70. πλατύνοιν δηΐγησινν h. e.
narrationem denfam et crebram, verbis et fententiis, ita
ut fenteutiarum; veluti agmina appareant; et ap. Sopatr.
&ioup. p. 288. πλατύνειν τὰ πράγματα, amplificare dicendo
res geítas, τὸ αὐξάνειν. cf. voc. feq.

Πλατύτης, in fingulis vocibus efficitur inprimis
dialecto Dorica, ex fententia quidem Demetrii de Eloc,
δ, 171. τλατέα γὰρ λαλοῦσι πάντα οἱ Δωριῶς, quia fcilicet:
" literis

HAE 371

literis ἃ et o libenter utuntur, ut fi βροντὰ dicitur pro

ροντὴ, litera « eft πλατυτέρα. cf. Au&ar. Hefych. Tom,
I. ed. Alb. p. 974. Hinc λέξις vÀA«réx Hermogeni elt am-
plum verborum genus, quod os in pronunciando dilatat,
üt in quibus frequens eit litera a ve) e, Lib. I. ep? ἰδ. p.
66. ubi mox πλατύνοιν τὴν Φωνὴν dicitur. | Evpvseuías,
et ὄγκον Φωνῆς, et χασμῳδίαν appellat Euttath. ad. Hort,
ΤΙ. à. p. 11. item μεγαλοφωνίαν ποιητικὴν, quae cernitue
. In frequenti ufu-literarum « et », quae Byxoy ποιοῦσι τῆς
Φωνῆς 9i τὴν χασμῳδίαν ad 1l. B. p. 178. Cicero de Orat,
II, 22. verborum latitudinem orisque pravitatem dicit; all»
bi va/fa pronunti.tio, gr. τλατεασμός. cf. Crefoll. Vac.
Autumn. 11], 15. fet, 2. Quintil. l, t1. pinpuetudinem di-
cere videtur, cui exilitas, ἰσχνοφωνίχ, contrarium vitium
eít. — Alio fenfu dicitur ἡ πλατύτης τῆς ἑρμηνείας, am.
pgüitudo, ubertas elocutionis, unde nomen Platoni indi.
tum fuifle nonnulli putarunt, ut tradit Diog. Laert. in
vit. Plat. Cap. s. addit tamen : ἢ ὅτι πλατὺς ἣν τὸ pérwiroy,
ei; Φησὶ Νεανϑης. Quam eandem nominis caufam notat
Seneca Epiít. 58. Erat quidem corpus validum et forte for.
Situs, et tlli nomen latitudo petloris fecerat, Suidas etiam
in Θεόφραςος dicit Πλάτωνα appellatum effe δαὶ τὸ πλά,
τος ἐν τοῖς λόγοις" quam Cicero quoque Orat. 4. veluti
xaT ἐξοχὴν amplitudinem, Plinius autem Epift. I, 10. P/ae
tonicam latitudinem vocat, Neque rara funt apud Grse-
cos exempla aliorum, qui ex orationis five virtutibus five
vitiis cognomina traxerunt. ' Seneca Epift. 12. comme-
morat Heracletum, cui cogsomen Scotinon fecit orationis
ob/curitas. |

Πλεονασμὸς, ea forma orationis, qua duo eiuse
dem fignificationis verba componuntur. vid. Dionyf. de
vi Demofth. Cap. 58. p. 1128. ubi πλεονασμὸν faepe per»
fpicuitatem , efficaciam amplificationemque mirifice adiu-
vare docet. In Homero plerumque adeAsex;av appellat
Euftathius, ut ad Il. x. p. 804. in his verbis: λευκοὶ $dóy« ..
τες ἀργιόδοντος ὑὸς, et palim in fimilibus. ^ Alexander
Rhet. περὶ σχημ. p. 548. hanc figuram in fingulis etiam
coniunctionibus agnofcit, quae ornatus caufa adduntur,
ut, fi abfint, fententiae tamen nihil defit, ut in à. —
Aquila Rom. de Fig. S. 45. Huius figurae, inquit, s
ἐμ eo efl , ut verba quidem adiiciamus, mon ti |
dae rei neceffaria, quam ut ex his magnitudo vei a 3s
eei moralis aliqua commendatio, aut denique ἢ}

212 IIAH

va iudicem circumponatur:. Alioqui vitiofa erit. Similis
habet Quintil. VIII, 3. 54.

Πλῆϑος. Hermog. περὶ με. dew. p . 150. Ald. cum
“περιττότητα docuiffet fieri διατριβῇ καὶ πλήϑα, hoc ita de.
fitit: πλῆϑός ἐςι ποικίλων ὀνομάτων ἐσοτίμων ἐκίχοσις ἐς
ϑείνησιν ἤϑους. t

| Πληροῦν, μεταφορὰν, plane ρενίγαδίανο, εἰ ab/ol.
were metaphoram, die Metapher gehorig fort/etzem, sud
durchführen. Hermog. Lib. IV. περὶ εὑρ p. 208. coll. p.
214. ubi TO πλῆρες τῆς τροπῆς. De alia vocis fi jgnificatio-
ne vid. voc. ἀπαρτίζειν. Apud Alexandr. πρὶ σχημ. p.
584. πεπληρωμένος λόγος eft oratio vel fententia Ῥίαπα μεν
Jpicua per fe, cui ad intelligendum nihil deeft. .

Πλησιάζφειν, τὰ νοήματα, quo fenfu dixerit Arifti-
des περὶ λογ. πολ. p. 651. non fatis liquet ex additis ex-
emplis. Videtur tamen illud πλησιάςζδιν hanc vim habere,
ut fententiae obliqua dicendi forma, et participiorum, ge-
nitivorum abfolutorum ufu inter f* copulentur, et fic pro-
duCtam orationem feu περιβολὴν efficiant. — Nam fl quis
in his re&a oratione utatur, fententiae veluti a fe invi-
cem feparantur, oratioque fit incifa 'et distracta.
in illa forma ὁ πλαγιασμοὸς inprimis dominatur. ἡ

TIAox3, copulatio, fig. elocutionis, qua idem ver-

bum aut nomen bis continuo pofitum, diverfa. fi
vid. Aquila Rom. de Fig. 38: p. 171. 44pud Ciceronem in--
quit Quintil. IX, 3. 40. mira figurarum mixtura deprekee-
ditur, i& qua et primo verbo longo pofl intervallo redditum
4 ultimum, et media primis, et mediis ultima congruunt.

anc frequentiorem. vepetitionem πλοκὴν vocant, quae fit
ex permixtis figuris. Alio fenfu, laiori quidem, πλοπὴν
accipere videtur Aphthonius Progymn. in opp
ubi haec praecipit: ἐργάσῃ nv ηϑοποιΐαν χαρακτῆρι, es
Qà, συντόμῳ, ἀπολύτῳ, ἀπη)λαγμένῳ πάσης πλοκῆς τε
καὶ σχήματος. h. e. fine omni artis ornatusque affeétatio-
me. quam et. Dionyf. i in Iud. Thucyd. p. 882. τὸ
τὸ δυσπαρακολούϑητον et τὰς τῶν σχηματισμῶν πλοπὲς Sp-
pellavit, id eft, eas formas figurasque dicendi, quae
orationem difficilem, impeditam, obfcuramque reddere
folent. : Vnde Scheliaft. ad illum locum Aphthon. ap. AQ.
ita explicát: πλοκῆς μὲν, οἷον ὑπερβατῶν, περιύδων πρὶ
τῶν τοιούτων " σχήματος δὰ; οἷον τοῦ καρϑερεποῦς

. 1 s
IIN E . 273.
ἄλλων καὶ τοῦ συνεχῶς ὑπαλδλαττομένου καὶ μεταβαδλομέ»
yov. vid. quae notata funt ad voc. σκολιοὶ, et ἀγκύλως.

Πνεῦμα, ἐναγώνιον, vis et fpiritus oratoris, certa.
minibus et contentionibus aptus, in quibus animi come .
movendi funt vehementius, ap. Diony. in lud, Thucyd.
Cap. 23. p. 865. quo fenfu haud dubie etiam Demofthenes
apud Lucianum in Encom. $. 14. σφοδρὸς τῷ πνεύματι" die —
citur. — Hermogeni autem Lib. IV. περὶ εὑρεσ. πνεῦμα
dicitur certa oratiotfis compofitio, qua fenténtias pee
membra et incifa enunciatas tamdiu perfequimur, quam.
diu fpiritus et latera perferunt, iraque illad hoc tnodo
definit: “πνεῦμα σύνϑεσίς ds: λόγου, διάνοιαν ἀπαρτίζον, dy
κώλοις xo] κόμμασι μετρούμενον, πρὸς τὴν διάρκειαν τοῦ
ἀνεύματος, καὶ τὴν φωνὴν τοῦ λέγοντος. Eius πνεύματος
duo genera facit, quorum alterum fit κατ᾽ ἐπιμονὴν, alte.
rum κατὰ διαίρεσιν aut μερισμόν. — Prius habet ᾿σοδυναμίχν,
qua una res multis fententiis idem fere fignificantibus ex-
plicatur, ut illa apud Ciceronem in Philipp. 2. ἐπ iflis /a-
teribus, ifla gladiatoria corporis flatwra, iflis. fauci-
bus etc. quae-omnia funt /roóuyxuovvr&, et habent πνεῦς
μα, D. 6. quendam affectum una cum voce oratoris cref.
centem, tPachfende Stürke in. Rürkficht auf. Nachdruck der
Stimme: das crefcendo eines affetlvollen, Reduers: δῶ xd
τὸν λόγον kofew, ait Hermogenes p. 192. — ' Alterius
generis πνεῦμα cernitur in dieupéces et. μερισμῷ in congee
rie rerum, earumque partitione, — Eius exemplum eft in
Orat. Cic. pro leg. Manil. Cap. 8. dico ess (Luculli) σα
ventu maximas Mithridatis copias, omnibus rebus ornatas
atque inftrufas, urbemque fiae clariffimams etc. ^ Hoc
“πνεῦμα porro ex mente Hermogenis nonnullis dicendi for.
mis fe exferit, quas σχήματα πνευματικοὶ vocat, ut cum
in oratione adhibeas formam ἀπόφαντικὴν, ἐρώτησιν:
ἔλεγχον, ἔνφασιν, ἀποφροφὴν, ὀχῆμα ἀρνητικὸν, vel ἀκα.
γορευτικόν. Ex his formis faepe piures vel pauciores iune
gi folent, ut πνευματικὸς λόγος fiat, qui idem eft axuozog
et ὡραῖος, h. e oratio vegétá , lacertofa, robufia, virilis,
- Hsec vis orationis etiam paffim apud Rhetores dicitur op.
μὴ. ἰσχὺς, ἀκμὴ, ϑυμὸς, χολή. vid. Philoftr. Soph. Vit,
Lib. I. p. 492. et ibi Olear. cf. Crefoll. 'Theatr. Rhet. 11],
22. p. 316. Voff.Inftit, Rhet. Lib. 4. p. 65.'et voc. rod. —
Denique πνεῦμα etiam dicitur, quae Latini /afera appel.
lant, inque robufta voce ineft. vid. Plut. praec. polit. p,

207. Opp. Reisk, T. IX. $ Ho
01519,

214 | n OI

I1o,a7», fimpliciter pro carmen condere, dixit Ari-
ftot. Rhet. III, 2. τὸ πεποιημένον autem in verbis fingulis
vel fententiis Rhetores dixerunt, quicquid aut arte praeci.
pua factum, aut nove et contra confüetudinem dicendi
vulgarem enunciatum effet. Itaque πετοιῆ μάνα, ὀνόματα
funt verba faffa, wova Ariftoteli Rhet. 1IT, 2. et Poet. 21..
ubi τὸ ποποιημένον explicat, ὃ ὅλως μὴ καλούμενον ὑπό τιν
γων, αὐτὸς τίϑεται ὁ ποιητής. Deinde τα πεποιημένα di-
'cuntur, quae cum artificio elata fünt, contraria τοῖς αὐτο...
QQuéci, fimplicibus, et nativis orationis formis, ap. Dio-
nyf. lud. líaei Cap. 7. oppofita etiam τοῖς κυρίοις, καὶ ἐν
τῇ κοινῇ χρήσει κειμένοις , in ep. ad Pomp. Cap. 2. p. 760.
Sic et Longinus Cap. 3. 4. τὸ περιττὸν. καὶ x&*on
iungit, h. e. elocutionem, quae vulgarem confuetudinem
ad alium habitum infleCtit, der bearbeitete , gekünflaltt
Ausdruck, vertit Morus. Cicer. de Orat. 3, 48. orafio
polita et fa&la quodam modo. cf. de Invent. 11, 30. et Brut,
4. ldem Longin. Cap. 8. πεποιημένην λέξιν καὶ τροπηηὴν
iungit. Dionyfius in Iud. Lyf. Cap. 8. cum docuitfet, in
Lyfia hoc ipfum artis effe, ὅτι ἀνοπιτηδεύτως καὶ οὐ xard
τέχνην, αὐτομάτως δὲ πὼς καὶ ὡς ἔτυχε σύγχοιται, haec
addit: πεποίηται γὰρ αὐτῷ τοῦτο TO Xwolgroy, ma)
τὸ λελυμένον, καὶ ἐν αὐτῷ τῷ μὴ δοκῶν δεινῶς κατοσκπεύα
9. τὸ δεινὸν ἔχει. Apud. Photium Bibl. Cod. 40. λόγις
«εποιημένος itidem notat orationem artificiofius elabors. -
tam et ornatam, adeoque ad fermonem poeticum propios
accedentem, unde dicitur οἷν λελυμόένῃ καὶ μέτρον ὅπερ.
ορῶσα ποίησις, poelifcke Pro/ía. Inde expreffum videtur
Latinorum facere, quod cum Cicero de Orat. ἃ, 14. jUD- .
gat voci polire, fatis declarat artis et ornatus notionem
fubeffe. . Denique πδποιημένα ὀνόματα funt, quibus imi-
tari fonum vel motum eius rei, de qua fermo eft, ftude-
mus. Sic Demetrius de Eloc. S. 320. explicat: τὰ κατά.
μέαησιν ἐκφερόμενα πάϑους ἢ πράγματος, vid. voc. ποι.

,

71X0y.

ΠΠοιή σεις, peculiari nomine, cuius ufus vepism.
petit, Dionyfius appellat, univeríam elocutionis formam
et compofitionem, inprimis autem, ut videtur eam, in
qua fefe aliquis ad alterius fcriptoris imitationem compe
ravit, ep. ad Pomp. Cap. 3. P- 777: jya δὲ συναλὼν ἄτυ,
πάλαι μὲν af ποιήσεις ἀμφότεραι" (íc. Herodoti et Thucy-
didis) ov γὰρ αἰσχυνϑείην ποιήσεις αὐτὸς λόγων. — .

ΜΝ Ier

e

b.

ΠΟΣῚ 275

Ποιητικὸν, τὸ, quicquid in oratione eft elabora.
ium, et arte fatfum. Dionyf. de Compot. Cap. I. τῇ ποτ᾿
ἐςὶ τὸ ποιητικὸν énéivo, ui) sUyAwacoy καὶ μελιχρὸν dy roig -
ἀκοαῖς, ὃ πέφυκε τῇ συνϑέρει, τῆς πεζῆς λέξεως παραπο-
AovJéiv, ποιητικῆς τε κατασκευῆς τὸν ἀποίηγτον ἐκμιμουμέ.-

. χης λόγον. cf. in lud. Lyf. Cap. 14. ubi contrarium eít τὸ
ἀληϑινὸν, naturalis quaedam fimplicitas, τὸ ἀφελὲς, ut
idem in Iud. Ifocr. Cap. 20. unde intelligitur τὸ. ποιητικὸν
faepe cerni in dictione figurata, ut in his verbis lfocra-
tis: ἡγούμην δὲ, εἰ μὲν μὴ προείμην Tx χρήματα, κινδὺυ-
νεύσεοιν, Dionyfius iudicet effe τὸ ποιητικὸν σχῆμα. . Ea
verba enim fi ita enuncientur: ἡγούμην δὲ, μὴ παραδοὺς
τὰ χρήματα, κινδυνεύσειν, tunc orationem effe ao/rroy
et xQsA3* eine ausgefuchte. [«Vendung- des. dusdrucks, im
Gegenjatze einer. leichtern. und natürlichern. — Itaque in.—
Iud. lfaei Cap. 19. Ifocrati iterum tribuit ποιητικὴν xxrw..
σκευὴν, καὶ TO μετέωρον καὶ πομπικόν. —— In Iud. Thucyd.
Cap. 51. p. 941. ait: yo δ᾽ οὔτ᾽ αὐχμηρὸν καὶ ἀκόσμητον
καὶ ἰδιωτικὴν τὴν ἱξορικὴν vag πραγματείαν. ἀξίωσαιμ᾽ Ry, -
€ A. ἔχουσαν τι ποιητικὸν, h. e. nolo hiforicam elocutionens —
horridam εἰ rudem et incomtam «effe, fed ita fa&am, «b
quaedam ars et elegantia appareát. | Falfo interpres lati-
nus ἢ. l. vertit, poeticum quiddam ? nam.eius vocis faltem
ambiguus fenfus eft. cf. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 3. ubi éy- -
ματα κοινοὶ, κύρια et ἐν μέσῳ κείμενα opponit τῇ παρασκενῇ
ποιητικῇ) τῇ (pace ποιητικῇ. quae habeat μεταβολὰς ^.
ποϑλαὶς καὶ ὑπερβολοὶς καὶ ἀἄξλιας τροπικὰς ἰδέας. In Iud, -
"Thucyd. Cap. 52. idem ποιητικὴν Thucydidis λέξιν vocat,
quae formam et audaciam quandam poeticam imitatur,
quoniam multa poetis liceant, quae in profa minus recte
dicuntur. Sic et Demetr. de Eloc. δ. 112. τὸ ποιητικὸν dy
λόγοις commemorat, et mox itidem Thucydidis mentio.
nem facit, cf. Dionyf. ep. ad Amm. Tl. Cap. 2. p. 793.
Ubi τὸ ποιητικὸν τῶν ὀνομάτων eft ftudium tovorum, inufi-
tatorumque verborum, atque.eorum etiam, quorutri ufum
non nifi poetis condonamus. Hermogeni quoque Lib. 1. -
περὶ id. p. 6. ποιητικὸς λόγος eft oratio arte facta, elabo» -
ratior. | | | |

Tlo;x/AA sip, ornare orationem varietate forma-
rum dicendi, Sic Sopater dieup, p. 289. praecipit: ἀπό.
ξρεῷε τὸν λόγον, ἢ ἑτέροις τισὶν «Hec: trés τὴν ἀπαγγε-
λίαν. Hiuc dicitur πολυειϑὴς ἐν τοῖς σχήμασι, Thucydides.
a Marcellino-in Vita p. 8, et mox πορμλῴξατος ἐν τοῖς τῆς

' : v " S 2 λέξοως ΕΝ

316 ΠΟΙ

λέξεως σχήμασι. . Contrarium. vitium paffim a Rhetoribus
commemoratur τὸ ὁμοειδὲς, τὸ προσκορὲς, τὸ μονόφροτκον,
de quibus feparatim diximus.

Ποιότης. qualitas dicitur Pod. f. conflitutio ge
neralis, in qua fcilicet quaeritur de genere fa&ti, ut: iure
aliquis occiderit alium, nec ne. Itaque Hermogenes re.
. . ς d J,
ῥὶ $c. dioup. p. 20. definit: ἡ ᾧζτησις περὶ τὴν ποιέτητε
τοῦ πράγματος. οἷον, εἰ δίκαιον, εἰ συμφέρον, el ἔννομον,
ἢ τι τῶν τούτοις ἐναντίον. Αὐυδτοτὶ ad Herenn. 1, τᾷ fim-
pliciter etiam iuridicialis confiitutio vocatur, — Ciceroni su-
tem de Invent. I, ὁ. ita: ,, Generis eft controverfia, cum,
quantum, et cuiusmodi, et omnino quale fit fa&tum, quae.
ritur, hoc modo: iuftum an iniuítum, otile an inutile.*
Et mox: ,, Haec conftitutio, quam generalem nominamus,
partes nobis videtur duas habere, negotialem et iuridici
lem.'* cf. de Invent. II, 21. ubi ex inftituto de hoc contro.
verfiae genere agitur. Talis ftatus eft in Oratione Cicer.
Miloniana: Occidi Clodium, inquit Milo, fed reffe st iuri
occidi. — lam ex difciplina Hermogenis haec ποιότης pti-
mo dividitur in λογικὴν et γομικήν. llla λογικὴ pofita ef
in ratione, h. e. ingenii inventionem et oratoris induftriam
in fpeCtanda ipfias natura requirit, nititurque oratoris
dexteritate, qua opus eft in explorandis locis ftatuum et
dialeCticis, generis, differentiarum, caufarum, effe&to-
rum, coniunCctorum, eventuum, fimilium, parium, sn
tecedentium, confequentium , repugnantium, quae omni
non e fcripto, neque e verbis eruenda, fed λόγῳ, b. e.
ratione et iudicio invenienda funt et artificiofe demor-
ftranda; unde Marcellin. ad Hermog. p. 88. ed. Ald. ἡ τῶν
woxyuelroy ἐξέτασις, ait, πλείονος dcirey xa) rsxvixijc τῆς
τῶν λόγων κατασκευῆς. Eadem et AuCt. ad Herenn. II, i2.
cau/a rationalis appellatur. — . Nojuxy antem ποιότης eft,
cum defenfio aut accufatio fcripto aliquo nititur. —Nume
cetera, quae ad huius ποιότητος vim et indolem perfpi-
ciendam pertinere videantur, quaeque apud ipfum Het.
mogenem et eius fübtiliffimum Interpretem, Sturmium
P- 39. fqq. legenda funt, ftrictim propongmus. — Nimirum
illa ποιότης λογικὴ eft vel πραγματικὴ, vel δικομολογικῆ.
In illa disceptatur de rebus futuris, ut fit jin caufis delibe
rationum, Cicero 1. c. Cap. τε. ita definit: ἐκ qua, qui
iuris ex civili more, et aequitate fit, confideratur; quae
tamen interpretacio teprehenfa eft a Quintil. III, 6. p. 139.
Sopater autem in P'rolegom. ad Ariftidem: ἂν τῇ πραγμα-
| rj

ΠΟῚ am

τιμῇ ἐνεφώτων. καὶ ὑπαρχόντων τῶν πραγμάτων περὶ τοῦ
μέδλοντος ποιούμεϑα ζἥτησιν, εἰ déi δοϑῆναι τόδε ἢ ποιῆσαι.
τόδε etc. Vlpiunus ad Demofth. Timocr. Argurh. Ρ- 484.
κα “όλου πᾶσα κατηγορία ῥητοῦ, πραγματικὴν ἀπεργαςεται
φάσιν. ῥητοῦ δὲ λέγω, οὐκ ἐξ οὔπερ ἕτερόν τι ζγτᾶται, du.
περ ἐν $03,201 , οὐδὲ τοῦ ἀναφερομένου εἰς τόχνην xa] ἐξε
ουσίαν; ὥσπερ ἐν ν ἀντιλήψει. xà ἐπὶ τοῖς ἐκβεβηκόσιν
ἢ κρίσις ἐν δὲ τῇ πραγματικῇ, 8i Auc, — Sturmius
ad Hermog. p. 88. ftatuit φάσιν πραγματικὴν diCtam effe,
quod πράγματα παρέχοι, negotium faceffat delibefranti.
bus. , Scholiaftes autem ad Hermog. ἢ. 1. DP; 89. ed. Ald.
ita: ὄρηται πραγμιατικὴ κατεξαίρετον, οὐχὶ ὅτι καὶ. ἐν ταὶς
2] ςάσεσι οὐκ, ἔξι πράγματα, GN. t ὅτι μόνη τῶν ἀλλων
πλεονάςει τοῖς πράγμασι, καὶ ὅτι μόνη τὸν μέϑδιοντα χρόνον
ἐπληρώσατο, oj δὲ ἀξλαι τὸν παρεληλυϑότα. Hüius porro
ftatus negottalis duae formae funt, ἔγγραφος et ἄγραφος͵,"
quarum illa a fcripto et lege profciícitur, haec a ratione, ᾿
quae et λογικὴ peculiariter dicitur. Illa «xci ἔγγραφος
etiam νομικὴ appellatur, vel gxcig TOU ῥητοῦ καὶ διαγοίχρ,
& parte omnium fcriptorum digniore, videlicet, lege.
Hic ftatus in eo cernitur, ut verba ipfius legis qut fcripti
vel negentur vel affirmentur differre a legislatoris fenten-
tia et voluntate. cf, Hermog. ]. c. p. 100. ad quem locum '
Syrianus p. 101. ed. Ald. haec habet : ἱφέον, ὅτι τῶν r,
τῶν τοιούτων. TX μὲν ἔγγραφα, τὰ δὲ ἄγραφα καλεῖται. ἔγ-
γραφα μὲν οὖν, νόμοι, δια ϑῆκαι, ψηφίσματα, φῆλαι ἄγρα.
Qx d, οἷὸν κηρύγματα, χρησμοὶ, Ey Ét p. 103. τὸ ῥη-
τὸν καὶ ἡ διάνοια ési | ζἥτησις. περὶ τοῦ 0 τι ποῦ βαύλεται τὸ
ῥητὸν μηνύοιν. εἰ εἰ τὸ Φανερῶς πεπραγμένον, ἢ τὰ κατηγο-
ρούμενον, ἢ ἕτερόν τι. Sed illa traétari poflunt vel per
συ λογισμὸν, vel ἀντινομίαν, vel ἀμφιβαλίαν, de quibus
fuo loco feparatim di&um eft. Ea conflitutio legitima di-
citur Auctori Libr. ad Herenn. I, tt. Ciceroni de Invent.
Il, 4c. controverfía , quae im (cripto verfatur. vid. Quintil.
III, 5. p. 126. 6. p. 159. et ad h. 1, Capperoner. et Lib.
VII, I, 6. — In ποιότητι δικοκολογικῇ, f. qualitate iwridicia-
Ji disceptatur de re , aut de facto admiffo, h. e. ut Cicero
ait de Invent. ll, 23. aequi et iniqui natura , praemii aut pot-
tiae ratio quaeritur. La dividitur in partes duas, in «v.
τίληψιν, et ἀντίϑεσιν, qualitatem abfolutam , et ajfumti-
vam. De ἀντιλήψοι agit Hermog. l.c. p. 70. eiusque
haec vis eft: propofitio f. λῆψις efto: smique occidiflà Mi-
lonem ; fequitur ἀντίληψις vel ἐναντίᾳ λῆψις hoc modo;

nion inique occidi, ftd iure , occidi enim. civem nefarium et
53 infidia-

s,
£ .

278 ΠΟΙ

infidiatorem. Syrianus ad Hermog. p. 93. ed. Ald. Ita de.
finit: ἀντίληψίς Bem ἀμφισβήτησις περὶ πρᾶγμα, ὅπερ ὁ

μὲν διώκων ὡς ἀδίκημα ἐπάγει, ὁ δὲ Φεύγων τὴν ἐξουσίαν
προβάλλεται τοῦ πεποιηκέναι κατὰ νόμον ἢ Φύσιν ἢ τέχνην,
ἢ ἔϑος, ἢ κατὰ τὸ μὴ κεκωλύοϑα! ὡς ὑπευϑύνρυι Et idem
p. 150. ἡ ἀντίληψις ὠνόμαφαι μὲν ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν Uxà
ῥεύματος μὲν παραφάξδμένων, ξύλου δὲ ἢ λίθου ἀντιλαμ-
βανομένων, καὶ τὴν σωτηρίαν διὰ τούτου ποριζομένων, καὶ
γὰρ ὁ Φεύγων ὥσπερ ἐν κλύδωνι τῷ δικαφηρίῳ κινδυνεύων,
λαμβάνεται τῆς ἀντιλήψεως. οἵ, Schol. Hermog. p. 243.
Sopatr. dup. p. 261. Quintil. VIT, 4. — Huic ἀντιλγψει
contraria eft ἀντίϑεσις, qualitas &yriJ'erixy , et affumtiva.
h. e. praefidium. contra qualitatem abfolutam, velud 3é
σις ἐναντία τῇ ἀντιλήψει, ut ille caedis reus dicat: occidi,
fateor me «jf homicidam , fed feci invitus, feci meceffario,
quoniam ip[e meae vitae infidiatus efl: in[uiatorem autem
licet occidere. — Haec quibus capitibus et modis tractari
debeat, docet Hermog. l. c. p. 82. cf. Herenn. I, t4. et
Cic, de Invent. 1, 11. Ex &vri2écer deinde redundant
duae aliae formae deferifionis, ἀντίξασις et ἀντέγκληροα,
quatenus reus caufas defendendi fui-vel ex füa perlona,
vel extrinfecus et ab adverfario petit: quae pofterior ra- -
tio iterum duas fpecies habet, μετάσασιν, et συγγνώμην,

de quibus alio loco dictum efr. — Ποιότης praeterea et-
jam dicitur in ftatu definitionis, certus modus quo per-
fona aliqua tractatur. vid. Hermog. dicup. «xc. p. 60. et
62. ubi ait: οἱ ποιότης ἀπὸ τῶν παρακολουϑούντων TQ προσ-
ὥπῳ λαμβάνεται. Sopater dicup. p. 333. ποιότης és) ἡ ἀπὸ
Φανέρῶν ἀξιωμάτων ὁμολογουμένη wap) τοῦ τροσώκου ὑπό-
ληψις. cf. Schol. ad Hermog. p. 224. fqq. et νος. $pog. "-π
Alio fenfu denique κοινὴ ποιότης in ftatu inpritnis conie-
€turali, de peroratione et argumentorum fupra tractatos»
rum refümtione dicitur. Hermog. 1l. c. p. 30. et 46. καὶ xoi-
y3 ποιότης, inquit, οἱ ἐπίλογοί εἰσὶ καὶ daurepoAoylaj , γέο
ψοντοι δὲ ἐν καντὶ ὥγτήματι, οὐκ ἐν φοχασμῷ μόνον. Ad-
dit Schol. Syrianus ad ἢ. l. p. 169. ὠνόμαφαι δὲ κοιψὴ ποιό:
τῆς, διότι κοινόν ἐφὶν ἀμφοτέρων τῶν μερῶν τὸ na(paAcuo
h. e. quod eo argumentandi modo utraque litigantium
pars uti poteft,

IIoxos,de?c, ἔννφιαι. vid. in voc. éx«rágyasec.,

Πολετεκός. Omnis varietas fignificationum, quas
ΠῚ voci a Rhetoribus graecis attributas reperimus, iis
potiffimum rebus nititur, quarum cogitatio cum nomine

f ? ΠΟΛ 219

“ὁλεως apud Graecos coniunCtiffima effe folebat. Eo pri,
. mum. rei publicae notio referenda videtur: nam in πόλδι,

"400 nomine etiam κατ᾽ ἐξοχὴν Athenas appellatas eífe

'fcimus, non folum fons et fedes erat omnium illarum re-

rum, quae ad rem publicam adminiftrandam pertinere

poterant, fed et eae artes et ftudia vigebant, quibus imbu-

tos effe oportebat, quicunque ad illam accedere, (oA;

Ττεύεοϑαι) et cum laude in ea verfari vellent. | Iam cum,
florente republica, artis oratoriae, quae quidem non in -
umbra fcholaftica delitefceret, fed vim füam ad rem pu-

blicam adminiftrandam conferret, et praecipuus ufüs.et -
fumma exiftimatio effet, eaque nec fine ingenio nec fine
magna rerum variaram fcientia poffet obtineri, inde fa-
€tum eft, ut, quicquid fignificare volebant ad illam artem
pertinere, πολιτικὸν appellarent. Deinde, quoniam τῇ
πόλει, notis de caufis, maxime propria erat illa morum
ingeniique venu(ítas et elegantia, quam Latini, eadem de
caufa, urbanitatem dixerunt, hinc altera apud Rhetores
τοῦ πολιτικοῦ fignificatiq nata eft, qua illas, quas dixi-
mus, virtutes, five in oratione, five in oratore laudan.
das, declarabant. lam utramque vocis poteftatem e Rhe-
torum de his rebus loquendi confüetudine firmemus. 1lo-
λιτικὸς λόγος, eft cau/a civilis, quae oratione. publica tra-
Ctatur, ap. Hermog. Lib. I. περὶ ἰδ, p. ἃ, de quo genere ex
iuftituto expofuit Ariftides περὶ Aoy. πολιτικοῦ, Vnde et
Pfeudo.Plutarch. de Lycurgo: ἐπολιτεύσατο λέγων xa)
πράττων, h. e. nori folum orator civilis erat, fed et mu-
nus publicum gerebat, δημηγόρος, et ταμίας. — Apud Dio-
nyf. de Comp. Cap. 12. πολιτικὴ λέξις, elocutio oratoria,
. qualis in orationibus civilibus locum habet. Sopater ad
Hermog. p. 25. ed. Ald. Tom. 2. πολιτικὸν φίτημα καλέ,
τὸ ῥητορικὸν, πρὸς ἀντιδιαφολὴν τῶν τε ἰατρικῶν καὶ τῶν Qu-
λοσόφων. ταῦτα γὰρ μόνα περὶ τὰ τῆς πόλεως γίγνδται
πράγματα, xo] καὶ ῥητορικὴ μόνη καλᾶται τολιτικ τέχνη.
ct. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 16. et in, Cenfur. Script. Cap. 2.
ubi Alcaeo poetae ῥητορικὴν πολιτείαν attribuit, hoc eft,
eam orationis formam, quae eloquentiae forenfi apta fit.
Simile quid de Euripide notat: πολὺς, ἐν τοῦς fyropimoo
εἰσαγωγοῦς, quod Quintil. X, 1. ita interpretatus eft: /er-
mone magis accedit oratorio generi. Τὸ πολιτικὸν, orato-
rium, ideoque vehemens, et ἐναγώνιον dicendi genus: nam
hoc ad λόγους πολιτικοὺς pertinet. Longin. 9. 13. Sic πολέ-
τικὴ ἑρμηνεία Hermogeni Lib. III. περὶ eóg. eft ἐναγώνιος
Φρασις,, ut explicat Scholiaftes ad h.1. p. 368. Huc et ar-
! |. 84 bitror

380 ΠΟΛ

bitror pertinere locum Ariftotelis Poet. Cap. 6. p. m. 42,
ubi πολιτικῶς Àéyer , notat, ita dicere, ut smajpts rerum
irattaudayrum et caufae , quam verborum et artis rationem
habeas: itaque opponitur τὸ ῥητορικῶς λέγειν. - llla erat
prima ratio tractandi orationem, cum res ipfa et neceffi.
tas negotiorum dicendi occafionem feci(Tet, nec effet ars
in formam redacta : οἷ μὲν ἀρχοῦοι, inquit Ariftot, πολι»
κῶς ἐποίουν λέγοντας" οἱ dà vov, ῥητορικῶς. —- Dionyfius
de Compof. Cap. 26. p. 215. τὸν λόγον ἰδιώτην, genus ors
tionis plebeium, τὸν οἀδολέσχην, ovra καὶ Φλυαρὸν, oppo-
nit τῷ πολιτικῷ, dy ᾧ πολὺ TO κατεσκευασμένον dei » ἔν.
φεχνον. Et lato, auttore Diog. Laert. Cap. 52. in quine
que generibus orationis, quae ftatuebst, numerabat τὸν
λόγον πολιτικὸν, ὃν οἱ πολιτϑυόμενοι λέγουσι ἐν roig ἐκκλη»
σίχις, et ἰδιωτικὸν, ὃν οἱ ἰδιώται διαλέγονται πρὸς a δήλους.
Hermogenes Lib. 1, περὶ ἰδ. Cap. 1. et 1l, 10. Demolttheni
inprimis λέξιν πολιτικὴν tribuit, cui opponitur σοφιςικὴ
sx Aoyoypa Qi] * unde intelligitur, eam dictionem intel.
ligi, quae oratorem prudentia et fcientia civili fubaCtium
potius, quam artibus oratoriis indulgentem declarat. Sic
hotius Cod. 74. de Themiftio: 2s; τὴν Φράσιν σαφὴς καὶ
ἀπέριττος, καὶ λέξεσι πολιτικαῖς xe) eic τὸ G8uy0y τι ἐπιπλι-
ψούσαις χρώμενος, ubi non fatis commode latinus interpres,
verba vulgaria, vertit, Nam ea tantum elocutio intelli-
gitur, quae non habet affeCtationem peregrinitatis, no-
vitatis, et figurarum, fed utitur maxime verbis civitate
veluti donatis, ufu publico probatis, adeoque eam dign:
tatem habentibus, quam orator inprimis civilis fectari de-
bet, Similiter lfocrates Evag. Cap. 3. πολιτικοὶ ὀνόματα
manife(le appellat verba vulgata, wfitata, et civitate ὅτε
saa, quac.paullo antea dixerat τοταγμένα., übliche, em-
Grlihrte und durch den Sprachgebrauch befiimmte Worte.
aec enim opponit τοῖς ξένοις, καινοῖς, μεταφΦορικοῖς, qui
bus poetis uti liceat. Neque praetermittendus eft Locus
Luciani de Confcrib. Hiftor. Cap, 34. ubi in eo, qui optis
me hiítoriam fcripturus fit, requirit σύνεσιν πολιτικὴν xa)
δύναμιν ἑρμηνευτικήν, ἘΠῚ illam quidem dicit effe aó/dan-
voy καὶ φύσεως δῶρον" mox autem, qui illam σύνεσιν hs
beant, συνετοὺς et ó£éig vocat. Eodem in loco etiam λέ-
£w σαφῇ καὶ πολιτικὴν iungit. Neque alium vocis fen-
fum declarat Ciceronis locus in Bruto Cap, 76, Reliqui
funt, qui mortui Junt, L. Torquatus, quem tw won tam
cito rhetorem dixiffes, quam, wt Graeci dicunt, πολιτριόν...
Erant in ea plurimae literae, we eae vulgares, fed interio-
ra

YI OA 281

yes quaedam et reconditae, divina memoria, fumma ver.
borum et gravitas et elegantia: atque haec omnia vitae de.
corabat diowitas et. integritas. — Aiiis locis congerendis,
quae ad illam vocem pertinent, ut füuperfedere poffim, ab.
lego ad Crefoll. 'Theatr. Rhet. Lib. T, 3. ubi de ea re ex infti-
tuto agitur. Vnum addo ex Quintil. Xl, t. 35. ,, At vir
vere ctvijis, vereque fapiens, qui fe non otiofis disputa-
tionibus, fed adminiftrationi reipublicae dederit, omnia
quae ad efficiendum oratione, quod propofuerit, valent,
libenter adhibebit etc. * — Cui fimillimus eft alius Lib. XIT,.
2. 7. — lam quod attinet ad alteram τοῦ πολιτικοῦ fignifi-
cationem, elegantiae , comitatis, venuflatis, illam quidem
fatis copiofe docuit Morus in Animadverff. ad Longin. 34.
ubi πολιτικὸν μυκτῆρα dixerat, facetam irrifiomum, quae |
habet aliquid comitatis, nec facile offendit. His addo lo. '
cum Diouyf. de Art. Rhet. Cap. l. p. 232. ubi tres. elocu-
tionis modos in orationibus panegyricis adhibendos ad.
fert, τὸ ἀφελῶς, TO σεμνῶς, TO πολιτικῶς λέγειν, quorum
primum f[implicitatem, fecundum gravitatem, tertium
elegantiam et urbanitatem quandam defignat. Et Piutar--
chi in Lib. Philof. effe cum Princ. Tom. 1X. Opp. p. 106.
ubi πολιτικοὶ manifefte dicuntur homines elegantiores,-
commodis et politis moribus praediti, quales effe in aulis
principum folent, et mox Φιλόκαλοι, Per/onen von Gt.
Jchmack, Bildung und feiner Lebensart, Ὁ

Πολυηχία, plurium vocalium earumque [ono di.
verfarum concurfus, Demetr. de Eloc. $. 73. vid. γχος, et
ἡχιώδης. mE 2s mL

Πολύπλοκωα, νοήματα. vid. voc. σκολιά.

Πολυπρόσωπον, τὸ, perfonarum. permutatio in
narrationibus, ad augendum affectum et quandam oratio.
Dis alacritatem comparata, .Longin. Cap. 27. 3. Fit autem
per«vriuerz2sciy et μετάβασιν quandam, cum narratio-
nis forma interieCta mutatur, et qui loquuntur, in prima
perfona loquentes introducuntur. vid. voc. ἐκβολ et avr
διεταάϑεσις.

, Πολύπτωτα. Longin. Cap. 23. τ. Rutil. Lup.,de-
Fig. Lib. 1. hoc fchema , inquit, complures /ententias alio
atque alio *rodo , «t prosunttentur , efferre folet, cf, Quin-
til. IX, 3. 36. : |

$5- Coo qme.

282 ΠΟΔ

Πολυσύνϑετον, fig. quae effcitur, cum fenteutioe
multorum articulorum convenienti copula continentur. Sic
Rutil. Lup. I, 14. Ei contraria eft διάλυσις» cum dertis ar.
ticulis fententiae diver/ae enunciantwr. ibid. ες. vid. voc.
ὡαλελυμένη. ". |

Πολύφωνος, Dionyfio de Comp. Cap. 16. p. 97.
Homerus dicitur, quod varietate compofitionis et. aeumeri
alios omnes füperavetit; ὁ dj πολυφωνότατος daayruy
τῶν ποιητῶν “Ὅμηρος, ὅταν μὲν ὥραν ὄψεως εὐμόρφου. καὶ
x4 /A.oc ἡδονῆς ἐπαγωγὸν ἐπιδοιξχαϑαι βούληται, τῶν Ts (Qu-
ψηέντων τοῖς κρατίξοις χρήσεται, καὶ τῶν ἡμιφώνων τοῖς
μαλακωτάτοις etc. Longino autem Cap. 34. Hyperides,
quod omnium maxime orationis formam et compolitionem
" variaverit; ubi vid. Morus. Contrarium e(t τὸ govéroyoy,
quod Demoftheni tribuitur, apud quem v. c. faepe inte-
gra:particula, eaque longior, eadem fyntaxi enunciat
«ontinuatur.

Fed

Πολύχους, τοῖς λέξεσιν, eft, qui verba profundit,
ultra modus copiofus in verbis, et loquax. Phot. Bibl. Cod,
35. Vnde idem mox προσκορὴς, quoniam talis abundantia
Tnaufeam movet: et paullo poft de eodem, ἄπει
ἐμκέχυται. Cod. 174. in Chryfoftomo laudat τὸ πολύχουν
τῶν νοημάτων, quam mox εὐπορίαν, et ap Jovíay dy Joys
μάτων vocat Cap. 177. τὸ πολύχουν τῆς ἀνατροπῆς, b. e
fufa et moleífte copiofa refutandi ratio. — Eft locas apud
Suidam iu ἢ. v. ex Socratis Hiftor. Eccl. IV, 7. defcriptus,

ui vim vocis explicat. Dicit ibi de Eunotmio: πολύχους᾽
2, περὶ τὴν λέξιν, καὶ τὸ αὐτὰ φρέφειν ἀεὶ, καὶ jj δυνάμε-
yoc ποριγενέρϑαι τοῦ προτοϑέντος σκοποῦ. — Libet comme-
morare, quod Theocritus Anaximeni orationem habito
'dixit, apud Stobaeum Sentent. 13}. p. m. 392. ἄρχεται
λέξεων μὲν ποταμὸς, νοῦ δὲ φαλαγμός.

Πομπικός. De orationibus quae ornatum et ar-
tem oftentant, dixit Longin. 8, 3. Ila«gs ys μὴν τοῖς ἐξ
τορσι τὸ ἐγκώμια, καὶ τὰ πομτικοὶ καὶ ἐπιδεικτικπδὶ, τὴν
μὲν ὄγκον καὶ τὸ ὑψήλον ἐξ ἅπαντος περιέχει, πάϑους δὲ
χηρεύει κατὰ τὸ πλᾶφον. ldem Cap. 32. 5. wapa Ξενοφῶν.
mij τ᾿ ανϑρῳπίνου σκήνους ἀνατομὴ πομπικῶς ἀναφιγραφᾶ.
ται, /plendide depingitur. Sic et Sopat. dip. p. 387. AM.
πολὺ τὸ πομπικὸν ἔχειν ὀφείλει τὸ ἤτημα, quod mox di
cit πομπεύειν. bi porro: ἐχέτω τα προοίμια ἄξιόν τι τῆς

μεγαληγορίας τοῦ ᾿Αλκιβιάδον (nam de huiug landétions
0

"orn (283 —

fermo eft) xa) τεφαντασμένον εὐθὺς ἀπὸ τῶν προτάσεων.
Ergo haec omnia eo valere poffunt, ut τὸ πορμιπιπὸν' appa-
reat effe in oratione, quicquid /plendoris, magnificentiae,
et granditatis notionem habeat, et ita animum afficiat. Sui-
dae eít gloffa: πομπεύει, ὡς νενινηκὼς μϑγαληγορδι: unde
ratio metaphorae perfpici poteft. Hinc narratur Demofthe-
nes orationes füas comparatfe epaTuwTo4c, dix τὴν πομπι-
x3» δύναμιν, ob vim et impetum, quo inftru&ae effent,
lfocrateas autem τοῖς ἀϑλητοῖῆς, τέρψιν γὰρ αὐτοὺς παρ-
ἔχειν ϑεατρικῆν. vid. P(eudo.Plut. in vita Demofth. p. 361.
Opp. Reisk. Tom. IX. — Apud Dionyf. in Cenfur. Script.
Cap. 3. Theopompi λέξις dicitur πομπικὴ, hoc eft, ut
ipfe explicat , συνϑέσεως τετυχηκυῖα τῆς πρὸς ἡδονήν. Vn-
de et πομπὴν καὶ ῥημάτων ἀγλαϊσμὸν, pompam /plendorem-
que verborum iunxit Plato in. Axiocho. — — Eunapius in
Proaerefio πομπείαν ῥητορικὴν appellat. vid. Crefoll. Thea-
tr. llf, 21. p. 309. Et.cum Cicero Aefchini /plendoremwver-
borum, et fonitum tribuit, Dionyfius 1. c. Cap. 5. 5. de
eodem ita habet: ἐν τῇ τῶν λέξεων ἐκλογὴ iles, ἅμα
καὶ δεινός. Cicero ad Att. XII, 12. πομπεῦσαι τοῖς Ψροσ-
ποις dixit, h. e. magnis per/onis inducendis libro ornatum
quaerere.

Ποππυσμὸς, fonus ille, qui proprius eft literis
v vel 6 et Q. Dionyf. de Compof. Cap. 14. |

Πόῤῥωϑεν, uersvyveyuévay μεταφοραὶ, metapho- -
rae e longinquo petitae, longe translatae, Demetr, S. 78.
Contrariae funt oj αὐτόϑεν, et ἐκ τοῦ ὁμοίου.

Πραγματικὸς, τόπος, Dionyf. de Compof. Cap. t.
eít trat&fatio rerum et fententiarum , quatenus iis argumen-
ta orationis continentur, et differunt a verbis et elocutio-
ne. Inillis ergo funt rx νοήματα, in his ὀνόματα, qui
τόπος λεκτικὸς dicitur. — πραγματικὸς Λυσίου χαρακτὴρμ
methodus, qua Lyfias in rerum tractatione ufus eft. Vn-
de et πραγματεία dicitur materia, quam aliquis eligit, et
oratione tractat ap. Dionyf. in Cenfur. Script. Cap. 2. de
Panyafi poeta, quae expreffit Quintil. X, 1. 54. ubi di«
ferte materiam interpretatus eft. Hefych. πραγματεία. σύγ
γραΐμμα βίβλου" ἢ λόγος. ldem eft quod Dionyf.l. c. Cap,
5. de Theopompo dicit, τὸ zposAéc9ag τοιαύτης ἱςορίας ὑπο»
ϑέσοις, a quo itidem τὴν οἰκονομίαν -diftinguit. — Ibid,
“πραγματικὸν ἄδος, ea pars hiftoriae Herodoteae dicitur,
quae res continet, contrarium τῷ Aewri quod ad verba

| B et

234. ΠΡΑ

et elocntionem pertinet. Cap. 2. autem πραγματικαὶ spe. .
ra] funt virtutes rerum traCtandarum in oratione. Longin.
Cap. 15. 9. πραγματικαὶ ἐπιχειρήσεις, argumenti tractatio, .
cuius ope caufa ipfa firmatur: et S. 11. τὸ πραγματικὸν,
h. e. modus caufae argumentis tractandae. Hermogeni
Lib. 1V. περὶ. εὗρ. p. 230. πραγματικὴ ἀμφισβήτησις, con-
troverfia negotialis. cf. quae de sxcer πραγματικῇ in voc.
ποιότης dicta funt. Πρχγματικὸν προοίμιον quale fit, Vl-
pianus docet ad "Orat. Dem. Olynuth. I. fub init. καὶ λύσιφ
τῶν αἀντιπιπτοόντων καὶ ἡ σπερματικὴ τῶν κεφαλαίων ἐπαγω-
qi, πραγματικὸν ποιξὶ προοίμιον. — Vnde et τὸ πραγματι-
κὸν, ποροϊίαίεν opponitur τῷ ἐπιδεικτικῷ h. e. ei generi
dicendi, quod ad folam pompam, oftentationem, et au-
ditorum delectationem comparatum eft. cf. Quintil. 1], 7.
init — πραγματικὰ προοίμια Hermogeni περὶ εὗρ. Lib. I.
p. 2. dicuntur , quae ufu frequentiffima funt in foro et iu- ΄
dicio: ut πραγματικοὴ ὑποϑέσεοις, orationes, iu quibusne-
'gotia forentia tractantur ap. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 10,
14. In his nempe sarratione, τῶν πραγμάτων dupyyoe
opus effe negat. — Λόγος πραγματικὸς Apfini etiam psg.
406. Cap. περὶ ἐπιλόγου ed. Ald. eft illa pars orationis,
quae continetur narratione et demonftratione, διηγήσει
καὶ ἀποδείξει, Quae autem in prooemio et-epilogo dicune
tur; funt παϑητικα, — Quatenus tamen in epilogum re-
rum ante expofitarum recapitulatio cadit, etiam is eft

, πραγματικός.

. Πρακτικὸν, μέτρον Ariftot. Poet. Cap. 22. p.184.
metrum actioni hiftrionicae aptum, - ut τὸ τοτραάμδτρον,
trochaicum, ^ Paulo antea dixerat μέτρον κρητικὸν,
snmobile, .

Πραΐνειν, delinire iratum, fedare alicuius affe-
&um, inprimis iram. Ariftot. Rhet. 1l, 2. Vnde wpauyam
definit κατάφασιν xe] ἠρέμησιν ὀργῆς. |

Πρέπον, τὸ, Ariftoteles Rhet. IIT, 7. ita definit:
«ρέπον ἔξει ἡ λέξις, ἐάν ἦ παϑητιιή τα xo] ἠϑικὴ καὶ Tio
ὑποκειμένοις πράγμασι ἀγάλογον, ἢ. e. fi animi motibus,
moribus, et rebus fübieCtis accommodata fit, In Poet. 6,
ἤϑη ἁρμόττοντα appellat. Similiter fere Dionyf. de Com.
pof. Cap, 29. πρέπον dsl τὸ τοῖς ὑποκειμένοις ἁρμόζον προσ-
Wrog TS καὶ πράγμασι. — Exemplum illuftrans fententiam
adfertur Homeri Od. λ΄, 592. ubi lapis a Sifypho. furfum

pro

HPE. A a8;

provolutus iis verbis et'eo metro defcribitur, quo laboris
difficultas et mora notetur, et veluti fenfibus res admo.
veatur. Fuiffet contra τὸ πρέπον, fiis lapidis motus da-
&ylico metro expreffus effet. — ldem Dionyfius in Cenf.
Scriptt. IlT, 2. p. 426. Xenophontem negat ubique τὸ πρέ-
σον Íervaffe, quia faepe hominibus tenuibus et barbaris
fermones attribuat e media philofophia petitos. cf. Iud,
Lyf. Cap. 9. Vnde et Ifocrates Philonico ap. Dionyf. in
Jud. lfocr. Cap. 13. dicitur ἀπρεπὴς, indecorus, dix τὸ
μιὴ προσηκόντως τοῖς ὑποκειμένοις τῶν ἠϑῶν φράζειν. cf.
Demetr. de Eloc. S. 75. εἴ 120. Cicero de Orat. III, 14.
aptum et congruens dixit. Plenius et fufius in Orat. Cap,
21. et Quintil. Lib. XI.

Πρεσβυτιῆ, τὸ, /enile dicendi genus, h. e. fe.
. datum, tardum, remiflum, quod veluti vettigia quaedam
fenefcentium virium prodat. Hoc Ifocrati tribuit Hermo-
genes Lib. 1I. περὶ id. p. 364. ubi coniungit τὸ ὕπτιον, τὸ
ἀναβεβλημένον, quae contraria funt τῇ γοργότητι. cf. De-
metr. Eloc, S. 7. ubi de βραϑύτητε et μακρολογίᾳ agens
hoc addit: oj γέροντες μακρολόγοι διὰ τὴν ἀϑένοιαν. De-
inde etiam Hermogenes in ἀοέϊγίηα de narratione tractan-
da, τοὶ πρεσβύτατα dicit, quae funt, quoad tempus, am£i-
quiora et priora; ut, fi quis caedem commiferit, orator
in eo crimine exponendo vitam anteaCtam, mores ado.
lefcentiae etc. confiderabit prius, quam rei geítae narra-

tionem inftituat.

Προανακινδῖν, proiudere prooemio quodam. Ari.
ftot. Rhet. IIT, 14. fin. de Gorgiae Encomio in Eleenfes:
οὐδὲν προεξαναγκωνίσας, οὐδὲ προανακινήσας, εὐϑὺς ἄρ-
«traf. Videtur Ariftoteles in mente habuifle κίνησιν
quandam, qua in prooemio auditores : permoveri folent,
. ut attenti et benevoli audiant. vid. voc. προεξαναγκωνίσαι.

Προαποδιδόνα:, dicuntur Longino Cap. 4t. audi-
tores, cum ex protafi apodofin divinant et ante quam ora-
tor dixerit, oratorem antevertunt. Hoc fieri folet, cum
nimis numerofa oratio eit, et definitis fere rhythmis in.
cedit, quam τὴν βάσιν jvJuoU appellat.

IIpoxT0AUs x:, dicitur fententia gravis et offen-
fioni obnoxia, fi orator eam praevia correctione mitigat,
quod fit figuris προδιορϑώσεως, προϑεραπείας etc. vid.
Alexandr. περὶ q394- p. 577:. ] 20x
IIpe BAs-

286. ΠΡΟ

Πρόβλημα, Y) quaeftio civilis, oratione tra&an-
da, Hermog. Lib. l. vag? sop. p. 3. Deinde 2) προβλᾷῆμα-
τα etiam funt controverfiae rhetoricae et Declamationes,
cuiusmodi extant Libanii, Aphthonii, Senecae, aliorum,
cf. Hermog. 1. c. Lib. IV. p. 160. Porro 3) res ad disce-
ptandum propofita, argumentum orationis, vulgo ὑτόϑε.
σις, ap. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 10, 13. et alibi
Et Schol. Ariítoph. Nub. (v. Suid. in περίλεξις) Rhetori-
cam definiens: ῥητορική isi τέχνη τοῦ εὖ͵ λέγειν τοὶ προ-
βλήματα. Nam προβάλλειν dicebatur, ponere aliquid, de
quo quis audire vellet disferentem , ut ait Cicero T'ufcul
I. init, Sic Gorgias, qui primus artem dicendi extempore
lem, τὸ σχεδιάζειν, exercuifle fertur, in concione ἴω.
gens exclamaife dicitur: προβαλδτᾳ, ap. Philoftrat. Pro-
oem. ad Vit. Soph. p. 482. ubi vid. r. cf. id. in Vita
Marci p. 529. et Crefoll. 'T'heatr. III, 11. p. 212. vid. voc.

ζήτημα. :

|. Προβολὴ, intentio criminis, cui oppofita eft. ἀντι»
προβολή, declinatio, ut li intentio fit: occidiffi, alter re-
fponaeat: occidi, fed iure et rcGe occidi. vid. Hermog. Par-
tit. p. 60. Eft unum ex κεφαλαίοις, f. capitibus, quae per.
tinent ad ftatum definiivum, qui Ὅρος dicitur. — Itaque
notat propofitionem, f. petitionem ipfius petitoris, una
cum commemoratione caufarum faCti, perfonarum, et
ceterorum adiunCtorum. —— Euftath. ad Hom. Odyff. &. p. .
1405. τὸ κεφάλαιον, ἡ προβολὴ, λεγομένη οὕτως, ἢ διὰ τὸ
προτίϑεοϑαι τῶν ἀξλων, «4 ὡς πρὸ τῶν λοιπῶν κεφαλαίων
βαξδοουσα τὸν διωκόμενον. Sopater διαεβ. p. 320. τῇ τοῦ
ἀνϑορισμοῦ κατασκευῇ ἡ προβολῆς δύναμις συνανοωωρᾶται.
προβολὴ dé ési τὸ τελευταϊον νόημα τῆς καταφάσεως. Alio
loco idem in Schol. δά Hermog. p. 199. Ald. προβολή dei
τῶν εἰρημένων ἐν τῇ καταφάσει σύντομος ἀπόφασις. pyra
dà προβολὴ, did τὸ τὴν πρότασιν ἔχειν τοῦ πράγματος, xa) .
ὥστερ προτείνειν τοῖς δικαφαῖς, περὶ οὗ αὐτοὺς δᾶ! πρῖναι.
Porro προβολῇ etiam ípeciatim dicebatur de actione quas
intendebacur in eum, qui in Bacchanalibns aliquid poena
dignum commiferat. Ita Tbom. Magiftr. προβολὴ, ἡ xa
τὰ τῶν ἀσεβούντων dy τοῖς Διονυσίοις κατηγαρία, ubi vid. in-
terpp. Suidas: γραφὴ κατὰ τῶν συκοφαντούντων. dem et
notat Libanius in Argum. ad Orat. Dem. Mid. ad quem lo.
cum Spaldingius V. Cl. nuperus illius orationis Demofthe-
nieve editor, Tayletum fecutus, de provocatione ad po-
pulum explicat. Latius etiam patuiffe vim. τῆν “π᾿ $
| e füpe-

ΠΡΟ Γ

e füperioribus intelligitur. Nam omnis isfentio criminis
προβολὴ dicta eft, id quod haud dubie fignificare voluit
'homas, cum addit: καταχρησικῶς, ἡ περὶ πάσης δίκης —
φπατηγορία. Sed ἢ quaeratur, quare potiifimum et κατ᾽
ἐξοχὴν illa aCtio, qualem Demofthenes Midiae intendebat,
προβολὴ diCa fuerit, fortafle ex iis, quae e Scholiaftis
Hermogenis adfcripfimus , fufpicari liceat, actioni illi no-
men προβολῆς ideo inditum effe, quod crimen inter feíti
cerimonias commiffum prae ceteris tam grave exiftima-
batur, ut fola eius éntentio, et commemoratio apud iudi-
cem, (πρότασις, προβολὴ,, διήγησις) ad condemnationem,
et poenam definiendam füificeret. Sic et Syrian. ad Her- :
mog. p. 202. ἡ προβολὴ παραλαμβαάνοται avri διηγήσεως.
His addit ibidem Sopater: διαφέροι δὲ κατὰ πολὺ ἡ προβο-
λὴ τῆς διηγήσεως" ἡ μὲν γὰρ διήγησις ψιλή ἐςιν ἀφήγησις, 3
δὲ προβολὴ μετὰ αὐξήσεως. |

Προγυμνάζεϑα,.. | Apud Hermog. Lib. IV. περὶ
ajp. p. 214. προγυμναοϑέντες λόγοι, dicuntur, quaecunque :
praemitti folent fententiae mitigandae caufa, in qua ali-
quid eft παράδοξον, aut incredibile, aut miraculi fimile. .
Ita, cum Homerus Odyff. 4 Cyclopem diceret perfregi//e
" €acumen montis magni, hoc erat παράδοξον. Quae igitur
ut credibilis res fieret, antea ita Cyclopem defcripfit, ut
ifti facinori par effe videretur. Haec itaque, quae miti.
gant, et probabile faciunt τὸ παραδοξον, προγυμναοϑέντα
dicuntur, vel etiam προμαλαχϑέντα τῇ ἑρμηνείᾳ et παρα-
exsuxdéyrx, Fomenta, quibus, fi quid erit afperum,
praemolliamus, quo facilius aures iudicum, quae poft di.
€uri erimus, admittant, ne ius noftrum oderint, Quin-
tilianus ait Lib. IV, 3. p. 196. vid. voc. προϑεραπεία.

Προγυμνάσματα, in Scholis Graecorum dice-
bantur exercitationes, quibus iuvenes ad artem. rhetori-
cam praepararentur, ut de udJo;, narrationibus , Chriis,
fententiis, locis communibus etc. cuiusmodi Aphthonius
et Theon fcripferunt, cf. Crefoll. Theatr. 1V, 7. Scholiaft,
Aphthon. ap. Ald. προγύμνασμα dei ἄσκησις μετρίων πρὸς
μειζόνων ἐπίῤῥωσιν πραγμάτων, ἢ εἰσαγωγικὴ τριβὴ διὰ λό-
γων τῶν κατὰ τὴν ῥητορικὴν μερῶν καὶ εἰδῶν χρήσιμα τινα
“ροασκουμένη. Scilicet μῦϑος, qui in Progymnafm. tra-
€tari folebat, ἀἄναλογος erat τῷ προοιμίῳ, διήγγμα autem.
τῇ διηγήσει, χρεία τοῖς ἀγῶσι, denique κοινὸς τόπος τῷ
ἐπιλόγῳ. Itaque illis veluti rudimentis atque exercitiis
quibusdam, praeparabantuf ad eloquentiam fore&fem ; τὸν

γυμνάσο

LU

288 | ΠΡΟ.

γυμνάσματα, inquit Scholiaft. ad Aphthon. πρὸς τελόους
λόγους ἡμᾶς γυμνάζει. Et plenius AuCtor Prolegom, sd
chol. Hermog. in Rhet. Ald. Tom. 2. ὥσπερ ἐπὶ τῶν ταί.
δων TO γάλα πρὸ τῆς sspsxc τροφῆς οὗ μητέρες αὐτοῖς προ, '
γουσι, οὕτω τὸ ἀπλούξερα πρότερον ἐκδιδασκόμεϑα τῶν pa.
ϑημάτων, ὃ ési τὰ προγυμνάσματα. ἔχει οὖν ἕκαφον αὐτῶν
ἀναφορὰν πρὸς ἕν τῆς ῥητορικῆς εἴδος" οἷον ὃ μῦϑος χαὶ
χροία, καὶ ἡ γνώμη, ἐπὶ τὸ συμ βουλευτικὸν ἀνάγονται, 6
κοινὸς τόπος ἐπὶ τὸ δικανικὸν, τὸ δὲ Gm, κοιμαῖ" μετέχα
γὰρ ἕκαφον ἑκαάφου τῶν τριῶν εἰδῶν. Vnde Hermog. Pro.
gymnafm. Cap. 12. τὰ γυμνάσματα, h. e. orationes fiCtas,
opponit τῇ πραγματικῇ, orationibus veris. Suetonius de
Illuftr. Gramm. Cap. 4. intittiones appellat, ad eloquen
tiam praeparandam, ut problemata. paraphrafes, elocu.
tiones, ethologias, aliaque hoc genus, ne fcilicet ficci
omnino atque aridi pueri Rhetoribus traderentur. —

Προδιασάφησις, fig. dicitur, fi fententiae plenae
et perfpicuae per fe aliquod verbum additur angendae per-
fpicuitatis caufa, ita ut, etiamfi illud verbum abeffet, te
men planus fenfüs futurus effet, Alexander περὶ on.
p. 584. huius figurae haec exempla ponit: αν οὐκ 'Atpe- ὦ
δῃ ἥνδανε 9uug, in quo τὸ ϑυμῷ additur per προδιασαφχ-
σιν, Vel: ταῦτα ἐννοήσας τῇ ψυχῇ, ubi in τῷ dyyoéiy iam
per fe intelligitur ἡ ψυχῇ. j

Προδιόρϑωσις, praevia corre&tio , f. occupatio 80»
ditorum , ne id, quod forte offendere eos poffit, inaudi-
tum vel inexpeCtatum veniat. v. Tiber. Rhet. S. 8. Ale
xand. περὶ σχημ. Aquila Rom. S. 1. Euftathius qui more
veterum Grammaticorum et Rhetorum, technologiae rhe
toricae praecepta in Homero quoque commemvrorare folet,
huius formae mentionem facit ad Il. /. p. 733. καταὶ νόμον
ἐντέχνου ῥητορείας παραιτησάμενος νέμεσιν, xg] ἐν σχήματι
“προδιορϑώσεως αἰτησάμενος μὴ χολωϑῆναι τὸν βασιλέα, wg]
οὕτω τῇ τοῦ λόγου τραχύτητι κεράσας ἐπιείκειαν. ^ Paullo
poft eandem formam etiam προϑεραῖκοίαν appellat. vid.
γος, προϑεραπεία. |

Προέκϑεσις, expofitio rerum et capitum, de qui-
bus deinceps argumentandum fit: quam alii πρόϑεσιν et
πρόφασιν dixere. v. Hermog. περὶ deor. p. 26. ubi dicit
veteres illam ὑπόσχεσιν nominaffe. Sic Tzetz. ad Lycophr.
p. 6. has figuras, ut fynonymicas, iungit: peavaQuip.

MA, ὑπόσχεσινῳ. προκατασκευὴν, προκαταξαφιν, προσοχὴν,

weeli-

nPO i
᾿προδιήγησιν. Euftath. ád Hom. Tl. p. 7.. σχῆμα, inquit, δὐ-
πρινείας καὶ σαφηνείας παρὰ τοῖς παλαιοῖς, ἡ pela,

προδιδάσκουσα καφα ο(ωδῶς καὶ προεχτιλεμένη τὸν τοῦ ἐφ-
εξῆς λόγου σκοπόν. Ídem ad ll. λ, 839. fynónyma ihingit

προπαρασκευὴν, προέκϑεσιν, ὑπόσχεσιν, προαναφώνησιν,.

neque aliter ad Il. x. p. 18. ubi diferte has formas Rheto-
ribus tribuit. vid. voc. προκατασκευή. '

Προεκκενοῦν, τὸ πράγματα, dicuntur ii, qui im

narratione omnia et fingula facta ewarrando exhauriunb, -

Apfin, Art. Rhet. p. 692. Idem et AemroAoyáy aliis dictum.
vid. fupr. hoc voc,

IIpos£ αγκωνίξφειν, proprie bacchia extendere, tol.
fere, haud dubie ex athletarum difciplina verbo translato,
"qui bracchiis fublatis et vibratis pugnae proludunt. vid,
Spanhem. ad Callim. Hymn. in Del. 522. Hinc ab Arifto-
tele Rhet. 11], 14. fid. ad oratorem tradu&um, qui pro.
oemio quodam utitur, priusquam ad rem ipfam deveniat..

vid. voc. προανακινᾶν, quod in illo loco quodammodo

fynonymum ponitur,

Προεπίφευξις fig. apud Phoebamm. Schol. p. 596.
dixcoÀr δύο προσώπων dy πὰ «βολῇ μέσου τοῦ περὶ αὐτῶν
λόγου δυικῶς ἢ j πληϑυντικῶς ὑπὲρ αἰμφοτέρων ἀρημένου πρὸ
τῆς ϑέσεως τοῦ ἑνὸς αὐτῶν, V. C. ὁ δεῖνα τόδε ἐποίησεν, καὶ

ὁ δᾶινα. Talis forma, Euftathio monente ad 1l. v'. p. 948.
eii in his: Tó δ᾽ Xp ὁμαρτήτην. ὁ μὲν, ἔγχει ὀξυόεντι" ler
ἐκοντίσαι᾽ ὃ δ᾽ ἀπονευρῆφιν ois. Nam in prima fententia
de duobus illis aliquid praedicabatur, quod utrique com-
mune erat, ὁμαρτητην, [δὰ mox fingulis diveríae res et
munia tribuuntur. !

N

Προεκιπλήττειν, Ariftoteles Rhet. III, T. 13.

übi docet in vocibus et dicendi formis durioribus quaedam

remedia adhibenda elfe, quibus veluti molliatur et cor» .

rigatur durities illa et ὑπερβολὴ, quaeque aliis Rhetori-

bus dici folent ϑεραπέϊαι: παραμυϑίαι s μειλίγματα, ita .

praecipit : ἄκος δ᾽ ἐπὶ πασῇ ὑπερβολῇ τὸ ϑρυδλούμενον. dd
γορ αὐτὸν αὐτῷ προεπιπλήττειν (ita Gefneras ad Quintil.
1. i. fcribendum cenfuit pro προσεπιπλητειν) ut vulgo legi-
tur, Buhlius quoque V. C.edidit, et Cel. Vaterus nuper
in Animadv. ad: Arift. probavit) h. e. orator in omni ex-
ceffu, id eft, fi quid pericülofius et audacius dixerit, pri-
mus ipfe fe reprehendere et qerrigere debet, ut a alle

acis

290 ΠΡΟ

dacia minus offendat et re&e molliatur. — Attulit in eun.

dem fenfum haec verba Quintilianus VIII, 3. 37. .,,Si
quid periculofius finxiffe videbitur, quibusdam remediis
praemuniendum eít,; wf ἐῶ dicam, fi licet dicere etc;
Quod idem etiam jn iis, quae licentius translata erunt,
proderit, quae non tuto dici poffunt. In quo non falli
judicium noftrum, follicitudine ipfa manifeftum erit. Qua
de re graecum erit illud elegantiifimum, quo praecipitur
Ka: προεπιπλήττειν τῇ ὑπερβολῇ. '*

Πρόϑεδις, propofitio argumenti , qua narratur res,
cuius in fequentibus demonítratio additur. vid. Ariftot.
Rhet. lIl, 13. ubi et τὸ προλέγειν vel τὸ πρᾶγμα εἰκῶν τι»

glos. Idem et πρόβλημα dicitur, quaeflio, fatus cau/aet
et mox eadem διηγησις. Sed differt a προοιμίῳ proprie fic
dicto, quod non omnibus orationum generibus convenit,
Ergo partes abfolutae orationis, vd vÀés«, ut Ariftote-
les àity fünt προοίμιον, τρόϑεσις, Tísic, ἐπίλογος. Nam
ille neceífarias orationis partes, ἀναγκαῖα μέρια, duas
tantum ftatuebat , πρύϑεσιν καὶ πίξιν. cf. Quintil, IV, 4. p.
197. — Dionyfius in Iud. Lyf. Cap. 17. inter τὸ προοίμιον
et διήγησιν mediam, et utriusque veluti vinculum, πρό
$sciy ponit. Ceterum προϑέσεις etiam praepofitiones di»
cuntur, fenfü noto, qui ad technologiam grammaticam
pertinet. v. Diony. de Compof. Cap. 2.

Προϑεραπεία, praevia expofitio, qua ceteris, quat
fequuntur , fidem aut veniam conciliamus. — Hoc fit in re
bus miris et incredibilibus, quibus ut le&or aut audito:
non offendatur, praemittimus ea, ex quibus illa verifimi-
Jia et credibilia fleri poffint. vid. Hermog. Lib. IV. πὸ

εὗρ. p. 214. ubi id dicitur /Acjay rd κακόῤιλὰ τῇ παρα
et mox va προμαλαχιϑέντα τῇ ἑρμηνόᾳφ. — Vnde haec tr
€tatio etiam πρόμαλξις, προδιόρϑωσις dici folet. cf. Phoe-
bamm. Schol veg) σχήμ. p. 591. et Ael. Herodian. περὶ
σχημ. ap. Villois. in Anecd. T. IL p. 92. Hinc et yge$e-
ῥαπεύοιν ἑαυτῷ TOV ἀκροατὴν dicitur, qui in introitu vel
prooemio promittit, fe omnia probare et componere vel
e, quae caufae fuae contraria vel perniciofa videri pof.
fint. Sic Vlpian. Proleg. in Demofth. ubi et κατασκδυῆξ

eb

"γροοιμιαπῆς mentionem facit, et Demofthenem dicit v

[4 € ^ M] "2 “Φ
ϑεραπεύσαντα ἑαυτῷ τὸν ἀπροατὴν, καὶ προσεπαγγεθλόμφ
νον xxropJuseiy ἑαυτὸν ἀἁτξαντα,

Te

ΠΡΟ | 29t

Προϑεωρία, introdutio, et prasfatio, qua Rheto.
es deciamationum fuarum argumenta; partes; et artifi.
ia enarrare folebant. De his vid. Crefoll. Theatr; IV, g.
. 197. Eius exemplum eft ad Himerii Orat. I. ed. Werns»
orf. p. 322. | U

Προκάλυμμα, dicitur; ἢ oratot quaedam levior&
el aliena crimina eius; contra quem dicit, eo confilio
ontemnit; ut caetera, quae magis ad rem praefentem
ertinent, amplificare et éexaggerare poffit. ^ Auget ill&
»rma auttoritatem et fiduciam otatoris; qui ea re fignifi»
at, fe non opus liberé cun(Ctis criminibus, ut adverfa-
ium profliget, fed urium effe tantum, ut cetera omnià
uodzmmodo praevaleat. Eius formae exemplum vid. in
Jemofth. Orat. Midian. p. 378. et ibi Vlpian.

IIgoxaTxÀ»ysicy graemunitio, ea forma vel figurá
rátionis, qua aliquod argumentum vel effatum ad» erías
i praevia occupatione diluimus et elevamus. v. Alexand,
t Phoebamm, περὶ ὄχημ. pag. 591. Auctor Rhetor. ad
.lexandt. p. 250. Ald. προκαταληψίς ési, δὲ ἧς TÉ Ts τῶν
κουόντων ἐπιτιμήματα. καὶ τοὺς τῶν ἀντιλέγον μελλόντων
ὄγους προκαταλαμβάνοντες, ὑπεξωαιρήδομεν τας ὄπ. ερ4-
ἕνας δυσχωρείας. Et alio loco p. 259. αὕτη δέ ἐς,, d
; τὰς ἐνδεχομέναφ ἀντιλογίας ῥηθῆναι τοῖς ὑπὸ coo εἰρημέ.:
Mi. προκαταλαμβανὼν διασύρεις. Rutil. [ρ, 1l. 4. πρό-
^ vocat. v. Quintil. 1X; 3. 49. cf. Iul. Rufinian. Fig.
. D. 268. ed; Ruhhk. et voc. T$oxaraóxeug, quae illi fere
milis eft. Hanc vim fine dubio habet τὸ irpobixbvoudls
λα!» cuius mentionem facit Cic; ud Q. Frac. |l, 3. ie
ροῳκονομησαάμην quiddam εὐκαίρως de iis, quae in Sextium
yparabantur crimina, et eum oynavi veris laudibus, Ἰὰς
'rpretes ad ἢ. 1, nihil, opinor, viderunt.

Προκαταῤκτικαὶ, ἕννοιαι, fententiae pritnae,
Nbus oratio, vel eius praecipuae paftes praepardántur et
ichboantur. Hermog. Lib; IL περὶ ἰδ. p. 304. Sopatr. &iup.

293. |

TlgoxxT&kéxev), praevia occupatio, qtia efficimus,
: fi quid in fequentibus minus probabiliter dictum fuerit -
ne offendat. Hermog. Lib: IV. περὶ supeg; p.214. Ea-
m etiam προδιόρϑωσις, προϑεραπεία) πρόμαλξις Rheto-
bus dicitur. Deinde προκατασκευὴ appellatur etiam vel.
i veflibuium confirmationo, quam fequitur ip(a. κατά-

3992 HIPO

σκευή. vid. Hermog. 1. c. Lib. II. p. 70. et IIT. p. 7o. Tre
pezuntius πρόοδον vel πρόσοδον appellat; "utor. He
ren. pariitionem , enumerationem. et. cam/ae expofitiontm,
Hermog. | c. wgoéxJsciy τῶν κεφαλαίων «οὔ πράγματος,
Vnde et Rhetoribus graecis προκατασκευος διήγησις dica
eít, praefiru&iva narratio, ἢ, e. quae in fe quaeftionum
femina habeat, v. Fortunat. Rh. p. 63. ed. Pith. et νοῦ, ᾿
σπερματικός. — Eandem formam oratores veteres etism
ὑπόσχεσιν dixere, promillionem, quoniam pollicebantu,
fe de cauíae fuae capitibus aCtutos effe. Scholiaft. anos,
ad Hermog. περὶ sp. Lib. ITI. p. 361. Ald. /séoy dà, ὅτι ἡ
προκατασκευὴ καὶ ἔκϑασις καὶ ἐπαγγελία, καὶ ὑκόσχεες
Λέγεται. vid. Voff. Inftit. Rhet. Lib. 3. p. 26ς. c£. Die
γί. Hal. in Tud. Lyf. et Ifaei Cap. 15.

Προκατάςασις, eft veluti aditusnavrationis, εἶπ!»
que praeparatio, quae et προδιηΐγσις dicitur Hermogesi
“περὶ sop. Lib. T. p. 34. narratio antecedens, et autecurrems.
Caufam huius formae hanc addit: Xrexvov γοὶρ ze) Hum.
κὸν τὸ τῆς διηγήσεως αὐτόϑεν ἄρχεοθαι, ὅ9εν τὸ πρό
Aéyei, remotum ab arte , et imperitum efl , flatim. a.aar-
vatiose incipere, vel [latim inde incipere, ubi defimit. exar.
dium. vid. quae diCta funt de eadem re in voc. βαΐσις, εἰ
&arisxo«. lud praeceptum ita expreffit Sopatr.
p. 310. καλὸν dv τούτοις τῶν Qurqud ey προκαταφατ,

-9epiaac9ay νοήμασι, καὶ μὴ ἁπλῶς eis acte) eic τὴν ako
φασιν, σφόδρα γὰρ τοιοῦτον ἐῤῥητόρευτον. — Photi
"Cod. 165. hanc προδιατύπωσιν appellare videtur.

Προκλητεκός. Hermogenes περὶ δύρ. Lib. III. p.
.342. ubi de collocatione et ordine argumentorum agit,
ϑιαφαλομον προκλητικὸν appellat, quod alia argumenta ve»
uti provocat, atque ita probandi officium et negotium cos
tinuat. |

Ὠρόληψις, Tchetna ofationis, curn ín exordio oc
cupantur ea, quae nobis obftare videntur. vid. Quintil IV,
' Y. p. 133. et TX, 2. 16. Ciceroni de Orat. I1], 52. aeieeo
cupatio. Apud AuCtorem τῆς συνοπτικῆς v . id dic
tur τὸ ἐξ ὑπολήψεως προσώπων καὶ πραγμάτων. vid. ibi

cheffer,

TIpopuaAd Tt ed «i. vid. voc. προγυμναευθαι.
Ilpoo/psov, Ariftoteli-Rhet. ΠῚ, 14. definitor ἀρχὴ

δ

λόγου, ὅπερ ἐν ποιΐσει πρόλογος,, καὶ ἐν αὐλύφοι srpendium.

ΠΡΟ. (393

ΤΟΙ et ita praecipit: τὸ ἀναγκαιότατον ἔργου τοῦ προοιριίου,
«aj ἔδιον τοῦτο, dwAGca τί ἐφι τὸ τέλος, οὗ ἕνεκα 4 λόγος.
διάπερ ἂν δῆλον ἢ, ἢ μριρὸν τὸ πρᾶγμα, οὐ χρηςέον προοιμίῳ,
Dionyfius in Iud, Lyf. Cap. 17. de vi et deftinatione pro.
oemii praeclare disferit; cum quibus conferenda funt,
quae idem ip Art. Rhet, Cap. 10, 13. de prooemii virtutis .
bus et vitiis disputat. Hermogenes de prooemio agit
Lib. 1. περὶ svgsc. Quatuor ibi procemiorum gehera re-
cenfet: ro ἐξ ὑπολψεως, ἐξ ὑπδιαιβέαξως, ἐκ περιουφίας,
ἀπὸ καιροῦ, de quibus ad fingulas voces plpribus dictum
eft. Alia genera ab Hermogene praetermiífa enumerat
et explicat eius Scholiaftes ad l. c. p. 553. ut: τὸ ἐκ fix.
ρύτητος προοίμιον, τὸ ἐξ ἐπαίνου τῶν ἀκουόντων, TO ἐξ οὐ»
τίας, τὸ ἐξ ἀπολογίας οὐκ ἀπολειπούσης μέμψεως. — His
addit, τὸ ἀπὸ γνώμης, ἀπὸ πάντων τῶν περιφατικῶν. Se-
eutus Hermogenem Camartieta in συνοπτ, παραδοσ. p. 18:
definit: προοΐμιόν ἐφ, λόγος παρασκευάζων τὸν ἀκροατὴν. e:
ὑποδοχὴν τῆς ὑποϑέσεως καὶ οἰκείως τὸν ὑποκείμενην λόγον
Φιατιϑεῖς. Fufius omnem de prooemio difciplinam tradit
Auctor Rhetor. ad Alexandrum p. 255. ap. Ald, cf. Schol,
ad Hermog.l. c. p. 352. fqq. — Notabilis locus eft Au.
€oris Prolegomen. ad Scholia in Hermog. ap. Ald. edita
Tom. 2. et excerpta a Reiskio in Graec. Oratt, Vol. 8. p.
396. ubi narratur, quomodo Corax Orator primum «goof-
puo» , et ceteras orationis iuftae partes meditando et hu-
manam naturam confulendo invenerit, -— Vlpianus ad
Demofth. Orat. Olynth, I. p. 6. duo genera prooémiorum
commemorat, τὸ τῶν κεφαλαίων, et rw ἐν τοῖς Xp,
dxéyx μὲν, inqnit, τῷ παντὶ λόγῳ χώραν δίδωσι, xod στερ-
κατικὴν ἔχει τὴν δύναμιν τῶν διόλου λέγεαϑαι μελόντων" τὰ
δὲ τῶν κεφαλαίων, αὐταὶ μόνα ϑερωπεύει τὰ λυποῦντα τὸ κα-
Φάλομον, h. e. prooemia illa proprie fic dita, vel princi-
pia et exordia, ad totam caufam fpeCtant, omniumque fe-
quentium veluti fetnina quaedam continest: haec autem
quae cuilibet argumento feparatim. adduntur, fingulis ar-
gumentis firmandis et commendandis inferviunt. — Au-
or ad Herenn. 1, 4.: προοίμιον vertit principium, ab eo-
que diftinguit ἔφοδον, $nfinuationem. Cap. 7. ita praecipit:
»inter iw/inwationem et principiun hoc intereítz princi-
pium huiusmodi debet effe, ut ftatim apertis rationibus,
quibus praefcripfimus , aut benevolum, aut attentum, aut
docilem faciamus auditorem: at ipfinuatio eiusmodi effe
debet, ut occulte per disfimulationem eadem illa omnia
eonficiamus, ut ad eandem commoditatem in dicendi
T 5 opera

204 | ΠΡΟ

opera pervenire poffimus. * vid. voc. &Kfodec. —— Quintif,
IV, τ. p. 167. ,, Sive propterea, quod oZu castes eft, et.
citharoedi pauca illa, quae, antequam legitimum certa-
fen inchoent, emerendi favoris gratia canunt, proot
gium cognominaverunt, oratores quoque ea, quse,
priusquam caufam exordiantur, ad conciliandos fibi iudi-
cum animos praeloguuntur eadem appellatione figna.
runt; five, quod οἶκον iidem Graeci viam appellant, id
quod ante ingreffum rei ponitur, fic vocari eft infticutum;
certe prooemium eft, quod apud iudicem, prius, quam
caufam cognoverit, profit & δὶς et Vipian. ad Demofth.
Coron. p. 142. o/uog x ὁδός dsi, καὶ τὸ προοΐνωον i; O0
φοῦ παντὸς λόγου. cf. Voff. Inftitt. Rhet, IIl. p. 328. fqq.

Προταραΐτησιες, deprecatio, vel exeufatio orato:
toris, quam praemittit, ut fequentia fine offenfione au
ditorum dicere poffit. v. Apfin, Rhetor. p. 70x.

Προσαπόδοσις, fig. qua fententiis duabus aut ple
ribus propofitis, fua cuique ratio vel pofterius redditur,
vel ftatim fub unaquaque fententia fubiungitur. v. Rutil,
Lup. I. p. 1. Apud Cic. de Orat, III, $2. eft i» distributit
fupvofita ratio. Aquila Rom. S. 32. p, 175. ita; προσατέ-
δοσις, fedditio, nomen ex eo accipit, quod idem nomen
in poltrema parte membri aut eadem, quaecunque pst
orationis redditur, eft connexa, uude id membrum, aat
js ambitus coepit, ut fi velis hoc modo eloqui, cum quid
quafi indigneris aut doleas: zibi, fceleratiflime, impuw
re omnes calamitates fuas respublica debet, 4ibi vid,
Quintil. IX, 4. p. 456, n

Προσβολᾷ, allifus ille isguae, qui fit in literarum
femivocalium et confonantium pronuntistione, .five sd
dentes, five ad palatum, five in labiis. Ariftot. Poet. Cap.
20. p. 144. ἔξι dà Φωνὴῆεν uiv, ἄνευ προσβολῆς ἔχον Qu

͵ » ^7

ψὴν xxousuv, vid. voc. ὠπόφασις,

^ Προσδιασύρειν, extenuare argumenta 8p, Ariftol
Rhet, 11l, 17. 22. |

Προσδιρρίζειν, eft, terminos. praefcribere legi
excipiendo, limitando, Vnde et limitationem ICti vo
cant, quam Rhetores graeci προσδιοριαμὲν dicunt, vid
Hermog. vp! sac. p, 102, ubi de /faiws legitimi traCtstio-
pe agitur,

fHigee

ΠΡΟ τς 895

ΤΙροσδοκῖα, τὸ παρὸ προσδοκίαν, iopinstum, dai
Ueberra/chende.| Demetr. S. 152. Nomen ipfüm sapo»
προσδοκία habet Tiberius Rhetor $. 16.

Προσεπιελήπτειν, vid. προεπχιπλήττειν.

IlgocxoAA&e)mi, dicitur oratio, fi complobatur.

conden/atwr, longis periodis deftituta, Synonymum ed
τὸ συμπυκνοῦαϑαι. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 93. p. 1089.
ubi in variis Demofthenicae orationis formis haec etiam
laudatur: T4 μὲν ἀναβεβλημένας ἔχει τὰς ἁρμονίας xo

διεφώσας, Tx δὲ προσχεκοδαημένας καὶ φυμπεκυχνωμένας, '
h. e. alia late et fufe diduCta alia preffius denfiusque elata.

Προσκορὴῆς, Aóyog, fit ex nimia aequalitate, quam
efficit defeCtus varietatis et coloris. — Itaque talis oratio
faftidium et naufeam excitat. Vnde Phoebammon in Scho
iungit μομόσχημαν καὶ προσπορῇ λόγον et addit: τὸ yap. ael
6 fa. X - "» e . .
ὁμοίως ἔχον ἐμποιθ!ὶ xopov. Sic et Therfagoras apud Lu.
cian. in Encom. Demo£th, laudat μεταβολὰς τὰς ἀφομιροίν
σας τὸν κόρον, variatiomes /atietati medentes. Hefych;
τροσκορῆ᾽ ἀηδῆ. ἀχαρῆ. Euftathius ad Hom. Il. A. p. 829.
eleganti metaphora δωιταλουργεῖαν ῥητορείας in Hometo
laudat, quatenus lectorum faftidium ex narrationis de«
fcriptionisque perpetuitate ortum tollere, et veluti con»,
dire foleat infertis episodiis quibusdam: quemadmodum
ars coqui in varietate ciborum apparanda cernitur. Ean«
dem virtutem laudaturus in Calpurnio Plinius V, 17. apte
et varie, inquit, attollebatur , nunc refidebat :. excel/a de-
preis, exilia plenis , feveris iucunda sautabat.

Προσομιλητικῆ, fermocinatrix. Plato in Lil, περὶ
τοῦ ὄντος, in illo loco, ubi artem Sophifticam cum venae
tura comparat, τὴν ἡμεροϑηρικὴν . venatum hominum, in
duas clafles distribuit, alteram fMíouov ϑήραν, alteram προς
«ϑανουργικὴν , nempe δικανικὴν, .«δημηγορικὴν, καὶ προσορμι-
λητικῦν, ita ut hoc ultimum genus latius pateat, et plura
orandi dicendique genera complectatur. cf. Quintil, de ea
re Lib. HI, 4. p. 125. ubi hoc modo definit: quae a forett-.
fi ratione disiungitur, ἐξ eff accommodata privatis disputa-
tionibus , cuius vis eadem profelto ef , quae dialeflicae.

Προσποίησις, σχεὸδιασμοῦ, five σχεδίου, ab Her-
mogene περὶ ue&3. deor. refertur ad artificia oratoria, -

cum orator artem. disfimulat, et auditoribus perfüadet fe
T4 | non

406 ΠΡΟ

tion meditato fed memoriter et repénte cogitata nótinulla
dicere. cf. Gregor. ad h. l. Cap. 17. |

Προσπταίειν. Ariftoteles Rhet. TIT, 9. dum docet
φὰς περιόδους μήτε μειούρους eive, μήτε μακροὺς, h. e. in
periodis membra pofteriora reque nimis curta, neque ni-
mis producta effe debere, haec addit: τὸ μὲν γὰρ μικρὸν,
προσπταίοιν πολλάκις Tor€i τὸν ἀκροατὴν, cum membrum
ulimum curtum elt et nimis disiimile priori, anditor in
eo offendit: der JZuhürer, der den letzten Satz mit dem
erflen. von gleicher Lánge und gehürigen V'erhülitni[je er.
e.partet, prelit gleichlam an, wenn er zu kurz abfchsaret.
Hoc fimili wetaphora ita ulterius explicat: dvoyxs yz,
eray ἔτι ὁρμῶν ἐπὶ τὸ πόῤῥω καὶ τὸ μέτρον, οὗ ἔχει dy éau--
τῷ ὅρον, ἀντισπακϑὴ παυσαμένον, οἷον προσπταύειν γίγνδ.
edo διαὶ τὴν ἀντίκρουσιν, der Satz endigt eher, als der Ze
lorer glaubt: er if] mit feinen Gedanken gleich/am im Las-
ft: plotzlich endigt der Satz, und uun [I9/it. fich der Ze
hürer gleich/am an das uneriwartete Ende , ute an einen im
ἔἥξερ peworfenen Stein. ReCe Cel. Buhlius omnem locum
τα latine vertit: Nam neceffe efl, cum: auditor (cogitatio:
we) witerius procedens , et usque ad eum terminum , quem
in mente habet , vetraiatur ab oratore nimis brevi periodo
utente; eum o[fendi propter. repulfionem, — Contraria ratio
eít in periodis, quarum pofterior pars iufto longius pro
ducta eft, "Tum auditor veluti relinquitur in curfu fao,
impar longo itineri, nec ad id praeparatus, τὰ μαπρὰ (ft.
κῶλα περιόδου) ἀπολείπεοθαι voici , ὥσπερ οἱ ἐξωτέρω ἀγα»
δἰίάμπτοντες TOU τέρματος" ἀπολείπουσι γοὶρ καὶ οὗτοι τοὺς
συμπεριπατοῦντας.

Προστετιμημένα, fc. ἐννοήματα, funt fententia,
quae praeclaris et magnis rebus exprimendis ferviunt.
Aiftid. περὶ λογ. πολ. p. 941. ὅταν τὶς ἐνδόξοις πράγμασι
Aero. |

IIlpgocuvemTavTycic, fig. ap. Alexandr. περὶ σχημ.
P. 587. fi duo nomina ita in fine componuntur, ut un
quodque aliquid in antecedentibus habeat, quo fepara
referri debeat, ut in Homerico: οἰμωγή Ts ω
πέλεν ἀνδρῶν ὀδόντων τε καὶ ὀλλυμένων. In bis ὀλλύντων
refer ad εὐχωλὴν, εἰ ὀδλευμένων δὰ οἰμωγήν. Ὁ

ΠροσΦόρως, ἑρμηνεύειν, apud Demetr. de Eloc.
S. 120. ἢ, e. apte et accommodate rebus orationem com»
formare, Ante dixerat idem τὸ πρότον QvAdace».

Πρες

Προσφωνηματικὸς, λόγος. otatio compellatoria,
Ῥαγᾳρηοίίοα. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 5. Tales hodie ex-
tant Himerii Sophiftae Oratt. III. IV. X. XI. XIII. XIV.
vid. voc. προσφώνησις.. | !

Προσφώνησις, 3 γινομένη τοῦ λόγου ἀπότασις πρὸς
τὸ ὑποκείμενον τῇ γραφῇ πρόσωπον. Ita ex Scholiafte MS,
in Liban. O:et. IV. Morellius p. 172. ubi et de genere
orationum προσφωνητικῷ" οἱ προσφωνητικοὶ λόγοι μικροῦ
εἰσὶ λίχν" γράφονται δὲ, ὅταν ἔξωϑέν τις ὧν εἰς ἡμᾶς ἔλ-
31. ἢ βασιλεὺς, ἢ μέγας φρατηγὸς, καὶ εἰσὶν ὥσπερ χαριεν-
ξισμοὶ ὑπὸ τῶν κατοικούντων τὴν πόλιν. Talem orationem
Ariítides fcripferat Commodo, cum Smyrnam ingredere.
tur. vid. Opp. Tom. I. p. 269. 2

Προσωποπκοιΐα. Demetrio de Eloc. δ. 265. intro-
duCtionem perfonae mortuae aut fi(tae notat, Hefych,
ὅταν πρόσωπον ὑποϑέμενός τις, &z3 τί — Sed apud Her-
mogenem περὶ sup. Lib. 111. p. 129. etiam προσωπϑκοιζα
dicitur ea oratio, quae faciem, vultum, et animum Ho-
minis demonítrat, aut quae, quale fit alicuius hominis
factum, oftendit, et quafi ob oculos ponit. ^ Hoc fit ali:
quando ab ipfo oratore, aliquando etiam ab adverfario,
h. e. confeffione adverfarii per oratorem introducta. vid.
A pfin. Art. Rhet. p. 707. Auct, ad Herenn. IV, 49. et 53.
Rutilius Lup. 1I, 6. utitur voce deformare, pro fimpl. for-
mare, ut Rufinian. de Schem, p, 52. προσωποποιΐαν defor-
mationem appellat. vid. Ruhnk. ad Rut. Lup. l. c. — Quin.
tiliano etiam Lib. VI, 1. p. 371. profopopoeiae dicuntur
fiae alisnarum per/ouarum orationes, ad affeCtum mifera.
tionemque excitandam idoneae. ^ Adfert exemplum ex
Cic. Milon. 34. — Cic. de Orat. III, 52. perfonarum ficta
éndu&'io, graviffimum lumen augendi. Apud Quintil. IX,
2. 31. fq. haec fünt: ,,Vrbes etiam populique vocem acci-
piunt. Ac funt quidam, qui has demum προσωπόποιΐχο
dicant, in quibus et corpora et verba fingimus. — Sermo.
nes hominum asfimulatos dicere διωλέγους malunt, quam
quod Latinoram quidam dixerunt, Jermocimatiomém.
Ego, iam recepto more, utrumque eodem modo eppel-
Javi.*

Πρότασις, propofitio, enusciatio fimplex. Ariftot,
Rhet. 1, 5. ubi dicit fyilogifmum: ex προτάσεσι conftare,
Lib. Il, s, iungit δόξας xo] προτάσεις χρησίμους πρὸς *ísete,
h. e. fententiae et propofitiones , quae vstlent ad fidem fa- ,

T 5 ^. A eiendam,

208 nro

ciendam, ut cum docet, quid in fingulis adfeftibus et mo--
fibus infit, unde argumenta duci queant. Hincet qo(y.&a
et'rparacei; iungit Ariftot. I, 2. eodemque fenfu Cap. 3.
προτάσεις ῥητορικος appellat τὰ τεκμήρια, σημῶφ, et τὰ
eixdrx, qui funt fontes fidei faciendae, dequibus feparatim
diximus. cf. Dionyf. iu lud, lfaei Cap. t$. et Vateni Anim-
adv. οὐ Ariftot, Rhet. p. 19. 4. Eodem modo Dionyf. Arf,
Rhet, Cap, 8. p. 283. προτάσεις oixéixo vocat, fententias
'et propofitiones, quibus orator caufam fuam firmare et
, probare inftituit. Hinc ap. Hermog. περὶ us9. δειμ. p. 46.
“προτείνειν προτάσει, eft, proponere et tratlare argumimta
. adverfaria. Gregorius ad ἢ, 1. πρότασιν explicat τὴν ἐξ.
᾿αγγελίαν τῆς προφορᾶς. Et Auitor evvorr. apad. p. 8.
πρότασίς àsi λόγος, ἐν ᾧ ἐλπίζεται ἡ ὑτοφορά, ὑκυφορὸὰ di,
ὁ τοῦ ἐχϑροῦ λόγος. Anonymo de Rhetor. ed. Fifch. p.
202. πρότασίς &civ, dy μὲν κατηγορίᾳ ἢ τοῦ ἐγκλήαατος al-
TÍx, ἐν δὲ συμβουλῇ τῆς ἀξιώσεως δήλωσις. Apud Hermog,
περὶ sop. Lib. L. p. 28. πρότασις etiam dicitur prima pars
exordii uniuscuiusque, f. propofitio et declaratio rei ex.
ponendae. ltaque non dialeCtica πρότασις, quae fubie&o
et praedicato conftat, fed oratoria nunc intelligenda eft,
Ad. Dialecticam. etiam pertinent, quae Suidas habet in
VO€. πρότασις. |

|. Προτίμῃσις. τὸ xaT) προτίμησιν λογόμενον, ea for.
ma dicendi, qua res veluti fecundum dignitatem et ordi-
nem enumeramus, his particulis utentes: vp&rey, uade
4x, ἄτα etc. Hermog. περὶ id, Lib. 1. p. 146.

Ilgorpow7, μιαβο, quae in deliberativo genere di-
cendi locum habet, contraria rj &woergorj, dis/uafiomi,
vy. Áriíftot. Rhet. !, 3. — Auctor Rhetor. ad Alexandr. p.
236. Ald. προτροπὴ μέν div, ἐπὶ προαιρέσεις, ἢ λόγους,
πράξεις καράκλησις. ἀποτροπχὴ dà, ἀπὸ προαιρέσεως, ἢ λό.
ψγων, ἢ πραξεων διακώλυσιςς. Hinc προτραπτικὰ ἐπυχειρῆς
ματα dicuntur fententiae, quae habent vim perfuadendi,
et perducendi iudices in fententiam noftram, apud So-
patr. éieug. p. 328. Sic et Plato ap, Diog. Laert, Se&t, 59.
προτροπὴν et οχοτροτὴν in difciplina Rhetorica explicavit,
-- Quomado a προτροπὰ differat ἡ συμβουλὴ, docet VI.
pian. ad Demofth. Olvath. I. p. 8. ἐν μὲν ταῖς συμ ovAdi;
καὶ τὰ ἀγαϑὸν, ὑπὲρ οὗ συμβουλεύομεν, ἀμφισβήτησιν ἔχα,
" καὶ ὁ τρόπος, di οὗ &y περιγενόμοεϑα τῶν χρησίμων, ἀντί
raw. ἐπιδέχεται. ἐν dà ταὺς προτροπαῖς xa) ". ἀὠγαϑὸν πρό-
(p, wq ὁ τρόπες, ἘΠ etiam figura orationis, ai

ΠΡΟ | ^ 209
πὴ di&a, h. e. adhortatio ad aliquam rem. v. Yol. Ruffnian.
S. 35. | |

Προύχειν, eminere dicuntur fenteMiae in oratione
inaequabili, cum earum nonnullae praecipue fplendent,
et veluti emergunt e ceteris, ut panni purpurei late fplen-
dentes. Contraria eft διήγησις λείως καὶ ὁμαλῶς προϊοῦσα
ap. Lucian, de Hitt. conícr. Cap. 55.

Πρόφᾳσις, éxpofitio caufae, qua in prooemio Ofa-
tor utitur. Dionyf. Iud, Ifaei Cap. 7. cf. voc. πρόϑεσις, et
“ροέκϑεσις, | |

IlpgoQopd, pranuntigtio, eadem quae ὑπόκρισις,
fed ad folam elocutionem pertinens. v. Dionyf. de vi De.
mofth. Cap. 22. p. 1023. et Hermog. Lib. 1. περὶ M. p. 66,

Πρόχειρον, τὸ ToU λόγου, dicitur celeritas illa,
quae iocum aliquem commendat, quia non lentae medi.
tationis, fed ingenii celeris et vividi documentum eft.
Demetr. de Eloc. δ. 261. vel 173. ed. Fifch. Hefych. vpa-
χερως ἑτοίμως, ταχέως, ὀξέωρ. | |

IIrepuyfQuiv, folutius bracchium movere, et in la-
tus extendere, vitium gefticulationis lafcivientis, a more
gallorum gallinaceorum translatum, qui veluti triumphan- ^
tes alas plangere folent. Ita Crefoll, in Vacatt, Autumn,
Lib. 11, p. 370. Sed Scholiaftes ad Ariftoph. Plut. 575. ita
explicat, ut dicat per metaphoram dictum de pullis avium,
qui motis alis tamen evolare non poffint, απὸ τῶν vsog-
σῶν, X πειρζῴυσ; μὲν τὰς πτέρυγας, ἵπτασθαι dà οὐ dóvav.
TX, αἴ dictum fit de iis, qui frufira et fine eventu aliquid
conantur. Itaque alii Schol. ibi explicant, κοῦφα AaAéiv,
ϑορυβᾶν διὰ λόγων. ματαιοπονᾶν. τὸ γὰρ πτερὸν ἠχῶϑες
καὶ ϑορυβητικόν. vid. Hefych, et Suidas. |

Πτωχια, νοήματα, fententiae humiles, feunes , quae
opponuntur πλουσίοις, plenis, copiofis. ap. Dionyf, de -
Compof. Cap. 4.

Πυϑ μήν. πυϑμένας λόγων dixit Protagoras, roc τῶν
λόγων διωιρέσοις, partes orationis quas ille ftatuebat, ad-
χωλὴν, ἐρώτησιν, ἀπόκρισιν, ἐντολήν. Sic. Diog, Laert. in
Protag. quem Suidas compilavit ju voc, wj»,

Πυρ γοῦν. vid. voc. toc.
Πύσμα,

400 ΠΥΣ - os

᾿ς ἄύσμα, forma interrogationis, quam vera non fe
quitur affirmatio vel negatio fimplex, ut in ὀρωτήσα vel
ἐρωτήματιγ fed;potius uberior expofitio vel refutatio, τὸ
διεξοδικῶς ἀπαντῆσαι! Sic Alexandr. πδρὶ asqyp. p. 58t.
Magis perfpicue Phoebammon in Schol. diftinguit dgdry
σιν et ποῦσιν hoc mado: ἡ μὲν ἐρώτησις δι᾽ ὀλίγων d'ridé£x s.
ται τὴν ἀπόκρισιν, h. e. σύντομον ἀπόμρισιν, ut ya] “νεὶ ed.
αὶ δὲ πεῦσις διὰ πλειόνων. vid. voc, πεῦσις et ὀρώτησις. 1}
lius diftinctionis mentionem etiam Suidas facit in voc.
πυνϑάνερϑθαι et πύσματα, vid. Interpr. ad Quiritil. IX, 1. et
Cic. de Orat. Π], 52. |

p.

Ῥέειν. λέξις ῥέουσα καὶ μαλακὴ, fluxa et stollis di
' &io, a Photio Bibl. C. 94. tribuitur lamblicho; ut Cal.

urnio elegi fluentes a Plin. Epift. V, 17. Mox in eodem
Photius commemorat rà γαργαλίζον xx) βλακῶδες, h.e
formam dictionis eam , quae titillationis et lafciviae quen-
dam fenfum prodit, Apud eundem ipfe Pierius Presby-
ter C. 119. dicitur ὥσπερ ῥέων τῷ λόγῳ, propter fummam
diCtionis perfpicuitatem, fimplicitatem et nativam quan.
dam lenitatem, in qua nihil] ab arte et ftudio impedimenti
eft vel offenflonis, μηδὲν ἐπιμελὲς ἐπιδοικψύμενος, UM de
ἐξ αὐτοσχεδίου ὁμαλῶς καὶ λείως καὶ ἠρέμα Φερόμενος. cf.
Cod. τ41. ubi de Bafllio M. ῥέων τῷ λόγῳ, xag ὥσπερ ἐξ
αὐτοσχεὰίου πηγάφων τὸ féiJpov. — Philoftratus etiam iu
Prooem. Vit, Soph. p. 482. Pythonem Byzantium dicit
ϑρασυνόμενον, καὶ πολὺ ῥέοντα, ab fiducia, wagpyaíu, et
exundante orationis flumine. Hinc fimili metaphora dgé-
poc τῶν λάγων dictus Eunapio in vita Maximi p. 67. eo-
demque fenfü in Vit, Proaeref, p. 114. ῥύδην λέγεμι. Hue
et λογοδιάῤῥοια pertineat apud Athenaeum Lib. L de quá
vid. Cafaub. Animadv. Cap. 19.

Ῥῆσις μακρὰ, διεξαδικὸς λόγος, καὶ μακρός. Suid.
Deinde ῥῆσις eft declamatio, peroratio, quatenus rj ἀνα»
γνώσει, leCtioni, oppofita eft, [τὰ Dionyf. Iud. liocrat,
Cap. 2. ἀναγνώσεως μᾶλλον oixetórepóg éciv ,. ἢ ῥήσεως.

Ῥητοραία, disfertatio, f. oratio fententiam aliquam
pluribus verbis declarans, quae et didxaxaMx dicitur, con-
traria τῇ γνώμῃ, fententiae brevi; ut fi quis illud γνῶϑι
eexuroy pluribus verbis enunciet, fecerit ῥχτορείαν.» es ifl
sicht. mehr. Senteuz, fondern , Unterricht, Bay 77

Off-

PHT mE gol

Raifonnenient darübr?. vid. Demetr. de Eloc. δ. 9. Sic et
τὸ ῥητορεῦσαι ap. Lucian. de Hit. Confer. Cap. $8. iungi-
tur τῷ ἐπιδᾶξαι τὴν τῶν λόγων δεινότητα : unde et faepe ἡ
ἡτοροῖα fimpliciter de arte dicendi, vel eloquentia dici fo-
et, quam σοφιφείαν dixit Diog. Laert. Stilp. 1l. Denique
ῥητορείας et δημηγορίας, ut f(ynonyma iungit Diodor. Sic, -
Lib. XX. init. ut notet illas conciones et declamationes,
uie hiftoriis intermifceri folebant, ut a Thucydide fa-

um fcimus. vid. voc. δημηγορίκ, et cf. Crefoll. 'Theatr.
Rhet. I1!, 8.

Ῥητορικὴ, Ariftteli Rhet. I, 2. eft ars vel facultas
perfpiciendi in quaque re, quid ad perfuadendum idoneum
fit: πειϑοῦς δημιουργὸν etiam Socrates appellat apud Pla-
tonem Gorg. p. 17. Bipont. Vol. 4. Porro Rhetoricen,
quia fyllogifmis, et affe&tuum virtutumque tractatione
utitur, dicit effe οἷον παραφυές τι τῆς διαλεκτικῆς καὶ τῆς
περὶ τὰ ἤϑη πραγματείας, h. e. πολιτικῆς, quandam pro-

aginem dialecticae et difciplinae moralis vel/politicae.
V nde et qui de arte rherorica fcribunt, dicunt fe tra&are
μεϑόδους τῶν πολιτικῶν λόγων. Nam eloquentia forenfig
et publica erat praecipue, propter quam dicendi praece'
pta excogitari et literis mandari folebant. cf. Auct. Rhe-
tor. ad Alexandr. p. 235. ed. Ald. Vtilis lectu locus eft de
discrimine et vi Dialectices et Rhetorices apud Suidam in
voc. διεξοδικοὺς, ex Alexandro Aphrodif, in Top. Arifto-
telis defcriptus. cf. etiam Suid, in voc, ῥητορικὴ γραφή.
Omnino de notione Rhetorices, quam multi Philofopho- -
rum veterum habuere, confulendus Sextus"Empir. Án-
tirrh. l.ib. II. adv. Rhet. p. 288. — Schol. in Aphthon,
Progymnafm. in Rhett. Ald. 'Tom. 2. ῥητορικὴ ἔρηται, ἤ
τοι ἀπὸ τοῦ ῥυδὸν λέγειν, ἢ ἀπὸ τοῦ συνηγορῶν τῷ νόμῳ.
ῥῆτραν γὰρ τὸν νόμον Φασὶ οἱ Δωριέϊς. Hefych. ῥῆτραι᾽ συν-
wa] διὰ λόγων" ἢ δίκαι 3 ὁμιλίωι. Ῥήτρηςφ' ῥητορικῆς.
Artis Rbetoricae a Corace in Sicilia primum inventae hi-
ftoriam vid. in Prolegom. ad Schol. Hermog. ap. Ald. Tom.
2. p. 5. cf. ibid. p. 8. et Quintil. Il, 15. feqq. — ῥητορικὴ
Φιλόσοφος eft apud Dionyf. Ep. ad Pomp. Cap. t. p. 757.
quae et aliis dita eft ἡ τῶν λόγων Φιλοσοφίχ. vid. Autt,
Rhet. ad Alexandr. p. 236. — Piato τὸ ἦδος λόγου ῥητορε-
κὸν appellabat, ὃν οἱ ῥήτορες γράφουσιν, εἰς ἐπίδειξίν τὰ
προφέρουσιν, εἰς ἐγκώμια καὶ ψόγους καὶ κατηγορίας. V.
Diog. Laert. in Plat. Cap. $a. locrates, auctore Pfeudo.
Plutarch. in ejus vita p. 330. ed. Reisk, interroganti, quid- ᾿
" - ham

302 PHT

nam effet Rhetorice, refpondit: τῷ ἱμὲν pipi, μεγάλα,
τὰ δὲ μαγάλα, μικροὶ ποιᾶν. Vnde Liban, tP"rogymuaím.
p. 31. Opp. T. l. ὅταν ὄπω ῥήτορα, ἄνϑρωπον λέγω τοὶ με’
quia μὲν ἱκανὸν ὄνξα μικρὰ d&fdj, καὶ μικροὶ δὲ μεγάλα,
κα τὰ μὲν ἄδικα δίκαια. τὸ δὲ ὀίκομα οὐ τοιαῦτα. vid. Suid.

in voc. ῥήτωρ. Plura de his omnibus vid. apud “Ογείο! ν᾿

'Theatr. Rhet. T. Cap. 11. — Denique; cum omnia dicen-
di'artificia, eloquentiaeque lenocinia penes Rhetores ef.
fent, factum eít, ut, fi quid in oratione affabre aut ele
ganter dictum fignificare vellent, id ῥητορικὸν dicereht,
Sic Dionyf. in Iud, Ifaei. Cap. 8. ῥητορικώτερον λεγόμενα,
funt oratorie, ἢ. e. maiore cum artificio, et itudio elegan.
tiae enuriciata; opponuntur enim ibi zx αφελέξφερα. Mox
ῥητορικῶς πεποιῆαϑα) et xs&aAAoyx3da eodem fenfu di-
euntur. Apud Demetr. de Eloc. S. 20. ῥητορικὴ περίοδος
eft periodus rotandior, et artis veftigia liabens, € NU«
κλικὸν , καὶ δεόμενον ἔρογγύλου φόματὸος καὶ συνετραμμέννν.
Ῥήτωρ. vid. voc, eodissver. |

Ῥοῦφος, ffridor, qui fingulis literis proprius eft pet
fe, v. c. literae e. Dionyf. de Comp. Cap. 14. Deinde ῥοῦ
cot λόγου etiam notat vim dicendi, et impetum quendam,
quem alibi τὸ πνεῦμά, ὁρμὴν, ἦχος, dicere folent, v. Dhi.
loftr. Vit. Soph. 1l. p. 59. Eadem et ῥύμη dicitur. vid. voc.
Φέρεωϑα).

Ῥυϑμίφειν. Elegaüs praeceptum eft Photii Bibl.

Cod. 168. τῇ réx y τὴν Φύσιν ῥυϑμίσω, arte

moderari et veluti in ordinem cogere, iis dictum fcripto.
ribus, qui dum artificiis rhetoricis et nimiae arti

tuo indulgent; faftidium movent leCtoribus, et cau
fuae plus nocent, quam profint. Dignus locus eft qui
verbótenus adícribatur: τὸ λίαν προσκοβὲς τῆς τροπῆς καὶ
ἐῶν Γοργείων σχημάτων, μᾶλλον δὲ τὸ συνεχὲς, καὶ &xpe-
τὸν καὶ ἀδιάχαυξον, εἰς ἀηδίαν καὶ διαβολὴν τὸν οἰπροατὴν
διεγείρει, καὶ ψόγον ssvei τοῦ συγγραφέως, οὐκ ἔχοντες (ὡς
ἔοικε) τέχνῃ τὴν Φύσιν ῥυϑιμίσαι καὶ κανόνι τὸ ἄταπτον du

τάξαι. Eodem fenfu Auctor i'rolegonm. in Schol, Hermog.

ap. Ald. λόγος si, inquit, à ῥυθμίζεται ἀνθρώπου. τρότες,
oratio eft, quae fitigit, et moderatur mentes hominum. v.
Reisk. Oratt. gr. Vol. 8. p. 166. Denique guJuZe περιδ-
δους, καὶ ἀπολεοαίνειν ξυφῆρσι, laevigare et'complanare
fcalpellis periodos, dixit Plutarch. de Glor. Athen.

v Jas,

— —— -—-—— m $a ΑΙ uA ὦ ᾿ς “Ὁ. 0o m L iL, τ «πὰ δὰ feb Ceu “ὦ. ὁ“... -

ΡΥΘ | 403

Ῥυϑμὸς, Ariftotell eft emerus oratoriwe , diver-
fus a poetico, qui fit definitis pedibus et proprie μέτρον
dicitur, Rhetor. Lib. IIT, 8. — Dionyf(io Hal. itidem $u3-
póc diverfus a μέλει, intervallis longioribus aut breviori.
bus cernitur, 7empo- oder Tatthaiteng t de vi Demotth,
Cap. 48. p. 1101. (ῥυϑιμός ἐξὶν ἡ μουσικὴ τάξις, ait Scho-
liaft. Euripid. ad Hippolyt. 529.) Mox phg. 1!C9. Τῇ àro-
λιτικῇ λέξει tribuit μέτρα καὶ ju? μοὺς ἐγκατακεχωρισ μές
νους ἀδήλους. et τὸ εὔμετρον εἴ εὕρυϑμον h. e. namerofita-
tem , εὐϊσᾶς harmomijches , abgeme[Jemes , versartipes. Ἰὴ
Libro περὶ συνϑεσ. ὀνοβι. Cap. (1. p. $6, haec Synonyma
ponit: τὴν κροῦσιν ἢ κίνησιν 3 Φωνὴν ἐν ἀσυμμέτρδις χρό»
νοις ποιῆσαι, et τοὺς ῥυθμοὺς ἀφανίζειν. — Vnde fequitur,
vim rhyfhmi in intervallis recte obfervandis et notandis
contineri. Porro ῥυθμοῖς tribuitur ἡ συμματρία, quae
nempe ipfa oritur ex τῶν. χρόνων", intervallorum obfervà-
tione et recto ufu, 1. c. p. ὅς, Vnde τοὶ ὁμοιότονα ad
μέλος, fed ὁμοιόχ, ovx ad ῥυθμὸν ettinenr, p. 66. Alio
loco p. 104. πᾶν ὄνομα, inquit, κα ῥῆμα καὶ Xo μόριον
"ἢς λέξεως, ὃ κὴ poveqU M. Boy és, ἐν ῥυθμῷ λέγετωι. τὸ
δὲ αὐτὸ καλὰ πῦδα xeu ῥυϑιμόνν Deinde Cap. 17. p. 111:
£v uo; δὲ ἁπλοῦς, 3 ποῦς , οὔτ᾽ ἐλάττων del δυοῖν συδλα-
βῶν, οὔτε μείζων τριῶν. --- Hermogenes Lib. 1. περὶ 18.
Ῥ- 40. ftatui: riythmum abfolvi duabus rebus, 2 cvy yf.
xy τῇ κατὰ τοὺς πόδας, et τῇ ἀναπαύσει, comp tione e£
claufula orationis metrica. cf. Quintfl. T, io. 23. et ibi
. Geín. — De discrimine et vi ῥυώμοῦ et μέτρου accufata.
disquifitio eft in Fragment, Longiui περὶ μέῤξρων p. 269.
ed. Mor. quod ab Hudfono primum publicatum, Fabricius
etiam inferuit Bibl. Graec. Vol. Ill. P. 2. p- 440. equo .
haec fere huc pertinent: τἀκμηριον μέτρου. axoy ὕλη τοῖς
μέτροις συλλαβὴ, καὶ χωρὶς συλλαβῆς οὐκ ὧν γένοιτο,

4 pov. D γὰρ ῥυϑ μὸς γίνεται. μὲν xà) ἐν gU. x Doris , ira
δὲ καὶ χωρὶς συδαβῆς" χοὴ γὰρ ἐν κρότῳ, ὅταν τοὺς xa^
διέας ἴδωμεν τᾶς σφυρὰς καταφέροντας, ἅμα τινοὶ καὶ ῥυϑ-
μὸν ἀκούομεν" καὶ ἵπτων δὲ πορεία. ῥυϑμὸς ἐνομίαϑη, xa)
ϑείνησις δακτύλων καὶ τῶν ὀρνίϑων τὰ πτερίσματα. μέτρον
δὲ οὐκ ἄν γένοιτο χωρὶς λέξεως ποιῶς καὶ ποσῆς. Sequun.
tur variae fi ignificationes, quibus vis τοῦ μέτρου Dotatur,
et mox* Xgovec. συϑδαβὴν τοιεῖ, συδλιαβὴ δὲ πόδα, ποῦς dà
συζυγίαν, συζυγία δὲ φίχον, τίχος ποῆμα" πάντα οὖν
τῶς μέτρα προσαγορεύεται. cf. Suidas in ῥυϑμὸς ubi inte.
grum locum recenfet ex Philoponi Comment. in Lib. 2,
Ariftot. de Anima, Quae ex eo loco huc pertinent, qaec
unti

304 PI
funt: διαφέρει ῥυϑμὸς μέτρου, τῷ τὸν μὲν γένικώτερον᾽ ὦ.

ψοι" τὸ δὲ μέτρον ὑπάρχιειν edo τοῦ ῥυδ μοῦ. — ὅ μὲν οὖν
ἐπὶ τῶν ἄλλων ῥυθμὸς κατὰ τὸ βραχὺ xa) βαϑὺ χαρακπτηρί.
ἔται. ὁ δὲ ἐπὶ τοῦ προφορικοῦ λόγου κατὰ τὸ μακρὸν καὶ
βραχὺ, ὅσπερ μόνος καὶ μέτρον λέγεται» οὐχ ἐπὶ τῶν ποιῆ-
τικῶν τὸ λόγων ταῦτα μόνον δεωρᾶται, aux κοὺ ἐπὶ τῶν ῥῃ-
τορικῶν. “- Cicero Orat. Cap. 20. ,,Quicquid eft, quod
füb aurium menfuram aliquam cadit, etiamíi abeft a vert.
fu (nam id quidem orationis eft vitium) numerus vocatur,
qui Graece ῥυθμὸς dicitur.* ^ Deinde Cap. 6o. ,,Quod
numerofum in oratione dicitur, non femper numero fit,
fed nonnunquam aut concinnitate, aut conítru&ione ver-
borum. — Formae enim fünt quaedam orationis, ait Cap.
65. in quibus ea concinnitas ineft, ut fequatur numerus
neceífario. cf. Crefoll. T heatr. III, 26. in fine. Quintilis
nus ΙΧ, 4. 45. ῥυϑμοὺ;, tiumeros explicat, ubi vid. ele-
gantiffima Gefheri adnotatio. — Hunc eundem $uJuóy vel
numerum Quintil. l. c. S. 115. etiam compreheufionem vo-
cat, ea de caufa, ut fignificet in eo non tam pedes ng.
tnerandos efle, quam omnem orationis contextum et de-
curfum fpeCtandum. — Von tam funt, inquit, iaiwendi pe
des, quam univerfa comprehenfos μὲ verjum facientes te
twi illum decurfwm , mon fex vel quinque partes , ex qui
conflat verfus , a/piciunt. Huc et pertinet locus Libri X,
3. 5. ubi inter praecepta fcribendi etiam hoe eft: /ubeat
satio collocandi ver/enturque omni modo numeri: eos, δὲ
quodque fe proferet verbum , occupet locu.

Ῥωπικὸν, a ῥωπὸς, quod wnmguemta, colores, et
omnino t'es "νας easdemque caras fignificat. — Longi-
nus itàque Cap. 3, 4. dicit ἐποκέλλοντας εἰς ῥωπεπὸν, qui
minuta ornamenta anxie et veluti fumtu faéto corradunt,
iisque locum operofe exornant: das Kofibare im /fusdrack.
v. Hefych. in ῥωπός. "lungit Longinus etiam τὸ xaxd,
λον. Plura de illo vocis fenfu vid. in Clav. Cicer. Ind. gr.
in voc, ῥωπογραφία" et Interpp. ad Hefych. , ῥωπεπόν. cf,
Reisk. ad Plutarch. Demofth. p. 706.

z.

YXx3péc. σαϑρὰ καὶ ἀιθενῆ, fcil. wsqaioum τῶν avr»
ϑίκων, argumenta adverlariorum infirma, vilia, inanis.
Apfíin. Art, Rhet. pag. 712. Hefych. eaJga- adieyj, κι.
κλασμένα.

ι | Xxspx&f

EAP | | 80$

Σαρκασμὸς, differt a χλευασμῷ, quod eo peculia-
riter foediora fignificamus, non tamen fine dicacitate
concinna. ]ta Rufinian. de Fig. 86. . De vocis etymolo-
gia vid. Voff. Inft. Rhet. Lib. IV. Cap. 13. p. 235. ubi
laudat Galenum in Gloff. Hippocr. apud quem exponitur,
διὰ τῆς τῶν χειλῶν δήξεως χλευάςειν, irridere. cum labio-
rum morju. — Hefych. σαρκάσας, uera πριρίας 5 ἠρέμα τὰ
τῶν χειλέων σάρκας ὀιανοίξας, γελάσας. cf. Suidas in σαβ-
κάςων. ;

Σαφήνεια, claritas orationis, prima eius virtus ex-
. difciplina Hermogenis Lib. I. περὶ i. p. 26. quae cotiftat
duabus rebus, τῷ καϑαρῷ et euxpivéi, puritate, et perfpi-
cuitate. Dionyfius in Iud. D Cap. 4. σαφήνειαν ἐν τοῖς
ὀνόμασιν καὶ πράγμασιν commemorat, quam Ζραγμάτικ ἣν
dicit, et addit: τέτε δὲ αἴτιον, ὅτι ἃ “Τοῖς ὀνόμασι δελεύει
τὰ πράγματα παρ᾽ αὐτῷ, τοῖς δὲ πράγμασιν ἀκολεϑᾶ τὰ
ὀνόματα. Ariítoteli σαφὴς λέξις eft, quae medium tenet
inter «doAsoXxíay et συντομίαν’. loquacitatem et nimiam
brevitatem Lib. IIT. Rhet. Cap. 12. fin. — Ariftides etiam
περὶ λογ. πολ. p. 658. σαφήνειαν et καϑαρότητα componit, -
cf. Auct. Rhetor. ad Alex. p. 244. Ald. cf. p. 257. ubi τὸ
σαφῶς δηλδν quomodo in rebus et verbis fiat, copiofius
exponit. — Diogenes Laert. X. 10. commemorat E pi-
curi λέξιν κυρίαν καὶ ἰδιωτάτην , deinde addit: σαφὴς ἦν
ϑὅτως, ὡς καὶ ἐν τῷ περὶ ῥητορικῆς ἀξιοῖ μηδὲν Xo ἢ σαφή- |
yeux» ἀποιτᾶν. Huic contrarium vitium ftatuitur ἡ εὐτέο
λεία, humile et tritum dicendi genus. Philoftr. Epift. I.
Quintil. VIIT, 2. perfpicuitas iu verbis habet praecipuam .
proprietatem. cf. Voff. Inítit. Rh. Lib. VI. p. 490. |

ΟΣ ειρὴν, Siren, Rhetoribus tribuitur, venuftate et
gratia dicendi excellentibus. Vnde et χάρις et σειρὴν λό-
ys iungitur. vid. voc. χάρις. Sic tribuitur Ifocrati, in
cuius fepulcro Piptarchus in Vita eius et Philoftratus tra-
dunt Sirenem, tanquam fymbolum Suadae et dicendi ve-
nufzatis, effi&tam ftetiffe. Ob eandem caufam et Arifto
Chius σειρὴν di&us eft ap. Diog. Laert. VIT, fect. 160. —
Eunap. in Vit. Aedef. p. 44. τὸ ) μαλιχον καὶ ἥμερον ἐπὶ τοῖς.
λεγομένοις ἐπλύνϑη, καὶ συνεξεχ εἶτο TOGETOV, des οἱ τῆς |
Φωνῆς ἀκόσοντες καὶ τῶν λόγων παραδόντες αὐτὲς καϑάπερ οὗ
T λότε γευσάμενοι , τῆς Φωνῆς ἐξεκρέμαντο καὶ τῶν λόγων,
Bro δὴ πολύ τι τῶν μεσικῶν 8x ἄπειχε Σειρήνων. HKandem

γλυκέᾶαν Σειρῆνα λόγων dixit Synef. Epift. 138. p- 275.
ed. Petav. .
V | 2 εμνό-.

Σεμνότης, Hermogeni περὶ ἰδ. Lib. T. p. 46. gravi-
tas orationis, qua ea fit magna et ampla. Itaque ei δεμναὶ
ἔννοια! funt v. c. quae docent de Deo, de rebus divinis,
coeleftibus, de virtutibus, quarum maxime divina exift
matio eft, de praeclare ab hominibus factis etc. — Deinde
in orationis omni oeconomia et dispofitione ( μεεϑδδῳ)
σεμνότητα habent, quaecunque enunciantur xar ἀπ
σιν, h. c. cum certa affeveratione, quse omnem dubits-
tionem excludit. Nam in illa cernitur conftantia aliqus,
quae ipfa σεμνότητα habet. (p. 64.) Sic et Ariftides i
λογ. πολ. p. 641. ὅταν ἀποφαντμιῶς τις χρῆται τοῖς σχῇ-
μασι. — λέξις σεμνὴ eft eorum verborüm, in quibus pro-
nunciandis opus eft ore apertiore, dilatatoque. — cw.
ϑήκη σεμνὴ vocatur, quae fit metris gravioribus, ut da-
€tylis, anapaeftis, paeonibus, maxime fpondeis. cf. Ari-
ftid. 1. c. qui etiam copiofior eft in enumerandis formis
dicendi , quae σεμνότητα illam efüciant. In his enim com-
memorat τὸ ἀποφαντικῶς εἰπᾶν, τὴν ἀπόφασιν, διάφασι,
τὸ πλαγιάζεσϑαι,» τὸ γνωμολογᾶν etc.

Σημαντικὸν, τὸ, quicquid rem bene fignificat.
Longin. 31. ubi mox idem éu(xvisixoy et ἐναργὲς appellat.
Cap. 32. 5. κατασημαντικόν, Ariftides aep) πολ. Aoy. p-
658. ad σαφήνειαν refert, τὸ σημαντικοῖς καὶ αὐεργετέροις
ὀνόμασι δηλέϑαι τὰ πράγματα : ubi fortaffe legendutn ἐναρ.
γεφέροις.

Σημεῖον, Ariítoteli Rhet. T. 2. eft genus argumen-
tandi, et probandi, quod fit a particulari ad univerfum,
vel ab univerfo ad particulare. Vnde indicium aut veffi-
gium Latini reddiderunt, vt. fi quis ex fanguine caedem
demorftret, Quod fi neceffarium eft, quod ifto modo
concluditur, dicitur τὸ τεκμήριον. Nempe τὸ σημῶων
apud Ariftotelem 1. c. eft fimul generis et fpeciei nomen.
Enthymemata enim ducuntur ἐξ εἰκότων xa) σημείων, Jam
horum σημείων duae partes funt, quarum una dicitur rax-
μήριον. τὸ μὲν ἀναγκαϊον : altera σημέϊον fpeciatim , τὸ μὴ
ἀναγκαῖον. Saepe iunguntur ex mente quidem Ariftote-
lis haec tria fidei faciendae fubfidia, τοκμήριον, σημᾶιον,
τὸ εἰκὸς inprimis apud Dionyfium Hal. et ita quidem, ut
potior rs τεχμηρία vis appareat. cf, Iud. Ifaei Cap. 14.
Iud. Lyf. Cap. 19. 1n Epiftola autem ad Amm, I, 2. cum
σημείς tantum et εἰκότος mentionem feciffet, addit: τότων
ἀδεμίχ τῶν πίξεων δέ ἀναγκαίων" συνάγεται λημμάτων, ho-
rum nihil ad fidem faciendam valet, vel aífentiri cogit. —

Au&or

ΣΗΜ΄ ^ 8d

Auctor Rhet. ad Alexandr. p. 248. exuéiey de) τό γε ei3;.
σμένον γίγνεοϑαι!ι πρὸ tS πράγματος ἢ ἅμα TQ πράγματι,
peri τὸ φρᾶγμα, ubi vid. plura fuübtiliter de hoc genere
πίξεως disputata. — Cicero id, quod illi σημέϊον dixere,
"walppellaffe videtur Jimilitudinem , de qua vid. Invent. I, 29.
zuintil. V, 9. p. 214. plané ex Ariftotele tradit figna di:
vidi in has primas duas fpecies, quod eorumi alia fint,
quae neceffaria :fünt, quae Graeci vocent τεκρήρια, alia
non tieceffaria, quae d7uéiw. vid. Voff. Inftit. Rhet. p;
10 fq. et inprimis Vateri Arimadv. dd Ariftot. Rhet
p.2tet22. .. | |

Σημειῶδες, τὸ τῆς λέξεως καὶ περίεργον, in Philifti
dictione vituperat Dionyf. Ep. ad Pomp. Cap. 5. p. 780.
ambigua vocis fighificatione, quam et Reiskius fe igno-
rare fatebatur. Speramus fore, ut fequentia aliquid lucig
vocabulo adferant. -— Demetrius de Eloc. ubi de cha-
faCtere orationis σχνῷ, tenui, fermo eft, praecipit, ut
ne fint σχήματα σημειώδη, cui mox fynonymurm adhibet
Τὸ παράσημον, et opponit τὸ δύνηϑες καὶ ἐναργὲς et πιϑά-
yóv. δὶς et Dionyf. Art. Rhet. Cap. 10, 7. p. 382. repre-

hendit eos, οὗ τὸ παράδημιὸν Toi; λέξεως ἀναγκάζονται,
Xs T; ἀνακεχωρήκὸς ὄνομά ἢ ῥῆμα ἔρηται, TETO ϑηρῶντες
καὶ πανταχϑ Φϑειρόμενοι, ἐπ ἀρχομότητι δή τινι σεμνυνό-
&€voi.. In hoc loco fimul corriguntur, qui in contrario
genere peccant, πάνυ εὐτελῶς Q3éyyovrsc; Ergo hoc eft
genus dicendi exile, humile, protritum, illud vero τὸ
παράσημον in raritatis vetuflatisque nimia affectatione cer-
nitur. Simile videtur effe, quod Hermog. Lib. 1V. περὶ
&ópsc. p. 224. τὸ σεσημασμένον dixit, Vtrumque enim
dicitur, quicquid eft adulterinum in verbis, non valde
ufürpatum, et velüti notatum, ut fit in numis, qui, fi.
fufpecti funt et a communi ufü exemti, notantur, ut αὖ
aliis digrofci poffint. Suidas: παράσημος" ἀδόκέμος, xa]
παράσημον, To σεσημασμένον, xà] ὕκοπτον. cf. Harpocrat. in
Παράσημος ῥήτωρ. Sic Schol. Thucyd. I, 114. p. 73. Dük.
σχῆμα παράσημον vocat conftru&tionem verborum ἀναχό-
AsJ6v. Addo locum Plutarch. in vita Bruti Cap. 2. Ass. -
yis] τὴν ἀποφϑεγματικὴν καὶ Λακωνμοὴν βραχυλογίαν ἐπ
τηδεύων ἐν τοῖς ἐπιφολοῖς ἔνιαχξ παράσημός ési. h. e. e ni-
mia brevitate obfcurus eft. Deinde Scholiaftes Anonym.
ad Hermog. p. 358. Ald. ubi 7B προοιμίων ἑρμηνείαν ἂψ
τῇ ἐκλογῇ appellat ὠπεριεργοτέραν καὶ μὴ σημειώδη, patet
quandam nouitetis, raritatis, et obícuritatis adfeCtatio«
- Ν 2 nem

508 OEREC

nem innui. Addit enim explicandi caufa: ἄν rig ἐκφεύγῃ
ix(avéig τρόπους, καὶ γλωττηματικὰς λέξεις, h. e. formas
cicendi nimis fplendidas, e longinquo ambiti expref-
fas, et propter peregrinitatem et raritatem obíCuras. Sic
et apud Dionyf. in Iud. Ifocr. Cap. 2. σημειώδη ὀνόματα
componuntur cum azzX;e«vudvyoi; , obfoletis, et opponi-
tur διάλεκτος κοινὴ et συνηϑεφάτη. | Ex his omnibus, opi-
nor, planum eft, τὸ σημειῶδες in elocutione dici, quic-
quid ex vetuftatis, vel raritatis vel audaciae affeCtatione,
obfcuritatem-et difficultatem habet. Vnum addo, cuius
tamen iudicium dottioribus relinquo. Videndum exifti-
mo, annon fortaífe τὸ σημειῶδες dictum fit ἀπὸ τῶν ση-
μείων, h. e. a notis et figlis, quales Tironianae fuerunt,
et ufürpatae funt a notariis, quos σημοιογράφες dixerunt.
vid. Interpp. ad Cic. Lib. XIII. ad Att. ep. 32. ubi haec
. funt: et quod ad te de decem legatis Jcripfi, parum ἐπέεί-
lexti; credo quia διὰ σημεῖων fcripleram.

Σκέπτεοαι, ἃ Rhetoribus dicitur, meditari, ope-
ram et ftudium adhibere in fcribendo, quatenus oppofi
tum eft τὸ αὐτοσχεδιάζειν, σχεδιάζειν, ex tempore dicere;
: Pro illo quoque dicunt τὸ ἐπιτηδεύειν, ἐκπονῆσαι λόγον.

vid. Philoftr. Vit. Soph. Lib. 11. p. 565. et Gefn. ad Plin.
. Tib. II. Ep. 3. p. 44. -

Σκευωρία, τεχνικὴν traCtatio artificiofa, &gw/Iiche
Behandlung eines Gegenftandes. | Dionyf. in Iud. Thucyd.
Cap. 5. p. 820. Mox p. 887. σκευωρία ποιητιριὴ, καὶ ἀν
ϑυραμβική. Hefych. exeuwpía. κατασκευή. .

Σχληραγωγεῖν, τὴν λέξιν, dura. eloculione uli.
Dionyf. lud. Thucyd. Cap. 30. p. 888. Oritur illad e
σκευωρίᾳ ποιητικῇ vel διϑυραμβικῇ», cuius paullo antes
mentionem fecerat. Contrarium illi vitium ibidem δε»
tur τὸ xam ey. |

1

|o ExÀqpóc. σκληρὰ Φρασις ἐν τας μεταφοραῖς, duris
metaphoris laborans oratio. Dionyf. Ep. ad Pomp. p. 760.
Addit: καὶ s σώζεσα τὴν ἀναλογίαν, ex praecepto Arifto-
telis, qui Rhet. Lib. IIT, 10. τῶν μεταφορῶν τεττάρων ἐσῶν,
inquit, εὐδοκιμᾶσι μάλιςα αἱ κατ᾽ ἀναλογίαν.

Σκολιὰ, ἐνθυμήματα, fententiae fortwo/ae, — His
iunguntur ut fynonynm τὰ πολύκλοκα καὶ δυσεζέλωιτα,
perplexa et intricata, quorum fenfüs aegre expeditur ora-.
tione. Dionyf. Ep. Il. ad Amm. p. 792. cf. lud. Thucyd.

P. 882.

EMI c 309.

P. 882. ubi τὸ Φορτιπὸν τῆς λέξεως καὶ σκολιὸν καὶ δυσπα-
βακολέϑητον, et mox τὰς τῶν σχηματισμῶν πλοκὰς σολοι-
ποφανέις ἔχοντα notantur, ἢ. e. oratio incifis, parenthefi-
,bus et ambagibus perplexa, intricata, adeoque obfcurior.
Eadem Cap. 33. p. 893. dicitur λέξις ἀσαφὴῆς καὶ πεπλεγ-
μένη, dy ἡ πλείων Byesi τῆς λέξεως ἡ σκοτίζεσα τὴν διάνοιαν
ὄχλησις. vid. voc. ὠγκύλως. Hefych. σκολιά" δυσχερῆ,
ἐπικαμπῆ, ἄνισα, δύσκολα.

Σμικρολογία, a Photio Cod. 159. tribuitur Ifo-

crati, cerniturque in eo, fi quis in'rebus iis, quarum nec
magna dignitas, nec magnum'momentum eft in oratione,
magnam curam et ftudium collocat. Tale quid ftatim

addit Photius: τὸ προσκορὲς τῶν παρισώσεων. ἴῃ his nem-.

' pe magis lufüs eft, quam ornatus.

XZuixpoTpéTsix, lenuitas, contraria τῷ μεγέϑει

et dignitati. Ea cernitur in metaphoris, in quibus res
magnae cum iufto tenuioribus et parvis comparantur.

Itaque illud vitium Demetrius de Eloc. S. 84. tribuit Ho- .

merico: ἐσαάλπιγξεν μέγας ἐρανός.

Σοβαρὸν, agile, vehemens. Longin. 18; 1. ἐμπρα-
xrórepx καὶ σοβαρώτερα. vid. voc. ἔμπρακτον. Omnino
celeritatis et mobilitatis notione vehementiam Longinus
indicare folet, vid. voc. τάχος, et κεκινημένον, et Hefych.
in coféiv. Damaícius apud Suidam in voc. ῥητορικὴ γρα-
: (3, commemorat τὸ σοβαρὸν καὶ ἀλαζφονικὸν τῆς ῥηταρικῆς,
h. e. tumidum et oftentationis plenum dicendi génus.
Nempe invidiofe in maiorem Rhetorum et Sophiftarum
partem ita dicebat Damafícius. Hefych. σοβαρός ὑπερή-
Φανος, αὐϑάδης.. .

Σολοικισμὸς, λόγος ἀκαταϑδιήλως συντεταγμένος,
ὡς τὸ, ἐγὼ περιπατῶν ἃ τοῖχος ἔπεσεν. Suidas in βαρβα-
ge. Definitio illa fumta eft e Diogene Laert. VII, 1.40.
ubi difciplinae Stoicorum rhetoricae quaedam fragmenta
exponit. "Tiberius Rhetor. cap. 1. definit: é£a/Axyy τῷ
ἂν ἔϑει, vocabuli ufitati immutatio, ita tamen, ut haec
neque neceffitatis neque ornatus cauía fiat. Hoc modo
foloecifmum a σχήματι diftinguit. Quare Euftathius, cum
in poetis aliisque fcriptoribus multa reperiantur, quorum
forma nova et inufitata non negligentiae cuidam, aut in.
fcitiae, fed ftudio potius et arti et ornandi cupiditati tri-
buenda videatur, ita de ea re fententiam fuam expficavit
ad Hom. Odyff. A. p. 1673. δῆλον δ᾽ ὅτι πολλῶν καὶ τόιέτων

3 | ΚΟ

-

416 zoe

καὶ ἀλοίων καινότερον (pucouévuv παρά Ta. ἄλλοις wa) παρὰ
τῷ ποιητῇ, ἐκ de) καταιπέϊν τῶν Pre σχηματιςζομένὼν goa
κισμὸν ἄτεν βαρβαρισμόν. μέκριται dà σολοικοφανῇ τὸ σ
ματα καλῶν ταῦτα, καὶ ἁπλῶς ὅτω σχήματα, πᾶν μὲν
(pac: τοιίξτον λάλημα ἤγεν σχῆμα ἁμάρτημά dei. ὅκώσιον
τέχνην ἢ ξενοφωνίαν ἢ καλλωπισμόν. σολρικισμὸς δὰ, ἁμάρ,

suum ἀκέσιον ἐξ ἀμαϑίας λαληϑὰν παρὼ ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ
ἄλλο τι ὧν λέγεσιν οἱ τεχνικοί. Easdem formas dicendi,

uae vulgo dicuntur habere τὸ φαλοικαφανὲς, Scholiaftes

uripidis Hecub. 39. Phoeniff, 773. etc. πρὸς τὸ σῃ
μενον enunciatas dicit. Grammaticus, Seneca inquit Ep.
94. non erubejcit Soleeci]mum , fi Jciens Parit ; erubejcit, f
ne/ciens, — — Polemo Sophifta apud Philoftr. Soph. T. p.
542. cum hiftrionem aliquem vidiífet fal(is et abfurdis ge-
ftibus utentem, exclamaífe dicitur: οὗτος τῇ χειρὶ ἐσολοί.
wcs, hic τιν [oloecifmum committit. ἘΠῚ Lucianus in
Nigrino p. 42. σολοικισμὸν his fere abfurde fáCtia tribuit,
ut, cara obfonia emere, media hyeme rofis oppleri, un.
guenta bibere, et alia huius generis. Vnde et ὑποσόλοιια
dicuntur /ubabjurda Cic. Lib. II. ad Att. Ep. το. et XIV,
21. cf. Quintil. L, 5. 34 fqq. Hefych. σολαικισμός" ὅταν
τὶς ἀτέχνως διαλέγεται. D

ΣοφΦίφζεσαι, τέκνας, Demofthenes dicitur Hermo-
geni Lib. IV. περὶ &9p. p, 158. h. e. ingeniofe et cum arte
praeceptis dicendi uti, Vnde et iungit τὸ ἀποκρύπτειν
τέχνας, quoniam fummae artis eft, artem celare. —
Sopater dicug. p. 297. σοφίσαοϑαι τὸ ἔγκλημα, callide ira-
&are crimen, ut id a te amoliaris. — — Plutarch. in Vit.
Demofth, Cap. 27. σοφίζεοϑαι πρὸς νόμον, eludere legem
calumnia aut Commento aliquo. Et Scholiaftse Eurip. ad
Hec. 1187. commemorantur ῥήτορες οἱ δυνάμενοι τὸ δίκαιον
δοφίσασϑαι ἐν ῥητορικῇ, eodem modo quo alii dixere τὸ ἐξ
κίον ἄδικον ποιῶν, et contra τὰ ἄδικα εὐλαγοποιέῆῇν.

ΣοφΦίσματα, ῥητορικῆς, elocutionis fraudes Lon-
inus Cap. 17. 2. appellat vx σχήματα et σχηματισμὸν,
ficuratam orationem , quia, ut in antecedentibus docue-
rat, verborum quaedam lenocinia fünt, quae infidiarum,
doli, et fraudationis opinionem excitant, ὑκόνοιαν ἐνέ-
denc, ἐπιβελῆς, παραλογισμᾷ προσβαΐξλισιν. vid. voc. ee
Φιξινός. Sic et Max. Tyr. Disf. 37. τόχνας, ἔριδας, a*
Φίσματα iungit, de Sophiftis cf. Crefoll. Theatr. Il, 1.
Apud Philoftr. Icon. prooem. p. 762. τὸ σοφίζεοαϑαι notat
eratorie aliquid augere et exaggerare, cui oppónitur dxpl-

pas

“΄

I £Ooo0 g1I

fei τῷ Basavídovyroc, h.e. inquifitio caufarum et origi.
num, qua philofophi utuntur. Omnino magna veterum
varietas eft, qua illae Sophiftarum fallaciae et fraudes et
callida permouendi perfuadendique artificia perftringun-
tur. Sic dicuntür πάγαι!, πλοκαὶ, συμπλοκαὶ σοφισμάτων,
σκολιαὶ ἀπάται» σκανδαλήϑρα ἐπῶν, αἀλινδῆϑραι., κιγκλίδες,

X

epoQa], παρακρέσεις, μηχαναὶ, ἀμφιβολίαι, «ραγγαλία,.

ἄρκυς λόγων, βρόχοι ἀπάτης, ἀγκύλοι; λόγοι, δίκτυα, πλε-
srava etc. de quibus ex inftituto expofuit Crefoll. heat
ΤΙ, 4. et Cap. 6. ubi ipfa genera σοφισμάτων, quibus uti
in disferendo Sophiftae folebant, recenfentur et explican-
tur. Huc pertinent 1) xpoxódetAoc. vel κροκοδειλίτης, quam
Crocodilinam ambiguitatem dixit Quintil. T, 10. 2) Electra
3) ἐγκεκαλυμμένος. 4) οἴτιδες. 4) κερατίνη, περατίδες.. 6)
ψευδόμενος. 7) κυριεύων. 8) μεταπίπτοντες. OQ) ἀργοὶ λόγοι
et ϑερίζοντες. Quamuis haec omnia magis ad dialecticos:
laqueos, quam rhetorica artificia pertinent.

ΣοφΦιφεύειν, Rhetorem effe. Hermog. Lib. TI. p.
370. et paflim alibi et apud alios. Nempe σοφιφῆς pri-

mum dictus eft quilibet σοφὸς, five fcientia rerum ad phi-.

lofophiam pertinentium, five alia arte excelleret. Itaque

feptem illi Graeciae Sapientes etiam cc(sa) dicebantur & —

Plutarcho περὶ τῷ el. cf. Ariítid. in Orat. Platon. Tom. II,
p. 311. ed.Iebb. et Sophocles, notante Euftathio ad Hom.
Tl. ο΄. p. 1023. citharoedum σοφιφὴν appellavit. vid. He- .

fychius in coQiegc, et Φιλόσοφος. Suidas. in σοζιφής. |

Deinde de Philofophis nomen ufurpatum, qui fimul elo-
quentia pollerent, v. Synef. in vita Dionis et Olear. itr

Praefat. ad Philoftr. Sophift. p. 474. qui p. 479. τὸς ἐφ΄

δόξῃ τῇ σοζιςεῦσαι Φιλοσοφήσαντας appellat, à quibus di-
ftinguit τὰς &rw κυρίως προσρηϑέντὰς σοφισάς. ]dem pro-
oemium his verbis incipit: τὴν ἀρχαίαν σοφιφικὴν, dyro-

ρικὴν ἡγθίοϑαι χρὴ Φιλοσοφξσαν. cf. Schol. Ariftoph.. Nub.

330. Cicero quoque Lib, 11, 3. Invent. duas Rhetorum .

familias commemorat ,. quarum altera cum verfaretur is
philofophia , nonuullam rhetoricae quoque artis fibi curam
ad/umebat; altera vero omnis in dicendi erat fludio et

praeceptione occupata. ἘΠ᾿ de Orat. ITI, 19. Veteres ili 4... Ὁ

Jue ad Socratem, omnem. omnium rerum , quae ad mores

ominum, quae ad vitam, ad virtutem, ad rempublicas .

pertinebant , cognitionem et. fcientiam. cum dicendi ratione
tungebant ; pofiea disjociati a Socrate diferti a dolis, et.

deinceps a Socraticis item omwibus , philofophi eloqwntiam .
4 !

defpe-

319 Zoo

defpexerunt , oratores fapieliiam: seque quicquam ex alto.
vius parte attigerunt, nifi quod illi ab his, aut ab illis li
multuarentur. οἷ. Cap. 14. ubi ait: ,, hanc cogitandi pro-
nuntiandique rationem vimque dicendi veteres Graeci /s.
pientiam nominabant. Itaque porro σοφιφαὴ dicti funt
etiam Pfeudophilofophi,, a σοφίζεσϑαι, et denique Rheto-
res. vid. Ariftot. Rhet. I, 1. cf. Morus ad Ifocrat. Pane.
gyr. Cap. 4. et qui ex inftituto de Sophiftis egit Crefollius

"T heatr. I, 1. 2. et inprimis Lib. IT, 1. Marius Victor. in

Expofit. Cic. Rhet. p. 8o. ed. Pith. inter Rhetorem et So.
phiftam ita diftinguit: :Rhetor eft, qui docet literas, atque
artis traditor eft eloquentiae. Sophiíta eft, apud quem
dicendi artificium difcitur. cf. voc. feq.

ΣοΦιςικὸς, λόγος, oratio artificiofa, cum ftudio

elaborata. Demetr. Eloc. S. 15. Contrarius eft ὁ idum:

xó;, fermo vulgaris, imperitorum. Sic et Longin. Cap.
23. 4. τὸ co(Qusixóv, dicit nimiam artis affectationem.
Nam eius aetate oratoribus, qui tum Sophiftae nomina-
bantur, proprium erat, omnia artificiofe et exquifite di
cere. Hermog. περὶ ἰδ. Lib. II. p. 368. Aefchinem vocat
σοφιςικὸν καὶ γαῦρον. Saepe etiam iungitur τὸ T&xjyixov et
σοφιςικόν. vid. Suidas in Zefzpixvoc. Hermog. περὶ usd.
δειν. τὰ πάρισα, h.e. figuras et ornatus παρισοόαβως fre
quentius ufurpatos, so(isixx appellat, ut vana fpecie ar.
tis et eloquentiae auditores decipientia. Ergo Gregor.
ad ἢ. 1. Cap. 13. haec adnotat: σοφιςικὰ γίνεται, ὅταν rie,
ἢ ἐννοίας. ἢ μεϑόδοις, ἢ σχήμασι καλοῖς τὸν λόγον nadar
πίσαι μὴ δυνάμενος, ἐπιτηδεύει ταῦτα OLEI, ἵνα τὰς ἀκροα»

«τὰς ϑηρεύσῃ τοῖς τοιέτοις ἡδύσμασι. Synefius in. Dione p.-

46. ed. Petav. ὑσόϑεσιν μετακεχειρισμένην σοφιφικῶς ita ex«
plicat: rsrés;», λαμπρῶς ἀπηγγελμένην καὶ δεξιῶς,
πολλὴν τὴν ἀφροδίτην ἐπαγομένην. Ταύτῃ καὶ παρὰ τῶ!
ἀνθρώπων, οὃς λέγοντες ἐκήλεν τῷ κάλλεί τῶν ὀνομάτων,
ἠξιῆντο τῆς προσηγορίας τῇ co(e8. Pertinet huc locus
. Ciceronis Orat. Cap. 19. in hac re clafficus, ubi Sophifte-
rum et Oratorum discrimen declarat: δορά νοι magis
diflinguenda fimilitudo videtur , qui omnes. eosdem volumi
flores, quos adhibet orator in caufis, perjequi. ^ Sed ke
differunt , quod , cum fit his propofitum non perturbare ani-
mos, Jed placare zotius: uec tam perjuadere, quam de.
leBare , ct apertius id faciant , quam nos, et crebrius: co
cinnas magis Jententias exquirunt, quam probabiles; a
ve Jaepe discedunt , iniexunt fabulas, verba — apertint
, trans-

v

ZIA " —— — $13
iransferunt , eaque ita. disponunt , wt pillores varietatem
colorum : paria paribus referunt , adverja contrariis , fae-
gi[fimeque fimiliter extrema definiunt, vid. Crefoll. 'Theatr.

1, 14. — Plutarch. de Sanit. tuenda σοφιςικῶς καὶ πδρι-
έργως λαλέϊν ut fynonyma iungit. |

Σπαδονίζειν, τὸν ἦχον, dicuntur Dionyfio Hal.
de Comp. Cap. 14. p. 75. literae breves, quarum (onus
eft exilior, anguftior et veluti effeminatus vel caftratus,
ut e, eto, 4, v, μικρόφωνα, et Pindaro, cuius verba mox
laudat Dionyfius, dicta σχοινοτενῆ, literae veluti itimceae,
ἢ. e. exiles et tenuis foni, Sed alio loco in Iud. de vi
Demofth. Cap. 40. p. 1077. σπκαδονισμοὶ appellantur, cum -
verbum aliquod in afperam literam definit et fequens a
fimili incipit. Huic autem compofitioni fimul exxdcvioudg
τῶν ἤχων et ἀντιτυπίας tribuit. Ttaque haud dubie fonum
raucum, iniucundumque auribus, τὸ τραχύνειν τὲς Jose
et τὸ ταράττειν τὰς ἀκοὰς, ut antea dixerat, voce σπαδο-
J yiop8 exprimere voluit.

Σπειρᾶϑαι!» in gyros contrahi, condenfari. Hoc -
verbo ufüs eft Demetrius de Eloc. S. 8. ut notaret vim
orationis, quàm ex brevitate et veluti conglobatione qua-
dam trahat. Que odum enim animalia evspéavyre -
ἑαυτὰ, h. e. fe contOljuentia et neruos veluti congloban-
tia, membris contractis, fortius pugnant: ita etiam, fen-
tentiae fortiores funt, fi oratio. fe quodammodo contra-
hit. Hunc igitur λόγον καϑάπερ ἐσπεὶραμένον, veluti in
gyrum contortam orationem, appellat: et ipfam formam
cuspo(pyv. vid. voc. συςρέφεωθαι. |

Σ πε Ὁ ἐκόν. Vipianus ad Demofth. Olynth. t.

fub init. ad ὃν πραγμοωτικὰν refert, σπερματικὴν x6
Φαλαίων ἐπα h. e. fparfam vel infpetfam per prooe-
mium argumentorum et capitum caufae fequentium men-
tionem, ita ut prooemium veluti omnium caw/ae nervo-
rum /emina contineat. Eodem modo Syrianus ad Her.
mog. dio4p. «xo. p. 169. prooemia dicit σπερμοωτικωτέραες
χρώμενα ἐννοίνες. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 18. de narra»
tionis Lyfiacae virtutibus disferens, illud ipfüm fine meta.
phora ita expreffit: πιϑαναί εἰσιν, καὶ τὴν vrísi ἅμα λελη..
ϑότως evvexi(pépza:, Idem quoque Quintil. IV, 2. p. 185. ᾿
de narratione dixit: /emitia quaedam probationum Jparges
rt. Vid. VOC. προκατασκευή.

V5 ^0 Eredj

414 |. ΣΠΟ

Σπουδὴ, res feria: opponitur τῷ γελοίῳ, ut.in hoe:
τὴν σπηδὴν δέ! dix Jeiper τῶν ἐναντίων γέλωτι», ves ferias
adver/ariorum vifu oportet discuti, Ariftot. Rhet. ΠΠ, 18,
16. Deinde argwnentum ferium , quod tractatur, ut apud
Dionyf. Iud. Ifocr. Cap. 12. χαριεντισμὸς, ἐν owadg,
πρᾶγμα, affeCtatio elegantiae in re feria intempeftiva eft.
Porro σπεδαὶ quoque dicti fant labores inftitationum, f,
recitationes Sophifticae erudiendis diícipulis comparatae,
Sic Himerii oratio extat eic ἀρχὰς σπεδῶν habita, Or. XII
ed Wernsdorf. p. 581. ubi vid. plura. |

Στάσιμος. Ariftot. Poet. 22. p. 184. μότρον span.
κὸν dicit effe φασιμώτατον xq] ὀγκωδέφατον h. e. grandiffi-
mum, firmiffimum, quoniam maxime fpondeis, et veluti
firmo, gravique gradu incedit. Vnde alii Rhetores fs.
βηκότα ῥυϑιιὸν appellant, das gravitati/che, feft und feyer-
lich einher|chreitende Sylbeumaas. vid. voc. βάσις et «deg,

|. Στάσις. ἐν eiae εἶναι Longino dicitur animus aff.
&» vacuus, et tranquillus, Cap. 20. 3. Morus, ut vim
vocis declararet, contulit Virgilianum illud: mare (δὲ
placidum ventis. Etiam &roe£ís, quae τῇ φτάσει ibi oppo-
nitur, ad illam vim notandam faciet. — σάφεις λαμιβάνει»
dicuntur ὀνόματα apud Dionyf. de Camp. Cap. 21. p. 148.
cum non praecipiti curfü per ftruCtitam fuam profluunt,
fed moras et intervalla faciunt: Vnde et dpeidscjay ibidem,
et διαφάσεις, et χρόνες facere dicuntur. Sed magis pro-
pria difciplinae rhetoricae eft ea τῆς φάσεως fignificatio,
qua de /Jatu, f. ratione quaeffionis dicitur, quatenus in es
aecufatio et defenfio locum habet, unde eft φάσις ὁριπὴ,
φοχαςικὴ, et ποιότητος, ftatus definitivus, coniecturalis,
et qualitatis, de quibus aliis in locis di . Hermoge
nes, qui in διαιρέσει τῶν exXcemy, feu Pa ibus oopio-
fius et fubtilius hunc locum tractauit, ndliocnit, unde
deriuatam quove modo definiendam «4esvg vocem exifti-
maret. Addit quidem p. 16. ed. Sturm. forte dictum effe
ἀπὸ τῷ φασιάςζειν τὲς ἀγωνιζομένες. — Sed copiofior. eitis
Scholiaftarum de iftis rebus expofitio eft. Sic Au&ar
Prolegom. ad Schol. Hermog. p. 14. derivandam vocem
ftatuit παρὰ τὸ éxXri 2. τῶν ἀγωνιζομένων ἵξααϑαι περὶ ἃ
νομίζοι δίκαιον. Syrianus ad Hermog. p. 77. ἀπὸ τῷ ἀκ.
τερον τῶν ἀντιδίμων ὡς κί τινος ἀσφαλὲς κρηπῖδος écdyay
“περὶ τὰ οἰκέία δέεωια. Ibidemque Sopater tradit, nonnullos
putare dictam effe σώσιν παρὰ τὸ φαϑερὰς ἔχειν τὰς ἀπο.
δείξεις πρὸς ἀντιδιχφολὴν τῶν ἀσυτάτων. Quod autem a

ZTA | 314 .

definitiones attinet, Auctor Proleg. Schol. ad Hermog.
l. c. φάσις καλᾶται ἡ ἐν δικαφηρίοις ἀμφισβήτησις. — Syriani
p- 78. haec definitio eft: φάσις de) πρότασις ἀπλῆ (rop) ,
πρὸς ἀπόδειξιν κομιζόμενην μιᾶς Φάσεως τῶν ἐν τῷ πολιτικῷ,
ζὥγτήματι πειμένων, καϑ' ἣν καὶ διοάρεσις γίνεται τῶν κεφα.
λαίων τῶν πρὸς πίφιν κομιζομένων. Sopatri et Marcellini
haec: φάσις és] φάσις τετὶ πεπράχϑαι 3 κληθῆναι, ἢ ποιό.
τητος ἐξαίτησις. --- Marcellin. in Vit, Thucyd. accuratam
orationum Thucydidearum dispofitionem laudat, quae eo -
valeat, ut uniuscuiusque flatum, ad quem argumentum
orationis pertineat, diftinguere queas: τελείως ἐποίησα
μετὰ κεφαλαίων καὶ διαιρέσεως, des καὶ excet ὑποπίπτειν
τὰς δημηγορίας, ὅπερ ἐφὶ λόγων τελείων εἰκών. Deinde et
φάσεις οἰδικαὶ Rhetoribus dicuntur illi ftatus, qui tribus
ilis generalibus, conietturali, definitiuo et qualitatis,
veluti fpecies fübiiciuntur. Hos Auctor συνοπτικῆς vaga.
doc. p. 2. tredecim nominat; negotialem, rationalem ab-
folutum, comparativum, remotionis, relationis, purga-
tionis, deprecationis, fcripti, ratiocinationis, contraria.
rum legum, ambigui, definitionis legalis, translationis,
ex difciplina quidem ipfh Hermogenis, cuius ille epito-
men compilavit. cf. Tzetz. Chil. XI. 369. — Iam quod
ad Rhetores latinos attinet, Auctor ad Herenn. con/fits-
lionem vocat a graeco σύξασις, Lib.T, 11. Cicero.et
Quintil, fatum, a φάσις. cf. Cic. Top. Cap. 25. Quintil,
Ill, 6. init, ,,Quod nos flatum , id alii confzitutionem vo-
cant, alii quaeftionem , alii, quod ex quaeftione appareat,
Graeci φάσιν vocant: quae appellatio dicitur ducta, vel ex.
eo quod ibi fit primus caufae congreffus , vel quod in Hoo.
cauía confiftat.^ Idem p. 173. quatuor genera «&ssvc ab.
Athenaeo rhetore conftituta tradit: ,,vperpsmTi«7v vel
παραινετικὴν, id eft, exhortativum, qui füaforiae eft pro-
prius, συντελικὴν, qua conieffuram fignificari magis ex
his quae fequuntur, quam ex nomine apparet, ὑπαλακτι-
xiv. ea finitio eft, mutatione enim nominis conftat: iuri.
dicialem , eadem appellatione Graeca, qua ceteri, ufus
(δικαιολογρ(ήν.) Nam eft multa in nominibus differentia.
In fequentibus Quintilianus variorum auctorum fententias.
de numero ftatuum exponit fufius. Suam fententiam ibi«.
dem docet p. 140. — Caffiodorus in Comp. Rhet. p. 337.
ed. Pith. ,,. Status, qui graece φάσις dicitur, eft veluti car-.
do, in quo tota cauía verfatur. Fit autem ex intentione,
et depulfione. Eum vocant nonnulli zonffitutiouem, alji,
quacflionem , alii, quod ex quaeftione appareat,* Jfidor,

de .

346 ITE

de Art. Rhet. p. 357. ,, Graeci flatum ἃ contentione di-
cunt: Latini autem nom folum a pugna, per quam expn.
gnant propofitionem adverfarii , fed quod eo pars utraque
confiftat.* cf. Voff. Inftit. Rhet. T, 5. Omnium Rhetormm
graecorum ct latinorum, quorum quidem ad nos fcript
pervenerunt, fyfítemata de ítatibus per tabularum com-
pendia exhibuit Capperonerius in Comment. ad Quintil.
ΠῚ, 7. p. 181. |

Στενολεσχεῖν, idem quod AerroAoyéiy, de re
nihili disputare. Ita Philoftr. Soph. T, 17. Vtramque vo-
cem iunxit Ariftoph. Nub. 319. AerroAoyeiv καὶ περὶ κατνᾶ
φενολεσχ,δϊν.

Στενὸς, λόγος ἐν ἀπαγγελίᾳ, elocutio angu/fa , won.
copio/a. Dionyf. in Cenf. Scriptt. 5, 5. Mox eandem di-
cere videtur ᾿σχνότητα τῆς Φράσεως, tenuitatem ditionis.

Στηλιτευτικὸς, λόγος, oratio inveffiva. — Phot,
Bibl. 126. a eyrsveaj, veluti cippo infcribi infamiae
caufa, am Pranger geflcllt , am Schandpfakl geJchriebem
werden. vid. Suidas in φήλη, cum nota Kufteri.

Στηριγμοὶ, Dionyfio de Comp. p. 141. dicuntur
fulcra quaedam orationis, quae fünt in literis vel fyllabis
longis, et ampliorem tardioremque faciunt orationem, ne
praeceps et feftinans proruat. Addit ἐγκαϑίσματα eodem
fenfu. Saepius tamen ἀντιφηριγμὲς dicit. Sic et Longin.
Cap. 40. dicit talem orationem ςηριγμὲς ἔχειν πρὸς Ka
τὰ ὀνόματα. καὶ ἐξερείσματα τῶν χρόνων, fulcra habet, εἰ
temporum intervallis nititur, vid. voc. ἐβείδεαϑαρ» expli
d)oj , χρόνος. '

Στηρίζεα aj, litera dicitur, quando cum fequenti
non recte coit, fed vox ei quafi inhaeret. Itaque, fi poft
literam v fequitur T, neceffe eft φηριχϑῆναι ro v. Dionyf.
de Comp. Cap. 22. p. 158. Vnde dicti φηριγμοὶ καὶ ἐγκαν —-
Δίσματα. vid. Dionyf. l. c. p. 141. |

Στιβαρὰ, in oratione dicuntur, quae habent ali-
quid roboris, et aufteritatis in literarum compofitione et
. numero: derber, flarker, münnlicher Ausdruck. — Iangun-
tur r£ ἰσχυρὰ, ἀξιωματικὰ, πολὺ τὸ αὐφηρὸν ἔχοντα. Con-
trarium eft τὸ γλαφυρὸν καὶ ϑεατρικὸν «xoc. — Dionyf. de
Compof. Cap. 22. p. 154. Hefych. φιβαρόν" βαρὺ, εὔτει-
γον, ἰσχυρόν.

b

$76

Στ. /— ^ “8.

Στοιχαῖα, Y) elementa five verborum, five ora-
tionis: Priori fenfü enim ita dicuntur literae fingulae, e —
quibus fyilabae deinde et verba fiunt. vid. Ariftot. Poet.
Cap. 20. ubi in definitione τῆς λέξεως primum omnium
τὸ φοιχόϊον ponit, et definit: φωνὴ ἀδιαίρετος, ἐξ ἧς πέ-
Φυκε συνετὴ γίνεϑιαι Φωνή. cf. Dionyf. de Comp. Cap. 14.
et Ammonius. Pofteriori fenfü so/éix τῆς λέξεως funt,
quae a Grammaticis partes orationis vocantur, ut nomi.
na, verba, coniunctiones, particulae etc. Dionyf. l. c.
Cap. 2. ubi et τομὲς et μόρια appellat. cf, interpp. ad He-
fych. in soia. 2) so/yéix. Ariftoteli inprimis dicuntur
notiones illae quae in aliqua re cogitari poffunt, et veluti
partes quibus ea conftat, v. c. soi éie περὶ ἀγαϑὲ καὶ. συμ.
Φέροντος, momenta quibus bonum et utile continetur.
vid. Rhet. 1, 6. et cf. , Cap. 2. ubi et προτάσεις dicuntur et .
δόξαι. Ex his sorxeiorc, argumenta (z/seic) ducuntur vel
fuadendi vel disfuadendi. ibid. Cap. 7. — σοιχέία ἐνϑυ-
μημάτων Lib. II, 22. cf. Cap. 26. init. Eodemque modo
Diony(. lud. Lyf. Cap. 15. de locis, e quibus argumenta
petintur: &dày ἁπλῶς Λυσίας παραλείπει Ty sor ela,
ἐξ ὧν ὁμολογεῖ, ἃ τὰ πρόσωπα, 8 τὰ πράγματα, ἐκ αὐτὰς
τὰς πράξεις, & τρόπες xa) αἰτίας αὐτῶν, W κομρὲς, 8 χρό-
ysG, ἃ τύπες etc. Quamvis i is locus mutilus effe videtur.
Sic et Menander Rhet. in'éreup. ἐπ δ. so/x,éix accipit pro
fontibus argumentorum et locis unde aliquam rem com-
mendes et laudes; v. c. sorxéix τῆς ϑέσεως in laudationi-
' bus urbium, funt eae res quae valent ad fitum urbis com-
mendandum et laudandum. — Ergo disquirendum, in qui-
busnam rebus illa ϑέσις πόλεως infit, et quae in ea cogi-
tari poffint: haec soixeie dicuntur. Eodem modo Rie-
tores graeci dixere S015 &ia TEST S0 » partes circumftan-
tiae, quae μόρια alii vel etiam ἀφορμὰς appellarunt. Ea
fant haec: quis. quid, quando, ubi, cur, quemadmo.
dum, quibus adminiculis etc. vid. Aurel. Auguftin. Prin-
cip. Rhetor. ap. Pithoeum p.293. 3) so/x;&ov notat prae-
ceptum aliquod, et decretum artis rhetoricae, eis Prin.
εἷρ, Lehr/atz, ap. Dionyf. de Comp. Cap. 6. Ρ. 42. ubi
de nominibus aut verbis fubinde e recta forma mutandis
praecepiffet, r&ro τὸ φοιχιέῖον, inquit, ἐν μὲν ποιητικῇ δα-
ψιλέφξερόν dci, ἐν δὲ λόγοις πεζοῖς σπανιώτερον γίνεται.

Στομφάζςειν, lato et υαῇο ore loqui, propter ea
maxime verba, in quibus frequentes literae « et w occur-
runt. Hermog. Lib. I. περὶ ἰδ, p. 66. ubi Scholiaftes p. 391.

Ξομ-

*

418 | ZTO

φοιφάξειν de) τὸ διὰ τῷ σόματος βάζεν, earéti τῷ ὁλατᾶ
ἢ ,

καὶ oyx6y ἔχοντι φόματι λέγειν. 1dem. Hermogenes antea

dixerat dieyxSy τὸ φόμα κατὰ τὴν προφοράν. cf. Spanhem,

ad Ariftoph. Nub. 1570.

Στόμφος, inanis verborum firepitus. Ita Longin,
Cap. 32. 7. ἀδληγορικὸν φόμφον, allegoriarum firepitum,
Platoni tribuit. Cap. 3. τραγῳδίαν dicit πρᾶγμα ἐπιδεχ
μενον τὸ φομφὸν, quoad natura fua verborum aliquem ftre-
pitum capit. Alio loco Cap. 29. 1. κοφολογίαν appellat.
vid. ψόφοι, et φομφαζειν.

Στοχασμὸς, conie ura, Ita dictus Rhetoribus fle.
fus quaeftionis civilis conte£furalis, cum fatum negatur
et quaeritur v. c. Occideritne? — Hermogenes igitur itm
διοωρ. ζασ. p. 18. definit: ἀδήλε πράγματος ἔλογχιδς seid.
δης, ἀπό τινος Φανερῇ σημεῖε, ἢ ἀπὸ τῆς περὶ τὸ πρόσωπον
ὑποψίας. In hoc loco ἔλεγχος ἐσιώδης eft. ἀμφ, σβήτησιᾳ
περὶ ἐσίας : fit enim quaeftio, εἰ ἐφὶ, an fit? — Alia nomi»
na graeca huius ftatus funt: τὸ κατ᾽ ὐἴϑϑησιν, τὸ πραγμιν
TIXOV , συντελικὴ φάσις, γένεσίς, ut docet Capperoner. ad
Quintil. IX, τ. Marius etiam Vi&torin. in Expof. Cic,
Rhetor. p. 106. narrat fuiffe nonnullos, qui comiefuram
graece appellaverint φαδιάζοντα, quod in ea de incerto
inveftigando maximum certamen habeatur: smde et fla
dium dicitur, inquit, quoniam ibi exercentur. certamina,
— De hoc φοχασμῷ, eiusque divifionibus et tractandi
methodo fübtilifme agit Hermogeries fingulari capite
pag. 30 fqq. Ita p. 48. diftinguitur φοχασμὸς ἁπλᾶς, ὃν
κλὲς, τέλειος, ἀτελής. Simplex conietfura (ἁπλῆς eft,
cum aut una res in iudicium vocatur, aut una perfons.
Vbi plures funt, duplicata dicitur. Perfeffa autem con-
jeCtura eft, cum utrumque in iudicium venit, et res et
perfona, h. e. cum ipía res et ipía perfona argumenti
controverfiae fuppeditat. 7mperfefíae, cum deflituuntur
argumentis, quae vel a rebus vel a perfonis fümantur, aut
in quibus res certa eft, perfona incerta, aut ratione in.
vería , períonae argumenta praeftant et controveríae funt,
res autem nullae, Sed in hoc ultimo genere nulla accu
fatio locum habet. Nam fine crimine hemo in iudicium
vocari poteft. Marcellinus sd ἢ. 1. Hermog. p. 8$. Aid,
ἀτελές 841, τὸ ἔτι προϑϑήκης δεόμενον eic ἀναπλήρωσιν. Sy-
rian. ad Herm. p. 177: διὰ τὴν τῷ τεκμηρίε ty ἀτελές
ἐκ πραγμάτων καλᾶνται φοχασμοί. ---ι Οὐπίοξζωναν duplices
etiam ratione collocationis dieuntut συνεζανγμόνόι, con.
᾿ iunCse,

TP | '8Tj

Jun&tee, eaque coniun&io fit vel in principio, vel in me-
.dio, vel in continuatione extremorum (vid. Hermog. 1. c.
p. 54) Cum in miedio fit, dicitur φοχασμὸς ἐμπήττων,
incidens ,^ tnterveniens, interpofita in medio argumenta&-
tionis. Cum fit in principio, dicitur φοχασμὸς προκατα-
σκευαςζόμενος. Socrates ad Hermog. p. 189. de eo genere
ita: ὠνόμαφαι μὲν ἕτως ἀπὸ τῇ ἕτερόν τι πρὸ τῇ xpivouéve
πράγματος ἐξετάςξαϑαι. Cum fit in continuatione, vocá-
tur συγκατασκευαςόμενος, ὃς dvópaec; μὲν ἕτως, inquit
Sopater l. l. p. 190. dró r3 δύο ἐγκλήματα ἐπάγειν τῷ Qui. .
ovr, τὸν κατήγορον, ἢ πεποιηκότι, ἢ μέδλοντι πράγτειν.
"Marcellinus autem ibidem ita: συγκατασκευαςζόμενος᾽ κὅ-
wAgroj, ὅτ᾽ ἄν τὰ σημέα δι’ ἀδλήλων On κατασπευάςται,
καὶ μὴ κεχωρισμένως. De aliis generibus φοχασμῶν, quae
συμπεπλεγμένοι dicuntur, quoniam ceteris ftatibus im-
mixti (unt, vid. Schol. Hermog. p, 194. — . Ceterum
partes, vel capita, quae in ftatu coniecturali tractari fo-
lent, Hermogenes decem numerat: παραγραφὴν, ἐλέγ-
χων ἀπαίτησιν, βέλησιν, δύναμιν, τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄχρι τέ.
(Ass. ἀντίληψιν, μετάληψιν, μετάϑεσιν αἰτίας, πιϑανὴν
ἀπολογίαν, κοινὴν ποιότητα. quae omnia, quam vim ha.
beant, ad fingulas voces illas expofuimus. cf. Vlpian. ad
Demofth. Coron. p. 212. et omnino Scholiaft. Hermog.
ad illum locum p.. 123 fqq. ubi fingula illa capita fabtiliag
explicantur. Haec omnia etiam commemorat Sopater in
διωέρεσ. ζητημι. ubi dicuntur rà soxasma κεφάλομα p. 308«
ἢ. e. fedes et fontes, unde in hoc ftatu coniecturali argu-
menta ducuntur. — De φοχασμῷ γνώμης, quí dicitur,
vid. voc. γνώμη. — . Commemoratur etiam ir Rhetoricis
φοχασμὸς παράδοξος, ut ap. Sopatr. διαέρ. p. 318. ἘΦ Lati-
Jris cf. Auct. ad Herenn. I, 11. II, 2. Cic. de Invent. II,
4 fq. Top. Cap. 21. Quintil. IIT, 6. p. 134 fq. VII, 2 fq. —
Pro conieffura, fimpliciter, τῇ ἀποφάσοι, demonfirationi
contraria, ςοχασμὸς dicitur ap. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 8.
p. 318. Hermog. περὶ evoec. Lib. Ilf, p. 76 fq. et paffim -
alibi, ubi de illis ftatibus (ermo non eft. |

Στρεφόμενα, λέγειν, mutabilia dicere, h. e. ea
quibus adverfarius quoque uti poffit. Dionyf. Art. Rhet.
Cap. 8. p. 284. ἐν τοῖς ἁπλοῖς ἀγῶσιν 8 χρὴ φρεφόμενα λέ.
yew, δὲ οἷς ἄν καὶ ὁ ἀντίδικος χρήσοωωτο. et p. 320. de Ho-
mero: ἐνδόσιμα καὶ εὐδιάλυτα προτείνει, καὶ φρεφόμενα καὶ
ἐναντία λέγει. Hermogeni autem περὶ ue. dei. p. 44. sps-
Qóusva funt , quae in adverfarium retorqueri poffunt.

Zrgo-

3292 ᾿ | ETP'

Στρογγύλον, ro, Rhetores-graeci in genere dise.
runt, quicquid verbis et fententijs ita enunciatüm effet,
ut in eorum forma concinnitas , elegantia et artificium ap-
pareret. Tta ςρογγύλη. λέξις, elocutio fuavis ex COD-
cinna brevitate, et artificiofa conftruCtione. vÁd. Dionyf.
de Compof. Cap. 7. in Cenfur. Scriptt. 3. 2. p. 427. Iud.
Lyf.9. Ifocr. 2. Alio loco de vi Demofth. Cap. 19. p.
IOIC. τὰ φρογγύλα opponuntur τοῖς πλατείοις et μαχροῖξ.
et'ibid. Cap. 43. p. 1093. φρογγύλοι ὡς ἀπὸ τόρνω. περίοδοι
funt periodi, quae iuftam concinnamque longitudinem

habent. Hermogenes Lib. III]. περὶ sug. p. 156. φρογγύ»
λως dxDépecJa, τὰ νοήματα dixit de oratione tereti, elabo-
rata ad (enfum elegantiae; unde et mentionem facit τῶν
ἀντιϑέτων, in quibus eft quaedam ingenii et acuminis
fignificatio, apta iis maxime orationibus, quae apud iudi-
ces habentur. Ad ἢ. ]. Scholiaftes p. 370. ἔξι τοίνυν φρογ-
γύλε λόγος σύντομος ἐξ ἀντιϑέσεως ἢ συγκρίσεως συμπλεχό-
μενος μετὰ δριμύτητος ἐλέγχων τὸν ἐναντίον. cf. Dion
Iud. Lyf. 6. ubi Lyfiacae dictionis virtus praecipua ita
finitur: ἡ συφρέφεσα τὰ νοήματα καὶ φρογγύλως dxQpssu
λέξις, οἰκεία πάνυ καὶ ἀναγκαία τοῖς δικανικοῖς λόγοις.
παντὶ ἀληϑᾶ ἀγῶνι. Subinde etiam τὸ φρογγύλον videtur
univerfe dici de /uavi orationis elegantia. Ita Libanius
eloquentiae vim et notionem expreffurus Orat. Antioch,
XI. p. 359. commemorat vZy ὀξύν, καὶ βήματα φρογγύλα
h. e. fententias pulchras füuaviter et pulchre exprefífías ver.
bis; /chün gedacht , und Jchün gefagt. Quo pertinere vt
detur illud Horatii: Graecis dedit ore rotundo Mufa loqui,
Quintilianus XI, 3. ΟἹ. cum dicit Graecos enthymemsts
fua geftu corrotundare, expreífht haud dubie verbum ev
φρογγυλίζειν, h. e. λέξιν ςρογγύλην geftu quodam vel cir-
culo quem format index digitus unguem medium fltmmo
fuo pollici iungens, fignificare. vid. Geín. ad ἢ. 1. plur
disferentem, quae huc pertinent.

Στρυφνότης, acerbitas quaedam, das angreifeads,
durchdringende des l'ortrags, a Dionyfio de vi Demofth.

. Cap. 34. p. 1061. Demofthenis dictioni tribuitur: τῶν δ

τὴν λιτὴν καὶ ἰσχνὴν καὶ ἀπέριττον ἐπιτηδευόντων Φράσιν,
τῷ τόνῳ τῆς λέξεως ἐδόκει μοι διαλλάττειν, καὶ τῷ βάρει
Τῇ τρυφνότητι καὶ τῷ πικραίνειν ὡς ἐπὶ τὸ κολύ,.

Στωμύλματα, ἡπσαρ, deblaterationes. Jte, 2
Gore Dionyf. Art. Rhet. 10, 18. nonnulli Rhetores ratio
nem

ΣΤΩ | 451
nem εἰ formam peroratiónis , vel epilogi deferibere (016.
bant. Hefych. περιλαλήματα. |

Στωμύλον, τὸ, lepidum, fefivum, ap. Detnetr.
Eloc. $. 151. quod antea ubique τὸ χαριὲν, ἱλαρὸν, ἄρξον
appellaverat. Hefych. φωμύλος' ἃ λάλος, auJavoAoyog,
εὐτράπελος τῷ λόγῳ. ᾿

Συγγνώμη, peculiare eft genus defenfionis, qua
reus fatetur quidem crimen, fed invitum et imprudentem
fe fuiffe contendit, quae et φάσις συγγνωμιπὴ dicitur. vid.
Cyrus in διαῷ. «x5. p. 460. Ald. Concefio AuCtori ad He-
renn. IJ. 16. Cic. de Invent. I, 34. — — Vlpianus ad De- .
mofth. κατὰ ᾿Ανδροτ. p. 425. ὅσα μὲν αὐτοὶ Φωινόμεϑα Tor.
ἄντες, εἰδότες δὲ ὅτι. ἄτοπα. ὅμως δὲ ποιῶντες, δὲ ἀνάγκην
ἐσχυρωτέραν ἐπείγεσαν, ἢ καὶ κατὰ ἄγνοιαν ἄξδμιως, ἢ δὲ εὐή.
Sex). ταῦτα ἂν ἔΐη συγγνώμης. ὅσα δὲ Φαινόμεϑα μήτε
ποίξδυτες μήτε πράττοντες τῷ κωλύεαϑαι ὑπό τινος, ἢ ἄλλα
τινὸς ἑτέρε αἰτία, ἐν ᾧ τὰ τῆς ἐξεσίας ἐσὶν, ταῦτα ἂν ὄη
τῆς μεταξάσεως. Eodem modo Hermogenes in Partitt.
' eiusque Scholiaftae p. 98. ed. Ald. μετάφασιν et συγγνώμην
definiunt. vid. voc. μετάφασις. Latinis etiam dicitur de.
precatio, flatus venialis: Graecis quoque φάσις ἄχρωμος,
coloris expers, quia reus, feciffe fe id quod accufator ob-
licit, fatetur, neque ullam facti excufationem adfert. vid, .
Interp. ad Quintil. VII, 4. et Voff. Inftitt. Rhet. Lil I.
p. 152. |

Συγγράμματα, disfertationes, - Abhandigngen:
opponuntur epiftolis ap. Demetr. de Eloc. S. 2289

EvyypuaQQ9, de hiflorica compofitione vel opere hi-
ftorico abfolute ap. Marcellin. in Vita Thucyd. p. 6 et fq.
Nam ἱξορίας fingulos libros univerfi operis appellat. —
Dionyfio de vi dic. Demofth. p. 982. συγγραφεὺς Thücy-
dides, ut fcriptor hiftoricus, vocatur. vid: Crefoll. 'T'heatr.
IV. 5. p. 398. Ariftides autem Orat. T. T. p. 87. συγγραω
Φὴν omnino dixit de facultate oratoria, et eloquentia ora-
tionis folutae. Nam ibi diferte τὴν ποίησιν opponit. cf
Crefoll. 1. c. III, 2. |

Συγκατατίϑεσ!ϑαι, concedere adverfario id, quod
videtur contra nos dicere poffe. Modus is eft aliquis τῆς
ἀξιοπιςίας augendae, quo faepe utuntur oratores, ut notat
Ariftides ep) Aoy. ror. p. 654. ubi et dicitur συγχώρησῳ

qe9" ὑπερβολῆς.
] X £v3-

323 | ΣΥΓ

Συγκεῖσϑαι, τὰ λίαν συγκείμενα, oralio simis o.
arFlata, quae fit, cum multa verba paucatum fyllabarum
deinceps ponuntur, quae durius coeunt. Longin. Cap.
41. ubi addit eig μικρὰ καὶ βραχυσύϑδλωαβα συγκεκομμέγα,
καὶ ὡσανεὶ yóu(Qoic τισὶν ἐπαλλήλοις κατ᾽ ἐγκοπὶς καὶ ex.
ρότητας ἐπισυνδεδεμένα. Alius vocabuli fenfus eft apud
. Suidam in Μεϑόδιος, de quo dicit: λαμπρᾷ καὶ avyxepdye
Aóys κατὰ llopuoín συνέταξε τεύχη , h. e. nitido et com.
pofito concinnoque fermone contra Porphyrium libros
fcripfit. .-Hinc et eodem fenfíü compofite dicere , compof.
tamque orationem Latini dicere folent; cf. Cic. Orat. 70,
Quintil. X, 1. 119. '

Συγκεκινημένον, τὸ, animi commotio, ap. Lon.
gin. Cap. 15. 2. Idem Cap. 29. πάντα ταῦτα (fc. σχήματα)
“αϑητικωτέρες καὶ συγκεκινημένες. ἀποταλᾶ τὰς λόγες, hat
omnes figurae (quas antea defcripferat) oratioxems commo.
&torem reddere folent. mE |

᾿ς Συγκεκροτημένῃ, Φράσις, elocutio den/a, com.
pa&a. Dionyf. Iud. Ifocr. Cap. 2. coll. Libr. de vi dic,
Demofth. Cap. 18. p. 1007. ubi componitur λέξις φρογγύλη
καὶ συγκεκροτημένη, καὶ μηδὲν ἔχεσα κολπῶδες, cui contre
ria eft ἡ ὑττία καὶ περιῤῥέεσα τοῖς νοήμασι, der. gedrüngit
kurze Ausdruck, ith Gegenjatze des gedehnten, soeit/chwof-
£^. Eadem dicitur συμπεπυκνωμένη &puovía l. c. p. 1089.
ἀσυγκρότητος autem λέξις pag. 1010. eadem quae sAaréa,
ampla, extenfa.

Σ γκοπα), τῶν ἤχων, durae fonorum collifioms d
concurfiones, ut cum literam v fequuntur literae v aut x'
in his verbis Thucydideis: τὸν πόλεμον τῶν Πελοποννχσίων
xa) ᾿Αϑηναίων. Dionyf. de Compof. Cap. 22. .p. 163. εἶ
pag. 97. ubi idem συγκόπτειν τὲς χες. Hinc oritur com
pofitio prasfratta et a/pera, quam Seneca vocat Ep. 114.
ubi et haec addit: nolunt fine Jalebra e[Je iunfluram : vin-
lem pulant et fortem, quae aurem inaequalitate percatiat. —
Σιυγκοπὴ Φράσεως, concijum dicendi genus Longin. Cap. 41.
ὅταν eig λίαν συνάγηται βραχύ. Mox etiam: , Vi
tioía brevitas, opponitur τῇ συντομίς brevitati iuftáe.

E£uyxopu(QoUvv, proprie, coniungere multa in
faftigii altitudinem. — Vnde Longin. Cap. 24. adhibuit
pro fimplici accumuw/are, coacervare, quod fit in πληϑν»-
19016. .
Σύγ

] | ETIYI ^— 323

Eóvykpicié, fig. qua res aut perfonae intet fe cori
trariae comparantur. Tul. Rufin. S. 37. Eandem &yrí9a-
σι» vocat. vid. voc. συγκριτικός.

Συγκριτικός €. δυγκριτριὰ προβλήματα Hermogeni
Lib. IV. περὶ εὗρ. p. 228. funt quaeftiones, in quibus per
comparationem rerum vel perfonarum argumenta confi
ciuntur. δίο in Orat; Cic. pro Rofcio Am. caufa eft cvy.
xpirixj ; ubi orator oftendit, ad accufatores füfpicionem
caedis pertinere, rion ad filium. Sic in Miloniana infti-
tuuntur comparationes, συγκρίσεις. uter alteri infidias fe:
cerit. Peculiare γύμνασμα τῆς συγκρίσεως expofuit Aplitho:
nius iti Progymn. cf. Hermogenis Progymnafm. iri Bibl
Lit; et Art. Gótting. Vol. IX. edita, et Prifcian. qui defi-
hitionem Hermogenis ibi omiffam (üpplevit: comparatio
eft vel fimilium vel diverforum vel minorum ad maiora , vel
maiorum ad minora collatio. — Té oT Guyupirixdg Sopa-
ter diup. p. 323; appellat τὸ ἧττον, τὸ ἶσον, τὸ ἐναντίον, τὸ
péicev; h. e. fontes et fedes comparationis. Vnde et λύ-
cic συγκριτικὴ dicitur refutatio argumenti adverfarii, quae
fit comparatione rerum ab utraque parte pofitarum. vid.
Sopatr. | . €: p. 384. et cf. Cic. Invent. II, 25.

Σύγκρεσις, τῶν Φωνηέντων, concurfus vocalium, qui
hiatum efficit. Diony(. Hal. (επί. Scriptt. ΠῚ, 3. p. 429..
etalibi. Hermog. περὶ ἰδ. Lib. I. p. 38. vid. voc. σύμπλῃᾳ-.
£c — Deinde etiam in doctrina de argumentis et cot
futatione σύγκρεσις dicitur, cum argumenta contraria iri-
ter (e comparantur, et hac comparatione alter alterius
caufam evertit et confutat. v. Apfin. Rhet. p- 698. ὅταν ἃ
λύσιν ϑῶὥμεν, ἐλιὰ τὰς ἀντιϑέσεις συγκρόωμεν ὡς ἐναντίας
ἀλλήλαις. Vnde Vlpian. ad Demofth. Prooemium Orat.
περὶ παραπρεσβ. p. 203. vocat cvyxpss iy προοίμιον, ἐκ
διαβολῆς T8 τε ὠντιδίκε καὶ ἐῶν συνηγόρων αὐτῷ. 5

Συγχρώννυσϑαι, proprie in pi&oribus de ea co-
lorandi aste dictum, qua umbram cum luminibus ita cóm-
ponunt, ut horum ad illam transitus, et utrorumque cone
iunctio minus e colorum discrimine quam ipfo effectu ap-
pareat: das Ferwifchen, Verjchmelzen der . Farbe, des
Lichts und des Schattens. Hoc igitur verbo utitur Dio-
nyf. Hal. de Compof. Cap. 23. p. 184. ut fignificet dictio-
nem lfocrateam omnes virtutes eas habere, quae fint cv»-
9 ἔσει γλαφυρῇ εἴ ανϑηρᾷ propriae. Hanc autem σύνϑεσιν
primum ita deforibit, ut ftatuat in ea nihil effe aíperum,

X 2 aut

324 | ΣΥΓ

aut molefte eminens, aut disiunctum partibus et metbris,
fed omnia laevia, mollia, füaviterque iuncta apparere:
— Koms τε κατὰ τῆτο τὸ μέρος εὐητρίοις ὑφοῦς, ἢ γραφωῶς συν
εφϑαρμένα TX Φωτεινὰ τοῖς σκιεροῖς ἐχόσαις. εὔφωνα τε

λεται εἶναι! πάντα ὀνόματα καὶ λεία καὶ μαλακὰ, καὶ παρϑε-
γωπὰ etc. Deinde lIfocrateae orationis exemplum ponit,
quo abfoluto haec addit: ταῦϑ᾽ ὅτι συνείληπτα vs καὶ συγ-
κέχρωφαι, καὶ 8 καϑ' ἕν ἕκαφον ὄνομα ἐν ἕδρᾳ wepiDayél
πλατείᾳ βέβηκεν — ἄλλ. ἐν κινήσει τ᾽ ὄντα Φαίνεται
Φορᾷ καὶ ῥύσει συνεχξϊ!, πρᾳέία! rs αὐτῶν εἰσι καὶ μαλ
ej συνάπτεσαι τὴν λέξιν ἁρμονίαι, τὸ ἄλογον ἐπιμαρτυρέι τῆς
ἀκοῆς πάϑος. Quae igitur in hoc omni loco, infigni va-
rietate ufus, dixerat συνηφάνϑαι, συνηρμόααι, cvvetédiay,
xspxyvucjo;, ut λέξεως γλαφυρᾶς mollitudinem, laevita-
tem et dulcedinem declararet, eadem nunc
dixit. |

Zóyxucic, confufio, vitium contrarium τῇ c
yeíg, quod et ἀσάφεια dicitur Hermog. Lib. L ssp! id. p.
42. Vnde idem Lib. II. p. 372. Antiphontem dicit ev3-
χῶϊν τὸν λόγον xa) ἀσαφὴν τὰ ποδιά. Autor Rhet. ad
Alexandr. p. 254. exemplum. τῇ συγκεχυμένως etr&v hoc
ponit: δεινόν és; τῶτον τύπτειν τῆτον. ἄδηλον γὰρ ἣν, in-:
quit, ὁπότερος ἄν jv ὁ τύπτων. cf. Schol. Eurip. Phoen.
v. 30. Vide, num graecam vocem in animo habuerit
Quintilian. IV. 2. p. 184. ,,fimplex et undique praecifa
non tam narratio vocari poteft, quam confufio.* cf. voc.
ὑπέρβατον. Os confufum, linguae et vocis vitium; com-
sgnemorat Plin. Ep. VII, 7..- mE

Συγχώρησις. Euftath. ad Hom. Il. μ΄, p. 908. ad
haec verba Homeri: ei μὲν γὰρ πόλεμον περὶ Mas
τες Alei δὴ μέλλοιμεν ἀγήρω T. ὡϑανάτω τε " Eacedi, ὅτε κεν
αὐτὸς dy) πρώτοισι μαχοίμην, OU τε xs σε φέδλομαι μάχην
εἰς κυδιάνειραν, haec notat: σχῆμά dei, ὃ παρὰ τοῖς παλαιοῖς
λέγεται μετρία συγχώρησις, ἐν à συγχωρῶν τὸ μὴ δῶν κι»
ϑυνεύειν ἔΐπερ ἦν μὴ ϑνήσκειν, κατασκευάςει ὡς ὀπεὶ δὲ Ja-
yéiy ἀνάγχη κινδυνευτέον εὐκλεῶς. |

Συφυγία, ὀνομάτων, firu&ura, compofitio verbo-
rum, eadem quae ἁρμονία, σύνϑεσις, ap. Dionyf. Comp.
Cap. 3. p. 20. et alibi paffim. Omnino autem συζωγία no.
tat verborum, membrorum. atque inciforum artificiofíam
connexionem, eftque prima veluti pars συνθέσεως illius,
quam Dionyfius explicat. Nam aliae partes funt σχημα-

| q6,

ETA / gag

ti6106 , et μετασκευή, vid. voc. σύνϑεσις et cf. Sturmii Lib. -

de Periodis Cap. 13 et 14.

Σύλληψις, fig. dicitur, cum duabus diverfisque
fententiis et rebus unum datur verbum minime utrisque

conveniens. Lat. correptio. Tta Tul. Rufinian. de Schem. .

εἷος. p. 30. ed. Pith. — Ibid. p. 343. Bedae Presbyteri
haec illius figurae definitio eft: σύληψις eft. disfimilium
clauularum per uum verbum conglutinatio. Hoc Jchema
late patet , e fieri Jolet non folum per partes orationis, fed
et. yer accidentia partium orationum. | iem: aUPopju eff,
cum fingularis diio plurali verbo adiungitur. — Fit etiam
σύξδηψις in fenfu, h. e. ubi pro multis unus, et pro uno
multi ponuntur. vid. Voff. Inft. Rhet. IV. p. 181.

Συλλογὴ, dica eft Rhetoribus eodem fere fenfü,

ἀνακεφαλωίωσις, tamen cüm quodam discrimine, quod
docuit Vlpian. ad Demofth. Ariftocrat. p. 468. ἡ μὲν xva-

κεφαλαίωσις πάντων τῶν ἐπικαίρων ἔχει τὴν ὑπόμνησιν ἡ 05.

συλλογὴ, τῶν ἀρτίως λεχϑέντων μόνον.

Συλλογισμὸς, ratiocinatio, dicitur genus defen-
fionis, qua reus ex verbis legis eruit ea, quae accufationi
contraria fint, et rei fuae utilia. cf. Hermog. Partit. p.
24et110. Auctor ad Herenn. Lib. IV. ita definit; cum
res propria lege venit in iudicium, quae tamen ab aliis qui-
busdam legibus fimilitudinem aucupatur. Cicero autem de
Invent. II, 5o. ita: Katiocinatio efl, cum ex eo quod uspiam
efl , ad id quod nuspiam eft, [criptum pervenitur. Ergo

nihil eft »liud, quam rei non fcriptae cum fcripto colla-

tio: 2s; yxp, inquit Hermog. l. c. p. 24. συλλογισμὸς ἀγρά-
Qs πράγματος πρὸς ἔγγραφον παράϑεσις, ἢ. e. rei quae fcri-
pto non contenta efl , ad eam, quae fcripto continetur , ac-

commodatio. cf. Quintil. IIT, 6. p. 156 (qq. et VII, 8. Voff. .

Inftitt. Rhet. I. p. 163. Deinde etiam συλλογισμὸς dicitur
genus quoddam ἐμῴαάσεως, de quo vid, voc. ἔμφασις.

Σύμβολα, quae fint ap. Demetr. Eloc. S. 243. ipfe
explicat. Nam cum praecepiffet: καὶ τὰ σύμβολα͵ ἔχει
δεινότητας etc. poftremo addit: δεινότερον ἀδληγορικῶς fij
Sày, ἢ ἄπερ ἁπλῶς ἐῤῥέϑη. Ex his patet σύμβολα fimilli-
ma effe τῇ xAyyopíe , allegorifcher, bildlicher "dusdruck,
quam et ὑπόνοιαν dici auctor eft Plutarch, de aud. poet.
p. 22. et ipfe Demetrius innuit his verbis; ἐκ τῇ βραχέως
ῥηθέντος ὑπονοῆσαι τὰ vÀéisx di etc. vid. quae dicta funt
in voc. ὑπόνοια. et cf. Demetr. S IOO. ubi et συγκάλυμμα

3 TÉ

-

426 ΣΥΜ

, «8 Aóys,. et τὸ ὑπονούμενον dicitur. Ceterum Ariftoteles
Rhet. II, 21. et TIT. «t. idem Stefichori dictum a Deme.
trio laudatum: χαμόϑεν οἱ τέττιγες ὑμῖν σονται, ideo ad-
fert, ut 78 ἀξείε exemplum fit. Alio loco S. 99. Deme
trius eadem verba ad τὸ μεγαλέϊον et Φοβερὸν refert, iti.
demque τῆς ἀϑλοηγορίας exemplum ponit.

Συμβολαὶ), collifiones literarum" ap. Dionyf. de
Comp. 22. p. 148. et alibi. Hefych. evufoAaf* μάχαι,

Συμβουλευτικὸν, γένος λόγων, deliberativum ge
nus dicendi. — Ariftot. Rhet. T, 3. ubi et συμβελὴν dicit. cf.
Dionyf. Art. Rhetor. Cap. 9. p. 298 et fqq. Ad id genus -
ex veterum more et difciplina quinque res pertinebant,
de quibus quaeri folebat: 1) de vectigalibus, 2) de bello
€t pace, 3) de cuítodia regionis, 4) de importandis et
exportandis rebus, 4) de legislatione. vid. Ariftot. l. c.
Cap. 4. ldem dicitur τὸ δημηγορικὸν propter confuetudi-
nem Graecorum, qui in concionibus populi caufas fuss
agebant, quas Romani in Senatu et confiliis. Hinc in-
telligi, opinor, poteft, quo fenfu Cicero de Orat. I, 6.
cum de Graecis loqueretur, compofuerit foren/fes discepta-
LHones iudiciorum, et deliberationes , quae ipfae funt ἐγα-
γορία!, quatenus a d/xcug diverfae funt. cf. Ernefti ad h. L
Eadem de caufa idem etiam ἐκκλησιαφικὸν appellari folet.
Nam. ut ait Au&or Prolegom. ad Schol. Hermog. rérw
τῷ μὲν δικανικῷ, τὰ δικαξήρια, τῷ δὲ τανηγυρικῷ, τὰ Js.
τρα, τῷ δὲ συμβελευτικιῷ, αἱ ἐκκλησία. cf. Vol. Inftik
Rhet. p. 28. Ceterum capita, quae in hoc genere deli-
berativo tractanda venire folent, Ariftides περὶ areA. λογ,
p. 659. haec recenfet: τὸ díuouov. τὸ συμφέρον, τὸ flum,
ἀναγκαῖον, ἀκίνδυνον, καλὸν, εὐσεβὲς, ὕὅφιαν, ἡδὺ, καὶ τὰ
ἐναντία τότοις. cf. Auct. ad Herenn. III, 2 et fqq. Quintil
ΠῚ, 8. p. 150. Uv

Σύμμετρον, τὸ, mediocritas fcriptoris non adfur.
gens ad τὸ μέγεϑος, Longin. Cap. 33. 1.

Συμπλέκειν, τὰς ὑπκοϑέσεις, vel τὰς ἀγῶνας, com
mi/cere argumenta, genus aliquod artificii oratorii,
plures vel aliae materiae, quam frons operis indicat, tra

. &antur, res divetíae eb iis, quarum mentionem argumen-
tum libri facit, commemorantur. Hoc artificium tract
Dionyf. in Art. Rhet, Cap. VIII, 7 et fqq. eiusque exem
pla commemorat inprimis Platonis Apologiam Socratis,
et Thucydidis Orationem fünebrem. In illa enim etf

' Plato

"a ΣΥΎ M | $27

Plato defendendi Socratis confilium pollicetur, tamen
maximam partem Athenienfiüm accufationem : continet,
cuius acerbitas illo veluti colore defenfionis mitigatur.
Porro et Socratis laudem, et quaeftionem philofophicam,
qualem philofophum effe oporteat, tractat. Ergo in hac
Apologia eft συμπλοκὴ ὑποϑέσέων quadruplex. De Thu-
cydidis autem opere Cap. 9. Dionyfii verba haec fünt:
τῆς μὲν ἐγκωμιαςικῆς ἰδέας ἐςὶν ὁ ἐπιτάφιος, συμπλέκεται δ᾽
ἡδέα συμβελευτική. 8 yxp μᾶδλον ἐπαινέϊ τὲς τεϑνεῶτας, 3
τὲς ζῶντας ἐπὶ τὸν πόλεμον παρακαλέ, Ἠΐης id genus tra-
Ctationis variis a Dionyfio nominibus infignitur, qualia
fünt χρῶμα, λόγος ἐσχηματισμένος ἕτερα προτείνων, nod
ἕτερα συγκατασκευάζων, κρᾶσις TH σχήματος, διπλῆ vró-
Stc. — Plura de hoc genere diximus in voc. σχηματί-
ζεϑαι!, et χρῶμα. : Simili fenfu Vlpianus Praefat. àd De-
mofth. Thucydidem et Demofthenem συμπλέκειν τὰ κεφά-
λαίὰ dicit. | ' U

Σύμπληξις, τῶν φοιχείων, literarum collifio. De-
metr. Eloc. S. 207. Eadem ufitatius et crebrius σύγκρεο
σις, hoc tamen fortaffe discrimine, ut illa de literis lon- -
gis, haec de brevium et vocalium concurfü dicatur. Ita
Demetrius μακρῶν ςοιχοίων σύμπληξιν commemorat, et
mox ἄ ms βραχέα συγκρεςέον βραχέσιν. Sed tamen alio
loco S. 299. σύγπρεσις et σύμπληξις Φωνηέντων γραμμάτων
promifcue dicitur. Sic et δ. 68. ubi σύγκρεσιν φωνηέντων
dixerat, mox de iisdem συμπλήσσειν et quyxpáew notat,
taque in his nihil videtur fubtilius diftinguendum.

Συμπλήρωσις, ab. Ariftide περὶ πολ. Aoy. p. 651.
inter eas dicendi formas numeratur, quae amplitudinem
orationis efficiant, vel adiuvent: περιβολὴν καὶ aij συμπλη-
ρώσεις ἐργάζονται, ἅμα τε τὸ προειρημένον σῃμπληρᾶσαι καὶ
ἀπαρτίζεσα!, καὶ μετάβασιν ἐπὶ τὸ ἑξῆς εἰσαγόμενον παρ-
ἔχεσαι. ἘΠῚ aliqua recapitulatio priorum cum declinatio-
ne ad fequentia. Alio loco p. 658. ad. τὴν σαφήνειαν re-
fert: ὅταν τις μεταβαίνει ἀφ᾽ ἑτέρᾳ ἐφ᾽ ἕτερον πρᾶγμα, T$
μὲν συμπληρώσει, τῷ δὲ ἀπαγγελίς χρῆται.

Συμπλοκή. vid. χρῶμα, et quae ad voc. συμπλέκειν
dicta funt. — ἘΠῚ etiam figura eius nominis, «va(Qopa
etayrispo(D3 conftans, qua in initio et fine fententiae idem
verbum ponitur. v. Alexand. περὶ eju. p. $83. complexio
Auct. ad Herenn. IV, 3. contexum Aquilae Rom. 36. p..
178. Dicitur et κωινότης Rutilio Lupo, de qua forma fupra

X 4 dixi-

-—

328 ΣΥΝ (7
diximus. Deinde etiam συμπλοκὴ eft coufliffus , f. n
adver/us argumenta adverfaria. δὶς apud Photium Cod.
122. Epiphanius dicitur ἀοϑενὴς dy τῶς κατὰ τῶν duces.
Dv αἱρέσεων συμπλοκαῖς. ᾿

Σύμπτωσις, τῶν Φωνηέντων, concurfus vocalium,
f. hiatus. Dionyf. Comp. Cap. 23. p. 180. quam et mox
τῶν Φωνηέντων παραϑ έσοις fimpliciter appellat: vocwri cot
curionem Cicero dicit in Orat. 44. οἷ. Herenn. IV, 22,
vid. voc. cóyxpsaic , cUpxA»£ic.

Σύμφρασις, contextus orationis. vid. voc. aw.
χεια,

Συναϑροισμὸς, congeries, συναγωγὴ Ty sewpan-
μένων ἢ πραχιϑῆναι δυναμένων eic ἕν κεφάλοωμον. | Alexandr.
τερὶ σχημ. p. 477. vid. vac. ἀϑροισμοί, Auctore Rutilio

up. I. p. 5. et fingulis in verbis, et plurium verborum
coniunctione haec figura fieri poteft. Quintil, ΝΠ], 4. 27.
congeriem; appellat. quae eft verborum et fententiarum
idem fignificantium, pertinetque ad amplificationem.

XvuvaAA&vyuaTx,controverfiae judiciales, ad die-
Aoyíxy pertinentes, et coram iudicibus agitandae, diver-
faeque ἃ dyuzyopíc«c , quae apud populum et in concione
aguntur. Ariítot. Rhet, I, 1. 22. — συμβολαίων δίκην,
h. e. controverfiam, iudicium de pa&o et contra&tu, ap-
pella Thucyd. 1, 77. ubi vid. Duk. -— σῳμβόλορα Dionyf.

ud. Ifocr. 1. et de vi dic. Demofth. Cap. 56. p. 1125.

Συναλοιφὴ, vocalium elifio, ut cum pro ἕνεκα di-
Cas ἕνεκ᾽, aut καλὰ 'siy pro καλὰ dsív. vid. Dionyf. de Com-
pof. 6. Demetr. Eloc. $. 70. Contraria eft σύγκρεσις,
διαίρεσις, σύμπληξις, συνέχεια, Coruntium literarum συνᾳ»
λοιφὴν effe, docet Quintil, 1X, 4. 36.

Συνάφ δια, verborum multorum eiusdem generis
et cafus coniunctio et cumulatio, ap. Demetr. S. 63. de-
inde etiam contextus et continuatio fermonis. ibid. S. 182.
Ubi et εἱρμὸν vocat, et antea συνειρμὸν τῶν λόγων. He
fych. σύζευξις" ἕνωσις.

Συνδεφιωγμένον, τὸ τῇ πάϑες, affeGus celeritas
et vehementia, quae fit oratione ἀσυνδότως pronunciats,
Longin. Cap. 21,

Σύνδεσμος, copula, v.c. xaj. Ariftot. Rhet. III, 6.
Demetr. Eloc. S. 63. Longin. 21, —— σύνδεσμοι, coni.

- ΣΥΝ | |. 329

&iones, pars orationis. Dionyf. de Comp. Cap. ἃ. cf.
Quintil. 1, 4. 18. Sic et Ariftot. Poet. 20. ubi defini-
tur: vox fignificationis expers, quae neque abfentia fua
impedit, neque praefentia facit vocem fignificativam; et
vel in principio, vel in medio, vel in fine ponitur, ut
μὲν, ἤτοι, δή, Sed ad συνδέσμες idem etiam praepofitio-
nes refert, ut e fequentibus patet, quoad cum aliis ver-
bis componuntur, et connectuntur. |

Συνδρομὴ, occupations conce[fio, quae et συγχώρη-
σις. Hermog. Lib. II. περὶ j4. p. 194. cf. Ariftid. περὶ
λογ. πολ. p. 654. Itaque locum habere poteft λύσις xarà
συνδροιωὴν, ubi obieCtio adverfarii refutatur hac conceffio-
ne, quam rem fequitur exceptio aliqua et limitatio. v, ex-
emplum eius formae apud Sopetr. dieu. p. 402.

Xvyasdpsvoyra, Dionyfio de Comp. Cap. 5. p. 35.
funt eae partes orationis, quae modum, lócum, tempus,
etc. fignificant, et verbis apponuntur; unde fic dicuntur
adverbia, quia femper illas res declarant: Beffimmungs- .
tPüritr. ᾿

Zuvsxrixd, in oratione dicuntur, quae habent vim
firmandi, tuendi, continendique caufam. Vnde eadem
τὸ ἰσχυρὰ dici folent. Sic Vlpian. ad Demofth. Olynth. T.
fub fiu, dé ἐκ τῶν ἰσχυρῶν ἀεὶ καὶ τῶν συνεκτικῶν τος XM»
κεφαλαμώσεις καὶ τὰς ἐπιλόγες λαμβάνειν.

Συνεξεσμένη, λέξις, elocutio palita, nihil feveri
et afperi habens in literarum compofitione. Dionyf. de vi
dic. Thucyd. Cap. 24. p. 867. Sic et de Compof. Cap. 23.
p. 171. τὰ ὀνόματα τοῖς ὀνόμασι ἐπιτηδείως συνηρμόωϑαι βό-
λεται (fcil. ἡ γλαφυρὰ καὶ ἀνϑηρὰ σύνϑεσις; ναὶ cuve£éddag.
Simili metaphora, circumton/am.: orationem appellat Se-
neca Epift. 115.

Συνέπεια, eadem quae épugveiu, ἐπαγγελία etc.
Phot. Bibl. Cod. 83.

Συνιφάν αι!» confiflere in iudiclo, in disceptationem
venire, iudicio aptum effe, quod et Latini proprie cos-
fiflere dixerunt in iisdem rebus. vid. Clav. Cicer. et Her-
mog. Partit. p. 8. ubi funt Qyrjuere συνετῶτα, | Contraria
funt rx ἀσύφτατα. Vnde et notio τῆς φάσεως, flatus, in-
telgitur, qui requirit res et perfonas, in quibus disce-
ptationi: locus eft, five accufentur, five defendantur. vid,
Philoftr. Soph.Il. p. 595. — σωνίζξαϑαι uvJuc, componere

X 5 fab.

hl

4338 ΣΥΝ.

fabulas, de compofitiorie poetica Ariftot..Poet, x.. et el.
φασιν πραγμάτων ibid. Cap. 7. conftitutionem rerum, ἢ
fabulae tractationem in tragoedia dixit. |

Zvuvéx sic. τὴ continuatio, et contextus fermonis,

Demetr. S. 118. quam et συνάφειαν, συνειρμὸν, et Photids
Cod. 164. σύμφρασιν appellat. vid. quae copiofius. di&a

funt in voc. συνεχής. 2) ὀνομάτων συνέχεια apud Dionyf. .

Cenf. Scriptt. V, 2. videtur eadem effe, quae δυζυγία, vel
σύνϑεσις τῶν ὀνομάτων, Vlpianus autem ad Demofthen.
Olynth. T. p. $. συνέχειαν ὄνομ, eam plurium verborum
compofitionem dicit, quae fit per af(yndeton, ut cum De-
mofZicnes has urbes: ᾿ΑμφΦίχολιν, Ylo9uxv, ἸΠοτίδαιαν,
Μεϑώνην. "Avpisc, Θράκην, íine.copula enunciat. 3)
συνέχεια γραμμάτων, [οἷ]. φωνηέντων, Demetrio δ. 68. di-
citur pro συγκρόσει, concur/u vocalium. 4) cuyéxeus περιό-

δων, continuatio , h. e. perpetuus ufüs periodorutm in ors- -

tione, et confuetudo quaedam periodice dicendi. Eam
Photius Cod. 265. . Demofthenis elocutioni propriam
iudicat. |

᾿ς Συνεχῆς. μέτρα συνεχῆ τιϑένα! apud Demetr. de
.Eloc. S. 118. notat vitium orationis eiusmodi, quo nume-
rus et rhythmus ita ad formam poeticam prope accedit,
ut fere fingulos verfus diftinguere legendo poffis. Nm
. fos continuos fimillima locutione vocat Cicero de Orat.
III, 8. De eo vitio Seneca Epift. 114. ita: LT
on eff compofitio: modwlatio efl : adeo blanditur , et molli
ter labitur. llla μέτρα autem ex fententia Demetrii xM-
πτονται ὑπὸ συνεχείας, cum reliqua orationis. forma et
habitus veluti occulit et tegit hanc formam metricam, ita
ut numeri folius fenfüs iucundus relinquatur, neque iufli
verfus fpecies praevaleat. Quam igitur h.l. συνόχεαιαν di-
cit, alio loco, ubi eadem fufius tractatur, S. 183. fq.
συνειρμὸν, εἱρμὸν, συνάφειαν vocat, h. e. univerfum con-
textum. et connexionem fermonis. Tbidem illam formam
μετροοιδῆ appellat, et haec addit: λανθαγόντως δέ Toi παρα-
δύεται ἡ dx τῆς τοιαύτης ἡδονῆς χάρις. Antea autem prae-
ceperat: τάχα Ps, τις ἡδονὴ καὶ χάρις, ἐὰν ἀρμόζωμεν ἐκ
μέτρων τὴν σύνϑεσιν, 8 μὴν, Ua Φαίνεῶσι αὐτὸ μέτρα ἐν
τῷ συνειρμῷ τῶν λόγων, XA, εἰ διαχωρίζοι τες καϑ' ἂν Exa-
voy xa) διακρίνοι, τότε δὴ ὑφ᾽ ἡμῶν αὐτῶν Φωρᾷαθαι μέτρα
ὄντα, der Numerus muji nicht hervor fiechen, nicht als form-
fiche Vere ev/cheinen, Jonderu der Context und das ganzt
Gebáude der Rede mu[i gieicham das 'ersartige rfi
΄ 0

"^.

ΣΎΝ ZEE
Jo dafi blos das zugenehurie der. Wortfügung und des Pohl.

ἀϊα "5 bemerkbar iff... Hoc mox ita expreffit: S. 185. vo
τὸ eipus καὶ συναφείας κλέπτεται μὲν TO μετρικὸν, ἡδονὴ δὲ
ἐκ ὀλίγη ἔπετι. Vnde etiam patet, quodnam ποίημα ἄκαν-
. gov dicat, nimirum ver/us inepto in loto pofitos , carmen
orationi folutae intempe[live et inepte immixtum. — avv.
εχὴς σύνθεσις, elocutio fuja, et disfoluta ap. Ariftid. wg)
Àoy. πολ, p. ὅθι. Nam componitur cum λελυμένῃ, et κε-
χυμένῃ, oppouiturque ἡ κατὰ περίοδον. Fortafle eadem
eit, quam εἰρομένην Ariftoteles, vel διῃρημένην Demetrius
appellavit. vid. voc. εἰρομένη. | |
Xvvéxow, τὸ, in difciplina Rhetorum de partitione.
coutroverfiae dicitur id, quod accufationem continet, -
quod affertur contra rationem defenfionis, vid. Anonym.
de Rhet. ed. Fifch. et Io. Sturm, ad Hermog. Partit, p. 55,
" ubi ait: τὸ συνέχον dicitur, id quad contra rátionem de-
fenforis opponitur, ut firmarnentum. [ἃ quia actionem
ipfam continet et tuetur, συνέχον appellatur. - Sopater ad
illum locum Hermog. p. 53. συνέχον λέγετο ἡ ἀπολογία,
er&po TO εἷς αὐτὸν φυνάγεαϑαι τὸν λόγον. cf. Herenn. I, 16.
Cic. Topic. 25. Quintil. 11], 6. m
Σύνϑεσις, compofitio verborum et orationis. De ea

fingularis libellus eft Dionyf. Halic. cf. inprimis Cap. 7.
Eadem etiam συζυγίᾳ, et σύνταξις dicitur Dionyfio 1. c,
€ap. 4. p. 29. 30 et alibi paffim. Ex eius difciplina omnis
τέχνη συνϑετικὴ, quam vocat, continetur tribus rebus:
συζυγίᾳ, verborum collocatione, σχηματισμῷ, verborum
conformatione, et ueraaxevs , iransfiguratione. cf. Sturm.
de periodis Cap. 13. p. 39. cf. Au&tor Rhet. ad Alexandr,
p. 253. ubi περὶ συνθέσεως ὀνομάτων praecipit. Longin.
Cap. 39. Ariftid. πὲρὶ πολ. Aoy. p. 661. Hinc et abfolute
gvv9édo, dicitur ap. Diog. Laert. in Mened. Sect. 12. ἐμ
τῷ cuvJédo δυσανταγώνιξος, in componenda oratione
tam accurate elaborans, ut a nullo füperaretur.

Σύνϑετος, λέξις. mixtum et temperatam ex humili,
vel tenui , fublimique, dicendi genus , quod et τὸ μέσον vo-
catur. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 3. p. 958. — σύνϑε-
τὰ ὀνόματα, Verba compofita. Demetr. Eloc. S. 91. a qui-
bus tamen feiungit τὰ διδυραμβικῷς cvyxeigeva , in quibus
audacior et vafta compofitio eft, ut et κατ᾽ ἐξοχὴν veteres
συνϑέτες λόγες nominarent. vid. Suid, in ἀιϑυραμβοδιδά-
σκαλοι, et quae ad eiusdem gloffam Ἴων Xo; Kufterus ex
Bentleii epiftola ad Millium laudat,

. f Uy,

. 322 ΣΥΝ

Συνϑήκη, eadem quae σύνϑεσις,, compofítio et νι.
&ura verborum, quoad concurfüm vocalium aut confo- -
nantium. Hermog. Lib. I. κερὶ ἰδ. p. 36.

Zév9Aivic, violentia quaedam, qua iuncta funt
verba, quae per naturam linguae iungi nequeunt, utin
loco Homeri Il. o, 624. ὑπὲκ ϑανάτοιο. Longin. t0. 6.
ubi et συναναγκάζειν, συμβιάζειν τὰς προϑέσεις dicit.

^ Σύνοδος, σχημάτων, multitudo figürarum, quae
coniunctae maiorem vim habent. Longin. 20. 1.

Zvvoiusíocic, fchema orationis, quod docet di-
verfas res coniungere, et communi opinioni cum ratione
adverfari, habetque magnam vim vel ex laude vitium, vel
ex vitio laudem exprimendi. ]ta Rutil. lup. II, 9. Eo
fenfu Auctor Rhet. ad Alex. p. 242. τὸ ἐγκωμιαφικὸν᾽
dicit effe προωερέσεων καὶ πράξεων καὶ λόγων ἐνδόξων αὔξα-
σιν, καὶ μὴ προσόντων συνοικείωσι, — Eadem fere vis eft
τῆς ταπεινώσεως τῶν ἐνδόξων, iri genere dicendi ψεκεηιῷ,
ubi bona fünt elevanda, et mala exaggeranda. Itaque qui
aliquem laudat, ea quae minus utilia funt laudationi, vel
laude minus digna, tractare debet per συνοικείωσιν, ita ut,
ex fententia Rutilii, laudem ex vitio exprimat, Quinti
lian. IX, 3. p. 451. »»ὄ συνοικείωσιν vocant, quae: duas res
. diverfas colligat, ut: tam deefl avaro quod habet, quam
quod non habet. Cui diverfam effe volunt di/fin&i
cui dant nomen παραδιαφολῆς, qua fimilia discernuntur."
cf. Voff. Inft. Rhet. V. p. 407.

Συνρικοδομούμενον, μέγεϑος. vid. voc. qvfe-

ματα.

Συντακτικὸς, λόγος, oratio valeditforia. Menan-
der 9icup. did. p. 636. συντάξασθαι enim media aetate dixe-
runt pro valedicere, quando iter faciamus, vel e patris
- alium in locum abeamus. v. Dorvill. ad Charit. p. 151.
interpp. ad Hefych. et Kuft. ad Suidam. — Hefych. evvré-
ξχοϑαι᾿ ἀσπάσασθαι. — συνταχτήριον appellat Photius Bibl.
C. 165. ubi fimilia genera orationum vel declamationum
recenfentur Himerii Sophiftse; aliis ἐξιτήριος λόγος. vid.
γος. εἰσιτήριος.

Συντελικός. συντελικὴ φάσις Rhetoribus dictus fta-
tus coniecturalis, quoniam is eft de facto, et τὸ συντελ»
κὸν figniüeat, quicquid ad tempus praeteritam aut fatum
aliquod pertinet, ut apud Grammaticos ὁ »;póvoc συντελι-

406,

ZYN. .333

xoc, ῥῆμα cuyrsÀmOv, lempus, verbum praeteritum, et
ὑπερσυντελικὸς χρόνος, tempus plusquamperfeum.. . vid.
VOC. φοχασμὸς, et Capperoner. in Praefat. ad Quintil. p.
19. et fufius de illa voce disputantem ad Quintil. I c 6.
P. 171.

Συντέ βνξιν, brevibus aliquid ab/olvere, cui con-
trarium eft τὸ διατρίβειν, pluribus immorari in aliqua re. .
Sic Menand. diosp. p. 617. συντέμνειν τὰ ἐγκώμια καὶ μηδὸν
διατρίβειν. Sic Photius Cod. 66. in Nicephori hiftoria τὸ
συντετμημένον, nimiam brevitatem, reprehendit. cf. in-
terpp. ad Hefych. συντεταμένε᾽" συγκακομμένε, συντόμως
εἰρημένα. !

Σύντομον, τὸ, brevitas orationis. Dionyf. Cenfur:
Scriptt. TII, 1. eadem συντομία, ut Dionyf. ep. ad Pomp.
Cap. 3. p. 775. Aut. cuyorT. παραδοσ. p. 24. ἢ συντομία
τῆς μεγαλοφυΐας ἔργον τῷ ῥήτορος. cf. Demetr. Eloc. S. 103.
Longin. 42. ubi opponitur brevitas vitiofa συγκοπὴ dicta;
Sic et Latini brevia et abrupta diftinguere folebant, ut illnd
in laude, hoc in vitio ponerent. Seneca Controv. Lib. II.
praef. de Fabiani oratione: ,, Quaedam tam fübito defi-
munt, ut non Óbrevia fint, fed abrupta. cf. Plin. Epift. I,
20. ubi amputata et abjcifja. Quintilian. IV, 2. p. 183.“
Graecorum aliqui aliud circumcifam expofitionem , id eft,
σύντομον, aliud órevem putaverunt, quod illa fupervacuis
careret, haec poffit aliquid ex neceffariis defiderare. Nos
autem brevitatem in hoc ponimus, non ut minus, fed ne
plus dicatur, quam oportet. Plin. Ep. V, 6. 42. /Seiat
fcriptor, fi materiae immoratur , non efje longum; longilfi-
mum , fi aliquid arce[fit atque attrahit. ef. feqq. —

Σύν τονος, λέξις, dictio incitata , vehemens , con-
traria τῇ ἀνειμένῃ, remiffae. Dionyf. de vi dic. Demofthen.
Cap. 8. p. 975., Apud Menandr. iesp. p. 627. fibi oppo-.
nuntur λόγος σύντονος et ἄνετος vel συγγραφικός. cf. Ari-
ftid. περὶ ἀφελ. λὄγε p. 673. et alibi paffim. Schol. in
Aphthon. ed. Ald. τὸν σύντονον τρόπον T. Φράςξοθαι, acre
et vehemens proloquendi genus μετὰ copa TÉ πνεύμα-
τος, Opponit τῷ ἀνειμένῳ, ὃς ἐς; ὃ διαλεκτικὸς, καὶ διδα-
σκαλικὸς, καὶ συμβελευτικός.

Συνωνυμία, fig. elocut. quam communionem soni-
$is vocat Aquila Rom. δ. 58. p. 180. J'timur , inquit, eo
genere elocutionis , quoties uno verbo.nou fatis videmur di-
gnitatem aut magnitudinem. re demonfirare: ideoque in

eius.

334 YTX

eiusdem fignificationem plurà conferuntur. e£. Vof Infitt,
Rhet. Lib. IV. p. 276. Schol. Ariftoph. in Vefp. hane
dicendi formam ita circumfcribit: ἔϑος τοῖς ποιητοῦς và-
ραϑδλήλαις λέξεσιν ἰσοδυναμδσομς χρῆσϑαι. vid. 'Theon. pto-
gymn. Cap. de Narratione.

Συστέλλειν. Hermog. Lib. 1. περὶ /d. cap. τοὶ
ἀξιώματος T8 Àóys, de litera graeca // ita iudicat: wea
ποιό! σεμνὴν τὴν λέξιν. συτέζλιει γὰρ noy xe) σεσηρέναι
αοιξὶ" διογκέι! δὲ ἐδαμῶς τὸ σόμα, h. e. contrahit os, adeo-
que etiam exilom fonum reddit, contrarium ei , quem lite-
rae o, x, α΄ efficiunt, quae dicitur λέξις πλατέα, διογκῶσω
τὸ sópx καὶ διαίρεσα. [In quo quidem loco Hermogenes
videtur paullo infoientius τῷ cvs&A.ery tanquam fynony:
mum appofuiffe τὸ σεσηρένα!, quod plerumque dici
de hiatu et rictu oris, qui vel ab hominibus ridentibus,
. vela canibus dentes progerentibus aperitur. Sic SchoL
'Ariftoph. ad Vefp. 896. οἱ κύνες μετὰ τὸ Φαγξὶν ascdousm,
Et Schol. ad Pacem 619. ὅταν ὀργίζονται (οἱ κύνες) σεσήρεν
σιν ἀδήλοις. Euftathius etiam σεσηρὸς χάσμημα fieri di-
cit, ubi duae vocales fe infequentes pronunciandae fint,
ad Hom. Il. A. p. 840. Enim vero huius loci omnis eon
textus, et appofitio fynonymica vocis evséA.ei flagitat,
ut os contractum potius, faltem tam exili hiatu apertum
notet, ut inde fonus fibilans et exilis exire poffit: 1t»
que notio τῷ σεσηρέναι ita definienda erit, ut non rmiodg
de rictu, et ore late aperto et diduCto dicatur, fed etiam
de.ea oris compofitione, quae dentibus comprefüis, labis
tantum diducit, unde is fibilus, et exilis fonus oritur,
quem nunc Hetmogenes ih mente habuit. Haec, quae
conieCtura quadam ducti, atque ex omni Hermogenianae '
orationis contexto aífecuti effe nobis videbamur, poftes
confitmata reperimus Scholiaftae ad Hermog. p. 391. in-
terpretatione, qui ita: σεσηρέναι δέ ἐς! τὸ εἰς ιῆκπος αδὲ
μὴ εἰς πλάτος ἐκτείνειν τὸ suu, ὡς ἐπὶ τῶν γελώντων, deu
Mund in die Lünge oder Queere ziehen, nicht auf/perren.—
Hinc et cvs&A.ery idem eft quod συντέμψειν, breviter ali:
quid enunciare, eique oppofitum τὸ éxreiyer/ , τὸ μᾶπρῃ
qopéiy. cf. Gregor. ad Hermog. περὶ us. dev. p. 24. ed.
Reisk.,— cvsé.eo], corripi, de literis brevibus ap.
-Dionyf. de Compof. Cap..14. unde συφολαὶ, correptionet
ibid. Cap. 25. p. 211. coll. Cap. 20. p. 143. ubi συφέδλε:
eje Φρασις dicitur, cum e literis brevibus, eeleris, mobi
liset brevisfitelocutio. . . . . |

Συστον»

ΣΥ͂Σ 428

. ἸΣύστοιχος, γῆς» fententise den/ae;- crabráe, idem
quod πυκνὸς ap. Lucian, de Hift. confcr. Cap. 43.

Everpé(siv, in genere apud Rhetores graecos,
votunditati, et brevitati elocutionis, iisque adeo virtuti-
bus fignificandis, quae ex utraque oriuntur, fervit. Sic
συςρέφειν σύνϑεσιν Dionyíio Comp. Cap. 20. p. 141..notat
in ftruCtura orationis eos numeros et rhythtmos adhibere,
qui celeritati et incitato curfui notando ferviunt. Syno-
nymum ponit τὸ ἐπιταχύνειν : contrarium τὸ διαβαίνειν,
διαβάσεις ποιξὶν. — Porro συφρέφειν τὼ τοήματα, καὶ spoy-
γύλως ἐκφέρειν, votunde δέ per compendium efferre [enten.
tias, dixit idem Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 6. et ibid. Cap. $.
ἐκφέρεσθαι τοῖς νοήμασιν, de fcriptore efficacem brevitatem
fectante et fententias veluti conglobante: unde fynony-
mum eius ponitur τὸ euxvEdej Hinc et rz τάχη et συς
«ροφὰς τῆς λέξεως iungit Dionyf. in Iud. Thucyd. Cap. 53.
cf. de vi dic. Demofth. Cap. 18. p. 1006. --- Ariftoph.
'The(moph. 58. de eloquentia poetae Agathonis; κάμπτει
νέας ἁψίδας ἐπῶν. Ibi Schol. συςρέφειν Aóysc explicat, xa] -
περιςρόφως λαλέϊν. — Ibi et γογγυλίζειν, pro evepéQem, spoys
γύλως λέγειν. Eodem fenfu συνεσραμμένῃ λέξις paffim
Rhetoribus dicitur, ἢ. e. elocutio rotunda, periodica, ut
Dionyf. Art. Rhet. Cap. 5. p. 257. et-Demetr. Eloc. S. 20.
ubi (vnonymum addit τὸ κυκλικὸν, καὶ δεόμενον φρογγύλει
κύματος etc. Ambiguum quidem videri poffit, quid fibi
voluerit Demetrius S. 177. his verbis: ἡ ᾿Αττικὴ γλῶσσα
συνεςραμμένον τι ἔχει καὶ δημοτικόν. | Sed fenfüs ex omni
contextu planus eft. Vtrumque enim opponitur τῷ oyxy- -
ρῷ, gravitati illi et veluti tumori, quem Dorifmus habet
ex forma verborum productiori et quodammodo vaíta,
Ergo τὸ συνεφραμμένον oppofitum eft τῇ πλατύτητι, et τῷ
μήκει. quo Dores uti foleant. Ergo Attica lingua, in-.
quit Demetrius, ex brevitate et concinnitate verborum
jucundior erat: et τὸ δημοτικὸν h. |. eandetn vim habet,
quam Latini fignificant, cum wrbanarm dittionem laudant.
Nam δῆμος proprie de Athenienfibus dicebatur, quotum
urbanior, fuavior elegantiorque diale&us erat. Itaque
non pugnant cum illis, quae Photius habet Cod. 186. p.
458. de Cononis dictiohe: ᾿Αττρικὸς τὴν Φράσιν ἐφξὶ, ἔχων
r1 καὶ TE συνεφραμμένα, καὶ ἀνακεχωρηκότος τοῖς πολλοῖς,
"lttico fermone utitur, habet tamen alicubi contortum quid,
atque a vulgi cognitione vemoium. Nempe ὁ δῆμος et of
πολλοὶ» non magis iidem funt, quam Romanorum popu-
lus

3:6 , ΣΥ͂Σ

lus et plebs. —— ΝΙρίδηυϑ ad Demofth. Mid. p, χ48. τὸ
κατεςραμμένως opponit τῷ πλατέως.. Et Plato in Protag.
p.153. Bipont. Laconibus tribuit τὸ βραχὺ καὶ συνεφραμ-
μένον, fpiffum illud verborum fententiarumque- acumen
notans, quod in Laconifmis cogitamus, quam mox Plato
βραχυλογίαν Λακων:πὴν appellat. — ^ Longin. Cap. 42.
vu δεόντως συνεςφραμμένα, h. e. iufta brevitas elocutionis,
quae notiones deníat, et συφρέφειι Mox συντομία dici-
tur; ut et alibi apud Rhetores graecos. Hinc quoque.rd
ἐπίςροφα et συνεπίξροφα dicuntur rotunde et breviter ex-
pri[ja, ut ap. Philoftr. Soph. I. p. $05. ubi de Ifocrate:
TO μυϑῶδες αὐτῷ μόρος συνεπίξροφον ἡρμηνεῦϑαι. Olearius
18] confert Ciceronis compre[fionem rerum brevem , quam.
Critiae tribuit in Bruto Cap. 7. — Vlpianus ad Demofth.
Timocrat. p. 486. iudicat in huius orationis preoemio
factum effe λόγον ὕπτιον xa) icopisóy. ' Deinde addit:. 48
γὰρ ἄγαν συνεθράφϑαι xa] ὥσπερ dy πνεύματι κύκλον τινὰ
τὸ προοίμιον ἄνα! h. e. prooemium debet habere concitmam
brevitatem. et rotunditatem cum vi et Jpiritu dicentis ela-
iam. ' . ΝΣ

Συστροφὴ, concinna brevitas, et veluti in gyros
coa&ta fuos, concentrirter Ausdruck, Gedrüngtheit. Dio-
nyf. Iud. Demofth. Cap. 18. p. 1006. et Demetr. S. 8. de
Elocut. ubi antea illuftrandae rei caufa commemoraverat
ϑηρία συςρέψαντα ἑαυτὸ, belluas, quae fe contrahunt, ut
iun&is veluti viribus et nervis adftrictioribus pugnare
poffint. vid. voc. σπειρᾶαϑαι et συφρέφειν. Ttaque συφροφὴ
τῆς λέξεως etiam opponitur τῇ (pace: λελυμένῳ a Marcel-
lino ad Herrmog. p. 177. Ald. |

EQíy£o, περιόδες, Derhetrius S. 244. dioit, ut
Cicero vincire fententias h. e. ita iungere, ut ex pluribus
veluti una fiat, artificio periodico, quo plures fententiae
una periodo comprehenduntur ita, ut fufpen(ía fit eb ini- .
tio usque ad finem oratio, adeoque e pluribus enunciatio-
nibus una fiat et univerfa. De hac re plura disputayit
Ernefti in Clav. Cic. ad voc. vincire. Simili metaphora
comprehenfione devincire verba dixit Cic. Brut. 37. Hanc
igitur formam Demetrius τεριαγωγὴν vocat3 de qua voce
alibi copiofius expofüimus. Eodem modo Dionyf. de vi
dic. Demofth. cap. 19. p. 1010. τὸ σφίγξαι et φρογγυλώτα.
pov ποιῆσαι! iunxit, oppofuitque τοῖς κεκολπωμένοις. Sic
' et Ariftid. asp) ἀφ. Aóys p. 672. λόγος ἐμπεριλαμβάνων τὰ
γφήματα φρογγύλος γίνεται καὶ σκληρὸς, καὶ κατεσφιγμένες.

rego-

z90 | 337.

Gregorias ad Herrhog. Cap. 11. ὁρμηνείαν διῃραμένην, h.e
elocutionem per aft yndeta fatfam, defcripturus ait: τὰ κῶλα:
8 συνέχεται, 808 συσφίγγεται!,, membra orationis non co-
eunt, non iuncta funt, fed veluti incifa et a fei invicem
disiun^a. vid. voc. κύκλος.

ΣφΦοδρότης. Hermogeni περὶ 10. Lib. T. p. 00. eft
in oratione vehementia lla, qua adverfus inferiores uti-
mur, differtque a τραχύτητι, qua inferiores adverfus fu.
periores utuntur. Ariftides tamen περὶ Aoy. πολ. p. 655.
etiam tum σφοδρότητα agnofcit ὅταν Tic ἐνδόξοις προσώποις.
ἐπιτιμᾷ. Exemplum σφοδρότητος Hermogenes totam De- .
mofthenis in Ariftogitonem orationem fiatuit. In verbis -
fingulis ea cernitur, cum illa nova fata funt hac de cau-
fa, ut opprobrium et convicium fisnificent, ut Demofthe-
nica Ἰαμβειοφάγος, γραμματοκύφων. Figura, σφοδρότης
τὰ habens, inprimis eft apoftrophe ad adverfarium directa,
tec non interrogatio. Membra orationis, et κῶλα, tum,
maxime habent σφοδρότητα, cum breviffima funt, et pae-
ne uno verbo abfolvuntur: ut fi quis crimina alteri Op-.
ponens, haec nominibus fingula fuis declarata adnumeret.
cf. Voff. Inft. Rhet. VI. p. 497. De eadem agit Ariftid.
l. c. p. 655. eiusque indolem in fententiis, in variis di-
cendi formis, et in fingulis verbis demonftrat. In uni-
verfüm ei τὸ ἐπιτιμιᾷν, TO ἐπιβάλλειν, τὸ ὑπεραγαναχτεῖν
' fubiicit.

Σ Φυρήλατος. Apud Lucian. in Encom. Demofth.
G. 14. haec leguntur: μόνος (ὁ Δημοώϑένηφ) ἔμψυχον, ἃ
σφυρήλατον παρέϊχε τὸν λόγον, folus vivam et fpirantem, '
coifolidatamque orationem protulit ; ex inter pretatione
quidem Gefheri, cui τὸ σφυρήλατον nunc eft durum, rigi-
dum, et malleo ductum, quod illi videtur nunc in vitio
orationis pofitum: unde legendum cen(üit 4 σφυρήλατον.
Alii, inprimis Graevius legebat καὶ σφυρήλατον, atque in-
terpretatur orationem [olidam , plenam gravi[jimts Jenten-
liis, in qua nullus fit inanis verborum firepitus , tradu&to.
ab arte ftatuariorum utroque vocabulo. Signa enim vi-
vere dicuntur et fpirare, cum fingulari artificis ingenio
ita ficta funt, ut videantur non ftatuae efle, (ed viva ani-
malia. (cf. interpp. ad Virgil. Aen. VI, 848. et Plin. Epift;
1Π, 6.) σφυρήλατα autem, quae et oóAoc(pupx dicuntur,
fant folida, compaffa, plena, non congata. Etiam Plu-
tarchus de Orac, Pyth. oraculorum refponfis propter Bpa--
χυλογίανμ tribuit συκνὸν xe] σφυρήλατον yev ἐν ὀλίγῳ περια
Y £580

338 | EXE

ἔχεσαν ὄγκῳ. Contraria funt, quae Ariftophanes Ran. $44.
appellat γομφοπαγῆ ῥήματα, ubi Schol. πολυσύνϑοτα, exl
pa καὶ ἦχον ποιίδντα. vid. voc. ψόμιφοι.

Σχεδιάφζειν, idem quod αὐτοσχεδιάζειν, vel αὐτόν
εν λόγειν, ex tempore, non meditatum dicere. vid. Her-
mog. περὶ μη. deor. p. 36. ubi hanc methodum iudicis-
libus caufis tribuit. cf. voc. αὐτοσχεδιάζειν et προσποΐσις,
Suidas de Aefchine Oratore Athen. πρῶτος πάντων τὸ Jeu
λόγειν ἤκεσε, διὼ τὸ σχεδιάζειν. οὖς ἐνδ εσιῶν. Sic et Phi-
loftr. Soph. p. 482. qui tamen Gorgiae illud tribuit, ficoti
Anaximeni Lampfaceno Paufanias in Eliac. p.196. cf. Cic.
ad Att. VI, 1. et XV. 19. — Hinc σχέδιος λόγος, oratio
extemporalis Dionyf. Comp. Cap. 18. p. 123. et τὸ
apud Photium Cod. 165. vid. Philoftr. Prooem. ad Vit
Soph. p. 481.

Σχέσις, adfiffio, ficura fentent. proxima τῇ ἄνϑυ.
vo(Qopz, qua adverfariorum adfectum quemlibet fingimus,
cui refpondeamus. Ita Iul. Rufin. ad calcem Rutilii Lup.
ed. Ruhnk. p. 270.

Σχετλιασμὸς, conqueflio, h. e. ea pars orationis,
" qua conquerimur, et commoti fümus ex iniuria vel ad-
vería fortuna. Ariftot. Rhet. 11, 21. 25. Vnde exeriuss»
xx σχήματα dicuntur formae dicendi, et figurae, qui

illam conqueitionem et lamentationem fignificamus. vid.
Apfin. Rhetor. p. 728. Cic. Invent. I, 54. Similis eft illi
ἐκφώνησις, quae eft admirationis, ut illa conqueftionis.

Σχήματα, {τἰρ|ἰοἰς potiffimum gefieris apud Rhe-
tores graecos reperiuntur 1) λέξεως, quae in fingulis vet
bis, 2) διανοίας, quae in fententiis, 3) τῶν ὑχοϑόσεων, quae
in tota orationis traCctandae methodo cernuntur. De fin-
gulis quid illi fenferint, videamus. 'l'iberius quidem.Rhe-
tor περὶ τῶν παρὰ Δημοώ. σχημάτων p. 167. ed. Fifch. fa
σχῆμα, inquit, τὸ μὴ κατὰ Φύσιν τὸν y8V ἐκφέρειν, μηδὲ ix
εὐθείας, XA. ἐκτρέπειν καὶ ἐξαδλάττοωιν τὴν διάνοιαν, κέσ-
με τινὸς τῇ πλάσει, ἢ χρείας ἕνεκα. ἘΠ mox: λέξεως σχῆ.
μά ἐςιν, ἐξαδλαγὴ τὰ ἐν ἔϑει κατά τινα πλάσιμ, κόσμον ἢ
χρείαν τινὰ τοῖς λόγοις παρέχεσα. --- Alexander Rhet. περὶ
σχημάτων τῆς διανοίας καὶ τῆς λέξεως, utrumque genus ita
definit: διαφέρει σχῆμα τρότε. ὁ μὲν τρόπος wap) ἂν ὄνομα
γίνεται ἀρετῆ᾽ τὸ δὲ σχῆμα περὶ πλείω ὀνόματος κόσμησις. ὁ
μὲν τρόπος αὐλότριον ἀντὶ τῷ ἰδία ὄνομα ἔχει, τὴν γὰρ rpe-
wu» ἐκ v8 κυρία λαμβάνει" τὸ δὲ σχῆμα τὸ ἴδιον ἔνομα τῇ

T -

ΣΧῊ 410

πράγματος goke. τὸ δὲ τῆς λέξεως. σχῆμα Τῷ τῆς διανοίχφ
διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν τῆς λέξεως, κινηϑείσης τὴς λέξεως τῆς,
συσχέσης τὸ σχῆμα ἀπόλλυται" τῇ δὲ διανοίας σχήματος,
x&v τὰ ὀνόματα κινῇ τίς, κἂν ἑτέροις ὀνόμασι ἐνέγκῃ, τὸ αὖ
To πρᾶγμα μένει. Porro: σχῆμα dc] ἐξχλλιαξις λόγε ἐπὶ τὸ
Wpékirroy κατὰ λέξιν ἢ κατὰ διάνοιαν" σχῆμα δὲ διανοίας de]
μετάπλασις διανοήματος, ἐκ τῷ κατὰ Φύσιν πλάττεσα πρὸς
τὸ χρησιμώτερον τὴν ἀναγκοῆαν διάνοιάν" φὸ δὲ τῆς λέξδωφ
χρείας χάριν. cf. Quintil. IX, 1. 17. — — Phoebammon in
σχολ. περὶ σχημάτων ῥητορ. p. $89. Ald. σχήματα dicta effe
contendit, ut artis, non naturae opus effe appareret, quia
quaecunque arte fingerentur, ut ex luto, cera, vel alia
materia, μετασχηματισμένα dicerentur. Zoilum, qui ita
σχῆμα definierat: ἕτερον μὲν προσποιδίαϑθωι, ἕτερον δὲ Ad.
γειν, reprehendit, quod anguftiorem definitionem dede-
rit. Reprehendit etiam Caecilii definitionem hanc: σχῆς
μά ἐςι τρόπος εἷς τὸ μὴ κατὰ Φύσιν TO τῆς διανοίας καὶ λέ.
ἕξεως : item Athenaei Naucratitis et Apollonii Molonis 1
σχῆμά dsi μεταβολὴ eig ἡδονὴν ἐξάγεσα τὴν ἀκοὴν, ut mane
cas, et anguitas. cf. Quintil. TX, 1. 14. Itaque Phoebam-
mon hanc fuam facit: σχῆκά ἐςιν ἐξαλλιαξις κατὰ διάνοιαν
καὶ λέξιν ἐπὶ τὸ κρῶττον ἄνευ τρόπε γενομένη. Hanc defi-
nitionem diferte Phoebammoni tribuit Camtariota, qui
auctor exiftimatur τῆς συνοπτικῆς παραδοσ. ῥητορβ, D. 12,
ed. Schefferi in LeCtt. Academ. — Cetera, quae de tropi et
ligurae discrimine addit, eadem fere funt, quae ex Alex-
andro Rhetore commemoravimus. lllud unum ei pro-
prium eft, quod quatuor caufas et veluti fundamenta
omniutin figurarum ftatuit: ἔνδειων, πλεονασμὸν, μετάϑε.
σιν, ἐναϑδλαγὴν, quibus fingulas figuras fubiectas explicat.
Vniverfales τῇ σχήματος definitiones funt Ariftidis περὶ
Aoy. πολ. p. 641. τύπος λόγε, dv ᾧ ἐκφερόμεϑα rx ἐτινοή-
pgxrx, et Aelii Herodian. ap. Villois. Anecd. T. II. p. 91,
σχῆμά és; Aóya 5 λέξεως, οἰκονομία μετ᾽ εὐκοσμίας. ἐκπ-
Φευγυῖᾳ τὴν ἰδιωτικὴν ἁπλότητα τῆς ἀπαγγελίας, Sie et
Quintil. TX, 1. duas figurae notiones accipit , ut fit 1) qua-
liscunque forma fententiae, 2) in fenfu et fermorte aliqua
a vulgari et fimplici fpecie cum virtute immutatio, quae
proprie /chema dicitur. Idem Cap. 3. init. , σρφήματα λέ.
ξεως duorum funt generut: alterum loquendi rationem
vocant, alterum quod ad colloeationem maxime exquifitum
eft. Quorum tametii utrumque convenit orationi, tamen
poffis illud grammaticum , hoc fhetoricum magis dicere.'*
Alii Rhetores discrimen fiatuerunt inter σχήματα λέξεως

2 "et

εἰ λόγα, ut illae in fingulis verbis, haec in elocutionis
compofitione figurae fierent. Sic Fortunat. Rhet. p. 73.
et Mar. Victorin. p. 201. cd. Pith. — . Nomnullos etiam
σχήματα λέξεως quidem ftatuifle, fed quae ὀχήματα dia-
γοίας vel ἐννοιῶν dici folent, repudiaffe, teftatnr Schol.
Hermog. ad Lib. T. περὶ iV. p. 380. ubi Longini Φιλολόγε
ex eius Arte Rhetorica fententiam hanc adfert: ὅσα σχῇ-

ματα τῶν ἐννοιῶν ὠνόμαφαι, olov προδιόρϑωσις, dido.
σις, ἀποσιώπησις, ταράλειψις, εἰρωνεία, εἰϑοποία, aas.
τὰ ταῦτα ἕ μοι δοκῶσι δικαίως σχήκατα καλδίαϑαι, aA. D»
νοι! καὶ ἐνθυμήματα καὶ λογισμοὶ τῷ πειϑανξ «ωρίε, καὶ
“«ἴτεως ἐϊδη. — — Seqvitur alterum genus σχημάτων, quod
non ad fingula modo verba, vel fententias, fed ad omnem
orationis traCctandae enunciandaeque rationem quandam
pertinet. Hoc Dionyf. Hal. de Art. Rhet. Cap. 8. fin. p. -
321. ita definit: ὅλως εἰδέναι χρὴ, ὅτι τὰ σχήματα ἐχὶ
προσκρέματά ἐςιν ὀνομάτων, ἀμφΦιβολίαι λεγόμενα, ἐδλὲ
ἀγῶνες ὅλοι τέχνῃ τῆς συμπλοκῆς διοικεμένης. In initio au-
tem Capitis p. 281. tria σχημάτων genera haec exponit:
τὸ μέν dci σχῆμα λέγον μὲν, ἃ βάλετρι» δεόμανον δ᾽ εὐτρδ.
τείας. ἢ 0i ἀξίωσιν τῶν προσώπων, πρὲξ Bc ὃ λόγος, QU
ἐσζαλειαν πρὸς τὲς ἀκέοντας. καὶ τέτῳ μὲν τῷ der ἐπ ἀν»
τιλέγεσιν οἱ ῥητορικοὶ, ἀλοὶ καλθσιν αὐτὸ χρῶμα. τὸ δέ n
σχῆμα dei πλχγίως ἕτερα μὲν λέγον, ἕτερα δ᾽ ἐργαζέμενεν
ἐν λόγοις. τρίτον σχῆμα dei, τὸ οἷ; λέγει τὰ ἐναντία πραχ-
ϑῆναι πραγματευόμενον. Cum his coniungenda funt, quse
ad voc. χρῶμα et συμπλοκὴ diximus. Inde ἐσχηματισμέ.
yay ἀγῶνες dictae funt, controver[iae fururatae Quintiliano
IX, 1 et 2. et alibi, de quibus in voc. ματίξειν. pluri-
bus disputavimus. De illo genere σχημάτων etiam expo-
nit Demetrius de Eloc. S. 287 et ἴθ. Vnde S. 393. di
cuntur tyranni maxime poftulare λόγον ἐσχῆματισμένον,
h. e. veluti coloratum, et disfimulatum, ne quid apertius et
directe dictum eos offendat. Nempe qui fcapham fcapham
dicunt, non admodum illis grati funt: itaque per σχήματα
cum iis loquendum eft. Hinc et talis oratio dicitur λόγος
εἰσφαλὴς., oratio tuta, qua alios non offendimus, quam-
vis ientem noftram fignificamus. Ita Seneca Controv.
Lib. I. praef. de Marillio Rhetore: ,,.Schemata negabat
decoris caufa inventa, fed fubfidii; ut quod aures offen-
- farum effet, fi palam diceretur, id oblique et furtim für-
reperet ]d autem, quod τῷ σχήματι füubeft, et illo
tegitur, eleganti metaphora Euftathio dictum καὶ τῷ λόγι
ψυχὴν vel etiam τὸ βάϑος τῶν λεγομένων. ad Hom. Il. f.
| (p.85.

ΣΧῊ ^31

p.185. Hinc figurae Latinis, feriore inprimis aevo, di-
erac pro fcommatis tectis et involutis, quibus alios inccef-
ferent. Sic Seneca Controv. Lib. IIT. praef. narrat Albu-
tium snius figurae crudelem eventum fugaffe e foro et in-
felicem reddidiffe. Huc et pertinent cau/idicorum fizurae,
quas Vefpafianus leniffime tulerit, auctore Suetonio Vefp.
Cap. 13. qui et in Domitian. 10. tradit, Hermogenem Tar-
fenfem propter quasdam in hiftoria figwras a | Domitiano
Occifum. vid. ad haec loca Cafaubonus. — Praeterea
σχήματα ὑποϑέσεων fimpliciter dicta funt de variis generi-
bus argumentorum, quoad res in oratione trà&tata eft vel
ἄδοξος vel ἀμφίδοξος vel παράδοξος vel ἔνδοξος, vel δυσπα-
ρακολέϑητοςς. De his cf. Fortunat. p. 60. ed. Pith. —
Poftremo, quae Ariftoteles Poet. Cap. 19. p. 140. σχή-
para λέξεως appellat, variae funt formae pronunciandi,
quibus is qui loquitur fignificat fe precari, vel narrare,
vel interrogare, vel praecipere, in quibusque artificio
declamatorio vel hiftrionico opus eft, & ἐφιν εἰδέναι τὴς
ὑποκχριτικῆς. vid. voc. τερατόλογος, et ὑπόκρισις. — Plane
ita Auct. ad Herenn. 111,11. vocis firm dixit, quam
vulgo pronunciationem vocant.

Σχηματίζειν, Rhetoribus graecis duplici potiffi
mum fenfu dicitur: 1) figurare, vel mutare orationem a
forma vulgari et fimplici in illuftriorem, iucundiorem,
efficaciorem ; quod quidem fit σχήμασι λέξεως, et διανοίας.
Hinc τῷ σχηματίφειν fynonymum ponunt τὸ μεταβάλλειν,
et opponunt τὸ εὐϑέως eme», h. e. fimpliciter aliquid
enunciare. vid. Ariftid. xp? πολ. p. 642. In quo quidem
genere, cum ars oratoris quaedam cernatur, . τὸ ἐσχημα-
τισμένον in oratione dicunt, fi ea ita rebus et verbis con-
formata eft, ut artem oratoris commendet, ut animum
recte afficiat etc. quo fenfu ἐσχηματισμένην ἀπολογίαν τῶν
ἐγκλημάτων dicit Sopater dieup. p. 287. Ald. cf. quae δὰ.
voc. σχὴ ατισμὸς adnotavimus. Apud Faripidem ὃ sU-
σχήμων idem eft, qui δεινὸς λέγειν Med. $84. ubi, Schol.
explicat: σχηματί wy τὰς λόγες, πρὸς τὸ συναρπαῖδον ἐμὰ,
τετές, κοσμίως τὸ λέγειν. 2) illa voce peculiare aliquod
artificium oratorium fignificarunt, quod fere in disfitmw-
lando, et fingendo cernitur, ut fi quid dicendum effet,
quod aliorum aures vel animos, vel voluntates offendere
poffet, id colore aliquo veluti oblitum, et σχήματι tectum
ita enunciaretur, ut non fentiretur illa offenfio. Nempe
Graeci etiam fimpliciter exter idm dixere pro fingere

ali-

343 LXH

aliquid et disfimulare, Sic Plato in Protag. p. 143. Bip.
σοφιφαὶ vÀ&so γῆς Axel εἰσὶν, dA" ἐξαρνῶνται,
τίζονται ἐμαϑῶς ἄναι, disfimulant , et imperitos t de
gunt. ἘΠ Euftath. ad Hom. 1l. β΄. p. 185. voiéiray

^

Vit Scopel. p. 519. σχηματίζειν λόγον dicit colorare ors-
xaAéira; τροβλήματα, ἐπειδὴ τὰ αὐτὰ d& λέγεαϑαι νοήματα,
: i d ronay E.

περὶ ἐσχημωτισμέγων ἀγώνων. bi fynonymum ponit
waJ ὑπόμφιορ; λέγειν, et contrarium τὸ ἐπλῶς λέγειν. De
inde p. $23. tres horum σχηματισμῶν formas ftatuit: ἢ vw
λέγειν μὲν βέλεται, εὐπρεπῶς dà λέγει" ἢ ἕτερα x pere,
ὅτερα διοικῶται " ἢ τὰ ἐναντία προτείνων, τὸ ἐναντία diom-
va. Praeterea p. 341. alia duo genera λόγων ἐσχηματια-
μένων feparatim explicat, quorum alterum hanc vim hí-
. bet, ut ab offenfionis periculo nos aliquo leni proloquio
muniamus, fi quid liberius dicere velimus; alterum, τα
fubinde in narratione perfonam mutemus, et fic quoque
offenfflnis periculum evitemus, vid. quae de his ad voc.
συμπλοκὴ et χρῶμα dicta funt. De eodem artificio expo-
fuit Apfines Árt. Rhet. p. 727. περὶ ἐσιφημκτισμένων προ.
βλημάτων. Demetrius etiam de Eloc. $. 294. τὸν dex
ματιαμένον λόγον, orationem coloratam, et disfimslatam,
mediam fere effe dicit inter orationem adulatoris et ex-
probratoris. Eft ergo quaedam fubtilis et acuta ratio ali-
quid ita dioendi, ut ne quenquam offendas, et tamen id
dicas,

ΣΧΉ 20887

dicas, quod fentias : ein feiner dnftrich des Portrags. wo
der Sinn leife und fein durch/chimniert , ohne dem Perfaffer
zum Porwurfe zu gereichen. — — Quintil. IX, 2. 65. ubi
de illo /chemate (figuram dixit Lib. VII, 4. ubi vid. Cap-
peron.) loquitur, unde controver[iae figuratae diCtae funt,
ita pergit: ,, Eius triplex ufüs eft, unus, fi dicere palam
parum tutum eft; alter, fi non decet; tertius, fi venufta-
tis modo gratia adhibetur, et ipfa novitate et varietate
magis, quam fi relatio fit recta, delectat'* Cap. autem g.
δ. 1. orationem figuratam, ἐσχηματισμένην, a Zoilo an-
guftius effe terminatam dicit, qui id (olum putaverit /cAe-
ma f. figuram, quo aliud fimulatur dici, quam dicitur,
unde et f/guratae controverfiae quaedam dicantur. vid. δὰ
voc. σχῆμα et Iul. Rufin. de Fig. fentent. p. 35. — X Sin--
gulari quodam modo indolem illorum ayovwv f. ὑποϑέσεων
ἐσχηματισμένων declarat etiam Philoftratus in Vita Polem,
P. $43. ubj hunc Sophiftam narrat ab illa dicendi methodo
abstinuiffe, hisce verfibus Homericis commotum: ἐχιϑρὸς
ey p μοι xéivoc ὁμῶς ᾿Αἴδαο πύλῳσιν, ὡς χ' ἕτερον μὲν κεύϑει
ἐνὶ Φρεσὶν, Xo dà Bic. Mox easdem ὑποϑέσεις appellat
κατὰ σχῆμα προγγμριέγας, et p. 561. de Herode: προελϑὼν
xcdísxTo dc διαβολὰς τῇ αὐτοκράτορος, ἐδὲ σχηματίσας τὸν
λόγον, we εἰκὸς 3v ἄνδρα γεγυμνασμένον τῆς τοιᾶρδε ἰδέα,
h. e. aperta inveltiva ufus efl adverfus principem , nullum
orattoni colorem inducens etc. ers gabs. tiicht verbltimt , ve-.
dete nicht durch den Schleyer , Jondern. gerade von der. Le.
ber weg , γυμνῇ γλώσσῃ, ut mox fynonymice dicit. Alio
loco Vit. Soph. II. p. 597. de earundem caufarum tractan-
darum indole et modo: χαλεπὴ ἡ ἰδέα ταύτη ἑρμηνεῦσαι "
δᾶ yxp ἐν τοὺς κατὰ σχῆμα συγκειμέναις τῶν ὑποϑέσεων τοῖς
᾿ μιὲν λεγομένοις ἡνίας, τοῖς dà σιωπωμένοις κέντρα, h.e. in
his caufis ea, quae dicuntur, baberis, quae véro tacen-
tur, ftimulis opus habent. vid. voc. ἡνίκ. Idem Philoftr.
in Epift. I. εἰ exopxri&usy, Φιλοτιμιξοθαι δόξομεν, h. e. co-
lorare orationem Jemper aliquid artis et affetationis habet.
cf. voc. σχηματισμός,

Σχημαπισμὸς, conformatio, et veluti figuratia
fententiarum, ἡ éx(Qopa τῶν νοημάτων, de qua Dionyf.
Compof. Cap. 8. p. 46. ita praecipit: ἐκ ἔφιν éic τρόπος τῆς
ἐκφορᾶς τῶν νοημάτων, ἀδλοὰ τὰ μὲν ὡς ἀποφοινόμενοι M-
γομεν, τὸ δὲ ὡς διαπορῆντες, τὸ δὲ εἷς πυνϑανόμανοι, τὰ
δὲ ὡς εὐχόμενοι, τὸ δὲ ὡς ἐπιτάττοντες, TX δὲ ὡς ὑποτιϑέ-
μενοι, τὰ δ᾽ ἄδλως πῶς σχηματίζουτες" οἷς ἀκολέϑως καὶ

V 4 τὴν

344 ΣΧΟ

τὴν λέξιν πειρώμεϑα σχηματίζειν" woo) δὲ δή πα σχημα.
τισμοὶ καὶ τῆς λέξεως εἰσιν, ὥσπερ καὶ τῆς διανοίας ete,

Vnde intelligitur de figuris verborum et elocutionis, exf-

μασι λέξεως xa) διανοίας hoe laco Dionyfio (ermonem efie,
Ibidem τὰς σχηματισμὲς docet fieri uereexsvodsc, et duo-
bus quidem modis, vel προαϑήκῃ vel ἀφαιρέσει. cf. quae de
hac re in voc. σχήματα dicta funt. Deinde expri nk
diCtus etiam eft de artificiofa orationis conformatione m
erator animorum permovendorum cauía uteretur, iive

eam verborum lenociniis, five rerum figurarumque varie-

tate et infidiis quibusdam efficere ftuderet. Huc pertinet
locus Plutarchi in Vita Niciae Cap. 3. Περικλῆς μὲν i ἐπί
τ᾽ ἀρετῆς ἀληϑινῆς καὶ λόγε δυνάμεως τὴν πόλιν ἄγων, ἃ
ἐδέτο σχηματισμὲ πρὸς τὸν ὄχλον, ἀδὲ πιϑανότητος etc.
Idem σχηματισμὸς, h.e. σωπεδαπε orationis ad uum fores.
Jem, eloquentiamque civilem conformatio, videtur effe, cuius
auctorem lIfaeum commemorat Photius Cod. 263. πρῶ
"Iecioc σχηματίζειν ἤρξατο, καὶ τρέπειν ἐπὶ τὸ πολιτικὸν Tj
διάνοιαν, ὃ μάλιφα καὶ Δημοσθένης, μαϑητὴς αὐτῷ ἐμυβίᾳ, ὁ
ἐμιμήσατο, Eadem habet Pfeudo Plutarchus in vita (aei
P. 341. incertum, Photius hunc, an hic illum exfcripfe-
rit Dubito etiam, quin recte verterit interpres latinus:
primus fauras adhibere coepit. Enimvero Diodor. Sic.
Lib. 12. de Gorgia: πρῶτος ἐχρήσατο τοῖς λέξεως σχηκε-

τισμοῖς περιττοτέροις, Tplendidioribus, vel potius crebrio- :

gibus orationem luminibus diftinxit. Nos illud exsuaré
£e», quod Photius appellat, latius patere exiftimamus. —
Denique σχηματισμὸς προσώπε eft vultus corporisque

ratio, in declamatione neceífaria, ap. Dionyf. de vi dic.
Demofth. Cap. $4. p. 1120. τίνες ἂν εἰσὶν ὀργὴς καὶ ὅλο.
Φυρμξ τόνοι, καὶ ἐγκλίσεις, καὶ σχηματισμοὶ προσώπε, xa)
Φοραὶ χειρῶν; ἃς οἱ κατ᾽ ἀλήϑειαν ταῦτα πεπονθότες ἐπ»
T8AEGI. .

Σ χοινοτενὲς, κὥλον, membrum orationis Jongius,
protraitius, μακρότερον, cui opponitur τὸ συνεφραμμιένον,
brevius, ap. Hermog. Lib. I. περὶ sop. p. 28. Subtilius
definitur alio loco Lib. IV. p. 180. ita, ut 18 fyllabas ex-
cedat, et ad 25 usque progrediatur. Idem ibi dicitur re
ταμένον. Sic Eüftath. ad Hom. Il. v. p. 946. dvvolouc σχον-
: Ψοτενέσιν, fententiis amplis, produttis, copiofis, opponit
γοργὸς, acres, concinnas, breves. — Photius Bibl; Cod. 164.
in Galeno τὸ τῶν περιόδων σχοινοτενὲς reprehendit. cf.
idem p. 501. de Maximo Mpnacho; Cafaub. ad Athen. X.

21,

ΣΧΟ 345.

2I. Syrian. ad Hermog. περὶ sag. p. 169. et interpp. ad
Hefych. in h. v. | |

᾿ Σχολικὸν, Longinus to, 7. dicit, quicquid in ora-
tione vliofum cfl , inanem declamationem Japit, illiusque
vim et dignitatem minuit, idemque Φλοιῶδες καὶ ἄσεμνον.
Λυμαίνεται yxp ταῦτα, inquit, τὸ ὅλον, ὡσανεὶ ψήγματα
ἢ ἀραιώματα, ἐμποιᾶντα μεγέϑη συνοικρδομέμενα, baec enim
totum locum corrumpunt , ut complementa , quae aedificiis
magnitudinem. congluttnatam inferunt. Huc forte perti-
neat, quod Menander διαερ. ἐπιδ. p. 597. poetis tribuit ἐξ-
asoíxy τῇ κατὰ σχολὴν λέγειν, καὶ τὸ περιςέδλειν z'onrincug
κατασκευοίς, licentiam eo ornatu et apparatu utendi, qui
s0n deceat orationem Jolutam. | His opponit γυμνὲς μύϑες,
h. e. ornatu poetico deffitutos. — σχολικαὶ ὑποϑ ἔσεις dicun-
tur argumenta , quae in [cholis Rhetorum exercitationis
gratia tra&antur. Hermog. περὶ με. δεῖν. p. 46. Grego-
rius ad ἢ. 1. Cap. 22. σχολαςικὰς ὑποϑέσεις appellat, tri-
plicique modo explicat: λέγονται ἢ αἱ καϑ᾽ ἑκάφην ὁμιλία,
ἢ αἱ κατὰ σχολὴν, ἤγεν &uxoapíav, ἡμῖν συνταττόμεναι με-
λέται, 3 αἱ ἐν τοῖς σχολοῖς, ἤγεν Tag διατριβαῖς, ἀναγινω-
σκόμενα!. Apud Sueton. de clar. Rhet. Cap. 6. δολοία ἐ-
tus dicitur, qui elegantiam , acumina, periodos ubique
fectatur, ut faciunt, qui fcholae (cribunt, non vitae, um-
brae, non luci. exoAccer enim dicebantur Rhetores, qui
Jcholam aperiebant , artemque rhetoricam profitebantur et
docebant. vid. Plutarch. Demofth. Cap. 5. et voc. διατριβή.
cf. Crefoll. 'Theatr. III, 2. IV, 4. p. 390

Σωματοε)δές. Longin. Cap. 24. ubi docet multam
interdum füblimitatis fpeciem gigni, fi pluralis numerus
colligatur fingulari, quod fit in nominibus co/le£fivis, quae
a Grammaticis vocantur; v. c. fi Zheairum ponitur pro
fpectatoribus, ita praecipit: τὸ γὰρ ἐκ τῶν διῃρημένων εἰς
τὸ ἡνωμέγα ἐπισυξρέψαι τὸν ἀριϑμὸν, σωματοειδέξερον, di-
Jper/a in unum numerum colligere, magis ad corporis /pe.
ciem accedit. Idem mox dicit τὸ εἰς ἕν τι εὔγχον cvyxopu(pay
τὸ πλείονα. — Auctor Rhetor. ad Alexandr. p. 258. Ald.
τὴν ἐπαγγελίαν ἢ δήλωσιν dy προοιμίῳ σωματοοιθὴ τάττειν,
quid fit, ipfe ita definit: ἐὰν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῶν πραγμά-
τῶν ἐπὶ τὸ τέλος διέλθωμεν, μηδὲν ἀῆλιο συμπεριλαμβάνον-
τες, ἀδὰ ἢ τὰς πράξεις αὐτὰς ψιλὰς Φράζοντες. Omnino
cum ex his, tum vero etiam ex iis, quae a Moro ad Lon-
gin. 40. I. ubi τὰ σωματοκοιέμενα Occurrunt, adnotata:
funt, intelligi poffit, in voce qnare, quoniam multo.

| rum

346 | ΣΩ Μ

rum membrorum congeriem, rerumgae.
unam veluti maffam coniunctionem habet, veteres fibi ali.
uid cogitaffe, quod maiorum virium, nervorumque iun»
orum notiohi exprimendae fervire poffet: das comcs
trirte Ganze, der Korper , im. Gegenyatze des fchwwülchers
KEinzeinen. Quamobrem etiamnunc probo eorum fenten-
tiam, qui ap. Ariftotelem Rhet. I, 1. τὸ σῶμα τῆς πίσειο,
τὰ ἐνθυμήματα eo fenfu dici contendunt, quod fummum
robur et veluti nervos fidei faciendae habeant, fintque
genera πέίφεως potentiffima et efficaciffima. Profecto Mu
retus, quod ῥῶμα fübftitui volebat, illius fenfás neceff.
tatem adfecutus eft: quod autem lectionem mutandag
cenfebat, vel τῷ σώματος talis vis et poteftas viro docto
tum non füccurrebat, vel coniecturae fuae facilitas et acu.
men, ut fit, tantopere adridebat, ut in σῶμα illud, quod
vere Ari(totelicum eft; fübtilius et altius non inquireret,
Haec itaque addenda fünt iis, quae de hac re füpra in v,
ἐνθύμημα notavimus.

Σωματοποιρύμενα, i unum corpus coniuntfa fcil.
membra orationis, Longin. 40. t. De periodis loquitur,
et his fimilibusque metaphoris utitur. Ibidem enim et
δεσμῷ τῆς ἁρμονίας περικλειόμεγα, et κύκλος appellantum .
Ex alia metaphora veteribus Criticis etiam σαματοπο
dicitur pro προσωποποιέϊν, ut Schol. Euripid. ad Phoeniff
v. 789.

Σωτάδεια. vid. voc. xavraxAXdoe et of, Diomed.
Gramm. p. 513. et Terentian. p. 2247. ed. Putích..

ΣωφΦρονίζειν, fubtili fenfu ufurpatum a Dionyfio
Hal. verbum in Cenfura Scriptt. vett, V, 2. p. 433. ubi
Ifocrates dicitur rjv μεσότητα σῳφρογίζων λιτότητιε, snedio.
ere fcribendi genus tenuitate quadam cafligans et eoercens.
Nempe ἡ μεσότης perfectiffima fcribendi virtus eft, quia
in delectu et temperamento ceterorum fcribendi generum
exquifito cernitur, ut Dionyfius Comp. Cap. 34. docue-
rat. lam igitur lfocrates hanc perfectionem non plane
tuetur, quia aliquam λιτόνητα admifoet. Ita σωφρονίζειν
Plutarch. de aud. Poet. p. 6. dicit de vino aqua mixto et
temperato ; ubi et κολάζειν appellat, ut Plato de Legg. 6.

504. οἶνος κολαζόμενος ὑπὸ νήφοντος órépa Gas. Atqui
lutarchus hunc ipfüm locum Platonis tractat. of. Longin.
Cap. 32. 7. — Ariftides περὶ Àey. πολ. p. 659. ubi de ors-
toris virtutibus atque officiis exponit, inter alia ei tribui
| 4

ΣΩΦ 347

τὸ συΦρονίσαι., προτρέψαι, κατασχέῖν. . In hoc loco τὸ ao.
Φρονίζειν notat, animos auditorum ftdare dicendo , vel iis
adfectibus implere, quae valeant id efficere, quod orator
vult, in genere autem, sentibus rete imperare , quod
mox dicit σωφροσύνης μετέχειν τὸς λόγες, orationi imper-
tire vim coercendi, moderandi. Lucianus etiam de Hift.
conícrib. Cap. 57. eo verbo utitur, ut fignificet moderq-
tionem illam et caffitatem Ícriptoris, quam in defcriptio-
nibus montium, regionum, fluminum, adhibere debeat, -
ne, his rebus nimium indulgens; cetera potiora et gra-
viora relinquat. taque illi σωφροσύνῃ opponit τὸ ἄπειρο-.
κιάλως παρεπιδείμνυσθαι ,. ineptam artis offentationem, et
λιχνείαν, ἢ. e. [ugxuriem δὲ lafciviam quandam, quae in
ornandis rebus, veluti animi caufa, immoratur. cf.
voc. feq. |

Σώφρων, λέξις σώφρων Photio Cod. 99. eft elocu-
tio temperata, hoc eft, ut ipfe in fequentibus explicat,
quae neque fupra modum Attica fit, neque rurfus nimium
. adinertem humilitatem demiffa. Locus ob elegantiam et
. varietatem metaphorarum , quibus Photius utitur, dignus
qui adfcribatur. Loquitur de Herodiano: ἔξι rjv Φράσιν
σαφὴς καὶ λαμπρὸς καὶ ἡδὺς, καὶ λέξει χρώμενος σώῷρονι,
pore óreparrnacisg καὶ τὴν ἐξυβριζέσῃ χάριν τῇ συνήϑαρ,
μῆτε πρὸς τὸ ταπεινὸν ἐκλελυμένῳ, «4 τὴν ἔντεχνον ὕπερ-
ορώσῃ γνῶσιν. Contraria illi metaphora ufus Seneca Epik.
19. affeCtatam, calamiftratamque Maecenatis elocutionem,
ebrium fermonem appellat haec addens : Zngeniofus vir ilf

t, magnum exemplum Romanae eloquentiae dalurus, nifi
illum enerva[fet felicitas, imo caffraffet. cf. voc. μεϑύειν. '

T

Τάξις, ordo, dispofitio orationis Ariftot, Rhet. III,

12. fin. quae alibi οἰχκοναμίᾳ dici folet. Longinus Cap. 20.
4. τάξιν vocat fimilitudinem membrorum, quam figura
ἀναφορᾶς facit. Τάξις etiam de ordine illo et veluti acie
dicitur, qua collocari argumenta debent, ut id efficiant,
qucd orator vult: die oratoriche Taktik. |. Ab eo enim
ordine faepenumero omnis victoria pendet. vid. Hermog.
Lib. III. περὶ εὑρ. p. 140. τάξεως ἀπολεϑίαν Dionyfius ap-
pellat Art. Rhet. Cap. X, 6. ubi accuratius hoc artificium
explicat. Numeratur quoque τάξις, erdo, inter figuras
oratorias a Rutilio Lupo 1l, 20. ubi ita definitur; eut
$44 d«

348 | TAI

unaquaeque ves movi[fimorum verborum fententia: clare ái.
flinzwitur. cf. Quint. IX, 3. p. 455- eye τάξις" ἡ
&xoAsO Ía , καὶ eippóc. u
Ταπεινὰ, ὀνόματα, verba abicRa , hurnilia , suxare.
Φρόνητα Dionyf. de Compof. Cap..3. Vnde ταπείνωσις
hunilitatts vitium in oratione. vid. Quintil. VIII, 3. 48.
ταπεινὰ autem πάϑη Rhetoribus, nominatim Longino,
'di&a, de mollioribus affectibus, qui remoti funt a vehe-
mentia et arnplitudine orationis, ut οἶκος, Φόβος, Ax».
(— Ταπεινοῦν, imminuere, extenuare, oppofitum τῷ
αὐξῆσαι Ariftotel. Rhet. III, 19.

T xco:c, Φωνῆς, vocis intentio, accentuatio, quae et
erpoceola dicitur Dionyfio de Comp. Cap. 19. p. 133. —
Hermogeni Lib. IV. περὶ εὗρ. p. 194. τάσις vocatur ea d
latatio et produftio orationis, quae fpiritum oratoris fati-
gat et füperat, τὸ ἀποτέταοωϑαι ἐπὶ μακρότερον, à χρὴ τὸ
«νεῦμα. Sed haec τάσις locum modo habet in defenfio-
nibus, ubi oratio eft fedata, cunctans, nulloque affe&u
concitata. Contraria eft ἡ καταφορὰ in accufationibus.
vid. 1ἡ voc. καταΦορά. :

Ταυτολογία, eiusdem verbi vel fermonis iteratis.
Quintil. VIII, 3. 50. interim. vitium videri poteft : interim
tiutato nomine ἐπανάληψις dicitur.

Ταυτότης., iteratio eiusdem literae, verbi etc. op-
pofita τῇ μεταβολῇ, varictati. Dionyf. Compof. Cap. 12.
cf. Hermog. περὶ us. dem. p. 6. ubi exemplum ταυτότῃ.
τος, Ut iuftae, adfert ex Homeri Odyff. τ΄, 204 fqq. Ei
contrariam virtutem ποικιλίαν ftatuit. ᾿

Τάχος; τῆς σημασίας. quod Thucydidi tribuitur
Dionyfíio Ep. 2. ad Amm. Cap. 2. p. 793. et in Iud. Thu-
cyd. Cap. a4. p. 859. τάχος τῶν σχημάτων, et τῆς axey- —
γελίχς, ineffe videtar in quodam vigore fententiarum, qui
oritur e concinnae brevitatis ftudio et facili compofiti
füavique flumine verborum, lebhafte, kurzgefafite Dar-
fieliung , | im. Gegenfatze eines. (chimerfülligen, d
Jchleppenden Ganges der. Rede. cf. Marcellin. in Vita Thu-
cyd. p. 6. ubi ad τὸ τάχος referre videtur uftim oratio-
num, éyuxyyoploy, quem primus Thucydides in hiftoriam
induxit. Nam hiftorias, in quibus illae nondum ufürpt
tae effent, ἀψύχες συγγραφος appellat. Apud Diony
l. c. Cap. 48. in aliquo loco "Thucydidis coniun£im ia

ΤΑΣ | 34b
dantur τὸ τάχος, κάξλος, τόνος, μεγαλοπρόκεοιας;, Gervótyo,
et πάϑος ἐναγώνιον. Sed et.Plutarch. Demofth. Cap. 12.
τὸ κάλλος καὶ τάχος Ῥωμαϊκῆς ἀπαγγελίας commemorsgt:
ubi Reiskius nihil vidit, et fruftra lectionem follicitavit.
Propior vero Bartonus ibi orationis quandam rapiditatem,
cum numeris maxime dactylicis incedit, intelligit: quam-
vis in illo quidem loco nimis angufta haec fignificatio eft.
De hoc genere celeritatis, quam oratio dattylis incedens,
vel omnino omnis ftructura levem et expeditam elocutio.
nem reddens efficit, praecipit Dionyf. Compof. Cap. 20.
p. 142. lbi verfibus Homericis, quibus faxum de vertice
montis devolutum defcribitur, propter numerum dactyli-
cum, τάχος ἀπαγγελίας tribuitur: συγκατακεκύλιφαι τῷ
βάρει; τῆς πέτρας ἡ τῶν ὀνομάτων σύνϑεσις, μᾶλλον dà ἔῷϑαι.
xs τὴν τῇ λίϑε Φορὰν τὸ τῆς ἀπαγγελίας τάχος. Contrarii
funt οἱ φηριγμοὶ, ἐγκαϑίσματα, impedimenta elocutionis , e
numero lento, tardo. [τὰ fere Cicero diftinxit Orat. 16.
Flumen aliis verborum volubilitasque cordi ed , qui pouun£
in orationis celeritate eloquentiam: diflintta alios et inter-
pun&a intervalla, morae re[pirationesque delefant. 1,6.
genda eft epiftola Senecae 40. 1bi Cicero gradarius di-
citur, quod non curfü fed gradu orationis utatur. Cum
vero Dionyfius in Iud. Thucyd. Cap. 53. p. 944. in De-
- mofihene iunctim laudat τὰ τάχη καὶ συξροφὰς, καὶ τόνες,
καὶ TO πριρὸν, καὶ τὸ φρυφνὸν, καὶ τὴν ἐξεγείρεσαν τὰ πάϑη
δεινότητα, notatur, ut fupra in fimili loco de Thucydide,
in genere vis et impetus dicendi, qui fulminis ritü obvia
quaeque disiicit, cum acri affe&tu oratoris coniuntctus; ^

der rajche, krüftige , lebhafte Portrag des affcfivollen Red-
μεῖς. Hinc et Longinus 12. 4. Demofthenicae orationi
adígnat τὸ τάχος, ῥώμην, δεινότητα. 'O μὲν ἡμέτερος,
inquit, διὰ τὸ μετὰ βίας ἕκαφα, ἔτι δὲ τάχες, ῥώμης, δει-
νότητος, οἷον xciey T& ἅμα καὶ διαρπάςαν, σκηπτῷ TM
παρεικάζοιτ᾽ ὧν ἢ κεραυνῷ : Noffer ille ( Demofthenes) quo-
uiam cum vi, celeritate, robore, vehementia, eodem tem-
pore et urit et disfipat omuia , fulmini fimilis videatur. —
Demetrius de Eloc. S. 137. τὸ τάχος opponit τῷ uxuyo-
μένῳ. et tribuit 72 συντομίᾳ, brevitati. cf. S. 197. Hinc
ἐν τάχει λέγειν τι eft idem quod ἄνευ συνδέσμε, per afyn-
deton fententiam vel verba enunciare, ut Vlpianus ait ad
Demofth. Olynth. I. pag. 4. Sic et Eupolis apud Plin,
Epift. I, 20. Pericli tribuit τάχος, ubi Plinius brevitatesm
et velocitatem vertit, notat tamen utramque differre. Lu-
ciano de Hift. conícrib. 56. τὸ τάχος, quod foriptori hifto;
| rico

30 - TAX

rico commendat , .eít illa feflinatio, qua res minoris tno-
menti obiter tangens, et verbofitatem vitans, ad ip
facta hiftorica properat.

T «x $«. ταχϑια διήγησις, eadem quae σύντομος, bre-
vis et paucis abfoluta narratio. — Ariftot. Rhet. III, 16. ut
apud Lucian. de hift. confer. Cap. 59. ἔταινοι xe) ψόγοι
φαχέϊςγ, breves, paucorum verborum vituperationes vel
laudes. lbi τὸ διατριβὴν voiéiv opponit.

Τεϑνηκὸς, λόγος, idemque ἀοϑενὴς καὶ ἄπνες, di-
Rio viribus, /piritw, et paene vita carens. ϑὶς Eunapius
in Vita Liban. p. 133. elocutionemn defcribit, quae con-
trariae eft illi, cui πνεῦμα, et ἰσχὺν et τόνον tribuit. Hinc
. Epitet. ap. Arrian. Disfert. 3. ἄτονα καὶ νδκρὰ appellat,
e tam languide pronunciarentur, ut oratio nullam vim
haberet ad auditorem tenendum. Simili fenfu et mets-
phors Cicero morienti et in agone vitae verfanti inlerrs.
ptas et morientes voces tribuit in Orat. pro Coel. Cap. 24.

Τέϑριππα, ἐλαύνων τῷ λόγε, per irodiam a Lücia-
no Rhet. praec. δ. 11. dictus Sophifta artem juam iaffaus,
quem iam antea βασιλέα ἐν λόγοις dixerat. De τεϑρίτποις,
quadrigis , earumque divino honore vid. quae notavit Er-
neíti in Clav. Cic.

Τεκμήριον, Ariftot. Rhet. I, 2. genus demonfrs
tionis, quod fit ex iis quae neceffario confequuntur. “Ὅταν
μὴ doceat οἴωνται λῦσαι, τὸ λεχϑὲν, τότε Φέρειν
τεκμήριον οὡς δεδειγμένον καὶ πέρας, ταυτόν éei κατὰ φὴν dp-
χαίαν γλῶτταν. ἘΠῚ alio loco Lib. II, 25. TÓ f
τεκμηριώδη ἐνθυμήματα ἐκ ésa| λῦσαι, refutari, disfol
non poffunt: unde mox ἄλυτον dicit. Sed vid. quae ad
voc. σημέϊον adnotata funt. Au&or Rhetor. ad Alexandr. Ὁ
p. 247. Ald. τεκμήρια, quae inter w/serg numerat, hoé
modo definit: ὅσα ἂν ἐναντίως πεπραγμένα τῷ περὶ
ὁ λόγος, καὶ ὅσα ὁ λόγος αὐτὸς ἑαυτῷ ἐναντιῶται. cf. Schol,
Anonym. ad Hermog. Lib. III. περὶ sop. p. 366. — Etiam
χὰ τεκμηριῶδὴ et τὸ ἀληϑῆ ut fynonyma iuhgi folent, v. c.
Euftathio ad Hom. Odyff. τ΄. p. 1864. vid. Suidas in ἐπό-
δειξις et τεκμήριον. — Hefych. τελμήρων" συμέϊον ἀληϑές.
Cicero de Invent. I, 29. argumentationem neceffariam ap-
peliat

Τελεσιουργὸν, τὸ, de opere fcriptoris, perfecta
partibus fuis et abíoluto, inprimis ab inventione et dis-

ΤΕΛ | 91

pofitione, eis Meiffertück der. Erfindung und Bearbeitung.
Sic Damafcius apud Suidam in ἢ. v. de Ifidoro : ὅσα ἔγρα:
Wpsv, εὕροι Tig ἄν τὸ μὲν ὑψηλόνεν καὶ τελεσιεργὸν ἔχοντα,
᾿ φοῖς δὲ ἔπεσιν & κάνυ συνηρμοσμένα.. s

Τελικός. Treluxd κεφάλαια Sopatér dicup. Qr. p. 324.

appellat argumenta fümta ab utili et aequo, ἀπὸ τῇ Órxoia

καὶ τῇ συμφέροντος. Menander dip. ἐπιδι p. 606. etiam
τὸ ἀπὸ τῇ καλξ καὶ ἀναγκαία, cf. Apfin. Rhet. in Cap. περὶ
λύσεων pag. 698. et περὶ raXixGv κεῷ. κατασκευῆς p. 704.

ubi quinque genera recenfet, νόμιμον, δίκωιον, συμφέρον, ᾿
᾿ ἄνδοξον, δυνατόν. cf. Vipian. ad Demofth. Mid. p. 386. —

Schol. in Aphthon. Progymn. ad Caput de loco commu-

ni: τελικὰ λέγονται, j δίοτι dy τῷ τέλει τῷ πολιτικὰ Àoys

ὀφείλεσι τίϑειϑαι dy τῇ κοινῇ ποιότητι, ἢ ὅτι τὼ τέλη πάν.
τῶν περιέχεσι τῶν πραγμάτων" κατὰ ταύτας γὰρ τὰς δυνά.
μεῖς TX πράγματα ἐξετάζαται, ὡς νόμιμον ἢ ἄνομον, ὡς δῷ
καίον ἢ ἄδικον X. T. À. ἢ ὅτι τότων ἕκατον αὐτὸ καϑ' αὐτὸ
,θύναται πέρας ἐπιϑᾶναι τῷ λόγῳ. cf. Marcellin. Schol. ad
Hermog. p. 175: Theophilus Corydal. in ἐκϑ.. ῥητορ. ap.

Fabric. Bibl. gr. Tom. 13. p. 737. ex Ariftotele reuxsi
κεφάλαια enumerat τὸ δίκομον, τὸ νόμιμον, τὸ συμφέρον»

τὸ καλὸν, τὸ ἡδὺ, τὸ δυνατόν.

Τερατόλογος, portentiloguus, de Sophiftis, fem- Ὁ

pe admirabilia, παράδοξα, incredibilia, crepate folitis
iban. declamat. 37. vid. Crefoll. 'Theatr. I, 15. p. 102.
Vnde Demoftheni contumeliae caufa obiicit Aefchines
περὶ παραπρεσβ. quod in dicendo confueviffet τερατεύε-
éjaj τῷ σχήματι h. e. in geftu quaedam veluti portenta
exhibere. |

Τερϑρεία, vox Demetrii Eloc. S. 27. qua nimium
ftudium alicuius rei fignificat: ἐκλύει τὴν δεινότητα ἡ περὶ
αὐτὰ (fcil. κῶλα ἰσόκωλικ καὶ ὁμοιοτέλευτα) τερϑρεία καὶ
Φροντὶς, plane disfolvit vim orationis illa nimia ornandi
verbis cupiditas. Suid. τερϑρεία" AemroAoyla, Jubtilis de
rebus levibus disputatio. Sextus Empir. Antirrh. Lib. II.

p. 201. τερϑρείαν ῥητορικὴν vocat fucum quendam et leno--

£iniun:, quod Rhetorice faciat. - μ

Τεταμιευμένως, parce, mediocriter. Dionyf. in. .

Iud. Thucyd. Cap. 51. p. 941. ubi Thucydidis λόξιν ἀπηρ-
χακομένην καὶ γλωττηματικπὴν, wu) ἐξηδλαγμένην τῶν dy 836
σχημάτων ἐπὶ τὸ ξένον καὶ περεύτὸν a nonnullorum repre-
henfione vindicat, inter alia et haec habet: oru» μὲν s»

7T6T6«

152 TET

τεταμιευμένως αὐτῇ (fcil. pire vel διαλέκτῳ prie Hi aee
καὶ μετρίως, ϑαυμαφός in) καὶ dà συγκριτὸς ἐδ

ὅταν δὲ xaTax όρως͵ καὶ ἀπειροκάλως, μῆτε τὰς ποαιρὸς ὡς dnb.
ζων, μῆτε τὴν ποσότητα ὁρῶν, μεμπτός. Sic et.opud Pii
loftr. Vit. Soph. l. p. 522. τὸ ταμιεύεαϑαι, opponitur τῇ
μεϑύειν περὶ τὰς ἡδονάς. vid. voc. user.

Τετράγωνος. Dionyf. Hal. in Tud. Τἴιεϊ Cap. 19;
Ansximenem Lampfacenum dicit ἐν ὡπάσομς ταῖς ἰδέαις
γῶν λόγων τετράγωνόν τινα Εἶναι βελόμενον, h. e. voluiife.
in omnibus dicendi generibus, univer(isque eloquentie
partibus artificem videri, perfeCtumque fcriptorem: ite
que eum hiftorias fcripfiffe, et Commentarios in Home.
rum, et inftitutiones Rhetoricas, et orationes pro con
cione habuiffe. Facilis intelle&tu metaphorae caufa, s
cubo transjata, cuius in fingulis partibus par ámbitus et

latitudo eft. Sic apud, Photium Bibl. Cod. 1073. Dams-

fcius de Agapio: τετράγωνος τὴν σοφίαν, h. e. ad ome
genes Japientiae et. dotfrinae paratus, et. promtus. Hic
en(us.e contextu patet. Lubet hic locum Scholiaftis Tha-

cyd. VI, 27. p. 395. adícribere, ubi cum mentio facte eile.

τῆς τετραγώνε ἐργασίας, atuae Mercurii guadratae. , ille
haec commentatus eft: ἐπεὶ Φασὶ τὸν Ἑρμῆν λόγω καὶ dia.
ϑείας ἔφορον eiu], διὰ τῦτο καὶ τὰς exc νας αὐτὰ TATpUTN-
ys; καὶ κυβοειδέϊς κατεσκεύαζον, αἰνιττόμενοι, OT; τὸ τοῖν
τον σχῆμα ἐφ᾽ ἃ μέρη πέσῃ πανταχόσε βάσιμον xa) 13g
dei TU καὶ ὁ λόγος καὶ 7 αλήϑεια ὁμοία B) πανταχέϑεν
αὐτῇ τὸ ψεῦδος dà πολύχεν καὴ πολυσχιδέφ. Sed huc
Scholiaftis commentatio magis illum vocis ufum explicat,
quo nonnulli veterum τετράγωνον dixerunt virus bousm,
con/tantem , gravem. Ita Ariftotel. Rhet. IIE, xz. Ethic
ad Nicom. I, 10. et Plato in Protag. (Opp. T. IIT. p. 155.
ed. Bip.) λέγει πε Σιμωνίδης πρὸς Σκόπαν τὸν Kpdoyre, vy
τὸ Θετταλξ, ὅτι ἄνδρα ἀγαϑὸν μὲν din fec ysyéd)ay xale-
τὸν, χερσί τε καὶ ποσὶ καὶ νόῳ τετράγωνον ἄνευ ψόγε τετυ-
μένον. Pluribus hunc locum tractavit vocemque illam ex-
plicavit Grulichius in Disfert. Neoftad, ad Orl. 17792. fcri-
pta. Suidas etiam τετράγωνος, εὐταϑὴς, ádpoioc.

Terpix μένα, ὀνόματα, trila verba, qualia adhi
beri folent in foluta vulgarique oratione. Diouf de
Compof. Cap. 25. p. 196. περὶ τῆς συνϑέσεως αὐτῆς μι!
ϑεωρία, τῆς ἐν τοῖς κοινοῖς ὀνόμασι xa) τετριμμένοες καὶ

es ποιητικοῖς τὰς ποιητικὰς χάριτος ἐτιδεικνυμένης.

T ἐχνῇ,

TEX' E 353

Τέχνη, λόγων. Y) Ars rhetorica, vel fyftema rhe-
toricum literis confignatum, et illuftratum. Ariftot. T, τ.
οἱ τὰς τέχνας τῶν Àóywv.avyriJéysec, qui alibi dicuntur
τεχνολογῶν. 'l'alis commemoratur τέχνη. Avxinyís Lib.
Ill, 13. — τέχναι ῥητορικαὴ ap. Diony. de Comp. Cap. t.
—— κανόνες TOV τοχνῶν, praecegja artis rhetoricae id. in
Iud. Lyf. Cap. 24. quas τεχνολογίας vocat Longin. Cap. 2. -
et παραγγέλματα τεχνικά. cf. Diog. Laert. Socrat. $ 5.
Cicer. ad Attic. IV, 16. — οἱ τεχνικοὶ etiam funt Rheto-
res, magiftri dicendi apnd Hermog. περὶ 1&3. detv. p. 26,
vid. Gell. N. A. XVII, 5. et ibi Conr. Crefoll. Theatr. ÍII,
y. p. 152. Quintil. IT, 13. Hanc τἔχνην Scholiaftes Ari-
ftoph. Nub. 317. definit σύφημα ἐγκαταλήψεων ἐγγεγυμνασ-
μένων, fyftema notionum quas exercitio et ftudio acquifi-
vimus: ubi vid. nott. Kufteri. δὶς fere et Sext. Empir.
Antirrh. Lib. II. p. 290. negans Rhetoricam effe τέχνην.
cf. Cic. de Orat. I, 23. 2) τέχνη quoque κατ᾽ ἐξοχὴν di-
citur artfficium rhetoris, quoad arte fua perfuafionem vel
efficit vel adiuvat, Kunflgri], Kunfimethode, soelche im
V'erborgenen wirkt, und (0 die Adbficht des Redners bofor-
dert ; ap. Diony(. Art. Rhet. XI, 9. p. 410. Contraria ei
eft ἡ γνώμη ἢ. e. fententia aperta, quae demonftratione et.
argumentis fidem facit: ἡ γνώμη τὸ τῷ πράγματι χρήσιμον “
ἔχει τὸ εἰς ἀπόδειξιν" ἡ δὲ τέχνη τὸ πιϑανὸν τοῖς ἀἄκέεσι, Ὁ
Simili fenfü Thucydides a Marcellino in eius vita dicitur ὦ
πολὺς ἀνὴρ τέχναις καὶ καλλει λόγων. — Hinc τεχνογραφικοὶ
λόγο; Dionyfio Iud. Ifaei Cap. 20. appellantur orationes,
quae exercitationis oftentationisque caufa fcribuntur, eae-
demque ἐπιδεικτικοί, 3) τέχναι fenfu maligniori Ifaeo eiug-
que difcipulo Demoftheni tributae a nonnullis, qui frau-
dum et malitiofae calliditatis cuiusdam eos incufabant;
Rünke, Knife. lta Dionyf. in Iud. Ifaei Cap. 4. ubi τῇ

, 3" J .
γοητείχ, ἀπάτῃ, πονηρίᾳ, et κακίᾳ illae τέχναι attri-
buuntur. | |

.c7cw-

Τεχνικὴ, λέξις, verbum artis, ut cum Graeci
. dicunt (suyvéety τὰς ναῦς, verbum proprium eft fabro-
rum nauticorum. Hermog. περὶ usd. dei. p. 4. Sic et
Plato, auctore Diogene Laert. Cap. 52. varia dictionis
genera ftatuens, τὸν λόγον τεχνικὸν a ceteris generibus
feparabat, ὃν οἱ τεχνῖται περὶ τῆς ἑαυτῶν διαλέγονται τόχ-
νήῆς. Talia verba et formae dicendi ex fingulis artibus
appellantur, ut vopuxa, vyswpymx, μεσικ. vid. Gregor.
ad Hermog. l. c. Cap. 2. |

Z Tfpr-

354 THP

Τήρησις, obfervatio exemplorum e veteribus , unde
praecepta artis formantur. Sic Hermog. Lib. IV. περὶ eig.
p. 166. et τὸ τηρέϊν eodem fenfu.

ΤἘμῆσις, fig. eft fimplicis verbi fe£tio, aut minus com-
pofiti , una dittione vel pluribus interiectis. Bedae Presbyt.
de Trop. p. 351. ea definitio eft. Dicitur et διάλυσις;
Quintiliano divifio. Alii Grammatici εἰς ( ΣΟ δΉΣ,, inter.
cifionem, Je&ionem vocant. vid. plura apud Voffium Inftitt.
Rhet. V. p. 315. Ei contraria eft σύνθεσις, cum ex duo-
bus verbis, praeter morem, unum conflatur, etiam ὑφ᾽ b
dictum. vid. Voff. l. c. p, 317. |

Τμητικός. τὰ τμητικὰ in oratione dicuntur, quae
cum eleganti brevitate, et concife enunciantut, quatenus
opponitur elocutio periodica, lenta et continua. Sic Vl-
pianus ad Demofth. περὶ τῶν πρὸς ᾿Αλεξ. συνϑηκ. p. 135.
ad λόγον πολιτικὸν refert γοργότητα, τραχύτητα καὶ. τὰ τμῇ.
TixÀ, eisque contraria facit τὸ ὕπτιον, τὸ ἀναβεβλημένον:
der ra[che, kurzgefafite Vortrag , im Gegenja&ze des perio-
dif/chen, weit[chwerfioen. Hermogenes Lib. I. περὶ ἰδ. banc
formam τὸν τμητικὸν τύπον appellat, hoc eft, ut interpre
tatur Scholiaft. p. 404. τὸν διὰ βραχύτητος τῶν κώλων
τῶν ταχείων ἐννοιῶν τέμνειν δοκᾶντα τὸν λόγον, καὶ εἰς μικρὰ
διαιρέῖν. cf. quae dicta funt ad voc. γοργότης, ἀναβεβλ.
μένον, συντέμνοαιν. -

Τόλμημα, λεκτικὸν, audacia elocutionis, qualis
v. c. in hyperbole effe folet. Longin. 38. 5. Ariftid. vs
λογ. πολ. p. 658. ubi ἡ ἀσφάλεια opponitur.

Τόλμη, in oratore eft audacia, qua non terretur,
«ut confunditur concionis afpectu, fed παῤῥησίᾳ utitur:
die Hardieffe des Reduers , der Schüchternheit , dem furcht-
Jamen ]Vefen entgegengefezt. | Dionyf. Tud. 1focr. Cap. 1.
ubi banc τόλμαν et τὸ Φωνῆς μέγεϑος, τὰ πρῶτα καὶ κυρ
TaTX T3 ῥήτορος appellat. ] |

Τόνος, vis, robur, nervi orationis: unde iungun-
tur ῥώμη, ἰσχὺς, τόνος ap. Dionyf. Cenfur. Scriptt. Ili, 1.
P- 425. et in Iud. Ifocr. Cap. 13. τόνος, πάϑος, ὑπόχρισις
componuntur. Apud Lucian. Demofth. Encom. Cap. 32.
κρότος καὶ τόνος. Etiam πνεῦμα et τόνον iunxit Phot. Bibl.
Cod. 61. cf. Plutarch. Vit. Demofth. 11. — — Longinus
Cap. 9. 13. Iliadi τὸν τόνον, robur quoddam, tribuit, et
mox τὰ ὕψη. Eundem Cap. 34. ὑψηγορίας τόνον, fublimem

TOf ᾿ 355

quandam vim , appellat. — ^ Ariftoteli Rhet. TII, 1: τόνοι
in voce fünt, quoad fono gravi, vel acuto, vel medio et.
temperato utaris. Vnde Φωνὴ vel e£&x, vel Papin vel
μέση, atque ex his apuovíxz conficitur.

Tommy yopín, loci commtmis tra&tatto. Longi. t 1I,
2. et 32. 5.

Τοπογραφία. vid. voc. διατύπωσις. Eadem et 7*-
ποϑεσία dicitur. vid. Cic. ad Attic. I, 15 et 16. |

Τόποι, loci, h.e. fontes, unde dicendi, amplifi- ]
. candaeque orationis materies hauritur. Sic v. c. τόποι
ἐγκωμιαςικοὶ, loci laudationum, funt γένος, γένεσις, Φύ-

σις, ἀνατροφὴ, παιδεία, ἐπιτηδεύματα. Menander dioup. |
ἐπιδι p. 631. οἱ alibi faepe. Cicero Topic. Cap. 2. ,» cum -
perveftigare argümeantum aliquod volumus,. /ocos noffe
debemus: fic enim appellatae fünt hae quafi fedes, e qui-
bus argumenta promuntur.'' cf. Quintil. V, 1C. p. 219.
ubi illos locos fufe et diligenter recenfet. — De κοινῷ T0-
aw vid. voc. κοινός -— Ὑόπος Aexrixóc Dionyf. de Comp.
Cap. I. p. 3. et alibi dicitur ea pars orationis tractandae,
quae elocutionem fpe&at, τὴν λέξιν, et ab altera diftin-
guitur ad res et fententias pertinente, quem τόπον πραγ-
μκατικὸν vocat.

Τορεύειν, quod proprie dici folebat de artificio
expoliendi ea, quae metallo vel alia materie expreffa erant,
ad orationem etiam expolitam , ornatamque tradu&um.
Quo quidem fenfü τορευτὸν ἔπος Callimacho tribuitur in
^ Epigr. gr. in Analect. T. II. p. 133. De illa τῷ ropeveiv.
figuificatione pluribus expofuit "Velthemius in Libro:
Etwas über Memnons Bild/Gule, Neros Smaragd etc.
Helmít. 1793. cf. voc. περιτορεύεοθαι.

T pav ματα, τῶν λόγων, quafi bellaria quaedam
orationis, epilogos dictos efle a nonnullis , tradit Dio-
nyf. Hal. Art. Rhet. Cap. to, 18. ἦγδνται, τὸς ἐπιλόγερ,
ὥσπερ ἐν δείπνῳ, τραγήματα eia τῶν λόγων, καὶ ὥσπε
ἐπιφυλλίδας καὶ σωμυλματα" παρ᾽ ὃ καὶ ἐπιφωνήματα καλᾶ-
σι τὰ ἐν ἐπιλόγοις λεγόμενα.

Τραγικῶς, Aéyeiv, vel uno verbo τραγῳδθὶν in ora-
tore idem eít, quod αὐξητικῶς λέγειν, fitque duobus mo-
dis: 1) res valde magnas verbis paucis exponere debe-
mus, ut orationem magnitudinem rei affequi non poffe
fignificemus: nam res magnae verborum dilatatione mi-

42 | nores

^,

4

550 TPA

nores fiunt; 2) res parvas traCtare debemus περ ψῶς at-
que exaggerare dicendo. Vtrumque genus τραγῳδῶν et
τραγικῶς λέγειν dicitur apud Hermog. ep) ue. δειν. p.
66 fqq. ad quem locum Gregorius Cap. 33. τὸ τραγικῶς.
λέγειν, inquit, Ps; τὸ μετὰ πάϑες ἐκφράςειν τὰ πράγματα
καὶ 8AseioAovyeic)e* τραγῳδία γάρ dei συμφορῶν μετὰ ϑρήνα
ἀπαγγελία, ἔργον δὲ τραγῳδίας, πάϑος κινῶν καὶ εἰς 9,
ψες καὶ δάκρυα. Huc pertinet, quod Philoftratus in Vita
Hippodromi Soph. Nicagoram refert tragoediam. dixiffe
σοφιςῶν μητέρα. Idemsin Vita Scopel. p. $18. προσέκειτο.
μὲν ἂν ἅπασι ποιήμασι" τραγῳδίας τε καὶ dve(opéiro ἄγων»
ἑέμενος κρὸς τὴν διδασκάλε (Aefchinis) μεγαλοφωνίαν,
anc ex tragoediarum tractatione Aefchinem nactum De-
mofthenes quoque agnofcit. Quare et Philoftr. de Adris-

no p. 590. τῆς μεγαλοφωνίας ἐξέπεφε, ἀταμεεύτως Tj τρα.

. φῳδίᾳ χρώμενος.

Τραχύνειν, τὸν λόγαν, ἐχαίρεγαγ orationem dicun-
tur metaphorae, quae modum excedunt; harte, get
annatürliche Metaphern. Ergo illud contrarium vitium ef
τῷ σεμνὸν ποιέίν τὸν λύγον. Hermog. Lib. I. epi id. p. 68.
ubi eandem rem his quoque verbis enuntiat: εἰ δὲ ὑπερ.
Boisy ἐπὶ πλέον aj τροποὴ, σκληρότερον ποιῶσι τὸν λόγον.
Seneca Epift. 114. Quidam compofitionem: praefraCtam et
afperam probaut, disturbant de indufiria, fi quid placidius

effliuxit, uolunt fine falebra effe iun&uram, virilem putant

εἰ fortem , quae aurcm inacqualitate percutiat,

Τραχύτης, Aoys, a/peritas orationis, varie diel-
tur pro variis orationis partibus, ex difciplina quidem
Hermogenis περὶ ἰδ. Lib. 1. p. 82. habetque γλυχύτχτα fibi
contrariam. Ergo in /esientiis locum habet tum; cum
v. c. aliquis inferior in fuperiorern graviter invehitur re-
prehendens vel exprobans, τραχέα ἔννοιαι εἰσὶ eaa dri-
τίμησιν ἔχεσαι ἀπαρακαλύπτως. ln verbis (ibid. p. 86.)
τραχύτης vel e translatione dura, vel e fono et fignifica-
tione elucet. Formae dicendi, (σχήματα,) afperae fiunt,
cum imperative enunciantur aut cum interrogatio repre-
henfionis caufa adhibetur (p. 88.) Membra (κῶλα) oratib-
nis afpera redduntur, nimia brevitate, quae κόμματα di-

cunt. Vlpianus ad Demofth. περὶ συνϑηκ. 'AAe£. p. 135.

τῷ λόγῳ πολιτικῷ tribuit γοργότητα καὶ τραχύτχτα, Oppo-

. 4 c

itque τὸ ὕπτιον καὶ ἀναβεβλημένον ; ubi vereor, ne legen-

dum fit vel ταχύτητα vel βραχύτητα, nifi velis τραχύτητα
ita explitare, ut vis quaedam et alacritas vehementior

figni-

TPE | 5 881

- fignificetur, cui refte opponitur τὰ Usuay, h. e. illud ge-
nus dicendi, in quo omnia fünt lenta, retmiffa, nervis et
robore carentia. Addimus locum Plutarchi in Cat. min.
Cap. 5. ad definiendam τῆς τραχιύτητας vim valde aptum,
ubi de Catonis eloquentia: à λόγος νεαρὸν μὲν sdàv, ἐδὲ
κομψὸν εἶχεν, dA. ἣν ὄρϑιος, καὶ περιπληϑὴς καὶ τραχύς"
8 μὴν ἀλλὰ καὶ χάρις ἀγωγὸς ἀκοῆς ἐπέτρεχε τῇ βραχύτητι
τῶν νοημάτων, καὶ τὸ ἦϑος αὐτῷ καταμιγνύμενον ἡδονήν τινὰ
xa) μειδίχμα τῷ σεμνῷ παρᾶχεν ἐκ ἀπαάνϑρωπον. Quo im
loco τραχὺς λόγος manifefte eft ratio dicendi σταυὶς', viri-
lis, robufta, Jevera ,, nihil habens vsapov ex illa concinni-
tate, quae fit ornandi ftudio. Itaque cum plerumque illa
ratio parum fuavitatis habere foleat, diferte Plutarchus
addit hanc fuavitatem orationi Catonis veniffe τῷ ἤϑες ad-
iunctione, ubi, quod antea τραχὺ dixerat, τὸ aeu» dicit:
emünnliche, gejetzte, ernfle Bered/amkeit , im GegenJatze
des gezierten, geputzten, und mit Flitterflaat tiberladenen
Fortrags. Quare fola, opinor, technologiae graecorum
rhetoricae ignoratio fecit, ut Mofes Solanus olim locum
Platarchi follicitaret, putaretque pro τραχὺς, βραχὺς, aut
pro βραχύτητι, τραχύτητι legendum. Scilicet, ut fupra
vidimus, etiam ἡ βραχύτης fervit τῇ τραύτητι, eamque
adiuvat, ex veterum Rhetorum fententia. vid. quae ad
voc. βραχυλόγος et γοργότης dicta funt. Huc alius quoque
locus Plutarchi pertinet in Vit. Demetrii Cap. 28. Quee ,
dà βαρὺς ὧν καὶ ὑπερόπτης, καὶ τοῖς λόγαις ἐχ᾽ ἧτταν, ἢ τοῖς
πράγμασι, τραχὺς, ποδλιὲς κοιὶ νέες xa) ὀυνατὲς ἄνδρας é£y-
γρίχενε καὶ παρώξυνε. Sed revertamur ad Hermogenis di-
Íciplinam, cüi et compofitio verborum afpera fit ex con.
curfu hiulco vocalium et verborum collocatione ea, quae
fuavitati elocutionis contraria eft, adeoque disfona, impe-
dita, et aures offendente. Praeterea τραχύτης differt a
᾿ σφοδρότητι, de qua alio loco diximus. — — Apud Ariftid.
περὶ πολ. λογ. p. 658. τραχέα opponuntur τοῖς wpaorépoig. ᾿
Photius Bibl. in cenfüra Damafcii Cod. 181. τὴν ᾿δέαν vga-

x6ixv ita definit: d/ ἧς τραχύνεται ἡ yx), wo] δὴ κοὶ ὅση

πλατύνει τὴν Φωνὴν, qua pronunciatio a[perior, et vox va«-.
βίον redditur. Cicero Orat. Cap. 16. duritatem et £everi-

tatem quandam verborum, ct orationis quafi moeftitiam,

lenitati, aequabilitati, pura cuidam et candido generi di-

cendi opponit. ΜΝ

Τρέχειν, de rhythmo veloclori , ut trochaico. Her--
mog. Lib. IL. περὶ ἰδ, p. 206. τρέχει ὡς ὄντως dy τέτοις ὃ
| | Z3 ῥυϑμος.

358 |TPI

ῥυϑμός. Vnde τροχερὸς ῥυθμὸς vocatur Ariftot. Rhet,
Iii, 8. 2. ! |

To! οὗος. τὰ ἐκ τριόδε ῥήματα, verba trivialia, ple.
beia. Phot. Bibl. Cod. 180. ubi de συνθήκῃ ἀπημελημένῃ,
de dictione abic(a et neyietta loquitür. |

Τροπὴ, converfio, unde fiunt tropi et metaphorae.
Hermog. Lib. IV. περὶ εὗρ. p. 206. τροπὴ dsi τὸ μὴ ἐξ ὑπο-
κειμένε πράγματος, ἀδδοτρίε δὲ σημαντικὸν ὄνομα ϑᾶναι etc,
Aliis τρόπος dicitur. vid. Capperon. ad Quintil: VIII, 6.
ubi Tryphonis Gramm. ex MS. Reg. definitiones adfert.
Plutarch. in Homero: ἡ μὲν τῶν λέξεων ἐκτροπὴ καλῶται
τρόπος, ἡ δὲ τῆς συνϑέσεως σχῆμα. Antea ἐξα αγὴν dixe«
rat. Alexander Rhet. περὶ σχήμ. p. 574. διαφέρει σχῆμα
τρόπε, ὅτι ὃ μὲν τρόπος περὶ ἕν ὄνομα γίνεται ἀρετή. Vnde
Τροπικ} διάλεκτος, figurata loculio, tropica. Dion
Comp. Cap. 3. et alibi. — cf. Volt. Inftit. Rhet. Lib. IV.

P. 81.

. Tev(Pspóc. ὀνόματα τρυφερὰ, vocabula elegamtia,
nitida, fuco oblita ex nimio ornatu, quae et ἀνθηρὰ, ut
iunxit Plutarch. de audit. et érougix appellata fant. vid.
Crefoll. 'Theatr. IIf, 23. et voc. μαλακός. ἀνϑίζειν.

TovumauviíQsiv. Rhetoribus dicebantur, qui nimio
impetu et veluti furore dicendi, et exceffu dvJ'usueaus in
dicendo, declomando, et geftibus uterentur., v. Philoftr.
Vit. Scopel. p.510. Vnde tympana cloquentiae dixit Quin-
tilianus V, 12. p. 245. Graeci etiam βακχείαν, et παρέν-
ϑυρσον, de quibus fuo loco expofuüimug.. Idem sepuBa»-
τιᾷν ap. Themiftium Orat. I. ubi τῷ é£iexyaj iungit. cf.
Crefoll. 'Theatr. T, 15. Quintilianns autem l. c. £yrmspano-
rum voce ufus effe videtur, ut effeminatam declamatorum
eloquentiam notaret, nervis et robore virili deftitutam,
unde illis arma opponit. Nam tympana effeminatorum
Deae Phrygiae facerdotum Bacchantiumque mulierum in-
.ftrumenta erant: quamvis iisdem et furor et ille, quem
fupra nominavimus ἐνθεσιασμὸς proprius fuit. vid. Gef-
ner. ad loc. Quintil. | v

Tros, τῶν σχημάτων, forma, der Schnitt, ut:
τοῖς αὐτοῖς τύποις τῶν σχημάτων τὰς περιόδες ποριλαμβάνειν,
eadem femper forma p:riodos complecti, die Periodem
gleici, am über eineu uud. denfeiben Leiften fchlagen, nach
eineriey. Schimiie arbecicn. — Dionyf. Iud. lfocr. Cap. 3 un

e

YBBR .* 359

τύπος πραγματικὸς eft ea pars libelli, quae res geftas tra-
&at et enumerat, diverfa ab altera parte, quae in elocu-
tione folummodo et ratione dicendi verfatur. Dionyf. Ep.
ad Pomp. Cap. 3. p. 775. etc. Alibi τόπον πραγματικὸν
appellaverat de quo fupra diximus. — τύπος ἐπιφολικὸς,
methodus epiftolae feribendae, der Briefly! , die Manier,
swelche der Brief erfordert. δὶς Demetr. S. 230. 'Agisoré-
λης γῆν ὡς pxÀism ἐπιτετευχέναι doxéi τῷ τύπε ἐπιφολικῶ,
Photius Bibl. C. 86. ἐπιφολιμιοῖον τύπον vocat. Denique
τύποι etiam dicti funt pro Commentariis literariis, privato
ufui deftinatis, in quibus oratores orationes fuas configna.
bant antequam editio, ἡ ἔκδοσις, fequebatur. 14 Phot.
Cod. 265. de oratione aliqua Demofthenica, quae non
edita fit in publicum: ἐν τύποις xaraAei33vaj], ἀλλο μὴ
πρὸς ἔκδοσιν διακεκαϑάρϑαι!. Paulo poft pro τύπαις dicit
ὑπομνήματα, commentaria.

Y

"T Beising, διήγησις,» narratio iniuriae alicui faqtae, — -
Gefchichtserzülilung des begangenen Verbrechens, defen
einer angeklagt wird. Dionyf. Demofth. Cap. 11. p. 983. '

Ὑγρὰ, λέξις, Dionyfio de vi dic. Demofth. Cap. 20.
p. 1013. eft difrio fluida, quae molliter aures tangit: ita-
que addit, ὁμαλὴ, καὶ ὥσπερ ἔλαιον ἀψοφητὶ διὰ τῆς ἀκοῆς
ῥέεσα, inflar olei fine firepitu δὲ remora 1n aures influens.
Oppofita eft γενναία, τραχέϑϊα, πικρὴ, rauher, flockender,'
harter Ausdruck, im Gegen/atze des weichen, flieffenden,
mildex. Longino 34, 3. Demofthenes dicitur vygoc, h.e.
Moro interprete, collis , tratfabilis , vel ut Cicero dixit
de Orat. II, 15. cuius oratio fufa et tratta eft , et cum [eni-
tate acquabili profluit. Plutarch. in Pericle Cap. 5. τὸ ἐμ-
᾿μελὲς καὶ ὑγρὸν καὶ μεμεσωμέναν ἐν ταῖς περιφοροῶς iungit.

Ὑδαρὴς, χαρακτὴρ, ratio dicendi diluta, infirma,
Jehwacher, wüfferiger δὲψί, Dionyf. in Iud. Din. Cap. 11.
iungitur τῷ xejsvei et ψυχρῷ, et mox τῷ κεχυμένῳ, qui
et ipfeillilutus et inualidus eit. Sic Ariftot. Poet. Cap. 6.
ὑδαρὴ μύϑον vocat fabulam nimis latam et productam, τῷ
' 78 uérga μήκα. Huic omni generi oppofitum eft, quod
Cicero in Bruto Cap. 84. /olidum et exficcatum orationis
genus dixit, metaphora ducta, ut Erneftius docuit, a cibo

folido et ficco, qui opponitur molli et iurulento, eftque
Z falu-

360 T I1A

faluber inprimis. Hinc et Quintil. I, 4. 5. ficca et fever
coniungit, h. e. folidiora. | .

Ὑπαγωνγαί. Quintilian. VI, 3. 300. ad focos gratos,
et veluti boni fl'omaciii documenta refert. Burmannus ad
ἢ. l. fraudes interpretatur. Gefnerus de receptu quodam
accipi poffe arbitratur, qui διώξει opponatur, cum p
tim fubducimus et recipimus nos, h. e. non contradicirmus,
et locum cedimus. Hefych. ὑκαγωγή" ὑποχιώρησις.

Ὑπαγωγικὴ, περίοδος, periodus dilatdta, «Xara,
exten/a longius. — Contraria eft φρογγύλη καὶ πυκνὴ, ΤΌΝΩΙ
da et conflipata. Dionyf. de vi dic. Demofth. Cap. 4. p.

4 et 1006. ubi vulgo legitur ἐπαγωγική. — Sed bene Syl-
urgius illud probaffe videtur; et Reiskius quoque expli-
cat /eduffivam, h. e. finuofam, in receffus excurrentem,
et κολπώδη, ut mox. Nam τὸ ἐπαγωγικὸν alium fenfum
habet. vid. voc. ἐπάγεαθαι.

Ὑπαλλαγή. vid. voc. ἐπιτίμησις. cf. Quintil. VIIL,
6. 23. Ciceron. Orat. Cap. 27.

Ὑπεξαίρεσις. figura eloc. Alexander sag) exa.
p. 577. ita explicat: ὅταν Uxe£sAópsvos vi πρόσωπον ἢ yéveg -
τῶν λοιπῶν προκρίνομεν, περὶ $ ποτ᾽ ἂν ὁ Fortu-
natian. de Fig. p. 68. quum aliquid in atfiose fubtrahimus,
quando id nobis periculofum efi , quod nec adver/arius pro-
gonit , vel ignorantia vel periculo commusi. Quintil. ΠΙ, 6.
P. 139. refert, quae in quaeftionibus legalibus vulgo di-
cerentur κατὰ ῥητὸν καὶ διάνοιαν, ab Ariftotele dici κατὰ
ῥητὸν καὶ ὑπεξαίρεσιν, nomine minus ufitato.

Ὑπεραττικίφειν, veteres Rhetores dixere de si.
mia “Πού affe&fatione, in Atticarum quaründam vocum
ufu frequentiori inprimis confpicua. Sic Philoftrat. Apol-
lon. I, 17. ubi Olearius alia loca veterum attulit, quibus
illa dicendi forma reprehenditur, ut Luciani Rhet. praec.
p. 451. Tom. II. Lexiphan. p. 969. T. I. cf. Themiftius
Orat. 1. Tales voces, quibus Attici(mum affectare fole-
bant, a Luciano nominantur, ἄττα, μῶν, ἀμηγέπῃ, Age.
Philoftr. Soph. Lib. I. p. $03. τὸ ἀπεοιρόκαλον dy im
(e, βάρβαρον. cf. Creíoll. Theatr. ΠῚ, 23. p. 33 e

Ὑπερβατόν. Longinus Cap. 22. fic definit: λέξεων

νοήσεων ἐκ τῷ κατ᾽ ἀκολεϑίαν κεκινημένη τάξις. Hermo-
genes περὶ μ69. dew. p. 32. τῆς σαφηνείας ὄργανον vocat,
certe ita, ut dicti caufam, quam auditor requirere videa-

YIIE. 461
tur, mediam orator collocet: unde eandem ἐπένϑεσι» et
παρένϑεσιν dicit. Gregor. ad h. 1. Cap. 14. haec adnotat:

ἔς; μὲν τὸ uar. ὑπέρϑεσιν, καΐλες, τὸ δὲ κατὰ παρένϑεσιν,
περιβολῆς. Alexander περὶ σχημ. P 586. xaT xv&epoQdv
συλλαβῶν καὶ μορίων γίνεται, , xu) πάλιν λέξεως συνϑέτε δια-
σπειρομένων ἀπ᾿ ἀϑδλήλων τῶν μορίων καὶ πάλιν λέξεως, ei
εἰὴ κατὰ τὸ ἑξῆς, μηδὲ κατὰ Φύσιν τιϑεμένων. γίνεται δὲ
ὁπερβατὸν καὶ πολλῶν τιϑεμένων μεταξὺ λέξεων τῶν ὀνομιά.
τῶν. Auctor Rhet. ad. Algx. P-, 257. σαφῶς θηλώσομεν,
ἀπὸ τῶν μὲν πραγμάτων, éxy uj ὑπερβάτως αὐτὰ δηλῶμεν,
ἀλλὰ τὰ πρῶτα πραχϑέντα ἢ 3 πραττόμενα ἢ ἢ πραχϑησόμενα, |
πρῶτα λέγωμεν, τὰ δὲ λοπὰ ἐφεξῆς τάττωμεν etc. — Eu-
ftathius ad Hom. Il. α΄. P- 29. δύο éidy , jnguit, Ts ὑπερβά-͵
TH σχήματος. τὸ μὲν γὰρ ἔςξιν ἐννοίας διακοπὴ, τὸ δὲ ἕτερον,
ὃ ἐδὲ κυρίως ὑπερβατόν ἐςιν, ἐν τῇ διακοπῇ λέξεως “εωρέϊ-
ται. Idem ad Il. /. p. 773. τινὲς πριτικῶν ἔλεγον ὑτερβα-
τὸν ἄνα! τὸ ἔϑων ἀντὶ TS καταϑέων, ὑπερβατὸν λέγοντες
ἐκέϊνοι τὴν τῶν Sor eiu μετάϑεσιν, δι᾽ ἧς τὸ ϑέων, ἔϑων
γίνεται. Species etiam quaedam r3 ὑπερβάτε eft σύγχυσις,
quam Quintilian. VIII, 2. 14. ruixturam verborum appel-
lat. Ciceroni de Orat. IIT, 52. verborum concinfia trans.
gre[fo dicitur. "Quintil. JX, 3. 24. commemorat Áyperba-
ton, ,,non illud quod inter tropos effe voluerunt, "fed al-
terum, quod eft eius figurae fententiarum, quae &mospe-
Qj dicitur, fimile, cum non fenfus mutatur, verum for-
ma eloquendi, ut Decios, Marios, Magnosque Camillos, Ὁ
Scipiadas duros bello, et te, maxime Caefar. Qui tam paf-
va momenta nominibus discreverunt, μετάβασιν vocant.

"Trepi iB Qsiv, traticere verba, ut naturalis ordo,
et τάξις immutetur. Vnde ὑπέρβασις et ὑπερβατὸν figu.
rae oriuntur. v. Longin. Cap. 22. paffim. Latinorum ex
illo transgre/fio di&a, quae perverfione et traiectione cer-
nitur. v. Herenn. IV, 32.

Ὑπερέκπτωσις, tnodum excedens licentia , uae in
poetis inprimis et fabularum ufü locum habeat, a Longi-
no Cap. 15. 8. di&a μυϑικὴ, καὶ τὸ πισὸν ὑπεραίρεσα. Vo-
cem dictam effe ab ὑπερεκπίπτειν, de iaculo, quod ultra
lineam volat, Morus ad ἢ. 1. notavit,

| Ὑπερόπτης; faftuofus , tumidus in oratione, Pho-
tius Bibl., Cod, 180. cui oppolitus ek ὁ κατεκτηχῶς, ab.
icffus , humilis.

Ὑπεροχή. τὸ dy ὑπεροχῇ , magnitudo , fublimitas.
Longin. Cap. 36. |
Z5 o "eg.

462 | THE

Ὑπερτεταμένον, celfitudo, idem quod τὸ U in
oratione Demofthenis, Longin. 12. 5. — ὑπερτοινόμενα,
simis intenta, ut in vitiofa hyperbole Longin. 38. In
bonam partem dixit Cap. Io, 2. vade inienta, h. e. magna,
et valida. |

Ὑπερφυῶς, idem quod ὑψηλῶς, ϑαυμασίως, ἀξιώ.
ματικῶς, f[plendide, magnifice. Longin. Cap. 40. |

Ὑπερφωνεῖν, vid. in voc. susonía,

Ὑποβολὴ, λόγων, materies dicendi, apud Lucian.
Demofth. Encom. Cap. 21.

ὙπογραφΦὴ, forma dicendi παϑητιμὴ, cum res,
praecipue in narrationibus, vivis veluti coloribus picta
proponitur. Apfines in Art. Rhet. p. 694. λόγω dà ὑπο-
γραφὰς τὰ τοιαῦτα, οἰκίας κατεσκαμμένας, τείχη qupn
μένα. Hefych. ὑπογράφειν" vx). Suidas: .vsrey
λόγος σύντομος, δηλωτικὸς τῶν συμβεβηκότων. 'Theophil,
Coryd. ex. ῥητορ. ap. Fabric. l. c. ὑπογραφὴ ὅρος div το.
λὴς καὶ olov πεπηρωμένος, τὸ τί ἐσιν, ἢ ro, τῇ ὑποκοιμένο
ἐσίαν κατὰ τινὰ τυτωδὴ τῇ τῶν συμβεβηκότων περιγραφῇ
ἐπαινιττόμενος. Hanc formam inter τύπες ἐσιώδεις, quos
vocant, numerat, de quibus vid. in voc. ἐσία.

"Y T0 yUio c. ἐξ ὑπογυίΐε λέγειν, ex tempore, fine prae-
paratione dicere. Longin. Cap. 18.fin. ubi opponuntur
τὸ ἐσκεμμένα, quae meditato dicuntur. vid. σκέπτεσθαι.

Ὑποδιαίρεσις, Hermogeni dicitur peculiaris for-
ma, qua in exordio orator utitur, criminum, quae in
iudicium venerunt, dividendorum et tractandorum. Tta.
que Lib. 1. περὶ εὑρ. disputat περὶ τῶν ἐξ ὑπκοδιδωρόσεως
“προοιμίων, h. e. de exordiis quae ex fübdiuifione fümuntur.
Ea fit acuta divifione generis in fpecies, οἱ differt a u«-
ρισμῷ f. τομῇ, quae eft totius in partes. Aliud genus ὅποι
διοερέσεως ex Hermog. Lib. IIT. περὶ εὗρ. p. 124. difciplina
adhibetur ad efficaciam argumentis conciliandam, et pro- -
prie in caufis iudicialibus locum habet, ut, fi quis acca-
fatus eft trium filiorum internecionis, fententia haec:
tres filios interfecit , ita in fuas partes dividitur, ut fere ex
fingulis fententiae verbis argumenta ducantur, et crimi-
nis magnitudo demonftretur. Hanc tractationem fimilem
eífe ait τοῖς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄχρι τέλες, quae Ariftoteles in To-
picis dixit rd κοινῶς συμβεβηκότα, Cicero adiunffa , vel
confequentia, Scholiaftes tamen ad ἢ, 1. Hermog. p. 350.

ec

Y IO: EE | 363

͵

haec notat: διαφέρει δὲ ὅτι ἐν μὲν τῷ ἐξ ὑποδιομρέσεως προ-
οἰμίῳ εἰς δύο διοιρῶν τὸ ἔγκλημα, καὶ ἐν ἑκατέρῳ δίκομον
εἶνα! Qoi τὸν κατηγορέμενον δίκην δξνα!, καὶ ἄμφω δὲ πέ-
TQxxrO[' ἡ δὲ τῶν ἀπ᾽ ἀρχῆς ἄχρι τέλες ἐξ ὑποδιαιρέσεως

κατασκευὴ τὸ ἀϑρόον, διαερέ! εἰς ἐλάττονα, μὴ πραχιϑέντα

δὲ, ἄξιον ἀπᾳδεικνῦσα καὶ ἐν ἐκείνοις, ἐΐπερ ἄχον πραχϑῆ-
ψα!, δᾶναι τὸν κατηγορέμενον δίκας. Hermogenis difcipli-

nam de τοῖς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄχρι τέλες diiudicavit Vlpianus ad. :

Demofth. παραπρεσβ. p. 233 fq. cf. Schol. ad Hermog.
Óicup. «xa. p. 125. Ald. ubi Marcellinus: ὅτω κέκληται rar]
τὸ x&(QxÀcuov , ἐπειδὴ πανταχᾷὰ εὑρίσκεται καὶ ἐν προοιμίοις,
xaj.éy ἐπιλόγοις, καὶ μέγιφον ἐν τέτῳ ὁ κατήγορος ἰσχύει.
Ex inftituto de hoc κεφαλαΐῳ agit Hermog. p. 24. περὶ
φ«ασ. ed. Ald. ubi locos, e quibus ducatur, hos fere nu-

merat: τὶς. τὶ, πᾶ, πῶς, πότε, διατί, Ad hunc locum.

Syrianus p. 134. ὠνόμαφαι μὲν ὕτως, ἐπειδὴ diro τῆς ἀρχῆρ
τε ζητήματος μέχρι τέλες, ταῦτά ἐςι τὰ ἐξεταζόμενα. lbi
Syrianus fübtiliter quoque definit, quomodo hoc genus
demonítrationis differat a τῇ ἐλέγχων ἀπαιτήσει et a διηγή-
eei, in quibus quamvis etiam τὰ περιτατικὰ locum habent,
tamen illud prius maiorem κατασκευὴν et αὔξησιν admittit

et poftulat. Sopater ad Hermog. l. c. p. 207. cum προ-
βολῇ confert, quae in ftatu definitivo eft quaedam forma .'

ἐξηγήσεως. Deinde Hermog. Lib. 1. περὶ δὕρεσ. τὴν ἀπ᾿
ἀρχῆς ἄχρι τέλες Φιλοτιμίαν appellat brevem et concin-
nam rei , quam tractes, recenfionem, τὴν ἐν συντόμῳ ἀπαγ-
γελίαν τῇ σκοπϑ, ut explicat Scholiaftes p. 358.

Ὑποδιαςολὴ, in pronuntiatione dita eft, cum fer-
mo in aliquo loco /uflinetur. Ab ea diverfa ὑποσυφολὴ,
cum fermo /w/penditur , et denique ὑποςιγμὴ» cum deponi-
£ur. vid. Quintil. XI, 3. 35.

Ὑποδιήγησις, ea narrationis forma, qua fimul
cum rebus, etiam eorum, qui gefferunt, voluntates, con-
filia, et caufas exponimus. Anonym. de Rhetor. ed. Fifch.
p.196. — Fortunatian. in Art. Rh. p. 62. Pith. ita ex-
" plicat: quando quaeflionem sarratiuo modo approbamus.
Fortaífe fimilis forma eft ὑποδηλώσεως, quam Socrates
apud Platonem in Phaedro p. 364. ab Eueno Pario in ar-
tem rhetoricam inductam dicit. — — Euftath. ad Il. Hom.
v. p. 711. ἔφι δὲ ὑποδιήγησις, ora διηγᾶταί τις ὅμοιόν τι τοῖς
“προκειμένοις πράγμασι. :

Ὑπόϑεσις, 1) disfertatio, eine A4bhandlung Dionyf.
Comp. Cap. 4. 2) argumentum f. materia, quam in ali-

( | ^ .quo

364 TIO

quo libro tra&tamus, der Gegen/tand , der Stoff, ut Dio.
nyf. ep. ad Pomp. Cap. 3. p. 767. ubi hoc primum hifto-
riae fcribendae praeceptum ftatuit, ut fibi quis eligat ma-
teriem pulcram et lectu iucundam, ὑτόϑεσιν ;
πεχαρισμένην τοῖς ἀναγνωσομένοιρ, cf. Demetr. Eloc. S. 76.
ubi et ὕλη dicitur, et Longin. Cap. 38. Plutarchus etiam
dix9sci;v dicit, dt in Vita Bruti Cap. 23. ubi tamen de ar-
gumento alicuius piCturae fermo eft. —. 3) quaeffio finita
*ebus et perfonis, qualis in orationibus forenfibus requi-
ritur, et oppofita eft τῇ ϑέσει, quae eft disquifitio inde-
finita et univerfalis, cuius vim et indolem feparatim fao
loco declaravimus. Scholiaftes in Aphthon. ἐξήγησιν τῆς
νόμε εἰσφορᾶς ita interpretatur: ὑχκόϑεσίς 4e: ζἥτησις πολι-
«xj ἐφ᾽ ὡρισμένων προσώπων καὶ τραγμάτων τὴν ἀμφισ
τησι» ἔχεσα, καὶ ἀπαιτῆσα τινα παρὰ τῶν ἀκεόντων μετὰ
λόγον ἐνέργθαν. --- 4) forma dicendi conditiopalis, ἢ
mentio rei, quae neque facta eft, neque iam eft, fed fin-
gitur a rhetore, fi hoc vel illud fiat, ant confequatur. vid.
Anonym. de Rhet. ap. Fifch. p. 201. Vnde dicuntur ar-
menta duci καϑ' ὑπόϑεσιν, h. e. fingendo aljquid, quod,
i verum fit, aut folvat quaeftionem aut adiuvet, ut-ait
Quintil. V, 10. p. 230. — τὸ τλαφὸν ἐπρχείρημα appellare
videtur Hermog. περὶ svp. Lib. IIL, 10. Idem a Minuti
no Rhetore ἀναχλασμὸν dici, contendit Capperoner. ad
Quintil. 1. c. . |

Ὑποκατασκευάφζεσϑαι, Demetrio Eloc. $. 324.
dicitur ἡ éx:soÀ3 , quatenus aliquo artificio et ornatu opus
habet. vid. vocc. κατασχευάζειν, et xxracxsus. Contre
rium eft τὸ αὐτοσχεδιάςειν.

"TmoxsioÓa. ὑποκείμενα πράγματα, res ad disce.
ptandum propofitae, f. αἱ ὑποϑέσεις, Ariftot. L, 1. et alibi
paffim.

Ὑπόκρισις, affio oratoria, quae fit vultu, corpo-
re, geftibus et voce, traducto vocabulo ab arte hiflrio-
num, quorum ro ὑχοκρίνεαϑαι proprium eft. Sic Deme.
trius Eloc. S. 193. Μένανδρον ὑποκρίνονται, Φιλήμονα di
ἀναγινώσκεσιν, Menandri fcripta aguntur in fcena, h.e,
magis fcenae et actioni hiftrionicae quam lectioni priva-
tae conveniunt et aptaé fünt; Philemonis leguntur. Vnde
et ὑποκριτὰρ Ariftoteles Lib. IIT, 1. dixit oratores, quate.
nus actione illa valent. cf. Dionyf. de vi Demofth. Cap. $3.
p. 1117. Demetr. Eloc. S. 195 et 271. ubi risen t

ΠΟ τὸν 46

ὁ ᾿ἀγὼν iunguntur. Euftathius ad Hom. Il: 1^ p. 687. no.
tat: às) δὲ ὑποκρινόμενος καὶ ὑποκριτὴς παρα τοῖς ὑξερογε-
yéciy ῥήτορσι, ὁ μὴ ἐκ ψυχῆς λέγων, ἢ πράττων, μηδὲ, ἅπερ
Φρονέϊ. — | Apud Dionyf. in Iud. Ifocr. Cap. 13. eft μεταὶ
ὑποχρίσεως εἰπᾶν τὲς λόγες, Orationes declamare, cum
actione et geftibus et voce. cf. id. de vi Demofth. Cap.
22. p. 1023. In illa ὑποκρίσεως notione definienda vete.
res Rhetores omnes confentiunt. Tta Euftath. ad Hom.
Ody'f. &'. p. 1496. ἔξι κατὸ τὲς vaAausc ὑπόκρισις. διάϑεσις
Φωνῆς καὶ σχήματος, πιϑανὴ, πρέπεσα TQ ὑποκειμένῳ
προσώπῳ ἢ πράγματι. Apfines Art. Rhet. p. 715. ὑπόχριο
cic ἐς, μήμησις τῶν κατ᾽ ἀλήϑειαν ἑκάζῳ παριφαμένων q98y
καὶ παϑῶν καὶ διωϑέσεων, σώματῴς τε καὶ τόνε Φωνῆς πρασ-
Qóps τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασι. — Singularem autem τῆς
ὑποκρίσεως vim fignificat hig quae fequuntur: ὑπόκρισις
ἀπάτῃ δελεάζεσα καϑέλκει τὴν γνώμην τῷ κριτῇ πρὸς τὸ do-
x&y τῷ λέγοντι. Quae quidem fignificatio apta videtur
loco Pfeudo- Plutarchi, qui de Hyperide oratore ita iudi-
eat: λέγεται ἄνευ ὑποκρίσεως δημηγορῆσαι, καὶ μόνον diy-
veio rx πραχϑέντα, καὶ τέτοις ἐκ ἐνοχλέϊν τὲς δικαςτάς,
Plutarch. in Vit. Demofth. Cap. 7. illius duas partes comme-
morat προσφορὰν xa) did. 9'sciy, quarum illa ad elocutionem
haec ad gefticulationem, quam Euftathius. διάϑεσιν φχή-

ματος dixerat, pertinet. Latini in univerfum pronustia- -
tionem appellant, cuius duas partes, vocis figuram, et

corporis motum, faciunt, ut eft apud Auct. ad Herenn.
III, 11.

"Y ToxpiTiXÓG. λέξις ὑποκριτιιὴ, genus dicendi, in
quo actio oratoris valere debet, una cum affectuum mo.
rumque notatione. Hoc genus orationes iudiciales et
contentiofae inprimis poftulant; vnde Ariftotelis prae-
ceptum eft: ἀγωνιςικὴ λέξις, ἡ ὑποκριτικωτάτη Rhetor. Lib,
ΠῚ, 12. Mox apud eundem r4 ὑποκριτικὰ dicuntur for.
mae et figurae dicendi, quarum vis et effectus aCtione
(rj ὑποκρίσει inprimis cernuntur, v. c. τὸ ἀσύνδετον, quae
forma, fi non cum actione et affectu quodam enuncíatur,
fed legitur tantum, vim fere nullam habere folet. Hoc
idem docet Demetrius Eloc. S. 193. ἐγαγώνιος uz/Aov ἡ
διαλελυμένη (ἢ. e. ἀσύνδετος) λέξις, ἡ dà αὐτὴ καὶ ὑποκριτι-
xj καλέεται. Paullo poft S. 195. ὑποκριτιχὰ ϑεωρήματα
funt ea genera argumentorum vel ὑποϑέσεων, quae orato-
ris actionem poftulant et augent: διαμόρφωσις πρὸς TOV
ὑποκριτὴν πεποιημένη, Stoff für den Rednev.

*T a9

o

266 TIO

"Ywonopídca Sa, imminuere rei fenfüm, quod fif
nominibus deminutivis, unde ὑποκορισμὸς dicitur Ariftot,
Rhet. ΠῚ, 2. ὃς ἔλαττον ποιῶ καὶ TO κακὸν καὶ τὸ ἀγαϑόν.
Vipianus ad Demofth. περὶ παραπρεσβ. p. 272. ὑποκορίζε.
e$oj dci κυρίως τὸ τοῖς παισὶ πρὸς ψυχαγωγίαν λέγειν τινὰ
ὀνόματα" καταχρηςικῶς δὲ, καὶ τὸ εὐφήμοις ὀνόμασι πλός:
στεῖν τὴν ἀτοπίαν. Quintil. III, 7. 25. 'derivationem verbo.
yum appellat, ut cum pro temerario fortem, pro prodigo
liberalem, pro avaro parcum vocamus, ubi vid. Gefne-
rus metaphoram Quintiliani doCte explanans. Alio loco
Lib. V, 13. p. 250. fine metaphora dixit: ,,fi quis acri et
vehementi oratione ufüs fuerit, eandem rem noftris ver-
bis mjtioribus proferamus.** HE

Ὑπόληψις. τὸ ἐξ ὑπολήψεως προοίμιον vocatur éx-
ordium ex opinionibus vel Ju/picionibus Jumtum , h. e. quo
orator five accufans, five defendens deprecatur,'ne pu-
tent auditores vel iudices fe inimicitiae caufa accufare, vel
favoris aut lucri caufa defendere. Hoc exordiorum genug
Hermogenes explicat Lib. 1. περὶ sópsc. init. Nullum
enim facile negotium eft, in quo nihil prorfus r n-
dendum occurrat: neque tam ab omnibus partibus bo-
na caufa, quae non aliquid mali habeat, propter iniquas
hominum cavillationes et calumnias: idcirco cum illud
malum, quicquid fit, primo loco diluendum fit, exordia
fümuntur ἐκ τῶν ὑπολήψεων. Talis πρότασις ἐξ ὑπολήψεως
eft initium orationis Cic. pro Rofcio Amer. Credo ego vos
snirari etc. cf. Capperon. ad Quintil. IX, 2. p. 550. ubi
Quintilianus docet, quas illa figura fpecies habeat. Omni-
no autem legendus Scholiaftes anonym. ad Hermog. 1. c.
P. 354. ed. Ald. |

Ὑπομνηματικὸν, εἶδος τῆς λέξεως, illud oratio-
nis genus quod Commentariis fcribendis aptiffimum eft.
Commemorat Suidas in voc. Βασίλειος, ex Philoftorgio.
Opponitur ibi τὸ πανηγυρικὸν εἶδος τῷ λόγε. Nempe ὑπο»
μνήματα vel ὑπομνηματισμὲς dixerunt eas narrationes;
quae, cultu adventitio neglecto, de ipfis rebus tenuiter
exponunt, ut, qui maius et ornatius opus conficere velit,
habeat, unde rerum materiem petat. cf. Cic. de Orat. ἢ,
12. et de Clar. Orat. Cap. 75. Eosdem Commentarios
etiam ἐφημερίδας, nominatim Plutarcho in Vit. Caefaris,
dictos, Morus ad Caefar. p. 3. adnotavit; cf. tamen Rtal
dus ad Plut. 1. c. p. 858. ed. Reisk.

Trés

THO — — — 39

*"Y óíyoja. καϑ' ὑπόνοιαν Adyery, ita dicere, ut aliud
fubintelligendum fit, quam quod dicas. : Hoc genus tra-
Ctationis etiam dicitur σχηματισμὸς, “χρῶμα, ἐσχηματισμέος
νον, cui contrarium eft τὸ ἁπλῶς λόγειν. vid. Dionyf. Art.
Rhet. Cap. 9. p. 321. et quae ad illas voces adnotauimus,
. cf. Ruhnken. ad Lexic. Tim. p. 144. Sic apud Plutar.
chum Alcibiad. Cap. 16. dicitur Ariftophanes (Ran. 1480.)

Alcibiadem τῇ ὑπονοίᾳ πιέζων. dum eum-cum léone com--

parat. Eam recentiores à7&zyopíay dixere. vid. Demetr.
Eloc. S. 99 et 101. Plutarch. de aud. Poet. Cap. 4. p. 22.

ed. Krebf. Sic et Menander περὶ διοίρ. Φυσιολογίαν évyxe-

κρυμμένην καϑ᾽ ὑπόνοιαν dicit, disputationem de rebus na-
turalibus allegorice tractatam, cui opponit Φανεράν. Por-
ro dicuntur τὰ x«9' ὑπόνοιαν, quae vulgo παρὰ προσδοκίαν,
genus ioci, quo decipimus opinione (f. opinionem ex
coni. Burmanni) vel dicta aliter intelligimus, ut inter-
pretatus eft Quintil VI. 3. 84. Idem mox per fu/picionem
vocat S. 88. ἢ. e. καϑ' ὑπόνοιαν. cf. Schol. ad Ariftoph.
Plut. 27.

Ὑπόξυλος. Eo nomine Hermogenes Lib. I. περὶ

3. p. 68. quosdam [αἱ temporis Rhetores appellat, qui a
furdo gravitatis ftudio decepti , duris, obfcuris et frigidis
metaphoris abutebantur: παράδειγμα τότε Δημοαϑενιπὸν μὲν
ἐκ ἂν λάβοις, qdày γὰρ ἐξίν" παρὰ δὲ τοῖς ὑποξύλοις τέτοισε
σοφιςαῖς πάμπολλα εὕροις. Ad hunc locum Schol. Áno-
nym. p. 391. Ald. ὑπόξυλα κυρίως καλᾶται τὰ ἀγάλματα, οἷς
ἐκ ξύλων κατασκευασμένοις ἐπελήλαται ἄργυρος, » χρυσός.
κῶται δὲ ἐπὶ τῶν λαμπρῶν μὲν ἔξωϑεν καὶ ἐπιεικῶν, πονηρῶν
δὲ τὰ ἔνδον. Et cum Hermogenes alio loco περὶ i. Lib. IT.
Cap. περὶ xÀ73iv$ Aóys, Rhetores quosdam in Demofthe-
nem abfurde commentatos ἰαλέμες dixiffet, Scholiaftes
jdem p. 410. haec adnotat: ὁ ἰάλεμος éidóc às Syfva* τὲς
| ἀξίες ἂν ἐλέξ διὰ τὴν ἀμαϑίαν ὁ ὁμωνύμως ἰαλέμες ἐκάλεσεν,
ὃς ἔμπροοϑεν ὑποξύλες ὠνόμασεν.

Ὑποπίπτειν, ad orationis tenuitatem ; delabi, fitikem,.

vid. voc. καϑαίρειν.

Ὑπορχηματικοὶ, ῥυϑμοὶ, numeri faltantes , qua-
les in faltationibus adhibentur, adeoque molliores , effenii-
sati. Oppofiti funt oí ἀνδρώδεις et ἀξιωματικοὶ, graves,

viriles. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 43. p. 1095. ubi et.

dicuntur illi διακλώμενοι, fracti, molles. vid. voc. κεκλασ-
μένα. Longin. Cap. 41. eosdem pvJuác dicit ei ὀρχῆςι-
«oy συνεκπίπτονταρ) κεκλασμόνες, σεσοβημένες. -

T 9-

268 - . filo

Ὑπτοσιώτησις. Vipisnus ad Demofth. Olyi. L
p. 2. hanc orationis formam, f. σχῆμα ita definit: ὅταν
μέλῃ τις ἐπιφέρειν τραχύ τι καὶ λοιδορίας ἐχόμιενον,
βέληται δὲ διὰ τὸ ἐπαχιϑὲς αὐτὸ λέγειν, 4A. δὲ αἰνεγμά»
τῶν σημοώνει. διαφέρει δὲ τῇ ἀποσιωπήσει, ὅτι ἐκείνη μὲν
παντελῶς ἀποσιωτᾷ τὸ πρᾶγμα, καὶ δὲ ὑποσιόπησις αἰνέττε: |
ταί τι.

Ὑσόςασις, Hermog. Lib. I. περὶ ἰδ. p. 150. forma
dicendi orationis amplitudini (τῇ περιβολῇ) ferviens, quae
fit ufü particularum illarum, quae cum antecedentibus ne-
ceflitudinem habent, ita ut una ab altera pendeat, quales Ὁ
funt hae: ita, wt, quamdiu, tamdiu, tantum, quantum etc.
cf. Ariftid. περὶ λογ. πολ. p. 650. ,

Ὑποσροφὴ, figura orationis ea, qua poft fam
declinationem ad fuperiora redimus: die
vorigen. vid.: Hermog. Lib. IT. περὶ id. p. 196. — Arti
di περὶ ae. Àoy. p. 664. ὑποςροφὴ etiam dicitur, cum
alicui fententiae abfolutae in fine apponitur αὐτιολογία, in
qua ex illa fuperiori aliquid repetere debemus , ut in hae:
αἱ γυναίκας ἄδλως τε ἣν καὶ νύμφαι τύχωσιν ἔσαι, μόρα εἰν.
& προσδέονται. lam fequitur ὑποςροφη᾽ αὗται yap τῆτα
σι. ὅ880]. ad Hermog. l. Ὁ. p. 392. Qi reed
ἐνίων καὶ ἐπεμβολή. Et mox: τό ys s μὴν τῆς

σχῆμα καὶ ὑπερβατὸν λέγεται. |
Ὑποτίμησις, vox eiure Attico petita, (v. T
Argum. orat. Demofth. contra Midiam) ae ; Loa-

gin. Cap. 32. dicitur de oratore, qui metap aeftimat,
eique pretium ftatuit. Hoc fit in metaphoris audaciori-
bus, cum orator illarum duritiem fentiens, eam
modo mitigare ftudet, additque haec: ὡσπερεὶ φάναι, vel
oloy& , quae μειλίγματα τῶν ϑρασειῶν μεταφορᾶν et τινα
ἀλεξιφάρμακα vocat, quibus orator veluti medeatur "t
fenfioni et duritiei orationis: ἡ ὑποτίμησις, inquit Longi-
nus, j&raj τὰ τολμηρὰ, aeffimatio metapkorae
medetur. Qui tamen màlint ὑποτίμησιν fimpliciter pro
accuJatiane , f. praetextu accipere, eius fignificationi$ ex-
empla multa reperient in nott. Alberti ad He(ych. me.
τιμήσεως᾽ προφάσεως. Eius verba extrema baec fünt:
, Ratio autem, quare ὑποτίμησις pro excufatione f. wgetpé-
σει dicatur, haec eft, quod quis hanc vel illam: «πιο
obtendat, quae tanti momenti fit, üt eam
iuftum premium, quo fe liberet, et q qoum sb al
qua quapiam re füfcipienda vel peragenda Tes
ve

| TiO . . 869

"Y mo(fopu, fubie&lio, (v. Herenn. IV, 23.) dicitar,
cum aliquam fententiam adveríarii ita proponimus, ut ei
fimul iliico refpondeamus. Anonym. de Rhet. ed. Fifch.
p. 202. Ab Hermogene Lib. lI]. περὶ «0p. p.-84. numera-
tur inter modos quaeftionis oraterie traCtandae. ^ Talis
ὑποφορὰ e(t in Oratione Cic. Milon. ubi dicit: negant in-
tueri lucem fas e[Je ei, qui a fe hominem occifum fateatur.
Haec eft adverfarii obieCtio: cui í(tatim refpondetur κατ᾽
ὑποφοράν. lpfe Hermogenes aliquando ἀντίθεσιν appel. .
lat. vid. Gregor. ad Herm. Cap. 22, et Fortunat. de Rhet,
p. 07. Pith. | ᾿

Ὑπτιάζειν. Photius Bibl. Cod. 74. de Candidi fti-
lo: εἰς τὸ éxAsAvuévoy rà vaj ἐμμελὲς ὑπτιάζξι, h. e. fub-
inde ita negligit compofitionis fiudium, ut fiat femi/fus ed
inconcinnus, vid. voc. ὕπτιος. Phi:oftr. in Vit. Protag. T.
P. 405. dicit ὑπτιαζοόντα καὶ ToU καὶ μακρολογώτερον τοῦ

συμμέτρου. Adhibueruntveróetiam τὸ ὑπτιαάζοι» pro “δ.

lime]. cervicem. attollere, de Sophiftis αἀλαςνεύουσ, et
ὑψαυχενοῦσι. δὶς Synefius de Dionis λόγοις σοφιφικοῖς p.
30. Petav. ἐν ἐκείνοις μὲν ὑπτιάςζει καὶ ὡραΐζεται, καϑάπερ
ὁ ταὺς περιαϑρῶν ἑαυτὸν, καὶ οἷόν γαννύμενος ἐπὶ τοὺς ἀγ-
λαΐαις τοῦ λόγου, ἐπ illis refupinus quodammodo, et cum
magnifica decoris oflentatione fertur, pavonis inflar fe cir-
cumfpiciens , et ipfo quafi orationis nitore gefliens. cf. Cre-
foll. Theatr. IIl, 19. Seneca Epift. 8o. ,,Ille qui in fcena
elatus ineedir, et haec refupinws dicit: En itnpero Ar-
gis etc. fervus eft. * | |

"Y-T:0v, τὸ, in oratione Rhetoribus graecis di.
€um, quicquid fardítalis, Jangworis, remiffionis notio-
nem efficere in animo legentis poteít; adeoque robore,
nervis et ea alacritate caret, quae in verborum, fenten-
tiarumque concinnitate et acumine confpicus effe folet,
eique generi dictionis.acuta, expeditaque brevitas, ala-
critas, rotunditas, concinnitas, fimilesque virtutes op-
ponuntur. Frequentiffima illius orationis vitii apud Dio-
nyfium Hal. mentio reperitur. Sic in Iud. lfocr. Cap.12.
ὑττία (pci; opponitur τῇ φρογγύλῃ., elocutio negligentior,
concinniori, Ibid. Cap. 15. Ifocrati tribuitur τὸ ὕπτιον xej
αναβεβλημένον τῆς ἀγωγῆς, ratio tra&landae oratioqis ex-
tenía et languidior. In Iud. de vi Demofth. Cap. 18. p.
1006. Uxríx λέξις xo) ἐπαγωγικὴ καὶ περιῤῥέουσα τῆς νοήμα-
gi, diCtio velut humi extenía, fententlisque circumfluens,
gedehnter ,. weit/chweifiger Vortrag. — Itaque opponitur

Aa 0 70

- $10 ΠΤ

τὸ σρογγύλον εἰ συγκεκροτημένον, de quorum fenfu alio lo.
co diximus. Porro Cap. 43. p. 1093. περίοδοι ὕπτιαι καὶ

κεχυμέναι iunguntur, oppofitae τοῖς σ“ρογγύλοις. Nempe.

qui füpini iacent, proceriores effe folent: ineft ergo no-
tio extenfionis. Vnde et Demetrio Eloc. δ. 8. τὸ éxre-
ψόμενον opponitur τῷ βραχέϊ. — Hermogenil Lib. IL. sag!
id. p. 192. τὸ ἀνειμένον καὶ ὕπτιον iunCtum opponitur τῇ
γοργότητι» quae illi vitio contraria virtus eft, vid. quae δά
voces ἀναβεβλημένον, ἀφελὴς, ἀγαπδπτωκότα, Ot γοργό»
τῆς hotata funt. Apíines Art. Rhet. Cap. περὶ παραδείγ-
* μᾶτος, p. 702. déi δὲ ἐν τοῖς παραδείγμασι γοργῶν σχημῶα-
τῶν. τῇ y&p ἑαυτῶν Φύσει ἐξὶν ὕπτια, ἅτε δὴ ἀφηγηματικοὸὶ

c hein exemplorum expofitione figuris dicendi illis opus

eft, quae alacrem et expeditam orationem efficiunt: nam
natura fua aliquid remiffi et languidi illa expofitio . habet,
quoniam nairando conftat. — Philoftratus Soph. Lib. I,
p. 542. c&pyoÀoylay ὑπτίαν, opponit 5 λαμπρᾷ καὶ ἔμ»
ye, ὥσπερ ἐκ τρίποδος. ΑἸΐο loco p. 623. Philifcus dici-
tur ὕπτιος τὴν γλῶσσαν, elocutione (anguidus, tardus:
fchleppender. Ausdruck und. Vortrag. — Hinc paullo. pof
ἐδέαν λάλον μᾶλλον ἥ ἐναγώνιον appellat. Haec enim for-

ina orationis ἐναγώνιος, quae vim habet, et fpiritum pro--

dit orátoris affectu coucitati, a tarditate et languore, quae
loquacitatem et nimiam verborum copiam fequitur, mazi.
me abhorret. — Vlpianus ad Demofth. OlyBth. T. p. 4.
ὕπτιον λόγον dicit, ubi Demofthenes ufüs erat his coniün-
Gionibus, μετὰ ταῦτα, ἄτα, πάλιν, αὖϑις. TE τοιαῦτα
μόρια. inquit, βραδύτητα δείκνυσι, καὶ βουληϑεὶς ὑπτιότη»
τὰ δεῖξαι καὶ ἀοθένειαν οὖσαν ἐν τοῖς Φιλίτερυ πράγμασιν,
. ὕπτιον καὶ τὸν λόγον ἐποίησε τῇ τῶν μορίων προοϑήπῃ. ideni
in Comment, ad Deinofth, Or. περὶ συνϑηκ. πρὸς ᾿Αλεξ. p.
355. cum caufas recenfet, quare haec oratio fpuria exi»
ftimata fit, haec addit: αἱ eiceyerya] λόγων ὕπτίαι καὶ iee-
ρικαὴ GA ὅτι ὑπὲρ TOU πολιτικοῦ λόγου καὶ qogyó
τραχύτης καὶ TO τμητικοὶ, ἐν τούτῳ δὲ πολὺ τὸ ἄναβεβλη-
μένον. Eodem modo Euftathius ad Hom. ll. B. p. 272.
τοῦ ὑπτίου vim iudicat: παραπλέκει καὶ μύϑους xa) ἑξορίας
καὶ ἐπαένους κἀὴ ἕτερα ὁ ποιητὴῆς, dí ὧν καὶ τὸ μονοειδὲς ἀξ-
“ἐρεῖ τῆς ἀφηγηματικῆς πραγματείας, καὶ τλατόναι τὸ ἐλ»
γόῦλον, καὶ τὴν ὑπτιότητα τοῦ λόγου μοταποιξὶ πρὸς γ9

1. «A

τητα. Ecralio loco ad Iliad. λ΄, p. 829. τὸ ὑσνηλὸν καὶ

ὕπτιον τῆς ἀφηγήσδως iunxit, notam illam narrationis fore
maeque orationis hiftoricae indolem fignificans, qua Jan-
guorem quendam íoporiferum .indere animis

ες vel

ΥΣΤ | 371
vel audientium valet. Vnde et p. 827. fimili aptaque prio-
ribus metaphora ἀνορθοῦν τὸ ἀφηγηματικὸν ὕπτιον dixit,
h. e. languentem ex narratione et veluti confopitam oratio-.'
nem excitare, et alacriorem vegetamqu? reddere... Suidas
. de Ephoro et Theopompo: ὁ μὲν " EXpopoc ἣν ϑος ὡπλοῦρν
τὴν δὲ ἑρμηνείαν τῆς ieopíxc ὕπτιος καὶ νωϑρὸς, καὶ usds-
μίαν ἔχων ἐπίτασιν. ὁ δὲ Θεόπομπος τῇ Φράσει πολὺς κα |
συνεχὴς καὶ Φορᾶς ussóc. Cum quibus conferendus e

Quintilianus Lib, II, $. ubi /entiori Ephoro tarditatem, e& ^

praecipiti Theopompo concitationem, tribüit, vid. Cic. de
Orat. ΠῚ, 9. |

0 Ὑστερολογία, forma fententiam its, enunciandi,
€t, quod naturali ordine primum dici debebat, fecundo
loco dicatur. ldem ex3u«.-po3üsspoy dicitur Euftathio
inprimis, qui eam formam faepe in Homero notat. vid.
ad Odyff. κ΄. p. 1664. |

ὙΦειμέναι, τροπαὶ, tropi produ&iores, uibus
opponuntur aj Bpaxsi. v. Ariftid. ep! λογ. πολ; p. 647.

Ὑψηγορία, fublimitas Longin. 13. 1. ubi et: τῇ
μιδγαληφροσύνῃ iid mit Omnino Longinus füblimitatis
ntotionem fumma verborum varietate fignificat. Suidas
ὑψαγόρας. ὑψηλόγος. ἐχρῆτο dà κομπολογίρες, καὶ ὑψηγό.-
. poc τις ἣν καὶ τραχύς. | E

Ὑψηλὴ, λέξις Dionyf. Iud. Lyf. 13. cum fynony*
, mo τῆς μεγαλοπρεποῦς, fublimis et magnifica diRio. ^ Ni
fallor, eodem fenfü Plin. Ep. IX, 26. magnifica et coeleflia
compofüit. .In Iud. Ifocr.. Cap. 3. iunguntur ὁρμηνεία
ὑψηλὸς, μεγαλοπρεκὴς, ἀξιωματικὴ, der hohe, prüchtige,
erhabene Stil. Gravis dicendi ratio apud Latinos Rheto-
res, ut Herenn. IV, 8. Cic. Orat. Cap. 5. cf. voc. ὕψος:
Idem ille Dionyf. de Compof. r7. p. 107. Moloffum,
rhythmi genus ex tribus longis pedibus conftans, dixit
ὑψηλὸν καὶ ἀξιωματικὸν, metrum grave, feverum, ma-
gnificum. Tungit etiam φράσιν ὑψηλὴν, περιττὴν καὶ ἐγ-
κατάσκευον. Omnino enim Rhetores graeci, cum fübli-
mitatis notio nondum ita, ut apud nos, ad philofophicam
fubtilitatem exacta et definita effet, quicquid a forma di-
cendi vulgari remotum, fingularem aliquam vim et digni«
tatem et gravitatem five verborum forma et fono, five
fententiarum pondere haberet, id ὑψηλὸν appellare fole. -

^. Asa | bant. ὦ

314 | ^ TYO
bant. Eius rei plura exempla e Longino aliisque ad voc.

ὕψος commemoravimus.

"T poc. τὰ ὕψη, Longinus inquit, Cap. 1, ἐπρότης
sa] ἐξοχή τις λόγων dei, fumma orationis tirius eff fublin-
£as. — Ea non perfüadet, fed obítupefacit, sig ἔχφασιν
ἄγει. eiasque fynonymum eft καὶ ἔκπληξις. Cap. Δ. ὕψος
καὶ βάϑος, ut fynonyma, componit, quibus mox τὰ ss
γαλοφυῇ adiungit. Cap. 7. ὑπὸ ἀληϑοὺς ὑψοῦς devupera
ἡμῶν ἡ ψυχὴ, xa) γαῦρόν τε ἀνάφημα λαμβαίνουσα τληροῦ.
ται χαρᾶς καὶ μεγαλαυχίας, dum animus ex/ultans
iur, gaudio repletur. Paullo poft ità: τοῦτο τῷ ὄντι μέ.
qu, οὗ ποδὰγ μὲν ἡ ἀναϑεώρησις, δύσκολος δὲ, μᾶδδον dà
εἰδόνατος ἡ κατεξανάξαςις, ἰσχυρὰ δὲ μνήμη καὶ ὀυδεξάλεν
ατος, Vere magnum eft, quod, quo diutins comfideraveris,
eo difficilius atque adeo plane non dimittere ex animo pofkr,
cuiusque indelebilis et pertinax memoria efl. Et mox: rà
καλὰ ὕψη; τοὶ διάπαντος ἀρέσκοντα καὶ v&ciy , vera fubii
“ας efl, quae et femper et omnibus Ὁ T.
quinque fontes fünt fublimitatis (nam Longinus promiícge
ea ponit, quae partim ipfam notionem fublimitatis conti.
hent, partim adiumenta funt eius facilius percipiendse;
itaque non fübtiliter rerum füblimitatem : ab elocutione
foblimi diftinxit) 1) τὸ περὶ τὰς νοήσεις ἀδρακήβολον, h.
e. facultas magnarum rerum notiones facile concipiendi, τὲ

ὑψηλόνουν aliis dicitur: vid. Suidas in τελεσιεοσργόν. 3)
τὸ σφοδρὸν xa) ἐνθουσιαςικὸν πάϑος, vehementi et. concite-
to affe&u moveri. Haec duo funt naturae , αὐϑιεγενεῖς ev
sdcec. Reliqua tria funt artis, 3) σχημάτων πλάσις, 4)
3 γενναῖα Φράσις, 5) ἡ ἐν ἀξιώματι καὶ διάρσει σύνϑεσις,
Differunt autem fübinde τὸ ὕψος et τὸ παϑητικὸν, quia
humiles quidam adfectus funt a fablimitate abhorrentes,
ut o/uro;, λύπαι, Φόβοι, et fublimitas etiam fine affefti-
bus locum habet. Porro Cap. 9. Longinus vé 4npec vost
μεγαλοφροσύνης ἀπήχημα. echo magnitudinis ammi, unde
faepe (lententia admirabilis eft per fe, et propter fignific-
tam mentis altitudinem. Cap. t2. ὅψος κεῖται dv ὁὀμέρματι,
füblimitas pofita eft in celfitudine. Hac definitione Lon
ginus eam diftinguere cupit ab αὐξήσει, quae ineft potius
ἐν πληϑοι., in multitudine. Ibi et commemorat ΓΝ
τουῦν, ἢ. e. locum praerüptum et editum, quo

rem Demotthenis eiusque vim mobilem cornparat, in qus
nihil nifi celfitudo fpectatur; ut in monte praerupto, oh
tantum cacumina et eminemtiz apparent, mihil lsturret

' ^ acce.

ΦΑΙ c7 373

acclive. δὶς Morus ad fi. 1. — Cap. 19. τὸ ὕψος etiam in
ἀσυνδέτῳ agnofcit. Vnde patet eum elocutionem fubli-

mem, ἢ. e. quae in verborum compofitione, ftru&tura,
collocatione dignitatem quandam et gravitatem labeat,

cum rerum füblimitate confudiffe, ut et Demetrius fecit. -
Sic τὸ ὕψος et τὸν κόμπον promifcue dicere Rhetores fo.

lent, cum non tatn de füblimitate, quam de qualicunque

granditate fermo eft, quae exilitsti opponitur; ut Scho-

liattes Hermog. ad Lib. I. περὶ id. p. 386. ἡ γὰρ ἐξ ἰζαβων

καὶ τροχαίων συνϑηῆκῃ οὐ τοσοῦτον ὕψος ἐργάζεται τῷ λόγῳ,

ὅσον 3j ἐκ σπονδείων καὶ δαμτύλων συνεζῶσα. τοῖς γὰρ “Χρό-

voic συμβαίνει wa] ὁ κόμιπος τοῦ λόγου. — Eandem mox et

ὄγκον appellat. Euftath. in Hom. Il. praefat. p. 4. ἀνδρώ-

δὴς μὲν ἡ Ἰλιὰς καὶ σεμνοτέρα, καὶ ὕψος ἔχουσα, éx5) καὶ

ἠρωϊκωτέρα. cf. Berger. de nat. pülcrit, orat. p.43. fqq. —

Ceterum, quae metaphorae ratio eft in vocibus ÜwNvec, et

ὑψηλὸς ad orationem translatis, eadem in fimili vocabulo

συργοῦν locum habet, quod veteres eodem fenfu pro fub. .
lirewi, grandem , magnificam orationem efficere adhibue-

runt. Suidas: πυργώσας, ὕψωσας, αὐξήσας, nusyaldvag.

ἐπὶ τὸ σεμνότερον ἀγαγὼν τὲ ποΐήματα. In exemplo ex

Anthol. 1lI, 25. epigr. 28. allato Aefchylus dicitur πυργώ-

σας ἀοιδὴν ςιβαρῇ πρῶτος ἐν εὐεπίῃ. Et apud Ariftoph.

Ran. 1036. idem πυργώσας ῥήματα csuvi, et verf. 833.

eidem, variata paululum metaphora -ὑψήλοφοι λόγοι tri-

buuntur. |

Φ.

Φαιδρότὴης, feflivitas et lilaritas quaedam: oratio-
nis, quae nimiam gravitatem quodammodo mitigat, ne
'fevera atque auftera videatur, Hermog. περὶ ἰδ. Lib. I.

P. 88. ; .

Φανερὸ, λέξις, eadem quae ea(Qyc. Dionyf. iud.
Ly. Cap. 4. . ο

Φαντάφεσϑαι. τὸ πεφαγτασμένον in oratione eft
τὸ πομπικὸμ, forma orationis graudis, magnifica, cum,
ut rei, de qua fermo eft, magnitudinem adaequemus, '
etiam in verbis et fententiis grandes et fplendidi effe (tu.
demus, Sopater dioup. erae p. 287. Ald. éxére τὰ Tgo-
oíjix πεφαντασμένον τὶ ἀπὸ τῶν προτάσεων. — Vnde, quia
hoc ftudio vulgo abutebantur Sophiftae, eorum ars-non-
nullis di&a eft φΦαντατιχή. v. Crea], Theat. 1], 2,

Aa 3 Qavra-

.374 |. ΦΑΝ

Φαντασία, forma, quà quid in oratione defcribl.
mus, Darflellung. Dionyf, Art. Rhet. 10, 17. ubi et iz-
Φράσεις, τὸ ἐκτυποῦν, et πραγμάτων ἰδέαν eodem fenfu
commemorat, Longinoetiam αἱ φαντασίαι ἴσης imagines,
quibus in oratione tragica et pathetica utimur, Bilder,
cJ deen , Cap. 3. Mox Cap. 15. éifiones, h. e. imagines re-
rum abfentium tanquam praefentium, quae et ici

dic :
tur et εἰδωλοποιΐχ. Ibietiam ποιχτικοαὺ et dyropuxa] Qus.

vacía diftinguuntur. Alii Rbetores ἐνάργειαν, et ὑκονέ:
κῶσιν eodem fere fenfu appellant. — Quintilianus VI, 3.
p. 280. traditurus, quomodo orator efficere poffit, ut ipfe
afficiatur, et affeCtus habeat eos, quos in aliis movere
vult, haec tradit: ,, Quas Φαντασίας Graeci vocaut, nos
fane vifiones appellemus, per quas imagines rerum abfíen-
tium ita repraefentantur animo, ut eas cernere oculis ac
praefentes habere videamur, ^ Has quisquis bene conce.
perit, is erit in affe&ibus potentiffimus. — Hunc quidam
dicunt εὐφαντασίωτον, qui fibi res, voces, aCtus fecut.
dum verum optime finget, quod quidem nobis volenti
bus facile continget. Ex hac Φαντασίᾳ quomodo 3 d»
dpysix , evidentia, oriatur, vid. ap. Longin. l. c. die Eis-

bildungskrafi, die :Jmagination vergegeniürtigt uns δ.

Dinge, die Fa&a, und bringt wun/re nachgea En
pfindungen der. ]'ahrheit fo nahe als müglich. — Fiagit
animis , Cicero inquit in Orat. pro Milon. Cap. 29. liberat
enim [unt cogitationes moflrae, et quae volunt, fic intu
fur, ut ea cernimus, quae videmus: fingite cogitation
imaginem hwius conditionis seae.

Φαῦλος. Φαῦλα πράγματα , vel ὀνόματα., res et vet.
ba humilia, vulgaría, qualia in vita communi occurrunt,
eademque μικροὶ, λιτὰ, εὐκαταφρόνητα dicuntur Dionyf
Compof. 3. p. 16. Opponitur ibi τρῶγμα σεμνόν.

Φέρεσϑαι. vid. voc, xweiday. — Suidas in KaA-
“ϑένης᾽ ἣν dà εὐφυὴς πρὸς τὸ αὐτοσχεδιάζειν, mo) ῥύμῃ ve
Àj Φέρεοϑαι, ἐπ dicendo rapidus fuit. n

Φερωνυμία, dicitur, Grammaticis inprimis veteri
bus poetarum interpretibus, is modus nomina propria
formandi, quo illis nominibus hominum ipforum mune.
ra, virtutes, indoles et character exprimuntur, éyepars
οἰκείως ταῖς προσωπικαῖς ἐνεργείρως ὠνοβασμένα, ex.
plicante Euftathio ad Hom. ll. «. p. 109. — Talia funt
apud Homerum nomina propria, Ταλϑύβιῳ et EspoBarpa

praeconut,

d

$IA 31"

: », . Π
praeconum, .quorum illud ἀπὸ τοῦ ϑαΐλιειν κατὰ τὴν βο-
ἣν, hoc παρὰ τὸ εὐρὺ βάζειν dictum elt. - Eadem et ἐμφέ-
pex ὀνόματος ab Euftathio dicitur ad lliad. f. p. 776.

Φι,λάνϑρωπος, ἔξρμγνεία, a Dionyfio, Hal. de vi
dic. Demoíth. Cap. 33. p. 1059. dicitur elocutio Deinofthe-
tis, quatenus eam omnibus auditorum generibus «dapta-
vit, ita ut omnes ac fingulos deleCtare,: permovere et.
docere poílet: quare etiam κοινὴν vocat, Addi hic locus
utiliter poterit iis, quae viri doCti,ad Theophr. Chara&t.
V. attulerunt, ut explicarent, quid in homine ἐρέσκῳ εἴς
fet, τὸ κοινὸν evo δακεῖν. 00004 |

Φιλολογεῖν, declamando et orationibus fcribendis
omninoque eloquentiae vacare, Pfeudo Plutarch. in Vita
Demoftb. Opp. Reisk. Tom. 1X. p. 358. λέγουσιν αὐτὸν,
ἔτι νέον ὄντα, εἰς σπήλαιον ἀπιέναι, κακεῖ QuAoAoysiy etc.

Φιλοτιμῆσαι, πρὸς τὴν λέξιν, h. e. praecipuam
elocutionis curam gerere, rerum minorem, Ariftid. «eg?
πολ. λόγου p. 659. Ergo ibi opponitur τὸ πρὸς và πραγ.
parx ἀποβλέπειν. Hinc de quadam artis ambitione e& af-
f«Gatione dicitur. Sic Philoftr. Epift. [.. οἱ σχηματεοῦμεν,
Qukoriusidag δόξαμεν. Φιλοτιμία dà dy d'rieoAg μειρακιῶδες.

A Sopatro Proleg. ad Ariftidem huic Rhetori tribuitur Qu- -

λότιμος λόγος, quem ita explicat: τὸ τῶν πανηγυρικῶν eidog
διόλου τετήρημε αεμνοτάτην Φράσιν ἀιδους, καὶ ὡς αὐξητι-
xoc ἐν πᾶσι τυγχάνει τοῖς πράγμασι, τὴν Δημομαϑένους βίαν
εὐ μαύμενος. | | |

Φι,λοφΦρόνησις, amoris vel amicitiae declaratio, et
expofitio. Hoc verbo Demetrius Eloc. $. 231. characte-
rem epittolae defcribit: Φιλοφρόνηαίς τις βούλεται εἶναι καὶ
ἐπιςολὴ, σύγτομος, καὶ περὶ ἁπλοῦ πράγματος ἔκϑεσι;, καὶ
ἐν ὀνόμασιν ἁπλοῖφο |

Φλοιῶδες, τὸ, res vel fententia tenuis, vilis, ein
«nbedeutender , nichtswürdiger Um[Iand, oder jdee. Lon-
gin. Cap. 16, 7. |

Φοβερὸν, ro, Dionyf. iud. Lyf. Cap. 13. iungit τῷ

δεινῷ. cf. Demetr. Eloc. $. tco. In Thucydide ille καλοῦ

Φοβερὸν appellat elegantiam fermonis, aliquid horridi et .

ftveri admixtum habentem , in ep. ad Pomp. 3. p. 773. op-
ponitque τὸ ἱλαρὸν καΐλιος Herodoti, vid. Cel. Schneiderus

ad Demetr. p. 103. — Euftathius δὰ Hom. M. & p. 331.
| T

Aa 4

316 ΦΟΙ

τὴν πορωλότητα poetze demohílraturus, qua res
lu&uofas, e: horribiles, ornatu quodam orationis miti
get, παρεμπλόκων óà xaj, inquit, , Φοβερὰ χωρία dv Tek,
περὶ συὸς καὶ ᾿Αρτέμιδος, καὶ 'E ριννύων " ἔτι. δὲ καὶ γλυκαῦ.
νῶν τὸν λόγον ἐν τοῖς περὶ κυνηγεσίων, καὶ οὕτω μεγνὺς Φέ-
Be Tj» ἱλαρότητα.. xa) καλωπίζωον δὲ παρίσοις. —' Longi
nus Cap. 10. 6. τῷ Φοβερῷ opponit τὸ μικρὸν xa) *
Demetrius Eloc. S. 130. Φοβερὰς χάριτας τοῦ λύγου dicit
eam elegantiam et facetiarum urbanitatem, quae pon la.
fum , fed gravitatem adiuvant, eine imponireude, edle Feis-
keit, totlche nicht Lachen, fondern eine zrt vos Perlegen-
heit und. Refp«f gegen den Geift des Sprechers erregi. Vu-
de Homerus dicitur παίζων Φοβερώτερος, et S. 131. Xe-
nophon. δεινότητας εἰσάγειν ἐκ χαρίτων. taque his gni,
ficantar, quae alibi χάριτες σεμναὶ, vel p

olent.

ει Φοιβάῤειν. Longin. Cap. 8. fin. ᾿τάϑος Φῳᾳ
φοὺς λόγους, h. e. adfeCtus orationem velut afflatis divino
fpiritu fimilem reddens. Synonymum eft τὸ éxwyeiy vel
ἐπιπνεῖν τοὺς λέγους. cf. Crefoll. T heatr. IIl; 13. .

Qovixol, λόγοι, orationes de homicidiis , quales
fcripfiffe dicitur Antiphon Rhamnufius apud Hermog: Té
ρὶ ἰδ. Lib. IL. p. 340.

| | opa, χειρῶν, geflus, gefliculatio, in declamatio-
ne oratoria, , Dionyf. de vi dic. Demofth, Cap. Pr P»
1120. τίνες οὖν εἰσὶν ὀργῆς καὶ ὁλοφυρμοῦ τόνοι; καὶ Mx
φεις) καὶ σχηματισμοὶ προσώπου, καὶ (popa χειρῶν:

Qoprixóg. Φορτικὴ καὶ ὑπέρογκος κατασκευὴ, com.
pofitio fa/fuo/a , moiefia, tumoris plena; unde ftatim Di.
thyramborum mentio fit, Dionyf. lud. Lyf. Cap. 3. P.
458. Alio loco Cap. 12. iungitur τὸ Φορτικὸν xu) «parum
v;x0v , auftera et militaris dictio, derber ,. rauler Zus--
druck, cuius caufam mox commemorat τὴν «pgriwr.
αὐϑαάδειαν καὶ ἀλαζονείαν. In lud. de vi Demofth. 57. p.
1126. Φορτικοὶ xaj ἀγροικοὶ κατασκευαὶ componuntur.
Apud Ariftid. περὶ λογ. πολ. p. 660. τὸ φορτικῶς dercuyesy
ἐπιποάηἤσμι 5 émporiunam laudationem fignificat. -

| Opuarixol, τόποι, locs, ὯΔΘ inprimis m:
verborum copiam admittunt, ap. Longin. Cap. 32. 6: vid,
voc. μυϑολογεῖν et cf. Cap. 12. $. ubi.et iupgit τοῖς ἐπι.

n,

ΦΡΟ 377
δεικτικοῖς, in quibus ornatus et artis oftentatio cernitur.
Deinde Cap. 50. 1. τὸ Φραςικὸν μέρος «οὔ λόγου dicit elocu-
tionem , quatenus divería eft a γοήσεσι, rebus et fententiis,
quem τόπον Àsxrixoy appellavit Dionyfius Hal. utin voc.
TéT»; diximus. Hinc et Φραφικὸς fimpliciter vocatur, fa-
cundus , eloquens , Diog. Laert. V, 4. 1. et (pasixo) χα;-
ρακτῆρες, forma dicendi, ut, τὸ ὑψηλὸν, τὸ ἰσχνὸν, τὸ
μέσον. Ita Marcellip. jn vita Thucyd. p. 6. Scilicet Φραΐε
σις dicitur Graecis, quae Latinis elocutio appellatur, vid,
Quintil. VIII, 1. Aliis eadem áéguxyssín, ἀπαγγελίας
λέξις.

Φροιμιάφξεσϑαι, prooemium — facere, quod. et
ipfum τὸ Φροΐμιον ap. Lucian. de Hiftor. conícr. Cap. 43.
et paffim apud Ariítotelem et Scholiaftas inprimis Het» —
mogenis. ot s

Φρόνημα. 730; Φρονήματος μετὸν. genus fcribendi
liberale, gravitatis et magnitgdinis animi plgsum, frey-
snlithiger , edier, grofier Ausdguck. .. Hoc in Thucydide
laudat Dionyf. Cenfur. Cap. X 2. p. 427. Contrarium eft
τὸ ϑεραπευτικὸν τῆς τυραννῶν πλεονεξίας, die Manier des
Briechenden, [chmeichlerifchen, snenfchenfürchtenden Schrift.
flellers. Hinc Longino Cap. 9, 4. Φρονηματίας diCus is,
qui magnos fenfus et fpiritus fümit." Hinc Philoftratus ia
Vit. Palemon. p. $35. τὸ μεγαλόγνωμον et Φρονηματῶδες,
Marcellinus autem ad Hermog. περὶ φασ. p. 75. ed. Ald.
. σεμνότητα, ὄγκον. καὶ φρόνημα, iunxerunt.

Φροντίζεσϑαι. λόγους τεφροντισμένους, h. e. ora-
tionem accuratam, ffudio/e elaboratam Philoftratus Hip.
piae tribuit in eius vita. vid. Crefoll. Theatr. 1II, 21. p.

306. fq.

Φυσιπκός. σύνϑεσις Φυσικὴ, compofitio fimplex, sta-
turalis, ab ftudio artis et elegantiae remota. Dionyf. lud.
lfocr. Cap. 2. et lfaei Cap. 3. σύγκειται! Φυσικώτερον καὶ
ἐσχημάτιφαι "Cx ÀoUespoy. — Vnde patet ad Φυσικὴν λέξιν
hoc pertinere, ut minus fit figurata. — Philofiratus Vit,
Ifaei, p. 514. hoc dicit κατὰ Φύσιν ἑρμηνεύειν, ut Ifaei pro»
prium, cui opponit δέαν λόγων ἐπιβεβλημένην περιττῆν.
Idem in illius difcipulis, ut in Marco Byzantino Sophitta
commemorat p. 528. Eodem modo τὸ Φυσικὸν μέτρον Here
mogenes Lib. I. περὶ ἰδ. dicit τὸ ἐκ τῆς αὐτοφυοῦς τοῦ λό.
γου συνϑήπης GuyisaqQuayoy, καὶ μὴ ἐπιτετηδευμένον, ὡς τα»

Aa ς ρὲ

318. ΨΥΣ

ρὲ τοῖς ποιηταῖς, ut explicet Seholiaftes Anonym. ad δ.
l. pag. 387. Ald. — (wveixo! ὕμνοι, Menandro dy, ἐπιὰ ὦ
p. 596. dicuntur hymni, in quibus natura, vel res natura
les iuxta landem Dei alicuius enarrantur, aut deícribun
tur, ut cum Apollo cum Sole componitur atque ita de
Solis natura disferitur, Eiusmodi hymnis Parmenideg et
Empedocles, Plato etiam in Phaedro, ufi funt. Mepan:
der eos hymnos in ἐξχγηματικοὺς et dy βραχεῖ προφγομές
νους 'h. e. Jongiores, diffufiores, et breuiores, dividit. Sunt
et alii κατὰ αἰνίγματα, ut Pythagorici. . ! .

Φυσιολογίαι, disputationes de rerum matura, et
variis mundi adípeCtabilis partibus. Longin. Cap. 12. 5.
cf. Deinetr. Eloc. 6. 231. εἴ rig dy dxisoAg σοφίσματα γρά,
Qui, καὶ Φυσιολογίας, γράφει μὲν, οὐ μὴν ἐξιπολὴν γρείζεις

Φυσῶδες, de eo dicitur a Longino 28. t. qui in
magna re verfatur, fed modum excedit. Morus ibi docet
modum loquendi defümtum ex Sophocleo di&o: Quseur
Φορβαίας ἄτερ, fine capiffro, h. e, cra[fe et in/cite inflare
tibiam. vid. Longin. 3. 2. et Cicer, ad Att. Ep. I, 16, -

Φωνεῖσϑαι, Longino dicuntur loci vel fententia
quae ex idonea verborum compofitione /omofas et
rofat faCtae funt, τῇ ἁρμονίᾳ πεφωνηται Cap. 320. Et Cap,
40. t. αὐτῷ κύκλῳ Φανήεντα γίνεται, ipfo;ambitu fonore -
unt. !

Φῶς, τηλαυγὲς xa] καϑαρὸν, evidentia, qua res ge
ftas animo comprehendimus , /ichtvolle Ueberfickt der. Ge.
fekichte Ite Dionyf. Iud. Thucyd. Cap. 9. p. 838. — Phi.
o(tratus Soph. I, p. $09. de Aeíchine: σαφηνείας Φῶς ἐν
τῷ λόγῳ ἕταινος Αἰσχίνου. Sic et Euftath. ad Hom. ll,
x. p.809. Narrandi /uyx Quintiliano 11, s. 7. eodem fen.
(à dicitur. 27
| X. ὌΝ
Χαΐνειν, oratio dicitur, fi hiuíca eft et veluti kiat
ex concurfü vocalium. Hermog. Lib. II. περὶ /d. p. 206.
οὐ δὴ xexgxéyaj δεῖ τὸν ὡς ἀληϑῶς γοργὸν λόγον. Vnde ὦ
χασμοὶ, et χασμῳδεῖν. et χαφμῳδίαι Gràmmaticis, quae
funt αἱ τῶν Φωνηέντων ἐπαδληλίαι! καὶ cup rroaeig, ut alt
Euftath. ad Hom. lliad. 4. p. 11. Auct. ad Herenn. con».
curfiones vocalium, quae hiastem εἰ vallam orationem '

reddunt,
| Χαλω-

XAA. | 99.

Χαλαρὸς, χαρακτὴρ, Camariotae Ín evyorr. πα.
pad. p. 4. vocatur genus dicendi tenue , quod alii ἁπλοῦν,

et ἀσχνὸν appellarunt: χαλαρὸς μὰν; καὶ ἀπλοῦς χαρακτὴρ,

ὁ ἄνευ κατασκξυῶν τῷ πανηγυρικῶ ἐφαρμόττων.

Χαλεπώτ ατα, quae gravij/ima funt i aliqua re,
maxime eminentia, ad leCorem adficiendum. engin.
.. Cap. 10, 3. |

Χαμαιτυπὲς, rc λέξεως , humile dicendi genus.
Iunguntur τὸ ἀγενὲς et ἀκατάσκευον Dionyf. Iud. Thucyd,

Cap. 37. p. 882. Simili fenfa τὸ χαμοιποτὲς dicitur, ut -

apud Photium Bibl. Cod. 97. Xam ere τὴν Φράσιν, cui —

opponitur ὁ τὸν ᾿Αττικὸν χαρακτῆρα διασώζων. Alio loco
Cod, 180. haec iunguntür: λέξις χαμαιπετὴς, παρεωρα-
μένη et ἡ ἐκ τριόδους. — Lucianus etiam de Hiít. Conícr.
ὑπόμνημα χαμαπετὲς libellum dixit, ! tenui et humili di-
cendi genere confcriptum.

Xa puXxXTÀ psc, τῆς ἑρμηνείας, modi et veluti for»
sae elocutionis, pro ratione rerum fi guificandarum , et

fenfus dicentis diverfae, unde χαρακτῆρες cogitari pof. -

funt ἐσχνὸς, μεγαλοπρεπὴς, γλαφυρὸς., δεινὸς, ex difcipli-
na quidem Demetrii Eloc. S. 36. Eaedem ἰδέα! λόγου dici
folent, unde figura Latinorum expreffa videtur, apud

Au&t. ad Herenn. IV, 8. vid. voc. δέα. Alio fenfu Xxaga- -

κτῆρες λόγου appellantur varia orationis genera, argumen.
tis diverfa. Sic Apollon. T yan. Epift. 19. apud. Philo.
. flratum pag. 391. πέντε εἰσὶ σύμπαντες οἱ τοῦ λόγου χα-
᾿ ρακτῆρες, ὃ Φιλόσοφος νὁ ἱπορικὸς, ὁ δικανικὸς , ὁ ἐπιζςαλτι-
^ 06,0 ὑπομνηματικός, Hanc etiam ὕλην τῶν τροβλημάτων
appellant, vid. Schol. ad Hermog. Lib. ΠΠ|, περὲ δὗρ. p.
363. et Cic. ad Quint. Fr. Ep. Il, 14.

Χαρακτηρισμός. — De hoc Schemate orationis.

Rutiius Lup. 1l, 7. ita: Quemadmodum pi&or coloribus
figuras defcribit , fic orator hoc [chemate aut vitia aut vir-
tutes eorum, de quibus loquitur, deformat. cf. Quintil.
1X, 3. p. 457.

Χαριεντίφεσϑαι, de oratione, quae gratia et

eenufiate fua allicit et dele&at Dionyf. in lud. Lyf. Cap..

13. lbidem paullo poft Cap. 14. ipfe Lyfias χαριεντέζα-
d dicitur in aliquo loco, in quo antithefi bus, 6010 &-
λεύτοις, et παριδσώσεσι ludit. nde χαριαντισμὸς eit itu-
dium elegantiae, venuftatis, et deliciagum in oratione,

- 4

je XAP.

cf. Dionyf. in Iud. Ifoér. Cap. 12. ubi, cum Ifoeratem re.
prehendiffet, quod ornatus, concinnitatis et pigmento
rum plus iufto ftudiofum fe praeftitiffet in orationibus οὗ
jam civilibus et forenfibus, haec addit: χαριαντισμὸς 9d
arc dy στουδῇ καὶ καλῶς γενόμενος (vel ut vult Cafaubo-
nus ad Perf. p. 128. ἐν κακοῖς γενόμενος) ἄωρον wpaypm,
καὶ πολεμιώτατον dÀép. Eiusdem nominis etiam! figure

ἢ εἰρωνεδίᾳ fubie&a, ab Aelio Herodiano in Villois. Anecd.
T. ll. p. 9t. ita definitur: λόγος ηϑικὸς uar oca, τι»
pisdc τὴν vod λέγοντος σημασίαν ἐπί τιν; διαχύσει. cf, Re

finian. de Fig. 3. p. 197. übi et fcomma vocatur, b. e,
. feftiva dictio, cum amoenitate quadam mordax.

Χάρις, venuflas, decor per omnem orationem ity
fufüs, ut facilius fentiri, quam explicari polfit. Conflit
his partibus: ὥρᾳ, οὐαρμόσῳ, τάξει, εὐρύϑμῳ., καιρῷ, nb
τρῳ. Sic Dionyf. Iud. Ly(: Cap. 10 et εἴ. bw: hane
virtutem his etiam loquendi formis, ἡδονῇ, apod/rg, τῷ
ἡδέως, κεχαρισμένως. ἐπαφροῤίτως γράφειν, Otünino 80»
tem τῇ εὐτομίς τῆς λέξεως fignificat. Sic et Eunspiusia
vita Iamblichi, Porphyrium et Anatolium cum illo ceg»

parans: οὔτα εἰς ἀφροδίτην αὑτῶν xa) χάριν val λεγόμαα ᾿

βέβαπται. Idem τὸ χαρίον τοῦ λόγου vocat T'hotius Bill
C. 61. ubi narrat Aefchinem orationes tres fcripfiffe, qua

appellatae fuerint xj prrec, partim ob numerum terme

rium, partim ob gratiam et amoenitatem orationis. Gre
tiam et l/enerem iunxit eodem fenfu Quintil. IV. 3. p. 10}.

— χάρις et κωμικὴ βωμολοχέα iunguntur ab Eunsplo ἃ.

Vit, Libanii p. 133. notanturque facetise, faless et vemm
ffates, quibus Comicorum dictio abundat. — Addit id ge
nus gratiarum ab Atticis diei μυκτῆρα εἰ. ἀλισμόν. Capi.
lationem et dicacitatem Latini dicunt, de quibus vid. Cie.
de Orat. 1], 54. fqq. Prior eum iocum notabat, illudve
enus hilaritatis facetae, quae per omnem orationem fs
a effet et perpetua: pofterior, quae' effet brevibus didis
peracuta, et cum celeritate coniunéta. — Plotarch. Sym.
of. κινδυνεύουσι οἱ ἅλες τῶν ἄλλων ὄψεν
ϑυσμα" διὸ καὶ χάριτας ἔνιοι προσαγορδύουσι αὐτούς. —
Detnetrio de Eloc. S. 29. χάρις eit venu(tas ex φομοίπον
tate membrorum fimilium et antithetorum. Porro

χες, QUasS et aseiruouc et χαριαντισμοὺς vocat, eidem (e ὦ

incundae acstaeque. diceidi forssae, quarum ufus eft ia
᾿᾿γλαφυρῷ χαρακτῆρι, gefállige, geifivolle, reitzende Der
fieliungen. — Quare χάριτας commemorat qug, gos

ΧΕΙ ^ —— 88i

gsc, quae acurnen quoddam et gravitatem habeant, De.
inde χάριτας etiam tribuit rebus ipfis, quae traCtantur, ut,
fi fermo eft de hortis amoenis, de Hymenaeo, Amores
e quo genere eft Sapphica poefis, vid. S. 128—32. Apud
Plutarch. Mar. Cap. 44. Antonio χάρις et σειρὴν τῶν Ads
wo tribuitur. vid. voc. σαιρὴν, et Crefoll, Theatr. IlI, 23.

X esn& Qao 9 αι. Dionyf. ep. ad Pomp. 2. p. 760. de.
Platone: χειμαφεοϑαι περὶ τὴν τροπικὴν Φράσιν, iaGfatur
et infolens efl in ἀϊξείοηο figurata.

X s fg. ἡ ἐκ χειρὸς ϑεωρία, eadem eft quae ἐνάγνωο.
eic, leflío, qua in manibus volumen habemus, contraria
τῇ ῥήσει, pronuntiationi, recitationi. Dionyf. Iud. lfocr.
Cap. 3. t. |

Χεῦμα. fufum dicendi genus, quod Platoni tribüit
Longinus 13. 1. ὁ Πλάτων τινι χεύματι ἀψοφηεὶ ῥέων,

Χιάφεσϑαι, decn[/ari, Hermogeni περὶ εὗρ. Lib;
]V. p. 174. dicitur de. commutatione et converfione qu&
tuor membrorum periodi rerpaxwAov, ἢ, e. duas προτά-
σεις, et duas ἀποδώσεις habentis, cum utrique protafi una-
. quaeque apodofis falvo fenfu adiungi poteft, et contta.
Talis periodus ex Ciceronis Catilinatia haec eíto: JVermo
eft in iudo gladiatorio paullo ad facinus audacior, 2) qui
Je non intimum Catilinae fateatur, 3) nemo in cena levior,
4) qui fe non eiusdem prope fodalem comsnemoret. — Haec
periodus x;ad&day poteft hoc modo, ut primae protafi
poíterior apodofis, et fecundae prima adiungatur: wemo
£fl in Iudo pladiatorio paullo ad facinus audacior, qui fe
non prope eiusdem [odalem, commemoret , nemo is. [cena [e-.—
vior et nequior , qui fe nou intimum Catilinae fateatur.
Vel ratione inverfa: nemo ín fcena levior eft, qui Je. non
intimum Catilinae fateatur , nemo in ludo gladiatorio au-
dacior , qui (6 non. eiusdem fodaletm. comtmemoret. — Haec
ergo omnis forma transmutationis, et μοταχειρήσεως τῶν
περιόδων, χιασμὸς dicitur a graeca litera X. Vnde et
Schol. Ariftoph. Nub. 518. χιάζειν dicit, quicquid vitio-
fum, aut novum, aut improprie di&tum fit. Scholia(tes
autem Ariftidis ad Orat. Panathen. apud Photium Cod.
240. eam format orationis, quae fententiarum reciproca-
tionem, mutatis verbis habet, χιαφὸν, et φροπτόλυτον,
διαξδληλον, πλεκτὸν appellat. Locum etiam Voffius attu-
lit in Inftitt. Rhet. V. p, 494. Pertihet e& forma ad id ge-
' nus

482 XAE

nus figurardm, quas οντιμοταβολὴν et. μοτάϑοσιν Rheto-
res vocarunt, de quibus füo loco diCctum eft. Ceterqm
de utilitate, quam iffa μεταχειρήσεως exercitatio praeftet,
cf. Cic. in Bruto, et Crefoll. Theatr. IIT, 26. p. 350. qui
Chiafmum hunc rhetoricum cum Quadro confert , unde
quadrare periodos et orationem dixit Cicero de Orat, Ili,
44. Orat. 51 et 6r. !

᾿Χλευασμός. vid. voc. ἐπικερτόμημα», et alpuyala.

Χνοῦς, ἀρχομότητος. vid. voc. ajveg. Idem χνοῦς
οἰρχομοπινὴς dicitur Dionyf. Iud. de vi Demofth. Cap. 38.
. 1071, veluti pulvis ex antiquitate adhaerens orationi,
Vnde. cum Eunapius notare vellet Libanium illum anti-
quitatis ufum concinnitate quadam correxiffe , et miti
ita dicit: λέξιν ὑπ᾽ ἀρχαιότητος διαλανθανουσαν di
pac ἐκαλλώπιζαν, a pulvere veluti exterfo concinnabat,

Χολᾷ, λόγου, dicitur ut Juuoc, πνεῦμα, ὁρμῇ» e
τὸ Jspuov, quidam impetus et vehementia dicendi, vid.
Philoftr. Vit. II. p. 568. et in voc. Jepuéc.

X paía. vid. Hermog. Progymn. Cap. 3. et. Aphtho.
.ninS, qui ita definit: ἀπομνημόνευμα σύντομον, BUFÜXIK
᾿ἐπί τι πρόσωπον ἀναφερόμενον. Scholiattes Aphthon. in
Rhett. Ald. Aphthonianam χρείας divifionem in Aoymg»
τρακτικὴν, et μικτὴν» ulterius distribuendo perfequitur at.
que explicat. Quomodo a νοήματι et γνώμῃ differat, ple-
fibus docet Voffius Inftitt. Rhet. Lib. V. p. 421.

Χρηματίζειν, Lucianus de Hift. confcr. dicere
videtur pro: ἐπ rebus tra&landis occupari, quatenus hoc a
verborum et elocutionis cura discrepat. In illo tamen lo.
co Mofes Solanus σχηματίζειν legeudum eífe ceníebat,
vid. voc. χρωννύειν.

Χρηστοήϑεια, Deinetrio Eloc. S. 244. notat εἶεν
raCcterem animi fedatioris, tranquillioris, Sasftheit, Gut
müthigkeit. uic contraria δεινόξηςν σφοδρότης,, vehe
mentia quaedam et impetus animi ab affectibus acrioribus.

Χρόνος, menfura, vel mora, quam pedes rhythmi,
ci faciunt: v. c. in fpondeo longior mora eft, quam in iam.
bo. Ergo χρόνοι funt vel βραδεῖς, vel ταχεῖς. Dionyf. de
Comp. Cap. 18. p. 116. Longin. Fragm. 3. p. 272. —
vog etiam dicitur illud imervallum , quod fleri neceffe ef,

cam

ΧΡΩΟΌ.Ό.Ό.ς τς 983

cum literae divérfhm oris conformationem in -pronuncian-
do poftulantes, deinceps enunciantur, ut, cum'poft lite-
ram y enunciandum efl z,in his verbis: πλυταν πέμπε-
TS. Nam τὸ y et τὸ 4 literae non veluti coalefícunt in or
fed cum τὸ y pronunciavi, oris forma mutanda e&, ut v
v proferam. Vnde inter utramque fit quaedam mora et
χρόνος. vid. Dionyf. l. c. p. 159. i170. 171. et de vi De.
mofth. Cap. 38. p. 1069." Huc et pertinent ταὶ ἐξεραίσμαι-
^ «a τῶν χρόνων, quae de intervallo et mora, quam longi-
tudo fyliabarum et ἐσύνδετος ratio dicendi efficiat, Longi-
nus dixit Cap. 40. vid. voc. é£spsícuerx. — Vnde Hermo-
genes etiam Lib. I. vag! id. p. 186. φυϑμὸν ἰσόχρονα com-
imemorat , h. e. numerum. ΠΟΓ15 et intervallis parem, ets-
tünig. — χρόνος περιόδου Dionyf. de Comp.i23. p. 171.
dictus periodi ambitus, quatenus vel longior vel brevior
eít, οὗ πνεῦμα τέλειον ἀνδρὸς χρατήσει, quem- integer. viri
Jpiritus exfuperaverit. — Cicero haud dubie impre(fiones
. vocat, diflinRiones et variorum íntervallorum percu[fiones,

quae numerum efficiant, de Orat. III, 48. Quintilianus
autem £empora eodem fenfg commemorat in omnibus iig
locis, ubi de ῥυθμῷ fermo eft, ut Lib. IX, 4. δ. 46. ,,Rhyth-
mi, ἢ. e. numeri, fpatio Zemporum conítant,** et mox:
longam effe duorum £emporum, brevein unius, etiam
pueri fciunt. **

Χρῶμα, color, 1) ditum Rhetoribus graecis genus
aliquod orationis figuratae, qua efficimus, ut, quae dici-
mus, gratiofa fipt auditoribus, vel mirus faltem offen.
dant, quam íi apertius et liberius dicerentur. Nempe

lonyfius ἀγώνων ἐσχηματισμένων, f. controverfiarum,
vel orationum figuratarum in Art. Rhet. Cap. 8 et 9. tres
modos recenfet: 1) qui dicit, aliud dicendo, aliud efficit,
2) contraria dicendo, contraria efficit, 3) decenter et fpe-
ciofe dici. Hoc ultimum inprimis χρῶμα, dicitut: quo
quidem pertinet locus Quintiliani IV, 2. p. 189. ubi docet
fubinde falfas expofitiones locum habere, idque interim
ad folam verecundiam pertinere, unde cofor dictus fuerit,
h. e. ad pudoris cuftodiam, ut res diétu turpes narratione
aliquantum deflexae vel averfae aut velo quafi involutae,
minus turpes effe videantur; quemadmodum ad h. 1. Gef-
nerus interpretatus eft. Dionyfius autem Cap. 8. l.c. p.
282. methodum τοῦ χρώματος ita definit: émie/xsix προσ-

τεϑεῖσα Toig λόγοις, καὶ τὸ ὑποτέλεϑαι τῇ παῤῥησίᾳ, 3
αὐτὸ τοῦτο τὸ οὐδείοϑαι προσποιῶοϑαι, καὶ τὸ ὁμολογεῖν
βούλεϑοι

984 ^— ΧΡΩ ^

βούλεσθαι τολμηρῶς, μηδ᾽ ἀποκεκαλυμμένως Adyem, ἡ nb.
ϑοδός ἐφι τῶν τοιούτων λόγων, uayísy δὲ na) βαϑυτάτη à
γούτοις τοῖς λόγοις μέϑοδος, τὸ ἑτέρας οὐτίας ὑποβαλέϑη
εὐσχήμονας πρὸ τῶν λυπούντων λόγων. vid. quae ad voc,
σχηματίζεαϑαι et συμπλοκὴ notata funt, ,et cf. Crefoll ᾿
"Theatr. IV. 7. — 2) Hermogenes in px qug. p. 8. εἰ
). τὸ χρῶμα appellat colorem quendam defenfionis, ut,
Milo cau(am, cue recte occidiffat Clodiutn, fioc modo red-
dat: occidi enim infidiatorem, hoc e& χρῶμα; unde Her.
mogenes coniungit haec: τὴν αἰτίαν ἀποδιδόναι τὸ M.
γόμενον χρῶμα. — Sturmius ad Hermog. p. 67. illas αἰτίας
dicit χρώματα appellari propterea, quod plerumque ab
oratore iuvántur et quod oratores fua officia, five
et praetermiffa, five fafta et expleta pingant huiusmodi
caufis tanquam coloribus: Befchünigungen , Iti
paffim Vlpianus in Comment. ad Demofth. vid. voc. gene
ϑεσις τῆς αἰτίας, et Apfin. Art, Rhet. p. 699. ubi xou
τιον et χρῶμα appellat, fi quis confilium alicuius fadiim |
uirit vel defendendi vel convincendi caufa, — 3). Diosy:
fio in Ep. 2. ad Amm. Cep. 2. p. 793. χρῶμα τῆς λέξαι
dicitur is color, vel ea forma et ratio elocutionis, quain
fententiis inprimis vel feveritas, vel gravitas vel acerbh
tas, vel vehementia, aliave illius vis.et indoles apparet:
-Colorit , Charatter des eusdruks in. Rukficht. auf Sina sud
Gedanken. In illo loco ταὶ ὄργανα λόξεως & Tig χρώμειι
diítinguit, ita ut illa magis ad formam externam v
ium et compofitionem , haec ad indolem et vit fententis-
rum pertineant: τέσσαρα μέν éciy ὥσπερ ὄργαν α τῆς θυ»
ἀυδίδου λέξεως, τὸ ποιητικὸν τῶν ὀνομάτων, τὸ πὺλυεηδὲς
τῶν σχημάτων, τὸ τραχὺ τῆς ἑρμονίας, τὸ τάχος τῆς σηρε.
σίας" χρώματα P αὐτῆς, τό τα φρυφνὲν, ma) τὸ v
wa] τὸ πυκνὸν, καὶ τὸ αὐτηρὸν, καὶ τὸ ἐμβριδὲς, xa) τὸ de,
καὶ τὸ Φοβερὸν, ὑπὲρ ἅπαντα δ᾽ αὐτοῦ ταῦτα, τὸ παϑητ
vid. voc. ὄργανον et πλάσμα. cf. Οἷς, de Orat. III, as. εἰ
Quintil. Vl, 3, 107. ubi color dicendi eodem fenfu dici v*
detur, — 4) Deinde χρώματα etiam fünt pigmenta quse
dam oratoria , vel ornatus, quibus oratio ab arte inftroitof,
Sic Photius Bibl. Cod. 214. ἡ Φράσις οὐ τοῖς κακαδαινπισρέ.
yoic καὶ περιττοῖς ἐξωραϊζομένη χρώμασι καὶ ποικίλμασι τῆς
ἑῥητορείας. Itaque cum Quintilian. X, 1. p. 116. de Caffio
Severo ita ftatuit:** fi ceteris virtutibus colorem et gne
tatem adieclffet, ponendus inter praecipuos foret, hot
lenfü colorem dici arbitror, ut illam, quàm diximus, orn
tus oratorii varietatem et gratiam ihtelligàt, —Námi, ut!
| — feque

b

-

XPO | . ^ 585

"fequentibus patet, maxime ad acerbitatem, ad vim, ad

ftomachum ille Severus fefe comparafle videtur, quibus
ille colorc contrarius eft, qui elegantiam, nitorpmi et fua- .
vitatem orationi conciliat. vid. Capperoner. ad Quint. IV.
2.412. Pingere Latinos illo fenfü dixiffe, notum.* Vn-.

. de et ληκύϑους, quibus pigmenta continebantur, comme. .

v

morare folent, ubi orationem ῥητορικῶς ornatam fignifi.
cant. Cic. ad Attic. l, 14. totum hunc locum, quem ego
varie meis orationibus foleo pingere, .de flamma, de ferro,
(nofti illas ληκύϑους) valde graviter pertexuit. cf. Plin. Ep.
I, 2. et ibi Gefh. er Cic, ad Att. Il, 1. ubi de Commentario
Confulatus fui a fe fcripto ornatiflime: meus liber totum
lfocratis μυροϑήκιον, ac nonnihil iam riflotelia pigmen-
éa confumfit. Luculentius etiam Epift. 21. pum et polis.
tum a fe artis coloribus, Pompeium, h. e. fummis laudi-
bus ornatum, dicit. EE s. .
Χρωννύειν, τῇ λέξει, argumentum aliquód dictio.
nis veluti colore inffruere , h. e. certa idoneaque elocutio.
ne materiem fcriptionis veluti induere et ornare. Lucian,
de Confcr. Hift. 48. Docet ibi, quomodo verfari ab ini-
tio ftatim operis fcriptor hiftoricus debeat. Ergo has
veluti partes laboris diCtat: σῶμα ποιοίτω ἄκαδλλες dra καὶ
adxpSJowroy. ὦτα ἐπιϑεὶς τὴν τάξιν ἐπαγέτω τὸ κάλλος
καὶ χρωννύτω τῇ λέξει xo) χρηματιζέτω͵ (Mofes Solanus le.
git σχηματιζέτω) καὶ ῥυθμιζάφο., h. e. corpus faciat infor-
me adhuc , et artubus fuis nondum diflintum : Tum ordine
adietfo pulcritudinem inducat, et di&fionis colorem addat,
et orationem. rebus accommodet, δὲ compofitioni | /udeat.
Quae quidem verfio iuterpretis ita intelligenda e(t, ut tria
ultima verba χρωννόειν, σχηματίζειν, et ῥυθμίζειν, ad or-
natum ex elocutione , e figuris, et numero referantur.

Χυδαιολογία, nimia verborum affuentia, plebeia :
quaedam loquacitas, Photius Cod. go. de Olympiodoro; '
πρὸς τὴν πεπατὴη μένην κατενηνεγμένος χυδομολογίαν. — Alio
loco Cod. 88. τὸ ταπεινὸν καὶ χυδοῖον τοῦ λόγου iungit et
Cod. 196. τὴν ταπαινότητα τῆς Φράσεως, χυδομότητα λόγον
itidem fynonyma ponit. |

Χύδην, τὸ χύδην, oratio foluta et vulgaris, oppofi-

ta verfibus et carmini, τοῖς μέτροις. Ariftot. 11l, 9. 9. vid.

χυδοιολογία,

Χύσις, proprie de aequore late diffüfo dictam vo-
cem Longinus 12, 4. adhibet, ut Ciceronis characterem
| Bb ^ defceri-

M. Φ

-

486 ΧΩΔ

deícribat, cuius orationis magis fpatio/a magnitudo fit;
quam vehemens et ταϑητικῆ. — Apte illi metsphorse uti-
tur verbo καταντλῆσαι, h. e. rerum tnultitudie obruere,
et veluti perfundere: ó μὲν ydp (Δημοιθένης) dv een
a Moy ἀποτόμῳ, ὁ δὲ ἹΚικέρων dv χύσει. — xoupóc δὰ το
Δημουϑενικοῦ μὲν ὕψους καὶ ὑπερτεταμένου ἐν τε tic deri.
cac; καὶ τοῖς σφοδροῖς τκάϑεσι, καὶ ἔνϑα δέξ τὸν εἰκροατὴν
τὸ σύνολον ἐκπλῆξαι" τῆς δὲ χύσεως, ὅπου χρὴ καταντλῇ»
σα!. cf. Berger. de nat. pulcrit. orat. p. 135. -

. Xeo9, περίοδος, dicitur, quae in membrum iufto
brevius definit. Demetr. Eloc. 18. Eadem awozsxek
vid. voc. μείουρος. Eodem fenfu Quintil. IX, 4. 70. εἰσι»
claudas et pendentes vocat, fi relinquantur, h. e. 8
iufto citius et brevius abrumpantur. — χωλὸν uérgey De

metr. $. 301. opponitur τῷ εὐϑέϊ, et eft ἄῤῥυϑιμον. Sere

mo ibi eft de συνϑέσει διαλελυμένῃ h. e. ea compofitione,
quae rhythmum et metrum, hoc eft, iucundum verborum

numerum et harmoniam refpuit. vid. pase et cf, Cicer. —

Orat, Cap. 58.

Χῶρα. Elegans ufus eft locutionis γχῶραν τοιᾶν ἃ
τῷ ἀκροατῇ ap. Ariftot. Rhet. IIT, 17. 25. h. e, auditorem
ita praeparare dicendo, μὲ benevolo et Inbenti amimo ea ae
cipiat, quae deftn/or contra criminationes adver/arii prole
turus efl. Hoc fit, cum ea, quae fibi contraria funt, re
fütaverit, —Nititur autem illa locutio praecedenti, qu
Ariftoteles: ufüs erat, metaphora: ἀνδρωκον -πριβαβο
βλημένον οὐ δέχεται ἡ ψυχὴ, τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ λόγου,
ἐὰν ὁ ἐναντίος εὖ δοκέϊ εἰρηκέναι, fi. adver/arius vere dixifi
vifus fuerit , tum auditor non facile locum ἐπ animo fae d
velinquit, qui multis criminibus antea fuerit infünulsiss.
Ergo fi orator haec crimina ftatim ab initio occupat et re
futat, χῶραν ἑαυτῷ To; ἐν ἀκροατῇ, et ψυχιὶ exper
δέχεται αὐτὸν et eius λόγον.

Χωρογραφεῖν, τῷ λόγῳ, dtfcribere regionem vd
gentem latius, atque excurrere oratione in talem defcri
ptionem. Sic Menander Jiap. dm. p. 617. quod antes

τὸ περιεργῶς ἢ πατρίδα ἢ ἔϑνος ἐκφράξειν dixerat,

Ψ.

Ψελλισμὲς, mollis et delicatula ratio daclamend,
cum affectatione, et venufta balbutie; quod et wAsegs
| -—-

tins -Β

Verr. .. 381
Φωνῆς ἀγεννὲς καὶ μαλακὸν appellant. vid. Tatian. adver.

füs Gentes. Plutarch. de aud. Poet. Philoftrat. in' Philifco,
Omnino cf. Crefoll. Theatr. IIT, 18. et voc. πλάσμα.

l

Ψήγματα, proprie funt fruftula lapidis, quae ex
malleo fabri lapidarii refiliunt , Aic&/teine. Cam. his Lon.
ginus 1O, 7. comparat otioías et inutiles ad magnam fub. -
limemque fententiam acceffiones, quae per fe nihil habent
fuüblimitatis, ita ut hinc oriatür μέγαϑος συνοικοδομούμενον,
magnitudo cenglutinata, eine geflic&te Grüffe; metaphora
ducta ab aedificiis, quae parvis lapillis compofitis ex-
ftruuntur, nec folidam in fe molem habent. cf. voc. z«ga-
πληρώματα. Similis metaphora eft, qua Suetonius (Ca-
lig. 53.) narrat Caium dixiffe in Senecae oratione, are-
sam e[Je fine calce; quamvis id, ex fententia quidem .Ca-
fauboni, ad orationem in minuta membra .concifam, vin-
culisque et ambitu deftitutam pertinet.

V ;À6v, πρᾶγμα, res nuda, quae ex neceflariis fo-
Ium conttat, ceteris omiffis, quae orationem magis, exag-
gerent et circeumducant. v. Hermog. περὶ i. Lib. I. — qu
λοὺς λόγους, pro oratione (σία. cui ταὶ μέτρα, carmen, '
oratio poetica, oppofita funt, dixit Áriftoteles Rhet. I1T, 2.6.
In loco autem vexato Ariftot, Poet. Cap. 1.9 émoxo/fx μόνον
τοῖς λόγοις ψιλοῖς, ἢ μέτροις fcil. μιμῶται, intelligendum effe
goefin. cantu . deflitutam , cum ex omni capitis illius con-
texto intelligi poteft, tum inprimis doCtiffimorum Anglo-
rum, Thyrwithi, et T'winingii, recentiffimis Commen .
. tariis ita demonftratum eft, ut, praeter ViCtorium, qui
- illum fenfum primus proxime attigit, ceterorum interpre.
tum fententias abiiciendas exiftimare debeamus. — Neque
iam, quam Ariftoteles Cap. 2. Ψιλομιετρίαν dixerit, du,
bitari poteft. |

ΨοφΦοδεὴς, qui vehementius dicere non audet, ' qui
graviores orationis fonos vel veligiofe vel anxie vitat. Sic
Dionyf. de vi Demofth. Cap. 18. p. 1607. de lfocrate:
ψοφοδεῆς, καὶ οὐκ εἰσφέρεται τόνους κραταίου. — Ad mos:
res et characterem transtulit Plutarchus in Comparat. Ni-
ciae et Craffi Cap. 2. ubi in Nicia fuiffe τὸ ψοφοδεὲς καὶ
ἄτολμον, Craffum autem f/cucv καὶ τυραννικὸν dicit.

V doi, literae confonastes, a quibus diveríae fuüht
Φωναὶ, vocales, unde τὸ Φωνήεντα dicta, ex mente Ari-
ftotelis apud Dionyf. Compof. Cap. 14. — ψόφοι xa) d-

᾿ ΒΡ 2 ϑύραμο

388 v YT

*

SupduBoi, voces inanes, quamvis mogni frepitus, grin.
dubie fotmae , κόμπον ὀνομάτων πολὺν, γοῦν δὲ ὀλω
ἔχοντες ,»de Platone, a fermone tenui et plano,
ad grandem fplendidamque dictionem (sic κομπικὴν dixe
oxaA ay). tranfiliente, Dionyfius ep. ad Pomp. 2. p. 763.
baolo poft ὄγκον τῆς ποιητικῆς κατασκευῆς, et rpowimiw,
καὶ ὀνϑυραμβικὴν Φράσιν dicit. vid. voc. φόμφος,, et Οτείο)}
"'Theatr. IlI, 23. p. 325. Vnde τὸ ψοφῶδες: grandiloques,
Jonorum, de verfibus dithyrambicis Ariftot. Rhet. ΠΙ, 3.
—— dSonitus /uos Cicero commemorat ad Attic. T, r4. ubl
de oftentatione , pigmentisque oratoriis, quae adhi
loquitur. 007

V oy pa, refpiratio, h. e. mora et intervallum, quod :

locum habet inter plures fpondeos fe infequentes, prae
fertim in verbis disfyllabis; τὸ μεταξὺ τῶν ὀνομετων ψύη-
ux ap. Dionyf. Comp. Cap. 20. p. 141.

Ψυχαγωγία, oblatio, quoad utilitati
eft, Rück/icht auf blofe Unterhaltung, end B

derasg
des V'ergnüigens , welche ein Schriftfleiler beabfichtigt. lt.

Dionyf. epitt. ad Pomp. 6. p. 784, de opere hiftorico Theo.
pompi: μηδεὶς ὑπολάβῃ, ψυχαγωγίαν ταῦτ᾽ εἶναι. μένιν
οὐ γὰρ οὕτως ἔχει" ἀλλα πᾶσιν ὡς ἔτος airaiy , ὠφέλεμν
παρόχει. Sic et ap. Ariftot. Poet, 5. τὸ »

quod animos allicit, iucunde tenet. Apfini Art. Rhet. p.

413. τὸ ψυχαγωγεῖν. notat, auditorem ad fententiam pet
trahere, perfüuadendo aut docendo: οὐ Ψψυχαγωγέσας μὲ
γοητεύων μετὰ τινὸς χάριτος xo) ἡδονῆς y mof conciliabis ti
bi auditorem, nifi eun gratia et fuavitate dicionis veluti
. émfajcinaveris. δὶς et Plato in Phaedro ftatuit dicendi ἢ»
cultatem effe ψυχαγωγίαν, h. e. ducendi et' permovendi
animi artem quandam. "LN

Ψυχρός: Ariftot. Rhet. ΠῚ, 5. rd ψυχρὰ ἂν τό
ζαρσι γίνεται κατὰ τὴν λέξιν, “ἐν τε τοῖς διπλοῖς ὀνόμασι, ἐν
τῷ χρῆσαι γλώτταις, ἐν τοῖς ἐπιϑέτοις ἢ μαπροῖς 34 das»
ροις, ἥ πυκνοῖς, dv ταῖς μεταφορωᾶς. cf. Longin. 4
ubi variis exemplis frigidae elocutionis rationem exp
eiusque caufam Cap. 5. init. hanc definit: &xzayra μέντω
τὰ οὕτως ἄσεμνα διὰ μίαν ἐμφύεται τοῖς λόγοις αἰτίαν, δὲ
τὸ περὶ τὸς νοήσεις καινόσπουδὸν, e fiudio novarwem ὑπῆν
fiarum oritur. Apud Dionyf. Art. Rhet. το, 4. ψυχρὰ καὶ
ἀσθενῆ, quae lanquent et frigent, Cenfür. Scriptt. 3, 3.
ψυχρῶς καὶ ἀκαίρως iungit, líocratem ψυχρὸν. dicit, quia

figures

— ———uao— ^

VYTYX | 389

- figuras longius arceffat, nec rebus convenientés faciat,
' nec modum teneat, in iud. Ifocrat. Cap. 5. Iunf'untur et.
lam ψυχρὸ καὶ μειρακιωδὴ σχήματα, qualia funt xyri9é-
σεις, πάρισα, et quorum exempla adferuntur a Dionyfio
de vi Demofth. Cap. 10. p. 10, 4. ex oratione lfocratea,
ubi femper et ad fatietatem usque hae formae occurrunt;
ἐκεῖνοι μὲν, ἡμεῖς δὲ. τοῦτο μὸν, τοῦτο 03, quare antea di-
xerat μειρακιώδη πάρισα, καὶ τὰ ψυχροὶ ἀντίϑετα. — De-
metrius Eloc. $. 6. ψυχρὸν dicit eum, qui ἀποτυγχάνει
TOU πρέποντος, ἢ. e. qui non eo modo loquitur, quem res
et natura poftulat, ut fi quis rem parvam ettenuem mem-
bris grandibus et verbis magnificis defcribat. $. 114. τὸ
ψυχρὸν definit: τὸ γειτνιοῦν τῷ μεγαλοπῤεπεῖ,,χ vitiam gra-
vitati contrarium, ut ἢ magnifica verba in rebus humili-
bus et turpibus adhibentur; quod Longin. Cap. 30. τῷ ὅγ-
xo tribuit, cf. S. 247. ubi τὴν ψυχρότητα τῇ δοινότητε op-
. ponit, ut vitium contrarium. Oritur etiam τὸ ψυχρὸν ex
difciplina Demetrii, Ariftotelem fecuti, e ridicula et ni.
mia hyperbole, S. 115. et 124. ineft in epithetis otiofis et
affectatis, in compofitione nominum dithyrambica, in
metaphora inepta et audaci, $. 116. — porro in rhythmo
vitiofo , inertique verborum compofitione, ut, fi per to.
tam fententiam aliquam longae fyllabae continuantur S.
117. Bene etiam $. 119. τὴν ψυχρότητα cum vitio morali;
quod eft in arrogantia vel fuperbia, comparat: ZBombajt
verhàlt fich gegen wahre Grüfle und Stárke des. /Ausdruks,
wie Prahlerey und lerme(Jenheit gegen wahren Stolz und
Edelmuth. — Hermogenég haec fere omnia traCtatin Cap.
«περὶ xxxogzÀou Lib. IV. esp) sup. p. 212. — Photius Bibl.
C. 160. de Choricio Sophifta: dj τὴν ἄκρατον τῆς τροτῆς
ἐκτροπὴν, εἰς ψυχρολογίαν ἐκτίττει, mimio metaphoricae
di£tionis fludio, in frigiditatem delabitur, — Vnde et qv.
χρεύεοϑαι diCti Rhetotes, qui duris 'ineptisque metaphoris
uti foleant, ab Hermog. περὶ ἰδ. Lib. 1. p. 68. vid. voc,
παχύ. Cicer. Orat. Cap. 26. ,,vitabit etiam quaefita, nec
ex tempore fi&a, fed domo allata, quaé. plerumque fünt
frigida." 1n genere autem τὸ ψυχρὸν tribui folebat fcri»
ptis illis, in quibus nihil effet, quod valde placere, le.
Coresque tenere poffet. Sic Diog. Laert. de Stilpone Cap.
8. Φέρονται δ᾽ αὐτοῦ διάλογοι ἐννέα ψυχροὶ, unintereffante,
.oJehlechtgefchriebene Dialogen. Δὰ Ariftoph. Thefmoph.
855. ubi Παλαμήδην ψυχρὸν appellat, Bourdinus Schol.
ψυχρὸν παλεῖ διὰ τὴν ψυχρότητα καὶ ἀπειροκαλίαν ταύτης
τῆς τραγῳδίας. ψυχραὶ γὰρ λέγονται τὸ ὠπείρως γραφέντα,
tt s 3

-

390 | fjAH
xa) τοὺς ἀκροατοὶς oU παροξύνοντα, οὐδ᾽ ἐπεγείροντα,, οὐδ᾽
ἐπτιχάρειαν τινα ἐπιφέροντα. cf. Crefoll. Theatr. IIT, 23.

p.332. Hefych. ψυχρολόγος᾽ μηδὲν χρήσιμον λέγων. ψυ-
χρολογίχ" ψευδολογία. | |

|.

(2:03. Demetrio Eloc. S. 70. eft cantus ille, et
veluti modulatio fonora et numerofa, quae fübinde e gon-
curfü vocalium oritur: antea su(puvíay dixerat. Mox as- .
λίσματα et ix ἐπεμβαδλομένας dde; appellat. Deinde
à» Rhetores dixere, quam /cenicam modulationem vocat
Quintil. XI, 3. quae quidem nitebatur τῇ ἐπιτάσει τοῦ M«
yov , ut tradit Philoftratus in Vita Favor. Lib. L. p. 491.
Jdem in Vita Ifaei p. $15. dicit Ifaeum reprehendifle Dio-
byfium Milefium, qui cantillando declamaífet, μελέτας
σὺν δῇ ποιούμενον. . Alio loco in vita Vari Lib, II. ag 620.

καμπὰς ἀσματων appellat. cf. omnino Crefoll. 'Theatt. III,
' 18. et Vacatt. autumnales, ubi ex inftituto omnem So-
phiftarum pronuntiationem illuftravit.

(00 δεινὸν, πρᾶγμα, materia vel irgomentam, gii
veluti cantabile fit, et μέλος admittat. Lucian. Khet-
praec. Cap. 19. ubi Rhetores πάντα ἄδοντας exagitat. -

ὩΩ,ραῖος, λόγος, oratio matura, h. e. virilis, lscete
tofa, quam Hermogenes aliis in locis ἐκμαίαν, et wyss-
Ἱματικὴν dicit. vid. Lib. IV. ep) svp. pag. 188. 190. et οὗ
VOCC. πνεῦμα. ἀκμή. 27s

Ὡἔραϊσμὸς, pulcritudo elocutionis. Dionyt Comp.
Cap. 1. quae et ab eodem ὥρα dici folet, cf.
Menandrum p. 36.

Mh ercufvyov, πρόσωπον, perfona finita, h. e. quse .
nominatim introducitur, ut fi Milo accuíatur de caede,
Rofcius parricidii. His contraria funt ἀδριφα, ut parrici-
da, percuffor, veneficus, fine nominis deünitione. Y.
Hermog. é«up. saa. p. 36. | |

V.
— —

í

INDEE

INDEX I

SCRIPTORVM ILLVSTRATORVM.
ET EMENDATORVM

A riftophanes Ῥ. 133. ;
Ariftoteles 75. 95. 168. 129.

us 135. 196, 290. 341. 346.

Athenaeus 140.
Cicero 70. 110. 123. 171. 326.
Demetrius Phal. 75. 268.
Diogenes Laertius 87.
Dionyfius Halic. $7, 75. 80. 95.
143: 233.
Eunapius 63.
Ifocrates 280.
Iuvenalis 116,
Libanius 286.
Longinus IOI.

ucianus 137. 280, . "E
Menander PA 76. ed

Petronius 121.

Philoftratus 78. 94. 96. 119.

Photius 119. 138. 280. '

Plato 88.

Plinius 99. 108. 166. I7I. 324.

Plutarchus 89. 118. 130. 333. 264.
269. 281. 344. 349. 347.

Polybius 73. 81. 178.

Quintilianus 36, 49. 196. 224,
261. 264. 270. 320. 358.

Scholiaftes Hermogenis 139.

Seneca 77. 347. 349-

Suetonius 122. 263.

Suidas .34. 265. .

Synefius 94. -

. Tatianus 77

Thucydides 1$.

V

INDEX II.

VERBORVM GRAECORVM EXTRA
ORDINEM LITERARVM PASSIM
EXPLICATORVM

A

ἀγκύλοι λόγοι 31K.

ἀγωνιτ ἧς 7.

ἀγωνιφικὰ σχήματα 87.

αἀδολεσχία 471.

ἀδρὸς χαρακτὴρ 163,

ἀηδόνες 208.

αἰτιολογία 41.

dxardsgoQos βάσις 43,
dus Ir. ᾿

dxígatos ἦχος 10.

ἀἐχέφαλα σώματα 4I

perio-

392

ἀνατροφῆ 3t.

ἀναφορὰ 23. $7.
ἀνέδρατος periodus 26r.
ἀνεπιβέλευτος “λόγος. 120.
ἀνεπιδήτεντα ὀνόματα 129.
ἄνεσιν I23.
ἀνγηρογφαφεἶϑαι 33.
ἀνγυποφέρειν 24.
ἀντανάχλασες 20.
ἄντεςραμμένον 41.
ἀντικεέῖϑοι 27.

ἀντίληψιν 277.

ἀντιμετα βολὴ 412.
ἀντιπρότασις 24.
ἀντιςῥοφὴ $8.
ἀντονομάςειν 22.

ἀξίωσιες 36.

dirai rwas ἐλέγχων Ἰοῖ.
ἀτακμὴ παάϑες 14.
draviégyos λόγος 120.
ἐπαντήσεις 34. 66.
“περίγραφος periodus 261. asus

ὠποικτικὴ periodus 257.
ὡποκοπὸὴ 37.
ἀποπλάνησες 36.
ἀποτείνειν λόγον 99.
ἀποτροπὴ 298.
ἀπόφασις 446..
ἄρκυς λόγων 311.
ἁρπαϑεὶς ῥυθμὸς 53.
ἀρχὴ λόγων $6.
ἄσπορα 38.
ἀςεΐζεθαι 44.
ἀσύμμεκτα IO.
ἀταξία 163.
αὐξητιχὰ 36. 48.
αὐτοματισμὸς 49.

ἀφοδος 85.

ἀφοριεικὸς χαφαχτὴφ 4$.
Β

βαίνειν 56.

βακχεύματα 4.
βαρβαρόλεξις $4.
βάσις ῥυϑμᾶ 285,
βιολογαϊν 14}.
βιολογέμενα $8..
βλακῶδες 6o.
βροντῷν 127.
βφόχοι ἀπάτην 311.

Γ
ψλυκύτη: λύγυ 1. $.

INDEX I

γλωττὴμ ἁτιπὸν δ:
γνωμολογ εἴν á3. . ..
γνωμοτύποε 6a.

γνῶσις ua
γοητεία A
γραφικὴ

wv 65.
Y» $-

Δ

δϑαιταλυργοία ῥητοφείας 495.

deursgayowrHs 71.

δημοτικὸν, τὸ 335.

διαβεβλημένα πρόσωπα 73-

διαγωγὴ 73.

διαίρεσι τόσευν
314. |

διαλληλον 381. 1

διάλυσιε; 78. 482.

διαπονεῖν τῇ Affe 136.

διαπόρησις 38.

διάφῥιψες 82.

diae xev 107.

διατολὴ 77.

διαχύεϑαι 172.

διδασκαλεῖον 83.

διεξουδεύειν Ἀύγον 8$. .

διεῤῥιμμένον 25.

διήγησις φητορικὴ 92.

γαγκαῖα 18.

. δικαφολογεκῆὴὶ ποιότηξ

dixrua 11
διπλασιολογία 88.

dg. ín προοΐρεια 139.
ϑρεμεῖαι Φύσεις 164.
dgoj4os Ἀόγων 300.
ὀνσπαραπολύγητον 142.
δυσφραάδεια 147.

K

ἐγκράτεια 17.

ἔδεσμα 149.
εἰδωλοποιΐα τῶι.
εἰκατὴς 7.

eixovígev 1541.
εἰκονολογίαι 94.
εἰρομένη λέξις γ4.
ἔχλυσις 99.

ἐκπονῆσαι Aóyay 309.
ἐλαττώματα 2$. 177.

ἐμβόλιον 118.

ἡμβραδύνοιν 83
ἐμμέλεια λόγων 103.

ἐμφέφεια ὀνόματος 37$.

ἐνεργητικὰ 89.
4

γνϑυμηματιπον 65.

INDEX H '

ἔνσασις 2$.

ἔνεατα 36.
ἐντραχεῖς φύσεις 264,
ἐξεργασία 76.
ἐξέτασις 11}.
ἐξετήφιος Aoyos 97, 333.
ἐξωμαλισμένα ὕψη 14.
ἐπαῖνος 92.
ἐπαναληψις xg. 348.
ἑπανϑίςζειν 23.
ἑἐπανοδος I24. .
ἐπεξάγειν λόγον. 73.
ἐπιδρομὴ 130. |
. ἐπίϑετοι ἀρεταὶ 16...
enísooQa, τὰ 336.
ἐπισφραγησις $7.
ἐπιταχύνειν 86.
ἐπιτηδεύειν 106. 308.
ἐπιτιμητιχὴ periodus. 247.
ἐπιτφέχειν 131.
ἐπιτροπὴ 96.
ἐπιφορὰ 111.
ἑποικοδόμησις 183.
ἐργαςφεῶαι 67.
ἐρώτησις 262.
írtgdoid oy I3.
írtgongócomoy I$.
ἑτερυσχημάτιςον 13.
ἑτερύχρονον I3.
φὐγλωττία I4$.
εὐδοκιμᾶντα 44.
εὐδόκιμον 71.
εὐςζηλία 167.
εὐγυδικία 214.
εὐπινὲς 26$.

εὔπορα 38.

εὐπορεῖν 14}.
εὐρυτομία 271.
εὐτέλεια 30$.
εὐφοαδεια 138.
εὐφωνία 146.
ἐφημερίδαι 366.
ἔφοδος 293.

Z
C4TMTIXOV. 130

"
ἡδονὴ 62. 149. €

»JoAoyevy 153.
φἰ)ογφραφήσαι 102.

ἡναγκασμένα Afyenm 17. 49.

, 0
ϑαύματα I3.
έσις 42.
θηρεύειν rés δικατ ἃς 120,
ἡ ξὶς κρυτικὴ 153.

΄

l1
1ds0« λόγοι "164.
ἐσχυρίζεϑαι 72.

K

xaxosojoy 168.
«axorexvía 260.

παι γφαφίαρ΄ 98.
καλὸν, τὸ 149.
κατάγλωσσον 63.
κατατατικαὶ ἔννοιαι 141,
καταφορὰ 348.

πατεγλωττισμέναι λέξεις 63.

κατελλιπὲς 102.
κπκατεπιτηδεῦσαι 55.
κατεςραμμένη λέξι ος.
xarog$9ouara 2$.
πεκολπωμένα 186.
κηληδόνες 181.

πηληδ μὸς I8I.

κιγχλίδες 311.
κοιλοςτομία 178.

κοινὴ ποιότης 278.
κολάζειν 346.
πολαχευτιχὰ 1ζξζ.
πορυβαντιᾷὰν $4.
as(oAoyía 318.

πρᾶμα 178. -
κρᾶσις, TU σχήματος 327.
τρατεῖν ἐπὶ λόγοις 56.
πρόταλοιε 192.
“ρότος 98.
wgstixos 190.
xT440G 18.
κυκλδόαι 118.
A -.-
Aaxovoan] βραχυλογία 69.
λήκυϑοι 385. ᾿
λογικὴ ποιότης 27b.
λογοδιάῤῥοια 300.

Ἄνυσις 29.

μαπρολογεῖν 99.
Méystos 69,
Bb ς

393

394 INDE X II

μελέτη 78.
μελίγλωσσοε 308.
μελίφϑογγοι 208. -
μεφικὴ διήγηφιε 86.
μέσον, τὸ 331.

μέσος χαρακτὴρ 163.
μεταβαΐλοιν δι"
μετάβασις 66.
μεταξυλογία 118.
μετάςτασις 39.
μεταχειρίφεθαι 67.
μετροειδὴς λέξεις 104.
μηκύνειν λόγον 60. 99.
μηχαναὶ 311.
μικρολογία 197.

μονόκωλος periodus 3$9.

μονομερὲς 137.
μονότονον, τὸ 283.
μυσιπὸς ῥυϑμὸφ 106
μυχτὴρφ 3$0.

Ν

ysavisueda, 553.
νομικὴ ποιότης 376.

E
ξηροκακοδηλία 167.

Ó

elxovojsía 135.
ὁλιγύῦλα 38.
ὀλύμπεος $6.
ὁμοσχημοσύνη 230.
ὁρμὴ 10,

n

φᾳᾶάγαι 311.

φαϑητιχὴ 36.

“παϑὸος 142.

παραβολιὴ ποιητικὴ 93.

φαραγφαμματιαμοῦ 241,

sagaxgsces 311.
παφράλειψις 446.
παραμυϑάϑιαι 31.
παριναγπαάσα 37.
παράσημον. TÀ 307.
wagóncía 130.
πεπενωμένον 265.
περιᾳγωγὴ 336.
περιέργεια 17.

s egit obe πὸ ἔγπλῃμα as.

weyeys nod 2.000: 266.

sisixós , o 266.

sAccev 36.

πλασμαᾳ 13. 36.
πλεντάναι 311.

sAsxrOy 181.

φῳλεονεκτᾶῖιν 143.

πληγὴ 96.

wAoxaj 21Ὲ0Δ.

πλοχὴ 28.

φποιχελία 348.
φολύπλοκα, rd 308.
πολυσύμβφωνοι λέξει» X16.
φόριμον, τὸ 143.
πραγματικὴ ποιόψη: 276.
πραγματεία 283.

. προβαῆλαιν 486.

προβλήματα 149.
προβολαι 39.
φροβολὴ 29.
προδιατύπωσι 293.
φιροδιήγησις 293.
φφρφυηγυμένη αἰτία 18.
προγύτερον, σχῆμα 37
προολαλιαὶ 193. 2E
προσκορὴς 282.
πρωτόζευγμα 148.
πταισμάτα 38,

"

πυργὸν 373.
e
inrogdon 71.
ῥητορεύειν
φυμὴη 303.
^
eceda 54.

σεσηρφέναι 334.
σκιαμαχία 369. .
«xivda2of9ga ἑπῶν 311.
σχολιαὶ ἀπάται 311.
σμικρότης 36.
σολοικοῷανὲς 310.
aoQusea 144-
σοφινὴς 311.
onusddgev 73.
vgayyo^ía 311.
«cacudQsdaq 44.
τάσις 163. U
e£»gex35»a( 30.
τιβαυὰ λέξις $4.
τρεπτόλυτον 3814
τροφαὶ 311.
φυγγνώμη 25. -

evyso

INDEX n "^ $895.

συγκοπὴ 33}.

σύγχρφησις 28.

σύγχυσις 361.

συςυγία 331.

συλλογισμὸς. 8. 236.
συμβόλαια 328.

συμπλέκειν 74.

συμπλοκαὶ σοφισμάτων 211,
σύμφϑαρσις 178.
συναγωγὴ 19.
Gvyaigegis. 11, 76,
συναλοιφὴ 76.
συνάφεια 79.
σύνδεσις 46.
συνεζευγ μένον 148.
συνεπίτροφα 336. Y
συνηγορεῖν 72.

συντάξαϑαι 332.

| υντομέα &o '
σύντομον 6.

συνῳδὸς ἦχος 16.

evsgoy yvAÍgay 320.
συτφοφὴ 170. 313.
σχεδιάςειν 11. 49.

. σχέδιος λόγος 338.
᾿σχετλιασμὸς $5
σχοινοτενῆ 313.
σχολάςξειν 84. 345.

σχολὴ 83.

Φωφρονέςεροι ξυϑμοὶ 28,

(

T

φαξις 76.

«απεινὸν 162.
ᾶ“ελευτὴ 20.

τιγέμενα 156.
τ-μητικὸς τόπος 68,
TonoygaQía 84. ,
Tozodscía 345.
rgaxuQovía 147.
«οιβὴ ἄλογος 14.
veoxegos ὀυῆμοὸς 358.
φυρφαννεῖν $6.

ὡραῖος λόγον 273

4

Y

ὑπερβιβασμὸς 2.
ὑπερτεταμένα II.

υὑπερφωνῶν 145.

ὑπόβακχος

ὑπόῤευξις ὃς. 148.

ὑποδήλωσις 3

ὑπόδεσις 15

ὑποχριτικὴ λέξις 4. 104.

ὑὉπομεέρισμὸε 409.

ὑπόμνημα $.
ὑπόνοια 325.
ὑποπίπτοιν 163.
ὑποσόλοικα 10.
ὑποτγμὴ 393.
Umosgops 39.
ὑποσυτολοὶ 363.
ὑπόσχεσιν: 288. 298.
ὑποτακτιχὸν 30.
ὑποχωρῶν 14.
ὑψηήλοφοε λόγοι 373.

X

Q. . ν

Φορὰ 163.
Φραξικὴ χάρις t.
Φρφοντιεήφιον 83.

x "oq
κασμῳδία: 271.
Χλευασμὸε 96.

χρῶμα 2123. 327. dyrifatuxdy

/

30.
κωλὸε 37. μέτρον 158.

Ψ
Ψιλὴ διήγησισ 53.

9. 2a

INDEX

396

INDEX

à ἦν À—

-

III

VERBORVM LATINORVM AD
TECHNOLOGIAM RHETORICAM
PERTINENTIVM

Abftiffa 37.

abufio 176.

accurata dicendi fotma r$5.
acer 9o.

acerba vox 265.

acerbitas 320.

αἴδίο oratoria 364. actiones pu-

pillares 130.
aBiva verba 89.
aculens 178.
adwirabile dicendi genus 244.
adftriclus 6.

adverbia 339.
adulterina verba 24$.
aequivoca verba 331.
aeffimatio 368.
affectatum genus dicendi 256.
effirinatio 176.

&lbae fententiae 198.
allocutiones 151.
altercationes 136.
amaritudo. 264.
amplitudo orationis 226.

ὁ amnominatio 251.
amteoccupatio 292.
Antiquarii 43.
antiquitas impexa 143.
apparata oratio 174.
applaufus 146. 189.
appofitum 158.
aptum dicendi genus 69.
argumenta 134. 266.
argumentatio 48. 134.
aridum dicendi genus 226,
artificia dicendi 239.
artificiofa elocutio ΟἹ.

artificiofior orationis tracfatio 246.

artificium vbetoricum. 353.
ars vbetorica 353.

erx eloquentiae $7
afptritas orationis 356,
efenantia. 249.

Aitticifmi affeCtatio 360.

attollere elocutionem 8$.

attributa. 360.

andacia elocutionis 364. oratoris
ibid.

enda elocutio 244. 247.
averfio 40.

brevitas oratienis at9. 333. 39€.
bellaria orationis 33.

C

cadere, oratione δός.

caefa oratio 7$.

calwnnia 17$. -

candidum dicendi genus 197. ote
tio 107.

Candor τοῦ.

caffigatio loquendi 195.

Celeritas orationis 66.

celfitudo 362.

Cbiafinus 382.

circuítio 263.

circumcifà expofitio 6o.

éircumdncere oratiónem 864. 25.

circumiedla eratio 284.

circunflantiae 360, 7

Circintonfa oratio 339.

claiofa oratio 144.

Cla»itas orationis 39$.

claufula 20. $6.

collatio 241.

colíectie 19.

colle&iva 345.

collifio literarum 327.

color 383. dicendi 268.

colorare oratione 3423.

Cominentaria 99.

commentatione; 309.

cominiferatio 10].

commi (fienes 123,

INDEX II . 997

eowmoratio 83. 126.

Communicatio 50.

compar 161.

Couiparatio 93...

cempellatio 193.

Cowipellatoria oratio 297.

compenfatio 26.

complexio 88. 327. ]

Conpofita verba 88. oratio 322.

compofitio verborum 268. 331. 333.

goinprebenfio 394. verborum 249.

concentus 222.

Conceffio 321.

concimmitas 320.

concifa dictio 78. 172. 322.

concitata oratio 176.

concurfus vocalium 323. 328. 330.

condere carinen. 274.

Condimentum 149.

conduplicatio 123. -

confivinare argumentis 128. 173.

conflictiones caufarum 239.

conforinatio fententiarmn. 343.

confufio 324.

Congeries 8. 328.

coniectura 318.

coniunclione; 338.

conqueflio 338.

confifiere in 1udicio 45. 329.

confonantes literae 387.

tonflitutio 315. legitima 277.

confinmatio 78.

Contendere aliquid oratione 4,

contentionibus aptum dicendi genns
10$.

contextus orationis 338. 330.

centrariarum legtn flatus 28...

controverfari 1$.

centroverfiae fcbolaflitae ^og. fictae
ibid.

cenverfio 30. 39. 170. 358.

copula 328.

copulatio 272.

correctio 117. 122. Δ1ζ. 288.

correptio 325.

crininatio 73.

Crocodilina ambiguitas 311.

D
deeuffari. 381.
d:duclio ad abfuvdum 33.
deleclus verborum 98. 169.
deliberativun | genus. dicendi 73.

^

definitio 235.

deformatio 397.

delinire 284.

demonflrativnm genns dic, Xar.

den/a elocutio 322.

depellere crimen 37.

deprecatio 294. 321...

derivatio 249. verborum 366.

depulfo 21, prima et fecundaria
2 L

defcriptio 73. 84. 100.

deffrueve 21.

deverticula orationis 247,

Deus in dicendo $6.

diffufas oratione 9.

digeftio 209.

dignitas elocutionis 33.
digrefiones 100. 240. 248. 249.

dilatare orationem 147. 244. 270, ..

dileuma 87.

diluta ratio dicendi 180. 349.
directis oratio 140.
discrimipnatio 209.
disiuncium 85.

dispofitio 73. 229. 347.
disfeclio 354.

disfértatio 78. 363.
disfimulatio 96.

disfolutio 79. 203.

disfuafio 40. 298.
ditbyrambicum genus dicendi 86,
dubitatie 80.

dulciores affectus 153.

durae metaphorae 3$.

E

ebrius fermo 347.

efferri 112.

elaborata , orte faCta oratio 274.
elatio 81.
elegantia 164.
elevatio 83.
elocutio. 33. 136. 196. 231.
eloquentiae peritus. 68.
emollitiones metaphorarum 206.
evidentia 106. 378.

exaggevare 68.

exaggeratio 48. 70.

exafperave orationem. 346.
exceptio 112. . iudiciaria 213.
exce[fus. 240.

excitare auditorem $$.
exclawatio 100. .

£xevato 41.0700

exilis fcriptor 319, ^

fXxilNs

. 308

INDEX III

exitu; 97. inaequalita; 35.
exormatio 1$ incitata dictio 333.

expofitio πὰ fufier 85. caufae

299.
exfangue dicendi genus 526,
exficettum orationis genus 3$9.
extenporalir oratio 338.
extenuare argumenta. 294.
extenuata ratio dicendi 163.
extenuatio 114.

F
facttiae 44.
facetus 147.
facia otdtio 159. 274.
facultas dicendi 90,
fafiwofa, tumoris plena compofi-
' . tio 376.
feftivita: 373.
fida caufa. 3
ficio maminis 232.

fgwrae 341. figura vocis P
figurare erationem 341.

figuratae controverfiae 340. 342. 343.
floridum gens dicendi 169.
fluida distio 359.

forenfe verbum. 225.

fradli numeri 76.

fulcra orationis 316.

furorin dicendo 44.

fufim dic. genus 387.
G

generalis conflitutio 276.
gefficulatio 376.
gradarins 349.

gradatio 183.

gravitas orationis 55

H

babenae orationis 153.

biare 378.

buwmile dicendi genus 379. verba
819. 374-

Jacfatio verborum inani; 188.
ieiuna oratio 226

imago 94.

imitatio 219.

émperatoria brevitas $9.
impetus dicendi 282.

iwpexae fententiae IO.

Inproprictas 12.

inconcinwa fententia. 9. :

. Indignetio 1. 70. 176,

indu&io Yo8. 11$. oratoris 243.
inferre crimen 72. «

Infrma argumenta 4.

inflare orationem 74.

infle&ere orationem 171...
inbenejlae materiae & .
inwatantia 127.

inopinatum 295.

Inornatum 9

inotiofa ao 47

infinuatio 147 293.

infhitor eloquentiae 121.

inflitutiouer α 8. rhetoricae 147.

intendere vocem 380.

intentio 231, oraroría 128, νοεῖ
348. criminis 286.

intercifie 354.

intericclione: fententiavum 24$.

interpumgere 83.

intervogatio 262, 300.

interruptio 38. 91.

irterzalla pronunciationis 29

intervalion chythmicum 383.
introitus 97.

invediva 131, 316.

inventio 142.

fnverfio 128.

involutio 449.

Iracundia 1.

iteratio 139. 247.

3udicatio 189.

iudiciale dic. genus 87.

iuridicialis le Dé.

invenari 233.

iuvenili: redundantia 207. adit
robur ibid.

L

languida oratio 223. :
languidum reddere is dioren 9.
laftivire oratione 207. '

latera 273.

lattnitas 163.

latituda Platonica 471.

laudatoriae orationes 92. X
lecfae voces 199.
Lenitas dictionis 19$.
levis compofitio 195.
libera oratio 102.
liberalis vox 334.

[I

INDEX Il ^, ' "yy

ei 355. —— participia 318.

locus communis 1654, partitienes 7$. 269.

loquacitas 261, |. g*ert orationem 190.

Iudere verbis 238. perenffie. 131.

luxuriari ornatu 20€. peregrina verba ὅλ. .

M periedics didio 7$. 104. - BEEN
magnificentia 20$. periodus 262. fimplex 5t, brevios- τος αι]
magnifica oratiemis ferma 221.,'di. ὠΤεβ 207, dilatata 360. rotunda

cendi genus 204, ibid. |
Sanualt; libri ga. , perinutatio perfonarum 281.
mattüiés $2. 362, — peroratio 124.
meditari 308. — prrjpicuitar 14,
wellita vox 20g. p gertradiare metaphoram 272,
membruum 192. perturóare fonos 81.
shteria 220. pigwenta oratoria 62. 384.

wenfura pedum rhythmica 382. — Pingwetudo 271.
. wixtura verborum ὅτι 3 plebeins ftrmo 160,

swodulatio fcenica 399. plenitudo orationis 210,
soli; declamandi ratio 386. di. Pita elocutio 329.

&io 300, pondera argumentorum 44. ...
wsutilata evatio 196. portenta 13.

portgntiloquus 351.
pratunitiones 247.
praeparationes 246. .
praeftriptio 213.
practeritio 345.
praevaricatio 58.

fiarratió. 52. 94.

watalitia oratio 6o,

Nativum $0.

naturalis, fimplex compofitio 377,
με Πα: 17. ᾿

μα: rincipium 147.
negligentia Io6. Private orationes 149,
titgotialis ftatus 277. probabile dic, genus 71,
mervi orationis 344, producere orationem 73.
mnervefum dicendi genus 146. produci 99.

sitida vocabula 358. prolndere prooemio 285.
novitas; dictionis 114, pronuntiatio 295. 364.
nudae fententiae 67, prooemimm 377.

fumer contimui 330, propufitio 97. 297.
numerofa elocutio 106. 107,

proprietas 159.
profa oretio 252,
proverbium 250.

Wwierus oratorius 353.

ebiediio I1t. publica aCtio 73. ᾿

ebiurgatio 124. 136. 129. puerilis afftclatio 238.
oblique'enuntiare 235. ᾿ pulcritudo elocutionis 390. .
obfecratio 67. piras in elocutione 163.
obferzatio exemplorum 354.

obfoleta nomina 35.63, quadrare periodor yg.
ebticentia , 38. nadrigat 390^

eccupatio 391. Quaffío civilis 1 $. 286. fini
Qui na 3o. o Infinita ἣ $$. *
optra oratoris 136. . qualitas, f. ftatu$ qualitatis 276.
orbis orationis I19I. . KR.

ordo orationi; 347. vatio9. —

oflenfio 121, ) . ratiocinatio 109. 324.

eflentatio deelamatoria 121. 122. vecagitujatio 19. 20.

409

vecfa oratio 234.
redditio 55.
redundantia di&tionis 261.
refellere 21.

veftrre. 24. ^
reflexio το.

vefractio 19.

fefutare 202,

refutatio 203.

yegnare 57

regnum eloquentiae $6.
vegreffjo 117.

vtlatio 31. criminis 25. caufarum 9.

vemotio 216.
veprebendere 83.
veprebenfio 312.
vefupintis 369.
eeticentia 39.

veverfio 128.

vobur orationis 354.
votundae. periodi 170.
votunditas 253. 355.

faltantes numeri 367.
Scbolaflicus 345.

Ktctio 354. |

Jeinina caufae 313.

Jtnile dicendi genus 285.
Sententia 63. 198. 224.
Separatum, prooemium 4.
ferinocinatio 78. 297.
fignificantia 104.
finilitulo 241. —

fimplex periodus 221. elocutio ib.

finplicitas 35. $1.

finuofa narratio 186.

Siren 305.

folidum orationis genus 359.
foluta oratio 202.

fanitus 388.

Sonora vox 194.

Jpiritus oratoris 273.
Splendidun dicendi genus 194.
fplendor verborum 283. vocis 194.
Jaualor, fitus orationis δός,

INDEX III

fblimis di&tio 371.
Jublimitas 361. 371.
Jubiniffus, humilis 198.
J'fflata elocutio 227.
Jipercilium 237.
Fhfpenfum tenere auditorem 188.
. . T
taciturnztas 38.
tarditas orationis 369.
temperare orationem 178.
tewperata elocutio 347.

tet&€ genus dicendi 145. 162. 379.

teniitas 309,

tintinnabula 19r. |

tornatum genus dicendi 111.

traéía oratio 171.

tracfare argumentum 67.

tradatio 8$. «eauíae 21g. rerum
283. argumenti I13. loci com-
munis 355.

transgrc[fio verborum 36r.

translatio 12. 212. temporum 216,

tran;fuintio 215.
tritum , et vulgare qnod eff. in tloce-
tione 222. 252. vetba 352.

^ trivialia verba 358.
tropu; 217. ᾿ ]
tumidus in oratione 361. tumi-
. dum dicendi genus 218.
tumor 161. 226. 227.
tyuipana eloquentiae 328.

valedicoria oratio 332.
vafía verba 73

vebementia orationis 937.
Veneres orationis 337.
venialis flatus 321.
venuftas orat. 380.
verbum artis 353.

Veritas 12.

Vigor orationis 10.
vincire fententias 336.
Violenta argumentatio 57.
Virilis oratio XO. forma dicendi 22.
vis dicendi 68.

ffatur 315. definitivus 235. ambi- vifiomer 374.

gui I$.
ffrucfura verborum 324. 332.
Jfudium minutiarum 219.
Suafio 298.

vocalitay 146.

volubilitas linguae X40. 146.
vomere 103.

urbana dictio 335.

Swavitas elocutionis I. 62. 149. wrbamitas 146. 279.
Jhéiedlio 34. 230. 369. Vulgaris fermo 36. 19. '

"ππππσππησσσσ, E EE — τ